เพื่อนรักเพื่อนชีวิตมหาวิทยาลัย - นิยาย เพื่อนรักเพื่อนชีวิตมหาวิทยาลัย : Dek-D.com - Writer
×

    เพื่อนรักเพื่อนชีวิตมหาวิทยาลัย

    โดย khorida

    อย่าลืมเข้ามาอ่านกดไลค์ด้วยนะคะ

    ผู้เข้าชมรวม

    47

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    3

    ผู้เข้าชมรวม


    47

    ความคิดเห็น


    0

    คนติดตาม


    0
    หมวด :  รักอื่น ๆ
    จำนวนตอน :  0 ตอน
    อัปเดตล่าสุด :  27 ต.ค. 64 / 22:09 น.

    อีบุ๊กจากนิยาย ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

    หนังสั้น เพื่อนรักเพื่อนชีวิตมหาวิทยาลัย

    วันแรกของการเปิดเทอม

    ของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง เป็นสัญญานบอกให้รู้ว่า ช่วงเวลาแห่งเทอมใหม่ได้เริ่มขึ้นเเล้ว........ แฮ่ก.....แฮ่ก......   ลมหายใจของเด็กหนุ่มผู้หนึ่งถี่รัวด้วยความเหนื่อยหอบ มือข้างหนึ่งของเขายันราวบันไดไว้เพื่อพยุงร่างที่เต็มไปด้วยเหงื่อไคลหลังจากที่วิ่งมาตลอด 10 นาที

    "พ่อนะพ่อ เปิดเทอมวันเเรกจะมาส่งให้เร็วกว่านี้หน่อยก็ไม่ได้" เด็กหนุ่มพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสียพลางยกมือข้างหนึ่งขึ้นปราดเหงื่อที่เกาะตามใบหน้าขาวๆดวงนั้น

    "ถ้าไม่ถือว่าเป็นบิดาจะเตะก้นสั่งสอนให้ดู"

    "นายเพทาย" เสียงหนึ่งดังขึ้น ทำเอาเด็กหนุ่มถึงกับสะดุ้งโหยง

    "ครับ" เด็กหนุ่มหันไปทางต้นเสียง ก็พบ นรีรัตน์ คุณครูหญิงสาววัยกลางคนผู้หนึ่งยืนกอดออกอยู่

    "เปิดเทอมวันแรกก็มาสาย นี่จะต้องให้ทางโรงเรียนออกโล่กับใบประกาศให้ด้วยไหมหา ถึงจะมาทันกับเขาน่ะ" หล่อนสั่งสอนซะยาวเยียดโดยไม่หายใจ

    "ถ้าได้โล่เเบบนั้น คุณเเม่ของผมคงไม่ดีใจซักเท่าไหร่" เด็กหนุ่มตอบกวนๆ

    "ยังจะย้อน รีบเข้าห้องเรียนเร็วๆซะ วันนี้ที่ห้องมีนักเรียนใหม่ย้ายมาด้วย"

    "ครับ" เขารับคำเเละตั้งหน้าวิ่งขึ้นบันไดจนมาถึงชั้น 5 เขาเลี้ยวตรงระเบียงทางซ้ายเเละหยุดลงตรงหน้า เด็กหนุ่มค่อยๆเอื้อมมือดันประตูเข้าไป ภายในห้องนักเรียนหญิงเเละชายมากมายกำลังเล่นกันอย่างสนุกสนานราวกับที่เเห่งนี้เป็น สวนสนุก

    "อ้าวไอ้ไทล์ มาสายตามเคย" เด็กหนุ่มคนหนึ่งทักขึ้นเมื่อเขาเดินผ่าน

    "อือ น่าจะแปลกใจมากกว่านะไอ้โอ หากกูมาทันเข้าเเถวตอนเช้า" เขาตอบ

    "เออว่ะ" โอหัวเราะเบาๆ

    ไทล์วางกระเป๋าสัมภาระลงข้างๆเก้าอี้เเละนั่งลงประจำที่ของเขา แต่เมื่อขณะที่เขาจะนำหนังสือใส่เข้าลิ้นชักใต้โต๊ะนั้นก็รู้สึกได้ว่ามันติดอะไรบางอย่างที่ถูกยัดไว้ด้านในอยู่ก่อนเเล้ว

    "อะไรวะ" เขาก้มลงดูให้ชัดๆ "กล่องอะไรหว่า" เขาหยิบกล่องใบสีขาวออกมาจากใต้ลิ้นชักและเปิดมันออกดู ข้างในมีดอกกุหลาบสีแดงกับตุ๊กตาหมีตัวเล็กๆวางอยู่ "ของใครวะ นี่ไอ้โอ รู้ป่าว"

    โอมองอย่างพินิจ "ไม่รู้ว่ะ แต่แกนี่ก็เสน่ห์เเรงไม่ตกเลยนะ ได้ดอกกุหลาบสีเเดงในวันเปิดเทอมวันเเรก แหม สมกับเป็น อดีตเดือน ม.4 จริงๆ"

