เปิดพรีออเดอร์รอบพิเศษ!! [END] THE 1ST ANGEL 'KILLER' #เมียพี่หมอคิล [YAOI 18+] [BL]

ตอนที่ 25 : THE 1ST ANGEL ตอนที่ 21 [Rewrite100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 205 ครั้ง
    21 ก.พ. 62

 

 


THE 1ST ANGEL ตอนที่ 21


 

                ในโลกใบนี้ไม่มีอะไรที่แน่นอนและไม่มีใครรู้ว่าในแต่ละวันตัวเองจะต้องพบเจอกับอะไรบ้าง ดังเช่นพวกเขาทั้งสอง เส้นทางความรักที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเหมือนในนิยายหวานแหวว กับบททดสอบใจที่พวกเขาต้องเจอมันไม่ง่ายเลย แต่ก็ไม่ได้ยากจนเกินกว่าจะผ่านพ้นไปได้ หากแต่ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะต้องเจออะไรต่อไปอีก แน่ล่ะ ก็ชีวิตคนเรามันไม่แน่นอนนี่


                หลังจากปรับความเข้าใจกันไปแล้วในคืนนั้นต้นน้ำก็กลับมาเป็นคนรักที่น่ารักของพี่คิลเลอร์เหมือนเดิม แต่ครั้งนี้ต้นน้ำยื่นคำขาดขอย้ายกลับมาอยู่บ้านเพราะไม่อยากให้เรื่องระหว่างเขากับคิลเลอร์เป็นประเด็นขึ้นมาอีก ในเมื่อเรื่องงานหมั้นระหว่างคิลเลอร์กับประกายฟ้ายังไม่ปิดฉากอวสานแบบสนิท ต้นน้ำไม่อยากเสี่ยงกับมือที่มองไม่เห็นสักเท่าไร


                ไม่ใช่ไม่รักแต่ที่ทำก็เพราะเพื่อปกป้องตัวเองและคนรักนั่นแหละ ซึ่งคิลเลอร์เองก็เข้าใจดี ต้นน้ำเองก็ไม่ได้ใจร้ายขนาดห่างเหินอะไรแบบนั้น ในช่วงวันหยุดเจ้าตัวก็ยังยอมมาค้างที่คอนโดกับคิลเลอร์บ้างตามแต่สถานการณ์จะเอื้ออำนวยรวมถึงตอนนี้ด้วยเช่นกัน


                RRRRRRrrrrrr


                มือหนาควานหาที่มาของเสียงรบกวนในยามเช้าบริเวณหัวเตียงในขณะที่ยังหลับตาอยู่อย่างงัวเงีย จนเจอเจ้าโทรศัพท์ตัวดีที่แผดเสียงร้องปลุกเขาก่อนเวลาอันควรแบบนี้ เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบรุ่งสางไปเข้าไปแล้วจะให้มาตื่นแต่เช้านี่ไม่ใช่เรื่องเลยสักนิด ปลายนิ้วเรียวกดรับสายและยกโทรศัพท์เครื่องบางแนบหูโดยที่ไม่มองด้วยซ้ำว่าสายที่โทรเข้ามานั้นเป็นใคร


                “ฮัลโหลครับ”


                (“นี่แกยังไม่ตื่นอีกหรอตาคิล จะสิบโมงอยู่แล้วนะลูก!”)


                เสียงแหลมๆของมารดาที่แสนคุ้นทำเอาคนที่กำลังงัวเงียต้องลืมตาขึ้นมาในที่สุด และยกโทรศัพท์ออกห่างหูตัวเองเล็กน้อยเพราะเกรงว่าขี้หูจะออกมาเต้นระบำตอนเช้าซะก่อน โอเค สิบโมงมันอาจจะสายแล้วสำหรับคนอื่นแต่ไม่ใช่เขาที่พึ่งได้นอนไปตอนเกือบหกโมงเช้า!


                “โถ่ แม่ครับ ผมพึ่งได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมงเองนะครับ”


                (“แล้วมัวทำอะไรอยู่ล่ะยะทำไมไม่นอน กกเมียอยู่ล่ะสิแกน่ะ”)


                พอได้ยินแบบนั้นก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ เดี๋ยวนี้เหมือนแม่เขาจะกล้าเรียกต้นน้ำว่าเมียเขาเต็มปากเต็มคำแล้วแหะ และดูเหมือนเสียงพูดคุยของเขาจะรบกวนเจ้าตัวเล็กที่หลับซุกอกอยู่ซะแล้วสิ ไม่อย่างนั้นคิ้วเรียวคงไม่ขมวดยุ่งเป็นโบว์ทั้งที่ยังหลับตาอยู่แบบนี้หรอก


                “รู้แล้วจะถามทำไมล่ะครับแม่ ว่าแต่แม่มีอะไรรึเปล่าครับเดี๋ยวผมโทรกลับได้ไหม ตอนนี้ง่วงมากเลยครับ”


                (“ไม่มีจะโทรหาแกหรอ หมั่นไส้จริงพอเห็นแม่ไม่ว่านี่เอาใหญ่เชียวนะ”)


                “แม่ก็เวอร์ไปผมก็กลับบ้านแทบทุกวันเถอะครับ แล้วนี่แม่มีอะไรครับ”


                (“ก็ไม่มีอะไรมากแค่จะบอกว่าเย็นนี้พาเมียแกมากินข้าวที่บ้านด้วย แค่นี้แหละแม่ไม่รบกวนเวลานอนแกละพ่อลูกชาย”)


                “ห๊ะ อะไรนะครับ แม่เดี๋ยวก่อนสิ แม่ครับ!


