[END] THE 1ST ANGEL 'KILLER' #เมียพี่หมอคิล [YAOI 18+] [BL]

ตอนที่ 11 : THE 1ST ANGEL ตอนที่ 10 [รีไรท์ 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,305
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 486 ครั้ง
    7 เม.ย. 60

 

 

 

THE 1st ANGEL

10

เมื่อผ่านค่ำคืนอันแสนเร่าร้อนและมาราธอนไปแล้วต้นน้ำก็ต้องโทรบอกให้คิมลาเรียนให้เพราะไข้ขึ้นและปวดเหมื่อยไปทั้งตัว ขนาดแค่โทรศัพท์หาเพื่อนยังแทบจะไม่มีแรงเลยด้วยซ้ำ ตลอดเวลาหนึ่งวันเต็มที่ต้นน้ำไม่ได้ลุกเดินไปไหนเองเลยเพราะความเจ็บที่ช่วงล่างที่ถูกใช้งานอย่างหนักหน่วง คิลเลอร์เลยต้องทำหน้าที่เป็นขาให้ต้นน้ำตลอดทั้งวันจนวันนี้ก็เป็นวันที่สองแล้ว ต้นน้ำรู้สึกดีขึ้นนิดหน่อยพอมีแรงลุกเดินเองได้บ้างแต่ก็ยังเจ็บและรู้สึกขัดๆอยู่จนทำให้ร่างเล็กรู้สึกหงุดหงิดง่ายกว่าทุกทีเพราะโดยปกติเวลาไม่สบายต้นน้ำเองก็จะอารมณ์แปรปรวนง่ายเป็นทุนเดิมอยู่แล้วและตอนนี้ต้นน้ำก็กำลังรู้หงุดหงิดเพราะคิลเลอร์ยังไม่กลับมาสักที ตื่นมาแล้วเจอกับโน๊ตแผ่นเล็กใบเดียวนี่มันไม่ตลกเลยสักนิด!

พี่มีควิซตอนเช้าขาดไม่ได้เสร็จแล้วจะรีบกลับมานะครับข้าวกับยาอยู่ที่โต๊ะข้างเตียงนะ อย่าพึ่งงอแงนะครับคนดี รักนะ

ก็พอจะเข้าใจแหละว่าคิลเลอร์จำเป็นต้องออกไปแต่มันก็อดที่จะรู้สึกแย่ไม่ได้ ตื่นมาแล้วไม่เจอใครแบบนี้ยิ่งป่วยๆด้วยแล้วต้นน้ำก็ยิ่งรู้สึกเหงาอย่างบอกไม่ถูก ข้าวกับยาที่คิลเลอร์เตรียมไว้ให้ก็กินไปแล้วและไม่รู้ว่าจะทำอะไรเพราะลุกเดินเองไม่สะดวกและคิลเลอร์ก็ยังสั่งห้ามอาบน้ำด้วย ต้นน้ำเลยได้แต่นั่งๆนอนๆอยู่บนเตียงเล่นเกมโทรศัพท์แก้เบื่อจนผลอยหลับไป 

 

Killer’s Part  

สวัสดีครับทุกคนคงรู้จักผมกันดีอยู่แล้วเนอะ จริงๆแล้ววันนี้ผมไม่ได้อยากออกมาจากคอนโดเลยเพราะต้นน้ำยังไม่ดีขึ้นเท่าไร กลัวคนตัวเล็กตื่นขึ้นมาแล้วจะงอแงที่ไม่เจอผมแต่ผมก็มีควิซสำคัญที่ขาดไม่ได้จริงๆเลยต้องออกมาและตอนนี้ที่เครียดไปกว่านั้นก็คือผมมีเวรขึ้นวอร์ดตอนบ่ายต่อน่ะสิ ยังหาคนขึ้นแทนไม่ได้ด้วยเพราะหลายๆคนก็มีงานที่รัดตัวอยู่แล้วเหลือก็แต่ไอ้เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างๆผมเนี่ยแหละ มันชื่อมาเฟียและนิสัยหน้าตาชาติตระกูลมันก็มาเฟียสมชื่อมันนั่นแหละ ทั้งคณะมีแค่มันนี่ละมั้งที่กล้ากวนตีนและไม่เกรงกลัวผมเลยสักนิด

“เฟีย วันนี้ขึ้นวอร์ดแทนกูได้ป่าววะกูมีธุระว่ะ” ผมหันไปถามเพื่อนสนิทที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆ อย่าคิดว่ามันขยันนะเพราะหนังสือที่มันน่ะไม่ใช่หนังสือเรียนหรอกแต่เป็นหนังสือสยองขวัญฆาตกรรมอะไรเทือกๆนั้นต่างหาก

คิดเอาละกันครับขนาดหนังสือมันยังน่ากลัวไม่ต่างจากคนอ่านเลยไง...

