[TWICE] Sunrise (NaMi) (นายอนxมินะ)

ตอนที่ 9 : Chapter 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 59
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    30 ส.ค. 62

มินะกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าปากประตูอาคารสำนักงาน เช้านี้มัวแต่นั่งคุยกับฮีจินเพลิน จึงออกบ้านสาย แถมบ้านนายอนยังอยู่ไกลจากบ้านเธอเป็นกิโล เช้านี้จึงแทบจะเหาะมาขึ้นรถเมล์

เธอหลบลี้หนีแทรกผู้คนเพื่อเบียดเข้าลิฟท์ ชนเข้ากับใครบางคนซึ่งเป็นคนที่คิดถึงตลอดทั้งเช้า

มินะขยับตัวเข้าไปใกล้และแอบเหล่มองนายอน ซึ่งคนพี่มีสีหน้าเรียบเฉยตามสไตล์ แต่แอบยักคิ้วให้และเลื่อนมือตนเองไปกุมมือน้องไว้ ทั้งสองอมยิ้มพลางบีบมือกันและกัน

                โลกทั้งใบกลายเป็นสีชมพู

 

 

               พี่นายอน กระดาษหมดแล้ว ทำไมถึงไม่เบิกมาไว้ก่อนจงฮุนตะโกนถาม น้ำเสียงแข็งกระด้างราวกับเพิ่งกินรังแตนมา

ลูน่าทำตาโตใส่เพื่อน ไปพูดจาหาเรื่องแบบนั้นเดี๋ยวได้โดนตอกหน้ากลับแล้วบรรยากาศในแผนกก็เสียอีก ทว่าความกังวลนั้นกลับไม่เป็นจริง เมื่อนายอนเอ่ยว่า

               โทษที เดี๋ยวไปเอามาให้” สาวพาร์ทไทม์ว่าแล้วก็ลุกออกไปด้วยท่าทีปกติ ไม่มีความขุ่นเคืองในน้ำเสียงและสีหน้า ทุกคนในแผนกต่างหันมองกันด้วยความประหลาด โดยเฉพาะจงฮุน กะจะลับฝีปากเถียงกันแก้เซ็งเสียหน่อย ไหงกลายเป็นจบง่ายๆแบบนี้กัน

 

เมื่อนายอนกลับพร้อมเข็นลังกระดาษเข้ามาด้านใน  แจยองหรี่ตามองตามนายอนทุกฝีก้าว เห็นหล่อนเรียกจงฮุนว่ากระดาษมาแล้วพร้อมกับส่งยิ้มให้ แจยองรีบรุดไปหาที่มุมถ่ายเอกสารและแกล้งแหย่ทันใด

               ยิ้มกับเขาก็เป็นนี่พี่ นึกว่าทำเป็นแต่ปั้นหน้ายักษ์

นายอนโยกหัวไปมาและยิ้มแป้นแล้นโชว์ฟันกระต่าย

               เฮ้ย กวนป่ะเนี่ย

รุ่นพี่สาวส่ายหัวแล้วมองรุ่นน้องนิ่ง แจยองเห็นหน้าแบบนั้นแล้วก็ยืนรอรับฟังคำด่าเต็มที่ ทว่ากลับตาลปัตรอีกแล้ว

               พอตัดผมสั้น หน้าดูเด็กขึ้นนะ

               ถามจริงแจยองเอ่ยเสียงหลงและมองตามหลังนายอนที่เดินจากไปด้วยท่าทีปกติ ไม่มีวี่แววของการประชดประชันหรือกวนประสาทแต่อย่างใด

แจยองส่ายหัวเบาๆกับภาพที่เห็น บ่นพึมพำว่า นายอนต้องกินอะไรผิดสำแดงมาแน่ๆ

 

 

               วันนี้อารมณ์ดีนะพี่ลูน่าเอ่ยทักขณะนำเอกสารมาให้นายอนถ่ายสำเนา 

               "ดูออกเลยหรอ" 

               "ค่ะ หน้าบานเป็นกระด้งเลย มีเรื่องดีๆเกิดขึ้นหรอ"

               นายอนยักไหล่ทำไม่รู้ไม่ชี้แล้วหยิบปึกเอกสารไปยืนถ่ายให้พร้อมกับฮัมเพลงในลำคอ คงเพราะหัวใจกำลังเบ่งบานเหมือนดอกทานตะวันยามเช้าล่ะมั้งสุขภาพจิตเลยดีไปด้วย