                (“ตู๊ดๆๆๆๆๆๆ”) และคุณแม่ผู้แสนดีก็ทิ้งลูกชายสุดที่รักไว้กับเสียงสัญญาณโทรศัพท์อย่างน่าสงสาร จากไอ้ที่กำลังงัวเงียก็กลายเป็นตื่นเต็มตาเลยทีเดียว


เมื่อกี้เหมือนแม่จะบอกให้เขาพาต้นน้ำไปกินข้าวที่บ้านใช่ไหม?


หรือว่าเขาฟังผิด??


                “งื้ออ...”


เสียงเล็กๆที่ดังรอดออกมาจากริมฝีปากเรียวพร้อมกับใบหน้าน่ารักที่ขยับเข้ามาซุกอกกว้างอย่างเคยชิน ทำให้คนที่กำลังเรียบเรียงข้อมูลในหัวรู้สึกตัวและมองคนตัวเล็กที่ยังคงหลับสนิทอยู่ในอ้อมกอดของตัวเอง  ริมฝีปากหยักระบายยิ้มออกมาเล็กๆอย่างเอ็นดูคนที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว ก่อนจะกระชับกอดร่างเล็กเอาไว้พลางคิดถึงเรื่องที่คุยมารดาไปด้วย


นี่แม่เขากำลังคิดอะไรอยู่ถึงได้เอ่ยปากให้พาต้นน้ำไปที่บ้าน


คิลเลอร์ได้แต่คิดไม่ตกกับสิ่งที่มารดาพูดทิ้งท้ายไว้ ทั้งที่ความจริงมันก็อาจจะไม่มีอะไรก็ได้แต่เขาก็ยังอดที่จะคิดมากไม่ได้อยู่ดี ตั้งแต่ที่เขากลับมาคืนดีกับต้นน้ำมันก็ผ่านมาได้เกือบเดือนแล้ว พ่อกับแม่ก็ไม่เคยเอ่ยถึงต้นน้ำอีกเลยจนกระทั้งเมื่อกี้เนี่ยแหละ แล้วแบบนี้จะไม่ให้เขาคิดมากได้ยังไง แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันอยู่แล้ว ขอแค่มีต้นน้ำอยู่ข้างๆก็พอ ว่าแล้วก็กดจูบลงบนเรือนผมนุ่มของคนรักแผ่วเบา


“รักนะคะเด็กดื้อ”


                เปลือกตาบางค่อยๆเลื่อนตัวเปิดขึ้นช้าๆจนสุด สิ่งแรกที่เห็นก็คือเพดานห้องที่แสนคุ้นเคยก่อนที่จะคนตัวเล็กจะหันไปอีกด้านของเตียง ที่น่าจะมีร่างของคนรักนอนอยู่ข้างกันแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า ก็ไม่ได้อยากจะงี่เง่าอะไรนักหรอก แค่ตื่นมาและไม่เห็นคิลเลอร์ต้นน้ำก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กๆ


                แกร็ก


เมื่อบานประตูห้องนอนถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับร่างสูงของคนรักที่ส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ ความหงุดหงิดที่ก่อกำเนิดขึ้นเมื่อชั่วครู่ก็หายไปเป็นปลิดทิ้งอย่างง่ายดาย


                “ตื่นแล้วหรอหื้ม หิวไหมคะ”


                “หิวมากเลย ทำไมพี่คิลไม่ปลุกต้น”


                คิลเลอร์เพียงยิ้มเช่นเดิมและเดินมาหาคนตัวเล็กที่ลุกขึ้นมานั่งขยี้ตาตัวเองอยู่กลางเตียง และจับมือเล็กออกจากการทำร้ายตัวเองโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยขี้ตาเล็กๆออกจากกรอบตาเรียวให้อย่างเบามือ โดยไม่นึกรังเกียจเลยสักนิด การกระทำเล็กๆที่ทำให้หัวใจดวงน้อยของต้นน้ำต้องทำงานหนักแต่เช้า


                ตึกๆๆๆๆ


                “ถ้าปลุกเราก็ไม่ตื่นอยู่ดีถึงตื่นเดี๋ยวก็งอแง แล้วเนี่ยเมื่อกี้ขยี้ตาอีกแล้วน่าตีจริงๆพี่บอกกี่ทีไม่เคยจำว่าห้ามขยี้ ถ้าตาช้ำขึ้นมาจะว่าไงหื้ม”


                “ก็คนมันลืมนี่นา... ต้นไปอาบน้ำแล้วไม่อยากฟังคนแก่บ่นอีก” ว่าแล้วเจ้าตัวก็ลุกจากเตียงวิ่งเข้าห้องน้ำไปทันทีเพื่อกลบเกลื่อนความเขินของตัวเอง โดยที่ไม่รู้เลยว่าแก้มของตัวเองมันแดงก่ำตั้งแต่ที่วินาทีที่ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนผิวหน้าแล้ว หนียังไงก็ไม่พ้นสายตาเหยี่ยวของคิลเลอร์ไปได้หรอก


ก็เพราะน่ารักแบบนี้ไงถึงได้รักมากขึ้นทุกวัน


คนตัวโตได้แต่อมยิ้มขำกับความน่ารักของคนรัก ก่อนจะลุกออกไปจัดเตรียมอาหารง่ายๆให้ต้นน้ำได้ทานรองท้องก่อนจะไปพบพ่อกับแม่ของเขา

               

 


                “ห๊ะ อะไรนะ แม่พี่ชวนต้นไปกินข้าวเนี่ยนะ พี่ฟังผิดเปล่า?”


คนตัวเล็กถามย้ำอีกครั้งอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน น้ำส้มคั้นที่กำลังดื่มอยู่แทบจะพุ่งไปใส่หน้าหล่อๆของคิลเลอร์อยู่แล้ว ดีที่เขาห้ามปากตัวเองทัน นี่มันเรื่องช็อกโลกชัดๆ แน่ล่ะ ตั้งแต่เจอกันตอนนั้นที่คอนโดของคิลเลอร์เขาก็ไม่เคยได้พบกับพ่อแม่ของคนรักอีกเลย ลึกๆก็คิดไว้ว่าอยากจะไปไหว้พวกท่านอีกสักครั้งแต่ก็ไม่ใช่ตอนนี้เวลานี้ไง


เขายังไม่ได้เตรียมใจเลยนะ!