“ธุระที่ว่านี่คือเมียสุดที่รักมึงรึเปล่า” มันเงยหน้าขึ้นมาถามผมนิ่งๆตามสไตล์ของมันบางทีก็แอบหมันไส้มันนิดๆนะแต่ก็นะด่ามันก็เหมือนด่าตัวเองเพราะผมกับมันก็นิสัยไม่ได้ต่างกันสักเท่าไร

“เออนั่นแหละน้องไม่สบายกูเป็นห่วงยังไงมึงขึ้นแทนกูได้ป่ะ” 

“หึ เออ กูชักอยากจะเห็นหน้าเมียมึงแล้วว่ะไอ้คิลว่ามันมีอะไรดีวะถึงทำให้มึงหันมาสนใจผู้ชายด้วยกันได้แถมยังดูทั้งรักทั้งหลงขนาดนี้” ผมยิ้มกับคำพูดของมาเฟียก่อนจะตอบมันออกไปและคิดถึงหน้าต้นน้ำไปด้วย

“ไม่รู้ดิ น้องมันน่ารักมันแตกต่างไม่เหมือนทุกคนที่กูเคยเจอแถมตอนเจอกันครั้งแรกยังจะเข้ามาต่อยกูด้วยนะ ใจกล้าฉิบทั้งที่ตัวแค่อกกูได้มั้ง แรกๆกูก็แค่สนใจนะมึงแต่พอได้รู้จักได้เห็นมันในหลายๆมุมรู้ตัวอีกทีกูก็รักน้องมันไปแล้วว่ะ” มาเฟียหรี่ตามองผมอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน มันคงคิดว่าผมอาจจะโกหกก็ได้มั้งแต่ที่พูดออกไปผมพูดจากใจจริงๆนะ

“ไม่รู้ดิ กูแค่ไม่เชื่อในความรักยิ่งกับผู้ชายด้วยกันแล้วกูยิ่งไม่เชื่อ” มันบอกแล้วเหม่อมองออกไปด้านหน้า ถ้าไม่ได้ตาฝาดเหมือนผมจะมองเห็นว่าประกายตาคมของมันหม่นลงจากเดิมรวมถึงรู้สึกได้ถึงความเศร้าในน้ำเสียงของมัน

“กูไม่รู้หรอกนะเฟียว่าทำไมมึงคิดงั้นเพราะกูเองก็ไม่รู้ว่ากูกับกับน้องจะไปไกลแค่ไหน กูรู้แค่วันนี้ตอนนี้กูรักมันและมันก็รักกูก็แค่นั้น”

“พูดมากว่ะ เดี๋ยวกูขึ้นแทนเองมึงไปดูเมียเถอะ”

“ขอบใจนะมึงกูไปก่อนละป่านนี้น้องคงตื่นแล้ว” ผมบอกพลางลุกขึ้นเก็บของ

เออ”

ผมรีบขับรถบึ่งกลับมาคอนโดในเวลาแค่ไม่กี่นาทีโชคดีที่วันนี้รถไม่ติดมากแต่พอผมเข้ามาในห้องก็มีเพียงแค่ความเงียบเท่านั้น สงสัยต้นน้ำคงจะหลับอยู่ ผมวางกระเป๋าไว้ที่โซฟาในห้องรับแขกก่อนจะตรงไปยังห้องนอนและก็เห็นร่างเล็กๆของคนที่ตามหากำลังนอนคุดคู้อยู่บนเตียง

ขนาดหลับยังน่ารักจนอดจะยิ้มไม่ได้เลยแหะ

ผมขยับไปนั่งลงข้างเตียงแล้วใช้มืออังหน้าผากมนเพื่อวัดอุณหภูมิ ดูเหมือนไข้จะลดลงมากแล้ววันนี้คงจะอาบน้ำได้น้องคงดีใจเพราะเมื่อวานก็งอแงเรื่องจะอาบไปนานอยู่

“อื้อ..พี่คิล..กลับมาแล้วหรอ” เสียงเล็กเอ่ยถามขึ้นอย่างงัวเงียพร้อมกับเปลือกตาบางที่กระพริบถี่ ผมก้มลงไปจูบกลางหน้าผากเนียนเบาๆทีหนึ่ง

“กลับมาแล้ว ไงคะคนป่วยยังเจ็บอยู่ไหม” ผมถามน้องด้วยความเป็นห่วงพอเห็นเขาเป็นแบบนี้ก็อดที่จะตำหนิตัวเองไม่ได้ที่เผลอรุนแรงมากไปจนเขาต้องมานอนป่วยแบบนี้ แต่เชื่อเถอะเป็นใครก็อดใจไม่ไหวหรอกมีเมียน่ารักน่าฟัดขนาดนี้น่ะ

“เจ็บ..ฮึก..พี่คิลใจร้าย..ทิ้งต้นไว้คนเดียว..”