               กลางวันนี้ไปกินแนงมยอนด้วยกันไหมพี่ มีโปร1แถม1 ถ้าพี่ไปก็ครบพอดีลูน่าเดินไปคุยด้วยต่อเพราะเห็นอารมณ์ดีเลยอยากจะสนิทด้วย จะได้ลดความเกร็งลงบ้างเวลาเจอหน้ากันทุกเช้า

คนถูกชวนตกลง 1แถม1ก็ดีน่ะสิ จ่ายแค่ครึ่งเดียว อากาศร้อนแบบนี้ เมนูนี้เหมาะที่สุดแล้ว

 


ลูน่า จงฮุน มินะและนายอนลงลิฟท์พร้อมกันเพื่อไปกินข้าวเที่ยง เพื่อนทั้งสองคุยกันเรื่องไปเที่ยวทะเลในวันหยุดสุดสัปดาห์นี้อย่างออกรส จึงไม่ทันสังเกตเห็นว่าอีกสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังนั้นแอบจับมือกันอยู่ด้วยใบหน้ากลั้นยิ้มด้วยกันทั้งคู่ สลับกันเหล่มองไปมาจนตาแทบเข

 

เนื่องจากเป็นช่วงโปรโมชั่น ลูกค้าจึงแน่นขนัดร้าน พวกเขาจึงต้องยืนต่อแถวรอตามคิว นายอนอยู่หลังสุดจากทั้ง4คน เธอยืนกอดอกฮัมเพลงในลำคอขณะรอ

มินะได้ยินเสียงทุ้มหวานนั้นก็หันไปหา กำลังจะอ้าปากถามว่าร้องเพลงอะไรอยู่ แต่กลับเจอคนพี่จู่โจมด้วยการทำปากจู๋ใส่และส่งเสียงดังจุ๊บ มินะรีบปรามด้วยสายตา

 

คนพี่ยิ้มกว้างจนตาหยี พอใจที่ได้แกล้ง ก่อนจะทำปากจู๋อีกรอบและใช้นิ้วแตะริมฝีปากตนเอง2ที แล้วชี้ไปที่ริมฝีปากมินะ แววตาขี้เล่นฉายชัดจนน่าหมั่นเขี้ยว

และเพราะหยอกล้อไม่หยุดเลยโดนคนน้องหยิกแขนอีกรอบตามระเบียบ

นายอนหัวเราะชอบใจและทำมือสัญลักษณ์โอเค เอ่ยบอกเสียงเบาว่าไม่แกล้งแล้ว แต่สุดท้ายก็ยังไม่วายขยิบตาให้ มินะเลยต้องหันหลังกลับ เพราะต้านทานความน่ารักปนน่าหมั่นไส้ไม่ไหว

 

 

 

โทชิโอะส่งข้อความนัดมินะให้วันนี้ไปกินอาหารเย็นด้วยกันที่ร้านChicky-King เพราะสอบถามจากผู้คนแถวนั้นแล้วว่าร้านนี้อร่อย ราคาไม่แพงและพื้นที่กว้างขวาง จึงตกลงเลือกร้านนี้ วันนี้มินะเลยนั่งรถเมล์กลับพร้อมนายอน

                    นิ้วพี่ยาวมากนะ

ได้ยินแบบนั้น นายอนจึงแบมือด้านซ้ายตนเองตรงหน้ามินะ คนน้องทาบมือขวาลงไปเทียบ ซึ่งสั้นและเล็กกว่าประมาณข้อหนึ่ง

                    นิ้วเธอสั้นเองรึเปล่า

                    ของฉันน่ะปกติ มือพี่ต่างหากยาวกว่าชาวบ้าน

นายอนหัวเราะเบาๆแล้วพับนิ้วเก็บเพื่อกุมมือมินะไว้ก่อนจะยกขึ้นมาจูบบนหลังมือ คนน้องสะดุ้งและรีบถลึงตาใส่ แต่พอเห็นยิ้มหวานโชว์ฟันกระต่ายนั่นแล้วก็หมั่นเขี้ยว เธอหันซ้ายหันขวาก่อนจะยกมือนายอนขึ้นจูบหลังมือบ้าง พอทำเองแล้วก็เขินอายและรีบเอนศีรษะซบไหล่

คนพี่เอียงหน้าหอมหัวมินะก่อนจะซบอิงแล้วหลับตา ได้นั่งอิงแอบกันบนรถที่กำลังแล่นไปแบบนี้แล้วนึกถึงเมื่อเจ็ดปีก่อน วันนั้นหัวใจเต็มไปด้วยความสุข วันนี้ก็ไม่ต่างกัน 

