ระบบสัตว์เลี้ยงอันดับหนึ่งในใต้หล้า [Yaoi] (สนพ. Love of read)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 527,609 Views

  • 12,613 Comments

  • 13,723 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    134,545

    Overall
    527,609

ตอนที่ 21 : โลก 2 Part 9 [END โลก 2] อัพ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3184 ครั้ง
    27 ม.ค. 62


โลก 2 : งูผู้ร่วงหล่นจากฟ้าและคุณชายผู้เปี่ยมด้วยเมตตา
Part : 9
สถานะ: END
___________________


     เป็นอีกเช้าที่ผมลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงหลังใหญ่สีทึบของนายน้อย ในขณะที่คนข้างตัวผมยังคงหลับสนิท


     ผมเฝ้าถามตัวเองทุกครั้งก่อนและหลังเข้านอน ว่าความสัมพันธ์ในตอนนี้ของเราสองคนคืออะไร คนปรุงยากับวัตถุดิบ เจ้านายกับสัตว์เลี้ยง นายน้อยกับคนใช้ หรือคนพิเศษ…


     ตลอดเวลาที่ผ่านมา ลุคไม่เคยพูด ไม่เคยบอกกล่าวอะไรอย่างชัดเจน ว่าระหว่างพวกเรา แท้จริงมันคืออะไร มันคือความสัมพันธ์แบบไหน 


     เรานอนเตียงเดียวกัน เราจูบ เรากอดกัน และเราก็เคยมีอะไรกัน แม้บางครั้งลุคจะแสดงท่าทีเหมือนกับหึงหวงผม แต่มันก็เท่านั้น ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นเลย ไม่มีความชัดเจนใดๆที่อีกฝ่ายมอบให้ผม


     ผมรู้ว่าตัวเองกำลังงี่เง่า กำลังทำตัวเหมือนคนที่โดนผู้ชายหลอกฟันแล้วเรียกร้องหาความรับผิดชอบ แต่ถ้าผมถามออกไป แล้วคำตอบไม่ใช่อย่างที่หวังล่ะ ถ้าเป็นแบบนั้น ผมจะยิ่งเจ็บกว่าเดิมรึเปล่านะ


_ _ _ _ _

ห้องสมุดตระกูลวอเลนเซ่


     พรึบ!


     เสียงปิดหนังสือทำเอาคนที่กำลังเหม่อลอยสะดุ้งโหยง


“มีอะไรอยากพูดกับผมรึเปล่าครับ”


“…”


“ถ้าไม่มี ไวท์ก็ควรหยุดจ้องหน้าผม”


“ขอโทษครับ…”


     ทั้งที่คิดว่าจะกล้ากว่านี้ แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าเอ่ยออกไป ผมรู้ดี ว่าตัวเองมันขี้ขลาด


     ตอนเป็นเสี่ยวไป๋ คนที่เป็นฝ่ายบอกรักก่อนคือท่านอ๋อง เขาชัดเจนและตรงไปตรงมา ต่างจากตัวตนของคนตรงหน้าผมตอนนี้ แค่สบสายตาราบเรียบนั่น ผมก็รู้สึกเหมือนน้ำท่วมปาก ไม่มีคำพูดใดๆสามารถหลุดเร้นออกมาได้


     แต่สุดท้ายแล้วผมก็กลั้นใจถามในสิ่งที่ค้างคาใจออกไป


“นายน้อยครับ…ตอนนี้ พวกเราเป็นอะไรกันงั้นเหรอ…”


     ถามออกไปแล้ว…


“ผมเป็นนายน้อยของคุณ”


     อีกฝ่ายขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงที่ตอบกลับมาราบเรียบไม่ต่างจากใบหน้า ผมเม้มปากแน่น สองมือขยำกางเกงจนมันยับยู่ยี่                    แต่ก็เอ่ยถามออกไปใหม่อีกครั้ง


“ผมหมายถึงที่เรากอดกัน…จูบกัน ละ…แล้วก็มีอะไรกัน พวกเราเป็นอะไรกันงั้นเหรอครับ”


     พูดออกไปตรงๆแล้ว…


“แล้วนายคิดว่าอะไรล่ะ คนรัก…งั้นเหรอ?”