“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะคนดีพี่กลับมาแล้วไงหื้ม ไม่ทิ้งนะ” ผมพูดปลอบแล้วเช็ดน้ำตาออกให้น้องเบาๆ ถ้าถามว่ารำคาญไหมที่เวลาต้นน้ำไม่สบายแล้วงอแงแบบนี้ผมบอกเลยว่าไม่ อาจจะเหนื่อยหน่อยเพราะอารมณ์ที่แปรปรวนง่ายของเขาแต่ผมก็ไม่รู้สึกเบื่อเลยสักครั้ง ตรงกันข้ามผมว่ามันน่ารักดีออกเพราะเวลาที่ต้นน้ำไม่สบายน่ะขี้อ้อนอย่าบอกใครเลยล่ะและผมก็ชอบซะด้วยสิ หึหึ

ง่ำ!                                                                                 

“โอ๊ย กัดพี่ทำไมหื้ม” ผมร้องออกมาเมื่อฟันขาวกัดลงที่ไหล่ของผมเต็มแรงแต่พอเห็นสายตาของคนตัวเล็กเท่านั้นแหละใจอ่อนยวบเลย ความเจ็บนี่หายเลยครับ 

ดวงตากลมโตที่ช้อนที่มองผมอย่างอ้อนๆทอประกายวาววับกับริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่ยู่เข้ากันน้อยๆนี่มัน...

โอเค...ที่โดนกัดเมื่อกี้นี่ไม่เจ็บเลยสักนิดถ้าจะกัดแล้วทำตัวน่าแบบนี้ยอมให้กัดจนกว่าจะพอใจเลยครับ!!

“คิดถึง..งื้อ ต้นน้ำคิดถึงพี่คิล” ต้นน้ำบอกเสียงหงุงหงิงก่อนเจ้าตัวจะขยับมากอดเอวผมแน่นแล้วกดแก้มนุ่มๆของตัวเองถูอกผมไปมาเบาๆเหมือนลูกแมวตัวน้อยออดอ้อนเจ้านาย จะน่ารักอะไรเบอร์นี้ ให้ตายสิเขาคงไม่รู้ว่าผมต้องข่มใจแค่ไหนไม่ให้ขย้ำเขา

“พี่ก็คิดถึงต้นน้ำค่ะ ป่ะเดี๋ยวพี่พาไปอาบน้ำนะ” ผมบอกแล้วก้มจูบกลุ่มผมนุ่มเบาๆก่อนจะอุ้มเขาขึ้นแนบอกเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำ คนตัวเล็กรีบตวัดแขวนขึ้นมามาคล้องคอผมทันทีพร้อมกับกดหน้าซุกเข้าหาอกผมอย่างน่ารัก

ผมวางน้องลงบนเคาน์เตอร์ข้างอ่านล้างหน้าแล้วลงมือถอดเสื้อผ้าเขาออกจนหมดผิวขาวนวลตรงหน้าทำให้เลือดในกายผมเริ่มจะพุ่งพล่านขึ้นมา ตามตัวของต้นน้ำมีแต่ร่องรอยที่ผมทำไว้เต็มไปหมด มันดูจางลงไปเล็กน้อยจนผมอยากจะทำซ้ำให้เข้มกว่าเดิม

ยุบหนอ พองหนอ...

“พี่คิล..อย่ามอง...ฮื้ออ”

ต้นน้ำบอกออกมาเสียงเบาแล้วยกมือขึ้นปิดหน้าผมแต่มือเขาเล็กนิดเดียวมันปิดไม่มิดหรอก ใบหน้าหวานแดงซ่านอย่างน่ารักจนผมอดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปหอมแก้มเนียนหนักๆทั้งสองข้าง

ฟอด ฟอด

“งื้ออ พอแล้ว..อาบน้ำ..” 

“หึหึ ครับอาบน้ำๆ” ผมบอกแล้วอุ้มเขาไปวางลงในอ่างอาบน้ำพร้อมกับเปิดน้ำใส่อ่างจนเกือบเต็ม

“ต้นอยากอาบเองพี่คิลไปรอข้างนอกนะ..”

“อายหรอหื้ม” ผมแกล้งถามเย้าๆแล้วเลื่อนมือไปลูบแก้มใสแผ่วเบา

“คนบ้าไม่ต้องมาถามเลย ไปรอข้างนอกเลยนะ” เขาคงเขินมากจริงๆดูได้จากแก้มใสที่แดงก่ำนั่นอ่ะนะ น่ารักจริงๆ ปกติผมแทบไม่เคยชมใครเลยนะแต่กับต้นน้ำเขาทำให้ผมกลายเป็นคนพูดคำว่าน่ารักได้สิ้นเปลืองมาก

“ครับๆ อาบเสร็จเรียกพี่นะ”

“อื้อ!