 


โทชิโอะโบกมือไปมาเมื่อเห็นลูกสาวผลักประตูเข้ามาภายในร้าน มินะยิ้มหวานและตรงรี่ไปหาพ่อ ไม่แลตามองจีกึมเช่นเดิม เธอกับพ่อพูดคุยกันอย่างออกรส ลืมไปหมดสิ้นว่าเมื่อวานและเมื่อคืนเพิ่งทะเลาะกันหมาดๆ โดยมินะพยายามพูดทุกเรื่องที่คิดได้เพื่อไม่เปิดโอกาสให้แม่เลี้ยงได้เอ่ยแทรกมากนักเช่นเคย


นายอนในชุดยูนิฟอร์มประจำร้านเป็นเสื้อเชิ้ตคอปกสีฟ้าอ่อน กระโปรงสั้นเหนือเข่าสีเทาและสวมผ้ากันเปื้อนสีขาวลายกระรอก-โลโก้ของร้านเดินออกมาเสิร์ฟอาหารให้ครอบครัวมินะ ยืนทักทายเพียงครู่และขอตัวกลับไปทำงานต่อ 

มินะมองตามไปจนสุดตาพลางอมยิ้ม ชุดน่ารัก ซึ่งหากมีผ้าคาดหัวด้วยก็เหมือนเมดในการ์ตูนเลย


ลูกสาวขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ไม่ทันรู้ตัวว่าจีกึมตามไปด้วยติดๆ เมื่อเข้ามาในห้องน้ำ แม่เลี้ยงกระชากแขนลูกเลี้ยงให้หันมาเผชิญหน้ากับตน ทว่ามินะเสียการทรงตัวเลยเซถลาชนกับโต๊ะ ได้แผลถลอกที่หน้าแข้งและเลือดซิบ

จีกึมไม่สนใจว่ามินะจะได้รับบาดเจ็บจากการกระทำของตน เธอพูดเสียงแข็ง วันนี้จะกลับไปนอนที่บ้านไหม

               “คุณไม่อยากให้กลับสินะ ใช่ไหม”

               “นี่ ฉันถามให้ตอบ ไม่ได้ให้เธอมาถามกลับ”

               ไปค่ะฉันจะกลับไปนอนบ้านกอดพ่อ

               แล้วทีเมื่อคืนทำเรื่องเยอะนะ”

               ต่อไปนี้ ฉันจะทำทุกอย่างที่คุณไม่ชอบ”

               “จะเรียกร้องความสนใจจากพ่อไปถึงไหน”

               “คุณนั่นแหละหยุดเรียกร้องสักที”  มินะแหวใส่ น้ำเสียงเริ่มแข็ง “ฉันก็ย้ายมาอยู่ไกลจากพ่อแล้วไง จะเอาอะไรอีก ไม่รู้จะอิจฉาอะไรนักหนา”

จีกึมเป็นมนุษย์คนเดียวบนโลกนี้ที่กระตุ้นอารมณ์ขุ่นเคืองของคนใจเย็นอย่างมินะให้เกิดขึ้นได้เร็วที่สุด 

               “เดือนหน้ากลับไปทำงานที่โซล ฉันขี้เกียจฟังพ่อเธอบ่นถึงแล้ว รำคาญจะแย่”

               “ฉันรำคาญคุณถึงได้ย้ายมาไง ไม่กลับไปหรอก”

               “งั้นก็ช่วยคุยกับพ่อให้มันรู้เรื่องหน่อย ไม่ใช่อ้อมๆแอ้มๆเหมือนเด็กสองขวบ ที่เอาแต่พูดเบาๆเหมือนไม่มีเส้นเสียงอย่างงั้นแหละ ได้ยินทีไรอยากตบปากทุกที”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน มินะจะเดินหนี ไม่ต่อล้อต่อเถียงอีก แต่เห็นทีวันนี้จะไม่ได้ คนพูดจาหาเรื่องทุกครั้งที่เจอหน้ากันแบบนี้ไม่สมควรได้รับความอดทนอดกลั้นจากเธออีกต่อไป พอกันที

               “ตบเลยค่ะตบเลย”

ลูกเลี้ยงไม่คิดถึงผลกระทบใดๆอีกแล้วและไม่กลัวแม้สักเศษเสี้ยวเดียว เธอรึอุตส่าห์ย้ายหนีออกมา ยอมห่างพ่อ ยังไม่วายทำพฤติกรรมน่าเอือมระอาไม่หยุดหย่อน