“ไม่ผิดครับ ตอนนี้ก็ใกล้ได้เวลาแล้วด้วยพี่ว่าเราควรรีบไปกันได้แล้ว” คิลเลอร์บอกต่อเมื่อเห็นว่าต้นน้ำกินแซนวิสกับน้ำส้มหมดแล้ว พอดีกับเวลาที่ตัวเองควรจะเดินทางไปที่บ้านได้แล้วเช่นกัน


“แล้วทำไมพี่พึ่งมาบอกต้นเนี่ย โอ๊ยย ยังไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจเลยนะพี่คิล”


“เอาน่า ก็แค่กินข้าวนะไปกันเถอะ”


“เอาจริงดิพี่... ไม่ไปไม่ได้อ่อ T^T


“ไม่ได้ครับ เลิกงอแงแล้วไปกันเถอะที่รัก” พูดจบก็ดึงมือคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นและออกจากห้องไปพร้อมกันเพราะหากช้ากว่านี้พวกเขาอาจจะสายได้


ต้นน้ำเองก็ไม่ได้อยากจะงอแงเลยเพียงแต่... นี่เขาต้องไปจริงๆน่ะหรอ จะหาว่าคิดมากก็ได้ เขายอมรับแต่แล้วยังไงล่ะ จากเหตุการณ์ครั้งแรกและครั้งเดียวที่ได้พบเจอกับพ่อแม่ของคิลเลอร์มันทำให้เขาอดที่จะกลัวไม่ได้นี่ ถึงแม้ว่าตอนนั้นท่านทั้งสองจะไม่ได้แสดงท่าทีว่ารังเกียจหรือรับไม่ได้ แต่มันก็ไม่มีอะไรมารับประกันว่าพวกท่านจะยอมรับเขาได้อยู่ดี


ไม่ใช่ไม่รู้ว่าคนตัวเล็กกำลังคิดมากและลำบากใจแค่ไหน เพราะตัวคิลเลอร์เองก็รู้สึกไม่ต่างจากคนรักนักหรอก แต่ถึงจะไม่อยากไปแค่ไหนต้นน้ำก็ไม่อาจขัดได้อยู่ดีและคิลเลอร์เองก็ไม่อยากเสี่ยงดื้อขัดคำสั่งของมารดาด้วย ในเมื่อตอนนี้อะไรๆมันก็กำลังดีขึ้น บางทีพวกเขาอาจจะกำลังกลัวสิ่งที่มันยังไม่เกิดขึ้นจนมากเกินไปก็ได้

 .

.

.


รถคันสวยเลี้ยวเข้ามาในเขตรั้วบ้านเดชานุวัฒน์ในเวลาเกือบห้าโมงเย็น และจอดสนิทอยู่ที่บริเวณหน้าตัวบ้านหลังโตที่น่าจะมีราคามากกว่าห้าสิบล้านบาท เผลอๆอาจจะแตะถึงหลักร้อยล้านเลยด้วยซ้ำ ดวงตาเรียวเบิกกว้างกับความใหญ่และอลังการของบ้านคนรัก ก่อนจะกระพริบตาปริบๆเหมือนไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น


ก็พอจะรู้ว่าครอบครัวของคิลเลอร์น่ะรวยแต่ก็ไม่คิดว่าจะรวยขนาดนี้!


“อึ้งเลยดิ ดีใจป่ะครับมีแฟนหล่อแถมรวยเวอร์แบบนี้” ประโยคที่ฟังดูหลงตัวเองของคนข้างกายทำให้ต้นน้ำได้สติและเหล่มองคนรักอย่างปลงๆ  นี่แหละสิ่งหนึ่งที่คิลเลอร์ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลย วันแรกเจอกันเป็นยังไงวันนี้ก็เป็นยังงั้น


หลงตัวเองเอง!!


“หลงตัวเองว่ะพี่”


“อ้าว แต่พี่หลงต้นน้ำมากกว่าอีกนะ”


“ยังจะมีอารมณ์มาหยอด ใช่เวลาป่ะเนี่ย”


“ก็ไม่อยากให้เครียดไงครับ ไปครับเข้าบ้านกันเถอะ”


พอหันไปมองนอกรถแล้วเห็นประตูบ้านบานใหญ่ที่เด่นเป็นสง่า ต้นน้ำก็สูดหายใจเข้าลึกๆจนเต็มปอดก่อนจะก้าวลงจากรถไปพร้อมกับลูกชายเจ้าของบ้านที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักของตน ในเมื่อหนีไม่ได้เขาก็ทำได้แค่เผชิญหน้ากับมันเท่านั้น  คิลเลอร์หันมายิ้มให้คนตัวเล็กอย่างอบอุ่นพร้อมกับดึงมือเรียวเรียวมากอบกุมไว้ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเข้าไปภายในตัวบ้าน


หากเป็นเมื่อก่อนต้นน้ำคงลังเลที่จะไปต่อแต่ในตอนนี้มันไม่ใช่อีกแล้ว หลายสิ่งที่ผ่านมามันทำให้ต้นน้ำรู้ว่าคิลเลอร์รักตัวเองมากแค่ไหนและต้นน้ำเองก็รักก็คิลเลอร์ไม่แพ้กัน แค่มีมือคู่นี้กุมอยู่และผู้ชายคนนี้อยู่ข้างๆ ต้นน้ำก็พร้อมที่จะเดินต่อไปข้างหน้า