ผมยิ้มให้เขาก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำปล่อยให้เขาอาบเองอย่างที่ต้องการ ก็ดีเหมือนกันเพราะผมเองก็ไม่รู้ว่าจะอดใจอาบน้ำให้เขาได้จนเสร็จรึเปล่าหรือไม่ก็ต้นน้ำเองนั่นแหละที่อาจจะเสร็จผม ไม่ได้หื่นนะจริงจริ๊งก็เมียน่ารักนี่ครับใครจะอดใจไหวกันล่ะ

End Part


ต้นน้ำค่อยๆอาบน้ำไปเรื่อยๆจนเสร็จร่างเล็กก็พยุงตัวเองขึ้นมาจากอ่างอาบน้ำโดยที่ไม่ได้เรียกคิลเลอร์ให้เข้ามาช่วยเพราะเริ่มที่จะเดินไหวและมีแรงมากกว่าเมื่อเช้าแล้ว ร่างเล็กเดินมาหยุดอยู่ที่หน้ากระจกบานใหญ่เพื่อสำรวจตัวเองแต่ก็ต้องนิ่วหน้าเพราะความเจ็บและขัดเคืองที่ช่วงล่างจนพาลนึกโมโหคิลเลอร์ขึ้นมา ก่อนสายตาก็ไปประทะเข้ากับรอยคิสมาร์กสองสามรอยที่ประทับอยู่บนซอกคอขาวอย่างเด่นชัดไม่นับรวยไอ้รอยตามตัวอีกประปรายไปทั่วตัว และนั่นทำให้อาหารป่วยหายไปชั่วขณะความหงุดหงิดที่มีเป็นทุนเดิมอยู่ยิ่งพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

“ไอ้พี่คิล!!!!” เสียงเล็กที่ดังขึ้นลั่นห้องน้ำจนทำให้คิลเลอร์ที่รออยู่ข้างนอกต้องตกใจรีบเปิดประตูเข้ามาแทบไม่ทัน

ปัง!

“เป็นอะไรเรียกซะดังเลย” คิลเลอร์ถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงแต่พอเห็นสายตาของต้นน้ำเท่านั้นแหละก็ถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคอดังเฮือก ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคนตัวเล็กเป็นแบบนี้เพราะอะไร ก็นะ...หลักฐานความผิดมันเด่นชัดอยู่บนต้นคอขาวซะขนาดนั้นนี่

“ไอ้พี่คิล!! บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าทำรอยที่คอน่ะห๊ะ แล้วบอกให้หยุดอ่ะทำไมไม่ยอมหยุดกระแทกเอากระแทกเอาอยู่ได้!! ฮึ้ย จนกว่ารอยจะหายนอนนอกห้องไปเลยไป๊!!” ไม่ใช่ความโมโหแต่นั่นคือคำประกาศิตที่คิลเลอร์ต้องน้อมรับต่างหาก

“เฮ้ ต้นน้ำ..อย่าทำร้ายพี่แบบนั้นไม่เอานะคะคนดี.. T^T” คิลเลอร์เอ่ยออกมาเสียงอ่อนและมองคนตัวเล็กอ้อนๆแต่ก็ได้รับสายตาเหวี่ยงๆของต้นน้ำกลับคืนมา

“ไม่!!

สิ้นเสียงประกาศิตนั้นคิลเลอร์ก็ได้แต่คอตกยอมรับในชะตากรรมของตนเองโดยไม่ทันสังเกตเห็นริมฝีปากเรียวของต้นน้ำที่ยกยิ้มขึ้นน้อยๆ ความจริงแล้วต้นน้ำไม่โกรธอะไรจริงนักหรอกเพียงแต่อยากจะแกล้งคิลเลอร์บ้างก็เท่านั้น อีกอย่างเขาเองก็เคยสั่งห้ามคิลเลอร์เรื่องทำรอยที่คอไปแล้วแต่อีกฝ่ายก็ยังทำ ทำมันทุกทีที่มีโอกาสนั่นแหละ! ไม่ใช่ว่าไม่ชอบหรืออะไรก็แค่ขี้เกียจมาฟังเพื่อนแซวก็เท่านั้น

ถ้าถามว่าทำไมไม่ใช้บีบี ซีซี หรือคอนซิลเลอร์ปิดละ? บอกเลยว่าของพวกนั้นไม่มีประโยชน์หรอกก็แต่ละรอยที่คิลเลอร์ทำน่ะมันเข้มซะจนเครื่องสำอางราคาแพงก็เอาไม่อยู่!!

3 วันผ่านไป

“ต้นน้ำดีกันเถอะนะ..นะคะ..รอยก็จางไปตั้งเยอะแล้ว..” คิลเลอร์บอกเสียงอ่อนพร้อมกับเข้าไปกอดเอวบางจากด้านหลังไว้และวางคางเกยบนไหล่มน ต้นน้ำเองก็แอบใจกระตุกไปกับน้ำเสียงอ่อนๆและคำว่านะคะของคิลเลอร์

จะกี่ครั้งเขาก็ไม่ชินเลยกับคำพูดคะขาของคนรักพาเอาใจสั่นทุกครั้งไป แต่เขาจะยอมง่ายๆไม่ได้ ใจอ่อนง่ายไปเดี๋ยวอีกคนก็ได้ใจน่ะสิเรื่องอะไรล่ะ!