    "เว่อไปไอ้โอ" เพทายหันไปแว้งใส่

    "แต่มันก็น่าแปลกนะ มีสาวๆสวยๆมาจีบตั้งเยอะเเยะ แต่ทำไมน้า ถึงปฏิเสธไปซะทุกราย หรือว่า" โอฉายรอยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

    "หรือว่าจะชอบผู้ชายว้า"

    "นี่วอนหาเท้าเเต่เช้านะ" เพทายแยกเขี้ยวใส่ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเพื่อนสนิทเข้าไป

    "ที่กูไม่เลือกใครเพราะมันยังไม่ถึงเวลาหรอกเว้ย"

    "ต้ายตาย เวลาอะไรยะ" โอทำท่าสะดีดสะดิ้งล้อเลียน

    "ไอ้สัสนี่" เพทายถีบเข้า

    เสียงเปิดประตูดังขึ้น อาจารย์นรีรัตน์ก้าวเข้ามาพร้อมกับเด็กหนุ่มอีกคนหนึ่งที่เดินก้มหน้าตามหลังมาติดๆ

    " ฝากไว้ก่อนไอ้ไทล์" โอส่งสายตาค้อนใส่เพทายที่กำลังหัวเราะคิกคัก

    "เอาล่ะนักเรียนทุกคน วันนี้ครูจะเเนะนำเพื่อนใหม่ให้รู้จัก เขาชื่อ ภควัฒน์ เอ้า แนะนำตัวเองกับเพื่อนๆสิ"

    "ผม ภควัฒน์ เรียกฝุ่นก็ได้ ฝากตัวด้วยครับ" เขากล่าวเรียบๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองนักเรียนในห้อง เพียงไม่ถึงวินาที นักเรียนหญิงในห้องต่างก็พากันส่งเสียงกระซิบกระซาบขึ้น ทั้งนี้ทั้งนั้นเพราะใบหน้าอันหล่อเหลาของฝุ่น ที่ควบคู่ไปกับรูปร่างผอมสูงสมส่วนของเขา มันทำให้สาวๆอดใจที่จะหน้าแดงเอาไว้ไม่อยู่

    "ดูท่าจะมีคู่เเข่งชิงตำแหน่งเดือนซะล่ะว่ะ งานนี้" โอกระซิบบอกเพทายที่กำลังมองเด็กใหม่อย่างพินิจ

    "กูว่ามันหยิ่งๆไงไม่รู้"เพทายพูดพร้อมกับทำหน้าแหยๆ

    "ภควัฒน์เขาเป็นนักกีฬาเทควันโด้ด้วยนะจ๊ะ แล้วก็เพิ่งย้ายมาจากต่างจังหวัด ครูเลยอยากจะฝากทุกๆคนช่วยกันดูเเลเพื่อนใหม่ให้ดีๆนะ เอาล่ะ เธอไปนั่งตรงนู้นนะจ๊ะ ข้างๆนายเพทายนั่นน่ะ เพทายฝากเพื่อนด้วยนะจ๊ะ" ครูสาวชี้นิ้วมายังโต๊ะข้างๆเพทาย

    "เอาเเว้ว หล่อกะหล่อเจอกัน ทำไงดีโว้ย" โอทำตาระยิบระยับ"นี่อยากโดนอีกทีรึไงวะ" เพทายพูด  ฝุ่นวางกระเป๋าลงทันทีที่เดินมาถึงโต๊ะก่อนจะนั่งลงข้างๆกับเพทาย"นี่ ไม่ทักเขาหน่อยรึไง" โอถาม

    "อยากทักก็ทักเองดิ"เพทายตอบ

    "ไม่ต้องทักก็ได้ถ้าลำบากนักน่ะ" ฝุ่นพูดขึ้นทันทีและหันมาสบตากับเพทายเเวบหนึ่งก่อนจะเบือนสายตาไปเพื่อทำเป็นมองผ่านๆ

    "มันได้ยินว่ะ" โอกระซิบ

    "กูรู้" เพทายกัดฟันและรู้สึกหมั่นไส้แท็กขึ้นมาหน่อยๆ …………………….

    เวลาในช่วงเช้าผ่านไปเร็วราวกับสายนํ้า เมื่อเพทายรู้สึกตัวอีกครั้ง เสียงกริ่งพักเที่ยงก็ดังกังวานขึ้นเสียเเล้ว เขาชำเลืองมองฝุ่นที่กำลังนั่งก้มหน้าอยู่ข้างๆเเวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปทางโอที่ง่วนอยู่กับการหาอะไรบางอย่างใต้ลิ้นชัก

    "ไอ้โอ ไปกินข้าวกันเหอะ หิวเเล้วว่ะ" เขาเอ่ยชวนพลางลุกขึ้นยืน

    "เออ แปบๆ เดี๋ยวหาของแปบนึง" โอตอบโดยไม่มองหน้า "แกไปชวนไอฝุ่นอะไรนั่นด้วยสิ มันมาใหม่คงยังไม่มีเพื่อนหรอก"