ทุกย่างก้าวที่ขยับเดินไปข้างหน้ามันช่างช้ามากมายในความรู้สึกของต้นน้ำ ความรู้สึกหลายอย่างตีรวนขึ้นมาผสมกันมั่วไปหมด จนเหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายออกมาตามขมับบาง ทั้งตื่นเต้นและกลัวไปพร้อมๆกันจนไม่รู้ว่าอะไรที่มากกว่า กระทั่งมาหยุดอยู่ในห้องรับแขกซึ่งมีพ่อและแม่ของคิลเลอร์นั่งรออยู่ก่อนแล้ว เหมือนกับปฏิกิริยาตอบสนองที่ฉับไว พอเผลอมองสบกับนัยน์ตาหวานซึ้งของมารดาคนรักต้นน้ำก็เผลอดึงมืออกจาอุ้งมือใหญ่แทบจะทันที ทั้งที่ยังไม่มีใครเอ่ยว่าอะไรด้วยซ้ำ


“เอ่อ สวัสดีครับ”


เป็นต้นน้ำที่เอ่ยทักผู้ใหญ่ทั้งสองขึ้นมาก่อนพร้อมกับยกมือไหว้อย่างนอบน้อม เสียงหวานๆที่ติดสั่นน้อยๆบ่งบอกได้อย่างดีว่าเจ้าตัวกำลังประหม่าแค่ไหน ด้วยความที่ไม่กล้าจะสบตากับผู้ใหญ่ตรงหน้า ต้นน้ำเลยพลาดที่จะเห็นรอยยิ้มเอ็นดูจากบุพการีของคนรักในยามที่มองตน แต่คิลเลอร์เห็นมันเต็มสองตาเลยแหละ นั่นถือเป็นนิมิตรหมายที่ดีล่ะนะ


“ไงเจ้าลูกชายแล้วแกน่ะ ไม่คิดจะทักทายพ่อกับแม่รึไง”


“พ่อก็พูดไปนั่น”


“ก็มันจริงนี่ตาคิล แล้วไม่คิดจะมาน้องมานั่งรึไงยืนตัวสั่นแล้วนั่นน่ะ” สิ้นเสียงหวานๆของนายหญิงของบ้านต้นน้ำก็เผลอสะดุ้งน้อยๆทั้งที่ความจริงไม่ได้มีอะไรน่าตกใจเลยสักนิด


แต่ว่านะ... นี่เขาสั่นจนสังเกตเห็นได้ขนาดนั้นเลยหรอ น่าอายชะมัด...


“ก็พ่อกับแม่นั่นแหละทำแฟนผมกลัว” คิลเลอร์ว่าออกมาอย่างไม่จริงจังนักติดจะตลกด้วยซ้ำเพราะพอหันมาดูคนตัวเล็กข้างกายก็เห็นว่าเจ้าตัวสั่นจริงๆอย่างที่มารดาว่านั่นแหละ  ยิ่งพอโดนทักก็ดูเหมือนต้นน้ำจะประหม่ากว่าเดิมซะอีก จนขาต้องพาไปนั่งลงที่โซฟาคู่ตัวที่ติดกับแม่ตัวเอง


“วันนี้เรียกแฟนหรอ ปกติแม่เห็นแกเรียกเมียออกปาวๆ จริงไหมคุณ”


ไม่พูดเปล่าแต่คุณแม่คนสวยของคิลเลอร์ยังหันไปถามความเห็นจากสามีหน้าตาเฉย และคุณพ่อยังหนุ่มก็พยักหน้าเห็นด้วยนี่สิ ส่วนคนที่ถูกพูดถึงอย่างต้นน้ำเป็นอันต้องหน้าแดงก่ำและเขินอายจนแทบจะเอาหน้ามุดดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด


“เรียกได้หรอครับงั้นผมจะได้เรียกเมียให้ชินปาก” น้ำเสียงทะเล้นๆนั้นยิ่งทำให้ต้นน้ำต้องเขินหนักกว่าเดิม แม้จะยังไม่กล้าเงยหน้ามองสบตากับพ่อแม่ของคิลเลอร์แต่มือเรียวกลับยื่นไปหยิกเอวหนาเข้าเต็มแรงอย่างลืมตัวซะอย่างนั้น จนคนโดนหยิกต้องร้องเสียงหลง


“โอ๊ย! ต้นน้ำหยิกพี่ทำไมเนี่ย หูยย เลือดออกแล้วมั้งเนี่ย”


“อย่ามาเวอร์นะ ก็ใครใช้ให้พี่พูดแบบนั้นเล่า บอกกี่ทีว่าอย่าเรียกแบบนี้ สมน้ำหน้า!


เพราะความเขินขั้นรุนแรงทำให้ต้นน้ำเผลอพูดดุคนรักออกไปเหมือนทุกที แถมด้วยสายตาเหวี่ยงๆอย่างที่เจ้าตัวชอบใช้เพื่อกลบเกลื่อนอีกต่างหาก


“ปกติพี่ก็เรียกเถอะครับ เขินก็บอกเขินสิตัวเล็ก”


“ไอ้พี่คิล!


“ยังไม่ทันไรตีกันซะแล้ว” เสียงประมุขของบ้านที่พูดขึ้นขัดทำให้ต้นน้ำต้องเผลอยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง เพราะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่กับคิลเลอร์แค่สองคน ก่อนจะเอ่ยขอโทษผู้ใหญ่เสียงเบาอย่างรู้สึกผิดและก้มหน้างุด


 “เอ่อ... ผมขอโทษครับ แหะๆ”


ซวยแล้วไงกู!