“จางลงไปเยอะแล้วหรอหื้ม” ต้นน้ำทวนคำพูดของคนรักเสียงหวานพร้อมกับหมุนตัวหันไปหาอีกฝ่ายด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ช่างเป็นรอยยิ้มที่ทำเอาคิลเลอร์ต้องรู้สึกขนลุกแปลกๆ

“ก็ใช่น่ะสิ เนี่ยแทบไม่เห็นแล้วนะ”

“หรอ งั้นก็รอจนกว่ามันจะไม่เห็นนั่นแหละ!” นั่นไง กะแล้วเชียวว่ายิ้มแบบนี้ต้องมีอะไรแต่นี่เขาก็อดทนหอบหมอนมานอนโซฟานอกห้องสามวันแล้วนะ คิลเลอร์ได้แต่คิดอย่างโอดโอยในใจ เห็นทีเขาจะต้องทำอะไรสักอย่างซะแล้ว

“จะเอางี้ใช่ไหมตัวเล็ก”

“ใช่ ทำไมหรือว่าพี่มีปัญหา”

“ได้!” คิลเลอร์รับคำเสียงเข้มแต่ทำไมต้นน้ำถึงรู้สึกว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามานะและยังไม่ทันต้องคิดนานร่างเล็กถูกอุ้มขึ้นพาดบ่าอย่างไม่ทันตั้งตัว

“เฮ้ย! ปล่อยนะไอ้พี่คิล จะทำบ้าอะไรห๊ะ ปล่อยยย!!!” น้ำต้นโวยวายเสียงดังลั่นกำปั้นเล็กทุบลงบนแผ่นหลังกว้างรัวแต่คิลเลอร์ก็หาได้สนใจไม่ ในเมื่อใช้ไม้อ่อนไม่ได้ผลงั้นเขาก็ขอใช้ไม่แข็งแล้วกัน ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มร้ายกับความคิดตัวเองพร้อมกับสองเท้าที่ก้าวเข้าไปสู่ห้องนอน

ก็ถ้ารอให้รอยหายงั้นเขาก็จะซ้ำอีกหนักๆให้มันเข้มกว่าเดิมเลยแล้วกัน

ตุบ!

ร่างเล็กของต้นน้ำถูกโยนลงบนกลางเตียงนุ่มไม่แรงมากนักแต่ก็ทำให้รู้สึกเจ็บได้เหมือนกัน ยังไม่ทันจะขยับตัวไปไหนร่างสูงของคิลเลอร์ก็ตามคร่อมทับเหนือร่างซะแล้ว ไหนยังมือหนาที่สอดประสานกับมือเรียวและกดลงบนเตียงนุ่มแน่นจนต้นน้ำขยับมือหนาไม่ได้อีก สายตาคมที่มองมาอย่างหื่นกระหายเป็นสัญญาณเตือนบอกให้ต้นน้ำรู้ว่ายังไงก็คงไม่รอดแน่ๆแต่ก็อยากจะลองอ้อนดูก่อน...

“พี่คิล..อย่าทำต้นนะ..ต้นพึ่งจะหายไข้เองนะไม่อยากหยุดเรียนแล้ว..อะ..อื้อ!” เสียงหวานที่กำลังเอื้อนเอ่ยอ้อนคนรักถูกดูดกลืนหายกลับเข้าไปในลำคอตั้งแต่ยังพูดไม่จบประโยค ริมฝีปากหยักเลื่อนมาทาบทับไล้เล็มเรียวบางบางรุกเร้าป้อนจูบให้ต้นน้ำอย่างเร่าร้อน ความช่ำชองของคิลเลอร์ทำเอาร่างเล็กต้องอ่อนระทวยไปกับสัมผัสวาบหวามนั้นในทีและทั้งห้องก็กึกก้องไปด้วยเสียครางหวานสอดประสานกับเสียงจังหวะรักของคนทั้งคู่ไปตลอดทั้งคืน

ใช่ว่าไม่พยายามขัดขืนนะแต่อย่างว่าคนอ่อนประสบการณ์อย่างต้นน้ำหรือสู้กับผู้เชี่ยวชาญอย่างคิลเลอร์

“ตัวเล็ก...พี่ขอทะ..”