“คือผม…”


“ผมไม่คิดว่าเรารักกันนะครับ อย่างน้อยก็ผม…ที่ไม่ได้รัก”


     และทุกอย่างก็จบแล้ว…



‘จะไม่มีอะไรพรากเราจากกันได้ แม้แต่ความตาย ข้าสัญญาว่าจะตามเจ้าไปทุกภพชาติ…เสี่ยวไป๋’


     คนโกหก


     น้ำตาที่กลั้นไว้หมดแหมะลงบนตักทันที หยดแล้วหยดเล่า กระทั่งขากางเกงเปียกชุ่ม ผมไม่ใส่ใจที่จะยกมือขึ้นเช็ด ขนาดต้นเหตุที่ทำให้มันไหลยังไม่คิดจะสนใจ แล้วทำไมผมต้องสนใจมันด้วยล่ะ


     ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปากคู่นั้น ไม่มีแม้แต่คำถาม หรือการปลอบใจใดๆ 


     ผมก้มหน้าจนคางชิดอก ไร้ซึ่งเสียงสะอื้น ทว่าน้ำตากลับไหลไม่หยุด นายน้อยเดินออกไปจากห้องแล้ว ผมชันเข่าขึ้นก่อนจะเอาหัวซุกลง


     เสียงสะอื้นน้อยๆเริ่มตามมา ใช่…ผมก็แค่พยายามทำเป็นเข้มแข็งต่อหน้าเขา ไม่อยากโดนหัวเราะเยาะไปมากกว่านี้ สุดท้ายเสียงสะอื้นก็ดังก้องไปทั่วห้องสมุด


     อาการคิดไปเองเนี่ย…มันเจ็บจังเลยนะครับ การคาดหวังแล้วไม่สมหวัง มันไม่สนุกเลยจริงๆ…


_ _ _ _ _


     ผมเสียเวลากว่าครึ่งวันไปกับการร้องไห้ เย็นวันนั้นผมจึงเห็นหมีแพนด้าป่วยตัวหนึ่งยืนอยู่ในกระจก อกหักครั้งแรกในชีวิต ช่างเป็นประสบการณ์ที่บัดซบสิ้นดี


     ในเมื่อนายน้อยไม่ได้คิดอะไรกับผม การเผชิญหน้ากันในตอนนี้จึงไม่ใช่สิ่งที่ส่งผลดีกับผมแม้แต่น้อย แต่หากเรายังนอนร่วมห้องกันแบบนี้ ผมคงตัดใจจากเขาไม่ได้หรอก…


     แปลบ…


     แค่คิดว่าจะตัดใจ หัวใจก็เจ็บแปลบขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ผมควรดันทุรังงั้นเหรอ ลุคก็พูดชัดเจนอยู่แล้ว ว่าไม่ได้รัก ไม่ได้เป็นอะไรกัน…


     ผมขอแยกห้องกับนายน้อย แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือสีหน้าเย็นชาและน้ำเสียงเย็นยะเยือกที่พ่วงมากับคำปฏิเสธ เขาจะทรมานผมไปถึงไหนกันนะ แต่หัวใจไม่รักดีดันเต้นผิดจังหวะไปครู่หนึ่ง เมื่อคิดว่าเขาก็ยังอยากนอนร่วมห้องกับผมอยู่


     ลุคยังคงทำตัวเหมือนปกติ เราตืนเช้าขึ้นมาบนเตียงเดียวกัน ผมต้องช่วยเขาแต่งตัวก่อนไปโรงเรียน เราทานอาหารและเข้านอนพร้อมกัน อีกฝ่ายทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำเหมือนผมไม่เคยถามเรื่องนั้นกับเขา ทำเหมือนเขาไม่เคยพูดจาใจร้ายกับผม


     ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง ใช่ ไม่เคยเปลี่ยน เพราะทุกอย่างมันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรก และไม่เคยมีอะไรเปลี่ยนไป…


     ในเมื่อเขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมก็ต้องทำเช่นนั้น เพียงแต่ผมรู้สึกเหมือนระหว่างเรามีกำแพงบางอย่างก่อตัวขึ้น…กำแพงล่องหนที่กำลังแยกเราออกห่างกันทีละนิด…จนวันนึง เราอาจจะมองไม่เห็นกันอีกเลย… ถึงวันนั้นคงมีแค่ผมที่พยายามมองหาอีกฝ่าย มันไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ คนที่รู้สึกมากกว่า ต้องเป็นฝ่ายเจ็บอยู่แล้ว 


     ไม่สิ ต้องบอกว่าคนที่รู้สึก เพราะอีกฝ่ายไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมเลย


     วันเวลาผ่านไปจากวันเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เป็นเดือน ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตรอมใจ รู้สึกกินอะไรไม่ลง ความมืดมนโอบล้อมจนแม่บ้านในคฤหาสน์ยังมองด้วยสีหน้าเป็นห่วง


“ทำไมทานข้าวน้อย”


“ผมไม่ค่อยหิว…ครับ”


“ถ้านายป่วยคิดว่าใครจะเดือดร้อนล่ะ จะยอมกินเองดีๆหรือต้องให้ป้อนครับ”


“ผม…ทานเองได้ครับ”


     พูดว่าเป็นห่วงมันจะตายเหรอครับ หรือถ้าไม่ได้ห่วงกันก็อย่ามาให้ความหวังกันแบบนี้เลย 

.
.
.
     ทานข้าวเสร็จ ผมก็ออกมายืนเหม่อรับลมตรงระเบียงห้องนอน ผ้าคลุมผืนหนึ่งถูกโยนโปะหลงบนหัว กลิ่นหอมเฉพาะตัวอ่อนๆทำให้ผมเดาได้ไม่ยากว่ามันเป็นของใคร ผมใช้มือกระชับให้แน่นขึ้น เหลือบมองคนที่ยืนกอดอกพิงระเบียงอยู่ด้านข้าง 


     หยุดทำแบบนี้ทีเถอะ…ถ้าไม่รู้สึกอะไรก็หยุดสักที คนแอบรักมันเจ็บเจียนตายอยู่แล้ว


“ฮึก…”


     สุดท้ายผมก็กลั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่ไหว ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ทั้งทีมีผ้าคลุมอยู่แท้ๆ แต่กลับรู้สึกหนาวกว่าเดิม หนาวลึกลงไปถึงหัวใจ


“ช่วยหยุดทีเถอะครับ…ฮึก ผม ผมไม่ไหวแล้ว อดทนไม่ไหวแล้ว 1 เดือนที่ผ่านมาไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น ฮึก! พยายามแล้ว…ผมพยายามบอกตัวเองแล้วว่าให้ตัดใจ”


“…”


“ แต่นายน้อยใจร้ายมากเลยนะครับ ฮึก…ทั้งๆที่ตัวเองไม่ได้รู้สึกแท้ๆ แต่กลับมาทำให้คนอื่นยิ่งรู้สึกแบบนี้ ใจร้ายสุดๆไปเลยนะครับ”


“…”


“ผมควรทำยังไงดี ควรหนีไปจากที่นี่ดีมั้ย หนีไปที่ไกลๆ ที่ๆไม่ต้องเจอนายน้อยอี---”


     ฟุบ!


     ร่างทั้งร่างปลิวหวือเข้าไปในอ้อมกอดของคนตัวสูงโดยไม่ทันตั้งตัว แขนแกร่งโอบกระชับแผ่นกลังเล็กจนแนบชิดไม่เหลือช่องว่าง


“ผมไม่อนุญาตให้ไปไหนทั้งนั้นครับ”


“ขนาดผมจะไปนายน้อยยังไม่อนุญาตเลย ฮ่าๆ บ้าจังเลยนะครับ ใจผมมันแอบรู้สึกดีอีกแล้ว…ทั้งๆที่กำลังจะโดนบดขยี้ซ้ำๆแต่ก็ยังยินดี ฮึก…ผมทำอะไรผิดเหรอ ไวท์ทำอะไรผิดงั้นเหรอ ทำไมนายน้อยต้องใจร้ายใส่กันขนาดนี้ ไวท์เป็นเด็กไม่ดีเหรอ ไวท์ดื้อใช่มั้ย หรือไวท์ ไวท์---”


“พอแล้วครับ”


“ขนาดไวท์อธิบาย นายน้อยยังไม่อยากฟังเลย…”


     ลูเครเซียสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นตรงอกที่กำลังขยายวงกว้าง ร่างเล็กๆที่กำลังสั่นเทา เสียงสะอื้นที่เขาเคยคิดว่ามันช่างน่าฟัง ให้ความรู้สึกเหมือนเหยื่อตัวน้อยที่กำลังจะโดนขย้ำ แต่ในตอนนี้เขากลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น 


      ความรู้สึกแปลกๆกำลังตีรวนอยู่ในอก ความรู้สึกที่เขาพยายามหลอกตัวเองและผลักไสมันมาตลอด