    เพทายเหล่ตามองอย่างไม่เต็ม

    "กูว่าไม่ต้องห่วงมันเเล้วมั้ง คงไม่เหงาหรอก"เพทายแบะปาก

    "นี่พูดเพราะอิจฉามันรึไงวะ" โอยิ้มแบบมีเลสนัย

    "โฮ้ย อิจฉามันตายเลย" เพทายเลิกตาขึ้นแล้วมองไปทางฝุ่น แต่เเล้วก็เห็นอีกฝ่ายส่งยิ้มกวนๆตอบกลับมา มันทำให้เพทายยิ่งรู้สึกหมั่นไส้เพื่อนใหม่ของเขามากขึ้นไปอีก

    "ดูมัน ยิ้มเย้ย"

    "นี่ท่าจะเป็นเอามากนะ เขายิ้มทักทาย" โอ แก้ต่างให้

    "คิดมากว่ะ ดูท่าจะอิจฉามันจริงๆนะเนี่ย ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ยังไงก็ยังมีคนที่คลั่งไคล้เหมือนเดิมน่า"

    "หยุดพูดไปเลยไอ้โอ" เพทายกล่าว

    "ไรวะ ซวยกุอีกละ" โอตัดพ้อพร้อมกับส่ายหน้า

    ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินออกจากห้องเรียนนั้น นักเรียนหญิงคนหนึ่งก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าทั้งคู่

    "มีอะไรเหรอมีน" โอถามนักเรียนหญิงต่างห้องตรงหน้า

    "เปล่าหรอก แค่จะมาบอกว่าเย็นนี้ไปเดินเที่ยวด้วยกันมั้ย เราไม่ได้เที่ยวด้วยกันนานละนะ ตั้งแต่ปิดเทอม" เธอตอบ

    “เราไงก็ได้อ่ะ”เพทายตอบ

    "ดีเลยถือเป็นการฉลองเปิดเทอมใหม่" โอพูดแล้วหันหน้ามองเพทาย

    และทั้ง3คนก็เดินเที่ยวเล่นยามราตรีด้วยกันอย่างสนุกสนาน

    วันต่อมา

    ณ ริมระเบียงทางเดินชั้น 6 ฝุ่นเดินออกมาจากห้องพร้อมกับเช็ดหน้าที่เพิ่งล้างมาเมื่อกี้ด้วยกระดาษสีขาวบางๆ ใบหน้าของเขานั้น ขาวเเละเกลี้ยงเกลาซึ่งถ้ามองดูดีๆแล้วแทบจะตัดสินไม่ได้เลยว่าเขากับใครหล่อเหลามากกว่ากัน เพทายเดินต่อมาตามระเบียงเรื่อยๆ แต่เเล้วก็ต้องหยุด

    "หน้าตาท่าทางกวนบาทาดีจริงๆ คิดว่าย้ายมาใหม่แล้วจะมาทำเก๋าที่นี่ได้รึไง" เพทายพูด

    "ที่เก๋ามันไม่ใช่กู มันเป็นพวกต่างหาก" ฝุ่นเลี่ยงทางจะเดินต่อ

    "จะรีบไปไหน" เพทายเดินมาขวางทางฝุ่นเอาไว้

    "เฮ้ยไอ้ไทล์ ไม่ชอบกันก็ต่างคนต่างอยู่ดิวะ จะกัดกันหาอะไรวะ" โอดึงเเขนเพทายไว้

    "นี่โรงเรียน ไม่ใช่ซอยนักเลง ที่จะได้มาวางอำนาจตามใจได้"เพทายกล่าวอย่างไม่กลัว

    "กูไม่ได้วางอำนาจ พวกต่างหากที่เข้ามาหาเรื่อง"ฝุ่นบอกสีหน้านิ่งสงบ

    "ไม่ได้วางอำนาจแล้วเรียกว่าอะไร" เพทายพูด

    "เรื่องของกู ไม่เกี่ยว" ฝุ่นส่ายหน้า

    "กูว่าไม่ได้เป็นนักเทควันโดหรอก อย่างมากก็เป็นได้เเค่นักเลงข้างถนนเท่านั้นเอง"

    "ไอ้ไทล์" โอร้องเสียงหลง

    "ไม่มีสิทธิมาดูถูกกูนะ" ฝุ่นเดินไปสบตากับเพทายในระยะปะชิด จนทั้งคู่เเทบจะได้ยินเสียงหายใจ

    "แล้วจะทำไม จะชกกูเหรอ เอาสิ เอาเลย ทั้งโรงเรียนเขาจะได้รู้ ว่า มันก็เเค่นักเลงที่ดีเเต่ใช้กำลัง" เพทายยังคงพูดยั่วยุต่อไปอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด โอเองก็ได้เเต่ยืนอยู่หลังเพทาย ในใจของเพทายตอนนั้น คิดว่าถ้าเขาจะถูกชกก็เป็นไงเป็นกันเขาเตรียมใจเอาไว้เเล้ว