“ไม่ต้องพูดเลยนะ!! แค่กๆๆ 1 เดือน..แค่กๆ” ต้นน้ำสวนขึ้นด้วยเสียงแหบแห้งสลับกับไอไปด้วยเพราะไข้กลับ! คิดแล้วมันน่าโมโหจริงๆทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาพึ่งหายไข้ได้ไม่กี่วันแล้วก็ต้องมาเป็นอีกเพราะความหื่นของคิลเลอร์คนเดียวเลย งานนี้ถ้าไม่ทำโทษอย่างจริงจังกันสักทีอีกฝ่ายก็ต้องยิ่งได้ใจเพราฉะนั้นเขาจะใจอ่อนไม่ได้ ยิ่งเห็นร่องรอยตามตัวที่เพิ่มมากขึ้นจนคิดว่าตัวเองเป็นโรคร้ายอะไรสักอย่าง ความโมโหก็ยิ่งพุ่งปรี๊ดขึ้นจนแทบอยากจะเข้าไปตะกุยใบหน้าหล่อๆนั่นให้เสียโฉมถ้าไม่ติดว่าไม่มีแรงละก็นะ!!

“1 เดือนเลยหรอ พี่เฉาตายพอดี 1 วันก็แย่แล้ว... 1อาทิตย์พอได้ไหม...”

“ไม่! จะเอา 1 หรือ 2?”

“1 ก็ได้..” และสุดท้ายคิลเลอร์ก็ต้องยอมรับในผลของการกระทำของตัวเองตายแน่ๆ หนึ่งเดือนต่อจากนี้เขาจะต้องเสื่อมแน่ๆ จะให้ไปลงกับคนอื่นมันก็ทำไม่ได้อีกอย่างเขาไม่มีความคิดอยากหลับนอนกับใครอีกแล้วนอกจากคนตัวเล็กตรงหน้า ถ้าหากไม่ใช่ต้นน้ำก็คงทำไม่ลงและเขาเองก็เป็นคนที่ซื่อสัตย์ต่อคนรักพอสมควร ที่สำคัญไปกว่านั้นหากเขาทำแบบนั้นจริงต่อให้มันเป็นแค่การนอกกายก็เถอะแต่มันคงไม่มีใครรับได้หรอก

แน่นอนว่าต้นน้ำก็เช่นกันคนตัวเล็กคงจะต้องเสียใจไม่น้อยและเขาเองก็ไม่อยากเห็นคนรักต้องมาเสียใจกับเรื่องแบบนี้

เอาวะ 1 เดือนก็ 1เดือน!!

ต้นน้ำต้องนอนซมอยู่บนเตียงไปเกือบอาทิตย์เพราะเป็นไข้รอบสองเหมือนจะรุนแรงกว่ารอบแรกมากนัก คิลเลอร์เองก็ขอแลกเวรกับเพื่อนตลอดเพราะเอาเวลามาคอยดูแลต้นน้ำ ถึงต้นน้ำจะบอกว่าไม่เป็นไรก็เถอะแต่พอเขาจะไปจริงคนตัวเล็กก็เป่าปี่ซะอย่างนั้นจนสุดท้ายคิลเลอร์เลยตัดปัญหาด้วยการสลับเวรกับเพื่อนเอา โชคดีที่ช่วงนี้อาจารย์ไม่ขึ้นมาตรวจไม่อย่างนั้นเขาคงไม่รอดแน่

“ตัวเล็กกินข้าวก่อนเร็วจะได้นอนพักต่อ”

“ไม่กิน เบื่อ กินทุกวันแล้ว” คิลเลอร์ถึงกับต้องกุมขมับเมื่อเจอคำตอบแบบนี้จากคนตัวเล็กที่นั่งกอดอกเชิดหน้าอยู่บนเตียง ร่องรอยตามตัวของต้นน้ำจางลงไปมากแล้ว ไข้ก็หายแล้วแต่ก็ยังไม่หายสนิทคิลเลอร์เลยไม่รู้ว่าไอ้ที่ต้นน้ำเป็นอยู่เพราะผลข้างเคียงจากอาการป่วยหรือว่าอยากจะแกล้งเขากันแน่

“ไม่สิตัวเล็กอย่าดื้อนะ กินเร็วจะได้หายไงไม่อยากหายหรอหื้ม”

“ไม่อยาก ถ้าหายเดี๋ยวพี่คิลก็ไม่อยู่ดูแล..ฮึก” นั่นไง...ให้มันได้อย่างนี้สิร้องไห้แบบนี้แล้วมนุษย์ผัวอย่างเขาจะทำอะไรได้นอกจากกอดปลอบเมีย

กว่าคิลเลอร์จะหว่านล้อมให้ต้นน้ำกินข้าวได้ก็ปาไปครึ่งชั่วโมงเล่นเอาเหนื่อยกันเลยทีเดียวแต่พอเห็นคนตัวเล็กหลุดหัวเราะออกมาเท่านั้นแหละ ความเหนื่อยก็พลันหายไปทันตาเห็น ลำบากแค่นี้ไม่เป็นไรขอแค่อีกฝ่ายยิ้มได้ก็พอถึงจะดูมีความสุขกับการแกล้งเขาก็เถอะ แค่นี้เองจิ๊บๆ คิลเลอร์ยอมได้

ไม่ได้กัดฟันพูดนะ จริงๆ...