ต้นน้ำได้แต่คิดไม่ตกอยู่ในใจกับการกระทำของตัวเองที่เผลอไปไม่ทันระวัง  ไปว่าลูกชายต่อหน้าพ่อแม่เขาแบบนี้เขาต้องไม่พอใจแน่ๆ ไม่น่าเลยจริงๆ


“หึหึ ไม่เป็นอะไรหรอกเจ้าคิลมันก็สมควรโดนด่านั่นแหละไม่รู้กวนเหมือนใคร ฮ่ะ ฮ่าๆๆ”


เสียงหัวเราะชอบใจที่ดังต่อท้ายประโยคมาทำให้คนตัวเล็กที่กำลังเครียดต้องเงยหน้าขึ้นมองที่มาของเสียง สิ่งแรกที่เห็นก็คือใบหน้าเปื้อนยิ้มของพ่อแม่คิลเลอร์และสายตาที่มองมายังเขาอย่างเอ็นดู เพียงเท่านั้นก็ทำให้ต้นน้ำรู้สึกใจชื้นขึ้นมา ความรู้สึกกังวลก่อนหน้านี้หายไปแทบหมดสิ้นจะเหลือก็แต่ความประหม่าที่ยังคงมีอยู่


บางทีเขาอาจจะคิดมากไปจริงๆ ทั้งที่ความจริงพ่อกับแม่ของคิลเลอร์ก็ไม่ได้ดูน่ากลัวเลยสักนิด


“อ้าว พ่อพูดงี้ได้ไงผมลูกพ่อนะ แม่ครับดูสิพ่อว่าผมอีกแล้ว”


“พ่อเขาพูดเรื่องจริงนี่ แกมันกวนจริงๆนี่ แล้วนี่ถ้าแม่ไม่โทรไปสั่งแกก็คงไม่คิดจะพาเมียมาเจอพ่อกับแม่เลยใช่ไหมห๊ะ คิดจะซุกน้องเขาไว้ถึงเมื่อไร” จากที่คิดว่าจะได้ความเห็นใจจากมารดากลับกลายเป็นว่าโดนข้อหาเพิ่มอีกคดีซะงั้น คิลเลอร์เลยได้แต่สงบปากสงบคำลงเพราะยิ่งพูดก็แลดูแต่จะโดนด่าล่ะนาทีนี้


ก็ไม่ได้อยากจะซุกไว้สักหน่อยก็เพราะกลัวพ่อกับแม่ไงเขาถึงต้องเก็บต้นน้ำไว้กับตัวก่อน


“ถ้าจำไม่ผิดชื่อต้นน้ำใช่ไหมเรา” คราวนี้เป็นต้นน้ำบ้างที่ถูกถาม


“เอ่อ.. ครับ”


“ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นไหนลุกมาให้แม่ดูใกล้ๆหน่อยสิ”


สิ้นประโยคนั้นต้นน้ำก็หันไปมองหน้าคนตัวโตที่นั่งอยู่ข้างกายทันที คิลเลอร์เองก็พยักหน้าเป็นเชิงบอกให้ต้นน้ำลุกไปหาแม่ตัวเอง เจ้าตัวเลยขยับลุกไปนั่งกับพื้นตรงหน้าคุณแม่คนสวยอย่างว่าง่าย แต่เอ๊ะ เหมือนเมื่อกี้แม่เขาจะแทนตัวเองว่าแม่รึเปล่านะ


ต้นน้ำยังคงนั่งก้มหน้ามองมือตัวเองไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมองสบตาผู้หญิงตรงหน้าสักเท่าไร ทว่าฝ่ามือนุ่มของคนตรงหน้ากลับเลื่อนมาแตะที่ข้างแก้มใส พร้อมกับใช้ปลายนิ้วดันคางเรียวให้เชิดหน้าขึ้นมองสบตากับตัวเอง สายตาที่มองอย่างอ่อนโยนทำให้ต้นน้ำหายเกร็งลงไปได้บ้างแต่ก็ยังรู้สึกแปลกๆอยู่ดี


“วันนั้นไม่ทันได้สังเกตพอได้ดูชัดๆแบบนี้แล้วก็... น่ารักดีนะเราน่ะ จิ้มลิ้มเชียว ปากเล็กๆนี่ก็ท่าทางจะร้ายไม่เบาแต่ก็ดีจะได้กำราบเจ้าลูกชายตัวดีของแม่อยู่” น้ำเสียงหวานนุ่มที่ดูใจดีของมารดาคนรักทำให้หัวใจดวงน้อยรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งได้เห็นรอยยิ้มหวานๆที่ส่งมาให้ต้นน้ำก็เผลอยิ้มรับอย่างน่ารักออกมา นั่นยิ่งทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองรู้สึกเอ็นดูในตัวของต้นน้ำมากขึ้นไปอีก


ความจริงก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจอะไรตั้งแต่แรกอยู่แล้ว


“นี่พ่อกับแม่ยอมรับเรื่องของผมกับต้นน้ำได้แล้วใช่ไหมครับ!!” คิลเลอร์ถามออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เมื่อเห็นสายตาของพ่อกับแม่ที่มองคนรักตัวเองก็อดที่จะดีใจไม่ได้


“พ่อก็ไม่เคยบอกว่าไม่ยอมรับสักหน่อย”


ห๊ะ?


“นั่นสิ แม่ก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่ยอมรับนะตาคิล”


หื้ม?


“อ้าว งั้นแปลว่าผมคิดไปเองงั้นดิ”


ไม่ใช่แค่มึงอะพี่คิล... กูก็คิด


ต้นน้ำบอกกับตัวเองในใจเงียบๆ งั้นแสดงว่าที่ผ่านมาเขากับคิลเลอร์ตีโพยตีพายไปเองสินะ ว่าพ่อแม่ของคิลเลอร์ไม่ยอมรับความรักของพวกเขา สรุปนี่พวกเขาเครียดกันไปเองมโนไปเองน่ะหรอ โอ๊ย อยากจะบ้า!