               “จะแตกหักก็แตกกันวันนี้เลยมา”

น้ำเสียงท้าทายและใบหน้าอวดดีของมินะ ความโกรธพลุ่งพล่านจนจีกึมคุมตัวเองไม่อยู่ เผลอง้างมือฟาดลงบนแก้มมินะเต็มแรงทั้งที่โทชิโอะก็ยังอยู่ที่นี่ด้วย จากนั้นยังทุบตีที่หลังและเริ่มจิกทึ้งผม

 

               “หยุดนะ!”โทชิโอะตะโกนลั่น จ้องภรรยาเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เส้นเลือดบริเวณขมับและลำคอปูดนโปนขณะชี้หน้าจีกึม


ก่อนหน้านี้นายอนเรียกเขาไปที่ห้องน้ำ บอกว่ามีบางอย่างที่เขาจำเป็นต้องเห็น ซึ่งไม่คิดเลยว่า ภาพตรงหน้าจะเป็นภาพของภรรยากำลังโต้เถียงกับลูกสาวด้วยน้ำเสียงรังเกียจเดียดฉันท์ ทั้งยังลงมือตบตีอีกด้วย

               เหมือนตาที่เคยคิดว่ามองเห็นทุกอย่างบนโลกนี้นั้นจริงๆแล้วมืดบอดมาตลอด และวันนี้ได้รับโอกาสให้ได้เห็นภาพความจริง

จริงๆอยากเข้าไปห้ามตั้งแต่ที่จีกึมกล่าวหาว่ามินะเรียกร้องความสนใจแล้ว แต่นายอนดึงแขนรั้งไว้ กระซิบบอกให้เขาอดทนรอดู เผื่อจะตาสว่าง ซึ่งการรอคอยครั้งนี้เบิกเนตรได้อย่างแท้จริง

 

               “คุณตบมินะ คุณตีลูกผม เลวมาก เลว” โทชิโอะยังคงชี้หน้าจีกึมอย่างดุดัน

               “ไม่ๆค่ะ ฉันใช้อารมณ์มากไปหน่อยเพราะโมโหที่แกทำตัวไม่น่ารัก”

               นี่ไม่ใช่ครั้งแรกนะพ่อ” มินะแทรกขึ้น “เขาทำมานานแล้ว หนูแค่ไม่บอก เพราะเห็นว่าพ่อรักเขาและเขาก็รักพ่อ หนูเลยทน


โทชิโอะหันขวับ ประโยคเมื่อครู่ทำเอาหัวใจคนเป็นพ่อแตกสลาย

นี่ลูกสาวของเขายอมทนให้คนอื่นทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจเพียงเพราะเพื่อให้ความรักของเขาไปต่อได้อย่างนั้นหรือ


ใช่ เพราะมินะรักพ่อที่สุดจึงอดทน

ตอนที่แม่จากไปไม่มีวันหวนกลับ พ่อเสียใจอยู่ทุกวัน จนกระทั่งจีกึมผ่านเข้ามาในชีวิต มาช่วยให้พ่อของเธออาการดีขึ้นและกลับมาเป็นผู้เป็นคนอีกครั้ง

และเพราะจีกึมสามารถทำในสิ่งที่เธอทำไม่ได้ จึงยอมประนีประนอมและอดทนมาตลอด


จีกึมเม้มปากแน่น เหงื่อผุดเต็มใบหน้า อึ้งไม่หายที่ได้รู้เหตุผลที่มินะไม่เคยตอบโต้เลย ไม่ใช่เพราะกลัวอย่างที่เข้าใจ แต่เป็นเพราะเห็นแก่พ่อและรับรู้ถึงความรักเธอมีให้พ่อของหล่อนต่างหาก ว่ามันเป็นความรักที่จริงใจถึงได้ยอมทนโดยทำร้าย นี่มันเกิดอะไรกันเนี่ย โลกนี้มีคนแบบนี้ด้วยหรอ


               พ่อขอโทษ ที่พ่อไม่เคยรู้เลย พ่อมันโง่ที่ปล่อยให้เขาทำร้ายลูกขนาดนี้” โทชิโอกอดมินะทั้งน้ำตา ลูบหัวลูกสาวด้วยดวงตาแดงก่ำพลางคิดในใจ