    "......." ฝุ่นกันฟัน แทนที่เขาจะหวดหน้าเพทายให้รู้เเล้วรู้รอดไป ฝุ่นเบือนสายตาไปทางอื่นเเล้วเดินผ่านเพทายไปอย่างไม่หันมองกลับมา เพทายเองก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่ตัวเองไม่โดนชกทั้งๆที่ไปยั่วยุเขาถึงขนาดนั้น

    กึก! เสียงเปิดประตูห้องเรียนดังขึ้น เพทายและโอก้าวเข้ามาพร้อมใบหน้าที่ท่วมไปด้วยเหงื่อ เพทายส่งสายตามองไปยังเก้าอี้ของตนและตัวข้างๆที่ฝุ่นกำลังนั่งกระดิกเท้าอยู่ก่อนแล้วแต่ก็ทำเป็นไม่สนใจ ในใบหน้าของเขายังคงมีความโกรธหลงเหลือยู่บ้างไม่มากก็น้อย เด็กหนุ่มนั่งลงที่เก้าอี้ของตัวเองพลางหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านแก้เซ็ง

    ”เอานี่” อยู่ๆฝุ่นก็เอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งดอกกุหลาบสีแดงให้เพทายโดยไม่หันมามอง

    เพทายนิ่งอยู่พักหนึ่งก่อนจะตอบกลับไปด้วยเสียงกวนๆ

    “อะไรของ กูไม่ได้ชอบผู้ชายหรอกนะ”

    ”เออ!....กูรู้ ฝุ่นกระแทกเสียง 

       “เมื่อกี้มีเด็กผู้หญิงเอามาให้ บอกว่า ฝากให้เพทายด้วย ก็เท่านั้น อย่าหลงตัวเองขนาดนั้น “”

    ”ใคร! ใครหลงตัวเอง” เพทายกระแทกเสียงขึ้นบ้าง

    ”อ้าว แล้วกูคุยกะหมาตัวไหนอีกรึไง” ฝุ่นพูด

    ”.!” เพทายพูดเสียงดัง 

    “อ๊ะ...อ๊ะ จะทำอะไรครับ จะชกผมเหรอ นี่โรงเรียนนะครับ ไม่ใช่ซอยนักเลง เอาซี่ ทั้งโรงเรียนจะได้รู้กันไปเลยว่านายน่ะ เป็นได้แค่นักเลงข้างถนน เอาสิ เอาเลย หรือว่าไม่กล้า พ่อเดือนโรงเรียนรูปหล่อ” ฝุ่นทำท่าเยาะเย้ยและเลียนแบบคำพูดของเพทายที่พูดใส่หน้าเขาที่ระเบียงเมื่อกี้มาทั้งประโยค

    เพทายยืนนิ่ง สายตาจ้องมองชายตรงหน้าอย่างโกรธจนบอกไม่ถูก 

    “อยากจะพูดอะไรก็ตามสบาย” เขากล่าวก่อนจะเดินอย่างรวดเร็วออกจากห้องไป

    ”เฮ้ยจะไปไหนวะไอ้ไทล์” โอตะโกนถามเสียงดัง

    ”เรื่องของกู” เสียงของพทายดังตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ผิดกับฝุ่น ที่กำลังนั่งยิ้มอย่างมีชัย ทั้งๆที่เขาเคยชนะผู้คนมามากมายในเวทีการแข่งเทควันโด แต่ก็ไม่มีชัยชนะครั้งไหนที่ทำให้เขาดีใจได้เหมือนครั้งนี้ เพราะเหตุผลอะไรกันนะ  ห้องนอนของเพทาย

    ภายในห้องสี่เหลี่ยม เพทายกำลังนั่งสงบสติอารมณ์อยู่เพียงลำพัง ตัวเขาเองนั้นก็ไมเข้าใจตนเองเหมือนกันที่ทำไม ต้องรู้สึกโกรธเป็นฟืนเป็นไฟกับคำยั่วยุของฝุ่นแบบนี้

    " ทำเป็นพูดดี ทั้งๆที่ตัวเองเป็นพวกชอบใช้กำลังเเท้ๆ" เขาบ่นอิดออดเป็นเชิงประชด ในระหว่างที่เพทายกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น เสียงประตูห้องก็ดังขึ้น ร่างผอมบางของมีนก็เดินเข้ามา

    "เป็นอะไรเพทาย เห็นโอบอกว่าทะเลาะกับเพื่อนใหม่เหรอ" หญิงสาวนั่งลงข้างๆเพทายที่เพิ่งรู้สึกตัว

    "เปล่านี่" เพทายบอกปัด

    "ทำไมล่ะ ปกติ เพทายเป็นคนที่เข้ากับทุกคนง่ายไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมคราวนี้ถึงได้มีเรื่องกับเด็กใหม่คนนั้นล่ะ" มีนถามด้วยความสงสัย

    "ตั้งแต่รู้จักกันมา นี่เป็นครั้งเเรกเลยมั้ง ที่เราเห็นเพทายโกรธคนอื่นจริงจังขนาดนี้"