“ก็ใช่น่ะสิ เรื่องข้อเสนอที่พ่อบอกแกก็เพื่อให้แกได้มีเวลาจัดการกับเรื่องยุ่งๆและเพื่อทดสอบความรักของแกเฉยๆ จะให้พ่อกับแม่เชื่อแกง่ายๆได้ยังไง ทุกทีเห็นเปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น อยู่ๆไปแอบมีเมียแถมพาไปซุกไว้ที่คอนโดแล้วยังเป็นผู้ชายอีกด้วยทั้งที่แกก็รู้ว่าตัวเองมีคู่หมั้นอยู่แล้ว ถึงแกกับหนูฟ้าจะไม่ได้เต็มใจก็เถอะแต่มันไม่ถูกอยู่ดี”


สิ่งที่คนเป็นพ่อพูดออกมามันจริงทุกประการและคิลเลอร์เองก็ไร้ซึ้งจ้อโต้เถียงใดๆ เพราะถ้าจะผิดมันก็ผิดที่ตัวเขาตั้งแต่แรก ทั้งที่รู้ว่าตัวเองจะต้องแต่งงานกับประกายฟ้าแต่ก็ยังไปรักต้นน้ำ ดึงคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยอย่างต้นน้ำเข้ามา แถมยังไม่เคยพามาให้พ่อกับแม่รู้จัก ยอมรับเลยว่าตอนนั้นเขาคิดน้อยและเอาแต่ใจตัวเองมากไปจริงๆแต่ก็เพราะว่ารักนั่นแหละ ทั้งชีวิตเขาเองก็พึ่งรู้จักคำว่ารักจริงๆ รักที่ไม่ใช่กับคนในครอบครัว เขารู้จักมันก็เพราะต้นน้ำ เรื่องอื่นเขาอาจจะเก่งและเป็นผู้ใหญ่แต่กับเรื่องหัวใจเขายังเด็กจริงๆนั่นแหละ ส่วนอีกข้อเลยก็คือตอนนั้นเขาลืมประกายฟ้าไปซะสนิทใจเลยนี่สิ...


“ถ้าตอนนั้นแม่ไม่เข้ามายุ่งเรื่องของแก แกคิดว่าจะมีวันนี้ไหม แกคิดว่าจะจัดการเรื่องหมั้นเมื่อไรล่ะ จะปิดเมียแกไปถึงเมื่อไร”


“คือแม่ผมมีอะไรจะสารภาพ... ผมไม่ได้คิดจะปิด...แต่ตอนนั้นผมลืมไปแล้วว่าตัวเองมีคู่หมั้น แหะๆ”


“ตาคิล/ไอ้พี่คิล!” คราวนี้ทั้งแม่ทั้งเมียต่างก็ประสานเสียงเรียกคนตัวที่ทำหน้าสำนึกผิดอยู่เสียงดังอย่างไม่อยากจะเชื่อ


คนบ้าอะไรลืมคู่หมั้นตัวเอง นึกแล้วก็สงสารประกายฟ้าขึ้นมาจับใจที่มีคู่หมั้นแบบนี้  - -


“โถ่.. ก็ผมไม่ได้คุยกับน้องนานมากนะแม่ เรียนก็หนักแล้วพอมาเจอต้นน้ำก็แบบมีแต่ต้นน้ำไงครับ”


คำแก้ตัวที่ฟังดูไม่น่าฟังเท่าไรแต่ก็ถือว่าเป็นเหตุผลที่ให้อภัยได้ล่ะนะ ต้นน้ำได้แต่นึกปลงอยู่ในใจกับคิลเลอร์แต่ทำยังไงได้ ก็รักไปแล้วนี่ รักมากด้วย!


“ฉันละปวดหัวกับแกจริงๆ ไหนๆก็ไหนๆแล้วพ่อขอถามอะไรหน่อย”


“ครับ?”


“สรุปว่ายังไงแกก็จะไม่เลิกกับต้นน้ำใช่ไหมตาคิล"


“ครับ พ่อกับแม่เลิกคิดเรื่องนี้ไปได้เลย” คิลเลอร์ไม่รู้หรอกว่าจุดประสงค์ของคำถามนี้คืออะไรแต่ไม่ว่าจะยังไงคำตอบมันก็จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง


"แล้วเราล่ะว่ายังไงยืนยันที่จะคบกับพี่เขาใช่ไหม” เสียงหวานๆของมารดาคนรักกับสัมผัสนุ่มนวลจากฝ่ามืออุ่นที่ลูบศีรษะตัวเองอยู่ ทำให้ต้นน้ำคลายความเกร็งลงไปได้มากทีเดียว


"เอ่อ... ครับ”


"ดี ในเมื่อเราองคนยืนยันแบบนี้งั้นพ่อกับแม่ก็คงไม่ใจร้ายบังคับให้เลิกกัน"


"จริงหรอครับ พ่อกับแม่พูดจริงนะครับ” คิลเลอร์ถามออกมาอย่างดีใจและหันไปมองสบตากับคนตัวเล็ก ต้นน้ำเองก็ดีใจไม่แพ้กันที่ได้ยินแบบนั้น หากแต่ในประโยคถัดมาทั้งคู่ก็แทบจะหุบยิ้มลงทันที


"อืม แต่ว่าแกตาคิลแกต้องทำตามที่พ่อขอหนึ่งอย่าง"


"พ่อจะให้ผมทำอะไร”


"รับปากก่อนสิว่าแกจะทำตามที่พ่อขอ”


ดวงตาคมลอบมองพ่อตัวเองอย่างหวาดระแวงเล็กๆ หวังว่าพ่อเขาคงจะไม่ขอให้ทำอะไรบ้าๆอีกนะ แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็จะทำเพื่อต้นน้ำแล้วเขาทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ


"ถ้ามันจะทำให้พ่อกับแม่ยอมรับผมกับต้นน้ำผมก็รับปากครับ"


“ดี สิ่งที่แกจะต้องทำก็คือเข้าพิธีหมั้นซะ”


“ห๊ะ? ผมว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะครับ ผมกับฟ้าจะไม่หมั้นกัน ฟ้าเองก็คุยกับเจ้าสัวแล้วนี่ครับพ่อ” คิลเลอร์ถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ


“แล้วพ่อบอกหรอว่าจะให้หมั้นกับหนูฟ้า”


“หมายความว่า...”