‘ลุค พ่อไม่รู้ว่าเรากำลังคิดอะไรอยู่ แต่อย่ายึดติดกับอดีต การที่แม่ของเราทิ้งพ่อกับเราไปเพราะเจอคนที่ดีกว่า และเธอไม่ได้หลงเหลือความรู้สึกอะไรให้กันแล้ว มันไม่ได้หมายความว่าความสัมพันธ์ของคนทั้งโลกจะจบลงแบบนั้น คนทั้งโลกไม่ได้เป็นเหมือนผู้หญิงคนนั้น อย่าเอาเรื่องของพ่อมาปิดกั้นตัวเอง’


     เสียงสะอื้นเงียบไปแล้วพร้อมๆกับเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ลูเครเซียรวบตัวอีกฝ่ายขึ้น ก่อนจะอุ้มไปวางบนเตียงอย่างอ่อนโยน


“ผมขอโทษ…แต่จากนี้คงปล่อยไวท์ไปไม่ได้อีกแล้ว”


_ _ _ _ _

“อื้อออ”


     ผมหยีตาเมื่อมีแสงเล็ดลอดออกมาจากผ้าม่าน เช้าแล้ว… ได้เวลาตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายอีกแล้วสินะ


     เมื่อคืนผมฝัน ฝันว่านายน้อยกอดผม เรากอดกัน อีกฝ่ายประทับจูบอย่างอ่อนโยนบนหน้าผาก ก่อนจะกระซิบบอกรักเบาๆที่ข้างหู ถ้อยคำที่ทำให้ผมหัวใจพองโต และมันก็แฟบลงอีกครั้ง เมื่อนึกได้ว่ามันก็แค่ความฝันตื่นหนึ่ง พอเราลืมตา ทุกอย่างก็จะหายไป


     ผมกำลังจะยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่เริ่มไหลออกมาอีกครั้งเหมือนก๊อกรั่ว แต่ก็สัมผัสได้ถึงสิ่งแปลกปลอมบางอย่าง ผมกำลังนอนหนุนแขนนายน้อย ส่วนมืออีกข้างของเขาก็พาดอยู่ที่เอวผม


     ไวท์ตกใจจนลืมร้องไห้ ลุคเครเซียลืมตาขึ้นด้วยความง่วงงุน เมื่อพบว่าคนในอ้อมกอดกำลังขยับตัวยุกยิก


“ร้องไห้อีกแล้วเหรอครับ ทำไมขี้แยจัง”


“นายน้อยช่วยปล่อยผมทีครับ”


“ผมไม่ปล่อยจนกว่าเราจะพูดกันให้รู้เรื่อง”


      แต่เราคุยกันจบแล้ว…


“ผมขอโทษครับ…เรื่องในห้องสมุดวันนั้น”


     ผมเงียบฟังอีกฝ่ายอธิบาย ในขณะเดียวกันก็เล่นเกมส์จ้องตากันไปพลาง


“ขอโทษสำหรับน้ำตาทุกหยดที่ไวท์เสียไป”


     ลุคกระอ้อมกอดแน่นขึ้น ซุกหน้าลงกับกลุ่มผมนุ่มที่ยังมีกกลิ่นหอมอ่อนๆน่าหลงไหล


“ผมไม่เคยเชื่อในคำว่ารัก มันก็แค่สิ่งที่ทำให้มนุษย์อ่อนแอลง ไม่ได้มีประโยชน์หรือความจำเป็นในการใช้ชีวิต ตอนเด็กผมคิดว่ารักคือสิ่งสวยงาม มันคือสิ่งที่ทำให้มนุษย์เชื่อมต่อกันด้วยความรู้สึกดีๆ แต่ผู้หญิงคนหนึ่งก็ทำลายความคิดผมจนหมดสิ้น ผู้หญิงที่มีศักดิ์เป็นแม่ เธอทำให้ผมคิดว่าครอบครัวและความรักมันก็แค่คำๆหนึ่งที่ประดิษฐ์ขึ้น ไม่ได้มีความสำคัญหรือสลักซับซ้อนอันใด”


“…”


“สิ่งนั่นทำให้ผมปิดกั้นตัวเองตลอดมา”


“…”


“จนกระทั่งวันนี้ที่ผมคิดว่าควรหยุดหลอกตัวเองได้แล้ว หากไม่อยากเสียสิ่งสำคัญไป”


“นายน้อย…”


“ไวท์แน่ใจแล้วใช่มั้ยครับ ถ้าผมพูดคำนั้นออกไป ไวท์จะไม่มีวันหนีจากผมไปไหนได้อีก ต่อให้อยากไปแค่ไหน ผมก็จะกักขังไว้ จะไม่มีโอกาสเปลี่ยนใจ ไวท์ต้องอยู่เคียงข้างผมไปตลอดกาล คิดดีแล้วใช่มั้ยครับ”


     ลุคคลายแขนออก สบตากับคนตัวเล็กในอ้อมกอด ให้อีกฝ่ายได้รับรู้ว่าเขารู้สึกเช่นไร


“ต่อให้คุณไล่…ผมก็จะไม่มีวันไปไหนหรอกครับ”


“Sei tutto ciò che voglio.”