    เด็กหนุ่มนิ่งเงียบไปซักครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยคำตอบออกมาเบาๆ "เราก็ไม่รู้เหมือนกัน"

    "มีอะไรก็บอกมีนได้นะ" เด็กหญิงบอกเมื่อเห็นเเววตาของเพทายแฝงไปด้วยความสับสน

    "ความทุกข์ใจน่ะ หากเก็บเอาไว้คนเดียวมันมีแต่จะยิ่งเจ็บหนัก เเละทุกข์มากขึ้น หากสะสมไปนานๆก็จะพอกพูนเเละสายเกินไปหากเราต้องการที่จะเเก้ไข  เพราะฉะนั้นควรที่จะบอกใครสักคนเพื่อเป็นการระบาย ถึงมันจะช่วยอะไรไม่ได้มาก เเต่ก็ยังดีกว่าที่จะมานั่งทุกข์ใจคนเดียวแบบนี้นะ"

    เพทายมองหน้าเด็กสาวข้างๆด้วยสายตาที่แสดงถึงความขอบคุณ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมากนอกไปจากส่งยิ้มบางๆมาให้มีนจึงได้เเต่นิ่งเงียบไป

    "ตัวเราเอง ก็เคยบอกว่ารักเพทายไปตั้งกี่ครั้งเเล้วก็ไม่รู้ แต่ก็ถูกเพทายปฏิเสธมาตลอด เเต่ก็ยังตัดใจจากเพทายไม่ได้ซักที บางครั้ง เราเห็นเพทายไม่สบายใจ เราเองก็อยากจะเข้าไปปลอบ ไปรับฟังเรื่องต่างๆเหล่านั้นบ้าง แต่ก็ทำไม่ได้"

    "ขะ....ขอโทษนะมีน คือว่า เรา......" เพทายพยายามจะสรรหาคำพูดมาปลอบโยน แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะเขาได้แต่อึกอักพูดอะไรไม่ออก

    "ไม่เป็นไรหรอก เราไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆหรอกนะ ถึงเเม้วันนี้เพทายจะบอกว่าเราเป็นเเค่เพื่อนกัน แต่ซักวัน เราจะทำให้เพทายตอบรับรักเราให้ได้ ไม่เชื่อก็คอยดู" มีนพยายามฝืนยิ้มทั้งๆที่ในใจเจ็บปวดมากมายเพทายเองก็อยากจะบอกความในใจของเขาเเทบใจจะขาด ความลับที่เขาเก็บซ่อนมานานเเละเป็นเหตุผลที่เขาไม่สามารถรับรักจากผู้หญิงคนใดที่มาสารภาพกับเขาได้ นั่นเพราะ เขาเข้าใจเหตุผลนั้นดี

    "เดี๋ยวมีนไปก่อนนะ  ดึกมากละ บาย"มีนส่งยิ้มหวานเป็นคำลงก่อนจะวิ่งออกจากห้องไป ทิ้งให้เพทายนั่งนิ่งเเละสับสนกับสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นในสมองของเขาอย่างปลงไม่ตก ทั้งๆที่รู้ตัวดีอยู่เเล้วแต่ก็

    14 ธันวาคม 2557 เวลา 16:32 น.

    "เดี๋ยวมีนไปก่อนนะ  ดึกมากละ บาย"มีนส่งยิ้มหวานเป็นคำลงก่อนจะวิ่งออกจากห้องไป ทิ้งให้เพทายนั่งนิ่งเเละสับสนกับสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นในสมองของเขาอย่างปลงไม่ตก ทั้งๆที่รู้ตัวดีอยู่เเล้วแต่ก็ไม่สามารถที่จะบอกกับใคร ที่จะระบายกับใครได้ มันเป็นความรู้สึกที่เจ็บปวดขนาดไหน

    "ขอโทษนะมีน เรารับรักเธอไม่ได้ แล้วก็ทำให้เธอผิดหวังไม่ได้เหมือนกัน" เพทายกล่าวด้วยความเศร้าสร้อยก่อนจะหลี่ตาลงมองพื้นเเละคิดอะไรเรื่อยเปื่อยต่อไป

    วันต่อมา

    เพทายเดินเข้ามาในโรงเรียน ซึ่งเพทายก็มาสายอีกตามเคย

    “อ่าวไอ่ไทล์ ทำไมพึ่งจะมาเอาป่านนี้วะ นี่มันกี่โมงกี่ยาม” โอบังเอิญเจอเพทายระหว่างทางไปห้องน้ำ

    “กูก็มาเป็นปกติของกูทุกวัน ยังไม่ชินอีกหรอ ว่าแต่เหอะมาทำอะไรข้างล่างวะ”เพทายถามโอ

    “กูลงมาเข้าห้องน้ำเว้ย ว่าแต่เมื่อกี้อาจารย์พึ่งสั่งงานโครงงานในห้อง  รีบขึ้นไปเหอะ”โอพูดรีบๆ