“ใช่ แกจะต้องหมั้นกับต้นน้ำ”


“ความจริงไม่ต้องก็ได้นะครับ แค่คุณลุงกับคุณป้ายอมรับผมแค่นี้ก็พอแล้วครับ” ต้นน้ำที่เงียบอยู่นานพูดขึ้นตามที่ตัวเองคิด แค่ความรักของพวกเขาไม่ถูกกีดกันมันก็พอแล้ว


“ไม่ได้ลูก ต้องหมั้นนะ ตาคิลเองก็ล่วงเกินหนูไปไม่รู้เท่าไรแล้วจะมาละเลยแบบนี้ไม่ได้ หมั้นไว้ก่อนจะแต่งเมื่อไรก็ค่อยว่ากันถ้าแต่งที่นี่ไม่ได้ก็ไปแต่งที่ต่างประเทศ”


“โห นี่พ่อกับแม่คิดไกลขนาดนั้นเลยหรอครับ”


“หรือแกไม่คิด?”


“พ่อก็ ทำไม่จะไม่คิดล่ะครับ”


“งั้นก็ตกลงตามนี้ กำหนดงานหมั้นก็คือกำหนดที่เตรียมไว้ให้แกกับหนูฟ้า เพราะหนูฟ้าเองก็จะหมั้นพร้อมกันแต่ก็ไม่รู้ว่าจะหมั้นกับใคร เจ้าสัวเขาบอกมาแค่นั้น อีกอย่างแขกก็เชิญไปตั้งเยอะถ้ามายกเลิกงานคงไม่ดี พ่อกับเจ้าสัวเลยตกลงหมั้นไปเลยสองคู่พร้อมกัน”


“แต่ว่า...”


“ไม่มีแต่ลูก ต้นน้ำฟังนะก่อนหน้านี้มีข่าวเสียหายออกมาตั้งมากมาย หนูเองก็เสียหายอย่าคิดว่าแม่ไม่รู้เรื่องในมหาวิทยาลัยนะ งานหมั้นนี้จะทำให้ทุกอย่างชัดเจนขึ้นและถือเป็นการรักษาเกียรติของตัวหนูเองด้วยนะยอมหมั้นกับพี่เขาเถอะเดี๋ยวมันจะลงแดงตายซะก่อน”  ในท้ายประโยคก็ยังไม่วายแอบกัดลูกชายตัวดีเล็กๆ แต่นาทีนี้คิลเลอร์ยอมหมดแหละก็พ่อกับแม่เล่นเซอร์ไพรส์เขาแบบนี้ ดีใจจนพูดไม่ออกเลยทีเดียว


“นะครับต้นน้ำ”


คราวนี้เป็นคิลเอลร์ที่เอ่ยสบทบอีกแรง สายตาคมที่มองมาอย่างรอคำตอบและเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง ทำให้ต้นน้ำต้องเผลอกัดปากแน่นอย่างคิดหนักก่อนเจ้าตัวจะเอ่ยตอบออกมาเสียงอ้อมแอ้ม


“กะ..ก็ได้”


“เย้!!


หมับ!


“เฮ้ย พี่คิล!


ร่างเล็กถูกดคว้าไปกอดไอ้แน่นอย่างไม่ทันตั้งตัวจนแทบจะจมหายไปอกแผงอกกว้างของคนรัก แก้มใสขึ้นสีระเรื่ออย่างเขินอายเมื่อหันไปเห็นสายตาของผู้ใหญ่สองคนที่มองมา ใจนึกอยากจะผลักคนตัวโตออกแต่นาทีนี้ต้นน้ำกลับทำได้เพียงแค่ปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในอ้อมแขนแกร่งเท่านั้น


คิลเลอร์ดีใจแค่ไหนต้นน้ำรู้ดีเพราะเขาเองก็ดีใจไม่แพ้กัน

 

++++++++++++++100%++++++++++++

Talk 2 : 15/12/16 00.25
มาอัพแล้ววว ต้องขอบอกว่าตอนแรกกะจะลงแค่ 50 เปอร์แต่แต่งไปแต่งมามันจบตอนพอดี
วันนี้ไรท์เลยลงให้ครบเลย ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ อาจจะมีสะดุดบ้างผิดพลาดบ้างไรท์จะพยายามปรับค่ะ
ชอบไม่ชอบยังไงก็เม้นต์ติชมได้ค่ะ สำหรับรูปยังไม่มีเวลาเลยจ้าา
ยังไงก็ขอบคุณนะคะแล้วพบกันใหม่ตอนหน้าจ้าาา
 
Talk 1 : 13/12/16
สวัสดีค่ะกลับมาพบกันอีกแล้วว
ยังปั่นไม่ถึงตอนที่สปรอยเลย 55555 อดทนรออีกนี๊ดดดด
ไม่มีดราม่าค่ะไรท์รับประกันเลย!! แค่อยากให้ลุ้นเฉยๆอิอิ
ขอบคุณทุกคนมากนะคะที่ติดตามกัน อย่าคาดหวังอะไรจากนิยายไรท์เลยย
ไรท์ก็แค่นักเขียนฝึกหัดเน้ออ อาจจะแต่งถูกใจบ้างไม่ถูกใจบ้างก็ต้องขอโทษนะคะ
ป.ล.สำหรับที่ขึ้นท้อปลำดับที่ 18 ในเด็กดีไรท์จะวาดแฟนอาร์ตคู่นี้มาให้ชมกันนน
**อย่าคาดหวังกับฝีมือการวาดรูปของไรท์**