พ่ออยู่กับคนที่ทำร้ายลูกไม่ได้แล้ว ถ้ายังอยู่กับเขา จะมีหน้าไปเจอแม่ได้ยังไง

เขาผละออก เช็ดน้ำตาลวกๆแล้วหันไปหาจีกึม 

               เราเลิกกัน ผมกับคุณไปกันไม่ได้แล้ว

ภรรยาผู้กำลังจะเป็นอดีตส่ายหน้าแรง ยกมือขึ้นพนมขอความเมตตา เอ่ยขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่อีกฝ่ายไม่มีท่าทีใจอ่อน เธอจึงร้องไห้โฮออกมาเสียงดัง ร้องไห้ปานจะขาดใจ แต่ไม่ได้รับความสนใจแยแสอยู่ดี

               “อย่ามาเจอหรือมายุ่งกับลูกผมอีก เข้าใจไหม โทชิโอะลากจีกึมที่ดิ้นทุรนทุรายให้กลับบ้าน เพื่อเก็บกระเป๋าและตีตั๋วกลับโซลคืนนี้เลย เขายังรักหล่อนเช่นเดิมแต่ความโกรธนั้นมีมากกว่า ถึงขั้นรังเกียจเลยล่ะ

 


นายอนวานให้ดาจองช่วยทำหน้าที่แทนสัก20นาที ดาจองตกลงเพราะเห็นสภาพบอบช้ำของมินะแล้วก็เห็นใจ ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นซีนแม่เลี้ยงใจยักษ์ทำร้ายลูกเลี้ยงผู้บอบบาง ณ ห้องน้ำของร้านฟาสต์ฟู้ดแบบนี้ นึกว่าละครหลังข่าว

 

นายอนดึงสายยางออกมา ให้น้ำไหลผ่านแผลบริเวณหน้าแข้งเพื่อล้างแผล จากนั้นนั่งคุกเข่าตรงหน้ามินะ นำกระดาษชำระมาซับให้แห้งและใช้คัตตอนบัตทาครีมฆ่าเชื้อลงไป

               ขอโทษนะที่ไม่ยอมให้พ่อเธอเข้าไปช่วยแล้วปล่อยให้โดนตีอยู่อย่างนั้นคนพี่บอกเสียงเบาขณะหยิบผ้าพันแผลมาปิดไว้

               พี่ทำถูกแล้ว ขอบคุณนะคะ

นายอนถอนหายใจเมื่อเห็นรอยยิ้มมินะ แก้มช้ำจนเป็นปื้นแดง ข้อมือมีแต่รอยบีบ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ยังยิ้มอยู่ได้อีก

               อย่าทนเจ็บเพื่อใครอีกนะ ถึงจะเป็นพ่อก็เหอะ

มินะผงกหัวรับ น้ำตารื้นขึ้นที่ดวงตาก่อนจะตรงเข้าสวมกอดนายอน หวังให้ความอบอุ่นนี้โอบกอดหัวใจไว้

               “แต่ถ้าไม่มีแม่เลี้ยง วันนั้นฉันก็คงไม่ขึ้นรถหนีมา และฉันก็ไม่ได้เจอพี่ เราก็ไม่ได้รู้จักกัน”

               “เก่งนะ มองโลกในแง่ดี” 

               "ก็จริงไหมล่ะ"

               ถ้าไม่มีเขา เธอก็คงไม่ย้ายมาทำงานที่นี่ด้วยใช่ไหม”

               “ค่ะ แล้วเราคงไมได้เจอกันอีก”

               “แล้วที่เธอเลือกสมัครงานที่จังหวัดนี้..." เกิดลังเลที่จะถามต่อ ประโยคต่อมาจึงเสียงเบา "เป็นเพราะอยากเจอพี่รึเปล่า”

               “ค่ะ”

ได้ยินแล้วนายอนกอดมินะแน่นขึ้นราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า กอดราวกับหล่อนเป็นที่พึ่งทางใจเดียวของชีวิต ขณะนี้หัวใจเต้นแรงกว่าครั้งไหนๆกับวลีเพียงสั้นๆ ความรู้สึกที่มีให้นั้นหยั่งลึกลงในใจมากขึ้น..มากขึ้นทุกวินาที

 

หมดเวลา 20นาทีแล้ว นายอนจำต้องกลับไปทำงานต่อ มินะจึงกลับบ้านไปหาพ่อเพื่อคุยเรื่องราวเมื่อครู่ต่อให้จบ ซึ่งก็ไม่มีอะไรให้ชวนน่าเศร้าแล้ว เธอบอกไม่ให้พ่อรู้สึกผิด เพราะมันเป็นความไม่รู้ เธอเลือกที่จะไม่บอกเอง นอกจากนั้นก็ขอร้องให้พ่อไม่จมกับความทุกข์เหมือนกับตอนที่แม่จากไป