พอตกเย็นคิลเลอร์ก็จัดการพาคนตัวเล็กไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซึ่งมันช่วงเวลาที่ทำให้เขาทรมานที่สุดเลยก็ว่าได้ ไอ้การอาบน้ำเนี่ยแหละที่ทำให้เขามั่นใจว่ากำลังโดนแกล้งเพราะปกติแล้วต่อให้ไม่สบายยังไงต้นน้ำก็ขออาบเอง ไม่เคยหรอกที่จะยอมให้เขาอาบให้แต่นี่เล่นอ้อนให้อาบให้ทุกวันและพอแสดงท่าทีหื่นๆออกไปเป็นต้องเจอสายตาดุและประโยคเดิมๆที่ได้ได้ยินทีไรก็สะเทือนไปถึงตับไตไส้พุงเลยทีเดียว

“จะทำก็ได้นะไม่ว่าแต่ต้นจะกลับไปอยู่บ้านสัก 3 เดือน”

เท่านั้นแหละจากที่ตื่นๆนี่หดเลยทีเดียวทว่าอย่างน้อยถึงจะงดเรื่องอย่างว่าแต่ต้นน้ำก็ยังอยู่ให้เขากอดทุกคืน แล้วถ้าต้นน้ำกลับบ้านแล้วเขาจะไม่เฉาตายจริงๆหรอ ขอแค่ให้ได้กอดนอนก็ยังรู้สึกอุ่นใจกว่าต้องนอนคนเดียว

นานเกือบชั่วโมงกว่าที่คิลเลอร์จะอาบน้ำแต่งตัวให้ต้นน้ำเสร็จที่อาบนานไม่ใช่อะไรเพราะมัวแต่ไปท่องโลกแห่งพระธรรมอยู่ให้สงบจิตสงบใจเลยช้าไปหมดทุกอย่าง...

“พี่คิล..เบื่อไหม” ต้นน้ำถามเงยหน้าขึ้นถามคนรักและกอดกระชับเอวสอบไว้แน่น

“เบื่ออะไรหื้ม”

“เบื่อต้นไง ก็ต้นทั้งงอแง งี่เง่า..พี่คิลเบื่อไหม”

“ถ้าเบื่อพี่จะมาคอยดูแลเราทำไมล่ะหื้ม แล้วอารมณ์ไหนถึงได้ถามแบบนี้” มือหนาเลื่อนไปลูบผมนุ่มของคนตัวเล็กแผ่วเบาอย่างเอ็นดู

“ก็อยากรู้..” พูดจบใบหน้าหวานก็ก้มลงซุกเข้ากับแผงอกกว้างตามเดิม ตลอดหลายวันที่ผ่านมาต้นน้ำรู้ตัวดีว่าตัวเองแกล้งคิลเลอร์สารพัดจนอีกฝ่ายต้องปวดหัวบ่อยๆ ทว่าไม่มีเลยสักครั้งที่คิลเลอร์จะแสดงอาการไม่พอใจหรือหงุดหงิดใส่เขาแต่มันก็อดที่จะคิดมากไม่ได้ว่าอีกฝ่ายอาจจะรู้สึกเบื่อแต่ไม่อยากพูด

“คิดมากนะเรา ทำให้ขนาดนี้ไม่รู้อีกหรอว่าพี่รักเรามากแค่ไหนน่ะหื้ม พี่จะเบื่อเราได้ยังไงล่ะ” สัมผัสอุ่นวาบที่หน้าผากทำให้ต้นน้ำต้องเงยหน้าขึ้นมองคนรักอีกครั้งด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อเพราะความเขิน มือเรียวกำเสื้อของคิลเลอร์แน่นจนยับแต่ก็ไม่ยอมปล่อยออกก่อนที่เจ้าตัวจะกดแก้มถูไถอกกว้างไปมาเบาๆเหมือนลูกแมวน้อยอ้อนเจ้าของ

เพราะรู้ว่าคิลเลอร์ชอบให้อ้อนต้นน้ำก็เลยอ้อนถือเป็นรางวัลสำหรับหน้าที่บุรุษพยาบาลที่แสนดีในตลอดหลายวันมานี้

“ต้นน้ำรักพี่คิลนะ” คนตัวเล็กบอกเสียงอู้อี้แล้วกดหน้าซุกเข้าไปกับอกกว้างไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาเพราะกลัวว่าคิลเลอร์จะรู้ว่าตัวเองเขินมากแค่ไหนที่พูดแบบนั้นออกมา แต่หารู้ไม่ว่าไอ้ที่ทำแบบนั้นน่ะก็ยิ่งบอกได้ดีเลยล่ะว่าต้นน้ำกำลังเขินแค่ไหน คิลเลอร์เองก็ยิ้มแก้มแทบปริเพราะไม่บ่อยนักหรอกที่ต้นน้ำจะพูดออกมาว่ารักเขา นึกแล้วก็อยากฟัดอีกฝ่ายให้จมเตียงถ้าไม่ติดว่าตัวเองยังมีคดีเก่าอยู่