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 205 ครั้ง

817 ความคิดเห็น

  1. #688 fahfonz (@fahfonz) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:01
    ไม่รู้ว่าแก้ทันรึเปล่า แต่คำว่า แก กับ คำว่า ลูก ไม่ค่อยไปด้วยกันได้เท่าไหร่นะคะ

    จะใช้ แก ก็ไม่ต้องเติมคำว่า ลูก หรือถ้าจะใช้ คำว่า ลูก ก็ไม่ต้องมีคำว่า แก

    คือมันคนละอารมณ์เลยนะ อย่างประโยคที่ 2 ที่ต่อท้ายด้วยคำว่า ลูก จะทำให้ดู อ้อนวอน อ่อนโยน หรือใช้ เกลี้ยกล่อม โน้มน้าว

    ซึ่งประโยคแรกขึ้นด้วย นี่แก มันเลยดูเหมือน บ่นๆ บังคับอยู่กลายๆ

    พอเอามาต่อกันมันเลยดูขัดๆ น่ะค่ะ

    ปล. อันนี้ไม่ได้ติ ถึงจะดูเหมือนก็เถอะ555ฮืออ แค่บอกจุดที่อ่านแล้วเหมือนพิมพ์เกิน/ผิด/ขาด เฉยๆ ถึงจะดูเหมือนบ่นๆ กัดๆ หน่อย แต่ไม่ได้ว่าอะไรนะเออ

    ปล2. จะติดตามผลงานของคุณไปเรื่อยๆ นะคะ สู้ๆ ค่าาาา

    #688
    0
  2. #622 dandilionlo (@dandilionlo) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 13:45
    กู๊ดเว้อววว ดีย์สุดดด!!!!
    #622
    0
  3. #609 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 20:55
    จะไม่มีมาม่าอีกแล้วใช่ไหม
    #609
    0
  4. #520 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:27
    โอ้ยยยย ความรักที่ฝ่าฟันมานาน ในที่สุดก็มีความสุขและสมหวังสักที ดีใจอ่าาาา
    #520
    0
  5. #413 PangPoong (@PangPoong) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 15:15
    พี่คิลดีใจแค่ไหนดูจากเสียงร้อง เย้!! 5555
    #413
    0
  6. #357 兴迷 (@tangmoanongnart) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 21:51
    หมั้นแล้ววววว
    #357
    0
  7. #295 ไข่มุกมายา (@muk914) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 02:06
    โอ้ เป็นงานหมั้นที่แปลกที่สุด สองคู่ หญิงกับหญิง ชายกับชาย
    #295
    0
  8. #290 TaoHun DakHyo (@kim_nik) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 22:43
    จะได้หมั้นกันแล้ว  เย้ๆ
    #290
    0
  9. #288 earn00-12 (@earn00-12) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 20:27
    กรี๊ดดดดดดดดด congrat!!!!????
    #288
    0
  10. #287 rujiranetsuwan (@rujiranetsuwan) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 13:16
    เย้ ได้หมั้นแล้วอิพี่คิล555สมใจนาง
    #287
    0
  11. #286 Laddawankaewkhao (@Laddawankaewkhao) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 12:19
    เขินอ้ะชอบ รอนะค่ะ
    #286
    0
  12. #285 yeolbjin (@yeolbjin) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 11:38
    งื่อออออ เขิน ง่าาาา
    #285
    0
  13. #284 PangPoong (@PangPoong) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 09:22
    ไรท์เปิดจองเรื่องนี้มั้ยอ่า เค้าอยากได้เล่มจัง ^____^
    #284
    0
  14. #283 noowiwie (@wiwie-nmk21) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 08:47
    โง้ยยย เขินนน ><
    #283
    0
  15. #282 auiayee (@auiayee) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 08:10
    ยิ้มแก้มแทบปริเรยคร้าาาา #เฮียคิล
    #282
    0
  16. #281 JaRuTanL (@JaRuTanL) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 01:37
    เขินตัวแตกแล้วววววววว
    #281
    0
  17. #280 PangPoong (@PangPoong) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 01:18
    ต้นน้ำขนาดนี้แล้วไม่ต้องคิดค่ะ ตอบตกลงอย่างเดียว รออ่านอยู่น้า ไรท์สู้ๆนะคะ ^____^
    #280
    0
  18. #279 31032528 (@31032528) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 20:42
    หืม!!ทำอะไร???
    #279
    0
  19. #277 Ashe~ (@HubbleSH) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 18:54
    อ่านที่ไรท์มาอัพคือมันน่ารักมาก เเต่พอย้อยกลับมาเห็ยสปอยด์เเล้วใจบ่ดีเลย กระซิกๆ
    #277
    0
  20. #276 aomnovel (@aomnovel) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 17:52
    พ่อแม่ต้องมีแผนไรแน่
    #276
    0
  21. #273 earn00-12 (@earn00-12) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 11:12
    ประโยคแบบนี้ของพ่อแม่ รู้สึกว่ามันต้องมีอะไรสักอย่าง แต่ก็ขอให้เป็นด้านบวก ตอนนี้ระแวงไปหมดละ555555
    #273
    0
  22. #272 noowiwie (@wiwie-nmk21) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 10:12
    รออออออออ ><
    #272
    0
  23. #271 yeolbjin (@yeolbjin) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 07:26
    รอๆๆๆๆ
    #271
    0
  24. #264 ปุยฝ้าย (@puifai28) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 20:51
    อย่าบอกนะว่าจะให้คบแบบแอบแล้วแต่งกะอีคุณหนูนั้น ไม่นะ นี้ระแวงมากบอกเลย
    #264
    0
  25. #263 Ashe~ (@HubbleSH) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 20:33
    มาเเนวคำของี้อีกเเล้ว ทำไมรู้สึกมีอะไรแปลกไงไม่รู้5555เหมือนอ่านมาเยอะเเล้วมันต้องมีอะไรอ่ะ5555
    #263
    0