    “ก็ทำไปดิ เสร็จละก็เอามาให้กูลอกด้วย”เพทายพูดด้วยความกวนตีน

    “จะลอกกูได้ไงวะ  งานที่ครูสั่งมันเป็นงานคู่  ซึ่งอาจารย์เค้าจับคู่มาให้เอง”โอพูด

    “งั้นก็แปลว่า กูกะก็ไม่ได้ทำคู่กันอ่าดิ….”เพทายพูด

    “ใช่ กูไม่ได้ทำคู่กะ แต่ได้ทำคู่กับไอ่ฝุ่น ซวย-ล่ะสิทีนี้ กูไม่อยากจะคิดว่างานคู่ของจะออกมาเป็นยังไง”โอพูด

    เวลาต่อมา

    เพทายยืนอยู่ลำพังที่ระเบียงของอาคารชั้นบนสุด ดูวิวของโรงเรียนรอบๆ เพื่อหาความสงบ

    “ขึ้นมาทำอะไรข้างบนนี้วะ  รู้มั้ยว่าตามหา”ฝุ่นเดินขึ้นบันไดมา แล้วเพทายก็หันหน้าไปแบบเซ็งๆ

    “ละตามหากูทำไม”เพทายทำหน้าเบื่อๆ  “คิดว่ากูอยากตามมากไง  กูเอางานมาให้ หัวข้อจังหวัดเชียงใหม่”พูดแล้วฝุ่นก็นั่งลงหลังพิงกำแพงระเบียงด้วยความเหนื่อยหอบ

    “ทำไมไม่เลือกจังหวัดนี่ที่ตัวเองเรียนอยู่วะ”เพทายพูดแล้วนั่งลงข้างๆฝุ่น

    “กูเลือกได้กูก็เลือกแล้วดิวะ  งานก็ต้องส่งวันจันทร์หน้า   มีเวลาแค่เสาร์อาทิตย์นี้  เหลือแต่ไปเก็บรูปภาพ  ส่วนข้อมูลอ่ะ กูหาแล้ว  ถ้าอยากทำก็ทำ ไม่อยากทำกูจะทำเอง”ฝุ่นพูด

    “อย่าอวดเก่งให้มากเลย  กูรู้ถึงจะไม่ชอบหน้ากู แต่งานนี่ก็คะแนนกู กูจะทำ”เพทายตอบแล้วหันหน้าไปมองฝุ่นแล้ว พร้อมกับมือขวาที่ยื่นออกไปเพื่อจับมือกับฝุ่น

    “ปรองดองชั่วคราว”เพทายพูด

    วันต่อมา …..

    เช้าวันใหม่อากาศที่สดใส  เพทายและฝุ่นยืนแบกกระเป๋าวิ่งไปยังสถานีขนส่งเพื่อจะขึ้นรถไปเชียงใหม่ เมื่อทั้งคู่ถึงเชียงใหม่ก็เดินหาห้องพัก เปิดห้องพัก

    ในห้องพัก เพทายวางกระเป๋าลงกับพื้นแล้วล้มตัวลงบนเตียง

    “เฮ้ออ ถึงสักที  เปิดเทอมมาอาจารย์ก็ยิ้มสั่งงานยากล่ะว่ะ”เพทายบ่นออกมากับความเหนื่อยร้อน

    “งั้นลาออกไปซะ” ฝุ่นตอบหน้านิ่ง

    “กวนตีน”เพทายพูด

    “แล้วไง”ฝุ่นตอบหน้านิ่งเหมือนเดิม 

    “ป๊าวว กูง่วง ขอนอนสักแปปนะ”เพทายทำทีเป็นหลับ

    “เฮ้ยย ได้ไงวะ  มาทำงานนะเว้ย  ไม่ได้เปิดห้องให้มาหลับ”ฝุ่นโวยวาย พรางดึงแขนเพทายลุก

    “ของีบนิดเดียวเอง”เพทายไม่ยอมลุก ฝุ่นก็ยังคงดึงแขน เมื่อเพทายดึงแขนกลับเพื่อสลัดออกจากมือของฝุ่น ฝุ่นจึงเสียหลักล้มทับตัวเพทาย ทั้งสองคนสตั้นทำอะไรไม่ถูก จ้องมองหน้ากันอยู่นาน พอสติเพทายกลับคืนก็รีบผลักฝุ่นออก

    “เออๆ รู้หรอกน่า  กูล้อเล่นเฉยๆ แล้วเริ่มจากที่ไหนก่อน”เพทายลุกขึ้นมานั่งแล้วถามฝุ่น  …………………

    เริ่มจาก ทั้งสองเดินผ่านหน้าห้างแห่งหนึ่งแล้วข้ามถนนไปอีกฝั่งเพื่อโบกรถด้วยสีหน้าร่าเริงสดใสทั้งสองเริ่มจากบนดอยปุย  ผาเงิบ ครูบาศรีวิชัย เมื่อเดินลงมาผ่านสวนสัตว์เพทายทำท่าจะวิ่งเข้าไป แต่ฝุ่นจับไหล่เบรคเอาไว้  เมื่อถึงตอนเย็นทั้งคู่เดินเล่นอ่างแก้ว มช ยิ่งเวลาที่พระอาทิตย์ใกล้ตกดิน ท้องฟ้าสีเหลืองๆ อากาศบริสุทธ์ทำให้เขาลืมความเครียดทุกสิ่งไป