นี่สินะที่เขาว่ากันว่าในความขมของกาแฟนั้นแผงความอร่อยเอาไว้อยู่ก็คงเหมือนกับความรักของพวกเขาถึงจะมีความบ้าและไม่เข้าใจกันบ้างแต่ก็มีความน่ารักและความหวานซ่อนอยู่


กลับมาแล้วค่ะหลังจากหายไปนานมาก...

ไรท์ต้องขอโทษจริงๆนะคะที่หายจากเรื่องนี้ไปนานจริงๆไรท์จะอัพตั้งแต่เมื่อวันก่อนแล้วแต่ไฟล์มีปัญหา

อันเดิมที่เขียนไว่เกือบจบเปิดมาละค้างทำอะไรไม่ได้เลยไรท์เลยต้องลบทิ้งแต่งครึ่งตอนหลังใหม่

ยังไงก็อย่าโกรธเค้าเลยน้าา โกรธได้แต่อย่านานใจจะขาด ฮื้อออ

สิบตอนแล้ววเรื่องนี้ไรท์คิดไว้ว่าน่าจะ 20 ตอนจบเน้อออ ถ้ายาวกว่านี้มันคงจะยาวมาก ยังมีอีกแปดคู่รออยู่

ยังไงเค้าจะรีบมาอัพน้าา ชอบไม่ชอบยังไงเม้นต์ติชมหน่อยน้าา

**เม้นต์ขยับไรท์จะกลับมาอัพนาจาาา**

1 คอมเมนต์ = 1 กำลังใจ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 486 ครั้ง

817 ความคิดเห็น

  1. #816 WariyaNice (@WariyaNice) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 11:39

    อืม...ใจจะวาย
    #816
    0
  2. #778 NeVi LeeNoChe' (@RyuWon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 22:15
    3 นาที 4 อารมณ์ ถ้าเราเป็นพี่คิล เราอาจจะทิ้งต้นน้ำไปแล้วก็ได้ ไม่ใช่ไม่รักน้องนะ แต่บางทีน้องก็เกินไปอะ คนแบบนี้รับมือยาก นับถือใจพี่คิลที่ไม่ประสาทแดรก และยังยอมน้องมันอยู่จริง ๆ
    #778
    0
  3. #759 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 20:37
    น้องก็อย่าไปแกล้งเยอะะ สงสารพี่เขาาา
    #759
    0
  4. #743 PariyakornFong (@PariyakornFong) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 15:27

    ชอบมากค่าาาา
    #743
    0
  5. #735 TranTIti (@TranTIti) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 13:11
    ชอบค่าาาา
    #735
    0
  6. #724 llllovellll (@llllovellll) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 00:58
    น้องงี่เง่าจริง5555 พี่คิลอดทนได้ดีมากอ่ะ ยอมเลย
    #724
    0
  7. วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 12:15
    เป็นหมอต้องอดทน เข้าสมาคมต้องรอดตาย เป็นพ่อบ้านใจกล้าต้องอย่าคิดหือตอนเมียโกรธนะคะ
    #706
    0
  8. #598 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 18:14
    พี่คิลอดทนอย่างเดียวไม่งั้นโดนงดยาวแน่
    #598
    0
  9. #509 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:31
    โดนหนักกว่าเดิม
    #509
    0
  10. #396 PangPoong (@PangPoong) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 21:35
    จะสงสารหรือสมน้ำหน้าพี่คิลดี ทำตัวเองทั้งนั้น 5555
    #396
    0
  11. #352 兴迷 (@tangmoanongnart) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 19:34
    อดไปนะเฮีย 55555
    #352
    0
  12. #181 TaoHun DakHyo (@kim_nik) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 09:01
    หื่นจนได้เรื่อง   ควรสงสารไหมนิ
    #181
    0
  13. #165 LightGreen (@LightGreen) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 08:48
    สมควรละพี่คิล จะหื่นไปไหน แต่ทำไมเราชอบ 5555
    #165
    0
  14. #67 ilove_got7 (@ilove_got7) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 01:46
    55555555
    #67
    0
  15. #66 Cream0929801378 (@Cream0929801378) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 22:50
    น่าสงสารพี่คิลแต่ก็สะใจอยู่นิด????
    #66
    0
  16. #65 Bb_JiN (@bb527) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 22:50
    ใครใหญ่หรอ...........เราตอบให้ ต้นน้ำไง^-^#ยินดีต้อนรับคุณคิลเลอร์สู่สมาคมเกลียมัวค่ะ>_<#อยากอ่านนนน
    #65
    0