โทชิโอะรับปากพร้อมกับบอกรักลูกสาวตัวน้อย มินะบอกรักตอบกลับไปพร้อมกับยิ้มหวาน

หัวใจโล่งปลอดโปร่ง ยกภูเขาลูกใหญ่ออกจากอก

 

 

 

การทำงานเดือนแรกของมินะผ่านพ้นไปด้วยดี วันนี้สิ้นเดือนแล้วและพ่อกลับโซลแล้วหลังจากอยู่ค้างด้วยหลายคืน โทชิโอะกลับไปจัดการทำเรื่องหย่าขาดกับจีกึม ตัดบัวอย่าให้เหลือใย ความรักยังคงอยู่แต่เกินจะให้อภัย
และเย็นนี้จงฮุนและลูน่าชวนไปกินหมูย่างตามประสาคนไม่มีภาระครอบครัว จริงๆใจอยากให้นายอนไปด้วยแต่ก็เข้าใจว่าต้องทำงาน จึงไปสังสรรรค์กันสามคนตามเดิม           

  

สิ้นเดือนเช่นนี้ ร้านChicky-Kingมีลูกค้าเข้ามาใช้บริการไม่ขาดสายอย่างไม่ต้องลุ้น นายอนเดินเสิร์ฟอาหารไม่ได้พักขา ไหนจะต้องคอยเก็บโต๊ะและรับออเดอร์จากลูกค้าอีก หัวปั่นขาขวิดที่แท้จริง


นายอนยืนคุยกับดาจองด้านหลังร้านเรื่องสัพเพเหระทั่วไปขณะรอเจ้าของร้านจ่ายเงินรายวันพร้อมโบนัส นายอนยิ้มกับธนบัตรในมือ ในที่สุดก็มีครบจ่ายหนี้งวดสุดท้าย เอาล่ะ จะได้เป็นอิสระเสียที ไม่ต้องทำงานจนตัวเป็นเกลียวเพื่อหาเงินมาใช้คืนอีกแล้ว


ขณะกำลังยืนรอรถเมล์อยู่นั้น รถยนต์สีดำสนิทคันหนึ่งก็มาจอดตรงหน้านายอน กระจกฝั่งคนขับลดต่ำลง ปรากฎให้เห็นร่างผู้หญิงคนหนึ่งท่าทางคุ้นตา

               “ไม่ได้เจอกันนาน ยังไม่ลืมฉันใช่ไหม

นายอนจำเสียงได้ในทันใด โดยไม่ต้องเห็นใบหน้า

               ขึ้นรถ!



------------------------------------------

แล้วเจอกันตอนหน้า ขอบคุณค่ะ /กราบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

23 ความคิดเห็น

  1. #15 ++Black_Hell++ (@blackhell) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 01:49

    เค้ารักกันจังค่ะ T____T เปงน่ารัก คนที่เรียกพี่นายอนขึ้นนถนี่มาไม่ดีปะคะ... พอเถอะ แค่นี้ชีวิตพี่แกก็ดราม่าเป็นดาวพระศุกร์แล้วนะคะ

    #15
    0
  2. #6 S.GI9498 (@suktxyos) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 22:30
    น่ารักมากค่ะ ทั้ง 8กะ9 เลย ความรักอบอวนเต็มไปหมด แง เขินมากๆตอนที่เขาสองคนหวานกัน ฮือ พี่นายอนนี่มันนนนนนน

    แต่ตอนจบนี่มันยังไง ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร จะเข้ามามีผลกับความสัมพันธ์สองคนนี่ไหม กลัวใจจังเลยค่ะ 😭
    #6
    2
    • #6-1 S.GI9498 (@suktxyos) (จากตอนที่ 9)
      13 สิงหาคม 2562 / 22:31
      ปล. ขอบคุณที่แต่งนามิแบบบรรยายให้อ่านกันนะคะ เหมือนเจอบ่อน้ำกลางทะเลทราย55555
      #6-1
    • #6-2 Dalibong (@khunkwankwang) (จากตอนที่ 9)
      19 สิงหาคม 2562 / 17:37
      ขอบคุณที่ตามอ่านเหมือนกันนะคะ
      #6-2