          เมื่อทั้งคู่กลับมาถึงห้อง ด้วยความเหนื่อยล้า  ทั้งคู่วางสัมภาระ วางของลงแล้วล้มตัวนอนบนเตียงพร้อมกัน

    “โคตรเหนื่อยว่ะ”เพทายพูดด้วยความเพลีย

    “แต่ก็โคตรคุ้มนะ  กูพึ่งย้ายมาจากกรุงเทพ ก็พึ่งจะได้เห็นธรรมชาติเป็นจริงเป็นจังก็วันนี้แหล่ะ”ฝุ่นพูด

    “แล้วทำไมถึงย้ายมาเรียนที่นี่วะ เรียนกรุงเทพก็ดีอยู่แล้ว”เพทายถาม

    “แม่กูย้ายมาทำงานที่นี่  กูก็เลยต้องมาเรียนที่นี่  …ไม่นานก็คงย้ายไปที่อื่น  งี้แหล่ะ เปลี่ยนโรงเรียนไปเรื่อยๆ”ฝุ่นตอบ

    “แล้วทำไมแม่ถึงย้ายที่ทำงานบ่อยวะ”เพทายยังถาม

    “กูก็ไม่รู้ว่ะ  เพราะอย่างงี้แหล่ะ  กูถึงไม่ค่อยมีเพื่อน ไม่ค่อยสนิทกับใครเป็นจริงเป็นจัง”ฝุ่นตอบเสร็จก็ลุกขึ้นไปยืนที่ระเบียง

    “เห้ย กูขอโทษ กูไม่น่าถามเลยว่ะ”เพทายพูดไปยืนข้างฝุ่นแล้วพูด

    “ไม่เป็นไร”ฝุ่นตอบหน้าเศร้าๆ

    “ง่วงยัง  ถ้าง่วงก็นอนเหอะ” ฝุ่นพูด

    “กูยังไม่ง่วง”เพทายตอบ

    “ก็ไหนบอกว่าโคตรเหนื่อยไง” ฝุ่นถาม

    “เหนื่อยกับง่วงมันไม่เหมือนกันนะเว้ย”เพทายตอบ

    “เอาว่าละกัน”ฝุ่นยังทำหน้าเศร้าไร้ซึ่งรอยยิ้ม

    “อะไรวะ  ยิ้มหน่อยดิ ทำหน้าเศร้าเป็นไก่เหงาอยู่ได้ ไม่สมกับเป็นไอฝุ่นเลย ไอฝุ่นตัวจริงไม่ใช่แบบนี้”เพทายพูด

    “ไอฝุ่นตัวจริงมันเป็นไง”ฝุ่นหันหน้ามาทางเพทายละพูดด้วยสายตาที่หาเรื่องนิดหน่อย

    “ไอ่ฝุ่นตัวจริงอ่ะ  แม่งกวนตีน อวดเก่ง  เก๊กหล่อสัส ทั้งๆที่ก็ไม่ได้หล่ออะไรเลย” เพทายพูดพรางยิ้มกวนๆ

    “ไอ่สัสนี่หลอกด่ากู  เจอกูแน่”ฝุ่นหันหน้ามาแล้ว วิ่งไล่ตีเพทายในห้องด้วยรอยยิ้มของทั้งสองคนไปมาๆในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ 

    “พอแล้วๆๆ กูไม่ไหวละกูยิ่งเหนื่อยๆอยู่”เพทายพิงกำแพงทำเป็นเหนื่อย

    “ด่ากูอีกที โดนแน่” ฝุ่นยกมือขวาดันกำแพงไว้ แล้วเอาหน้าเข้าใกล้และพูดข้างหูของเพทายแผ่วเบา เพทายมองหน้าฝุ่นด้วยสีหน้าที่อบอุ่นอ่อนหวาน

    “เห้ย เป็นไรวะ  มองหน้ากูอยู่ได้  อิจฉาอ่าเด๊ ที่กูหล่อกว่า”ฝุ่นผละตัวออกแล้วพูด

    “เอาว่าละกัน  กูอาบน้ำก่อนนะ  กูง่วงละ พรุ่งนี้กลับเช้า”เพทายรีบเอาผ้าเช็ดตัวเข้าไปห้องน้ำ …..

    ณ โรงเรียน ในเช้าวันจันทร์….

    ในห้องเรียนทั้งห้องมีเพทายกับฝุ่นสองคนที่อยู่ในห้อง ทั้งสองนั่งกอดคออ่านหนังสือเล่มเดียวกัน ด้วยความร่าเริง  โดยที่โอกำลังจะเดินเข้าห้องเรียน  เมื่อเห็นฝุ่นกับเพทายจึงหลบไป…..  ตอนบ่ายบนระเบียงตึกเรียน มีเพทายกับโอเพื่อนรักกันสองคนยืนสูดอากาศอยู่นั่นเอง

    “วันนี้มาแปลกนะเว้ย  ปกติจะมาเรียนสายตลอดตั้งแต่มอต้น จนมอปลาย แต่วันนี้ทำไมถึงมาเรียนเช้าวะ”โอถามด้วยสีหน้าสงสัย

    “ก็กูอยากมาเช้าบ้าง  ไม่ได้รึไง”เพทายตอบอย่างมีความสุข ขณะนั้นเองก็มีฝุ่นเดินขึ้นบันไดมาบังเอิญได้ยินเพทายกับโอคุยกัน จึงหยุดฟัง

    “ไอไทล์  กูถามไรหน่อยดิ”โอพูด

    “อยากถามอะไรก็ถามมา”เพทายตอบ

    “กูถามจริงๆนะ  เป็นเกย์ใช่มั้ย  ชอบไอฝุ่นใช่มั้ย”โอถาม

    “กูก็ตอบจริงๆนะ  ใช่ กูเป็นเกย์  กูชอบฝุ่น จะเลิกคบเป็นเพื่อนกะกูป่ะล่ะ”เพทายอึกอักกว่าจะตอบคำถามของโอ และเปลี่ยนสีหน้าที่รอยยิ้มหายไป ฝุ่นที่ยืนแอบฟังก็ได้ยินทุกอย่าง

    “กูดีใจนะเว้ยที่พูดความจริง  ที่กูถามเพราะกูอยากรู้  เพื่อน ยังไงก็คือเพื่อน จะเป็นอะไรก็คือเพื่อน” โอยิ้มพรางเอามือขวาตบไหล่เพทายเบาๆ………………..

    เวลาต่อมาตอนเย็นเวลาเลิกเรียน   เพทายนั่งอยู่ม้านั่งคนเดียว นั่งคิดเหตุการณ์ที่ผ่านมา

    “เพทาย เย็นแล้วยังไม่กลับอีกหรอ”มีนเดินมาด้านหลังเพทาย

    “ยังอ่ะ สักพักก็คงกลับ”เพทายหันไปหามีนแล้วหันกลับมาตอบ    “แล้วนั่นกระดาษอะไรในมือน่ะ”มีนเดินมานั่งข้างๆ

    “ป่าว ไม่มีอะไร ว่าแต่มีนเหอะมีอะไรป่าว”เพทายหันหน้ามาทางมีนที่นั่งอยู่ข้างๆ

    “คือเราก็รู้จักกันมานานแล้วอ่ะนะ  ตั้งแต่มอต้น จนกระทั่งมอปลาย  เพทายคือผู้ชายที่ดีสำหรับมีนมากๆ  มีนรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้เห็นหน้า ได้คุย ได้อยู่ใกล้ ก็อย่างที่เคยบอกไปอ่ะแหล่ะ….. เรามาคบกันมั้ย”มีนถามด้วยความกล้าๆกลัวๆ

    “คือเราก็เข้าใจความรู้สึกมีนนะ  ขอบคุณทุกๆอย่างที่คอยอยู่ข้างเราเสมอ เรารู้ว่ามีนรักเรา  ถ้าเราเป็นผู้ชาย  เราก็จะรักมีนเหมือนกัน ……. มีนเข้าใจเรานะ”พูดเสร็จเพทายก็ลุกเดินไป โดยที่มีนยังตกใจไม่เชื่อกับสิ่งที่ตัวเองได้ยิน  เพทายวิ่งไปล้างหน้าในห้องน้ำ แล้วได้ยินเสียงที่คุ้นๆหู

    “เนื้อตัวหอมไม่เบาหนิ” เสียงผู้ชายคนหนึ่งจากห้องน้ำ เพทายค่อยเดินไปแอบๆมอง ซึ่งเป็นฝุ่นกับนักเรียนหญิงคนหนึ่ง

    “เดี๋ยวก็มีคนมาเห็นหรอก”นักเรียนหญิงคนหนึ่งพูดขึ้น

    “ไม่มีใครเห็นหรอกน่า  ป่านนี้เขากลับบ้านกันหมดแล้ว”ฝุ่นพูด

    “ทีแรกก็นึกว่าเป็นคู่เกย์กับเพทายซะอีก”นักเรียนหญิงพูด

    “เราเป็นผู้ชาย ที่ไม่ใช่เกย์ และไม่มีวันที่จะเป็น กับไอ่ไทล์อ่ะ ก็แค่เล่นสนุกๆเท่านั้นเอง”สิ้นเสียงของฝุ่นพูด กระดาษในมือเพทายที่เขียนว่า”เป็นแฟนกันนะ”ที่ตั้งใจจะให้ฝุ่นร่วงลงพื้นทันที  เพทายรีบวิ่งออกไปทันที  ซึ่งด้วยความเสียใจทำให้เพทายไม่ทันระวังตัว  วิ่งข้ามถนนตัดหน้ารถ ทำให้รถเบรกไม่ทันชนเพทายอย่างแรง ………………..

    ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    ความคิดเห็น