“เหมือนกันครับ…”



     คุณคือทั้งหมดที่ผมต้องการ


     จุมพิตที่หวานล้ำยิ่งกว่าครั้งไหนๆ บางทำการบอกรักก็ไม่จำเป็นต้องมีคำว่ารักอยู่ในนั้น แค่นี้มันก็ชัดเจนมากพอที่จะทำให้หัวใจของผมพองโตแล้ว


     เรียวลิ้วพัวพันหยอกเย้ากันอย่างนุ่มนวลในแบบที่เราไม่เคยทำกันมาก่อน ผมหลับตาปล่อยให้ตัวเองซึมซับความรู้สึกอบอุ่นที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วอก ผมจะไม่ขออะไรไปมากกว่านี้ …แค่อยู่ด้วยกันเรื่อยๆไปแบบนี้ก็เพียงพอแล้ว


“ไวม์เป็นของผม มีแค่ผมคนเดียวก็พอแล้ว ไม่มีวัน ที่ผมจะปล่อยให้หลุดมือไป...ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ตามที…”



___________________

ช่วงละครหลังม่าน

ระบบ:ไหนบทผมล่ะ…
ไวท์: อื้ม…นายน้อย ตรงนี้ไม่ได้ครับ 
ลุค: ถ้าเป็นในห้อง ต้องยอมให้ผมใช้กุญแจมือนะครับ:)
ไวท์: T///T


จบล้าวววววววว บ่าวบอกแล้วว่าไม่มาม่าไงเจ้าคะ!!
สถานีต่อไป น้องแพนเตอร์~~~เตรียมตัวเลยจ้าาา







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.184K ครั้ง

229 ความคิดเห็น

  1. #12541 Lostship (@Lostship) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 12:31
    อยากได้ bad end สักเรื่องง
    #12541
    0
  2. #11846 realc__poo (@realc__poo) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 16:11
    เจ่บนมเลยคับ
    #11846
    0
  3. #11824 palinux0206 (@palinux0206) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 19:27
    น้ามตาหลายย
    #11824
    0
  4. #11139 chee rose (@babyll) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 01:44
    โฮ เกือบไปแล้ววว นึกวาจะ bad end ซะแล้วโลกนี้
    #11139
    0
  5. #10781 Pachara Pankong (@0822037077) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 19:21

    ไม่ม่าแค่น้ำตาท่วมอะไรท์
    #10781
    0
  6. #10776 จ้าวแมวน้อย (@K715207) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 01:38
    รู้สึกยังม่าไม่สุด ขอหนักกว่านี้!!!5555555555
    #10776
    0
  7. #10766 BBBoBowww (@nuyoja) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 18:48
    ถ้าตรงนี้เพิ่มมาม่าไปหน่อย อย่างน้องออกมาก่อนที่พระเอกจะรู้ตัว โลกต่อไปจะมีมันมาก
    #10766
    0
  8. #10511 ชื่อ' สีตึงงง'งงง (@edokolo) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 00:59
    ชั้นอินชั้นร้องไห้ชั้นสงสารน้องอะ แงงงงง
    #10511
    0
  9. #10240 manilala (@manilala) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 10:28
    อิแหม่~~~~ ใจนุ(;_____;)
    #10240
    0
  10. #10067 _Daonuea_ (@_Daonuea_) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 15:25
    ทำไมชั้นร้องไห้ตามน้องงง ฮืออออ คือเข้าใจความรู้สึกน้องอ่ะ
    #10067
    0
  11. #9025 BuiT (@mikibuit) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 00:07
    ทำไมฉันอิน ร้องไห้ตามไวท์ไปอีก ฮื้อออ
    #9025
    0
  12. #8446 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 11:41
    ระบบ นายหมดประโยชน์แล้วล่ะ พระเอกมีทำไม555

    น้ำตาซึมเลยตอนแรก ฮื่อ สงสาร แต่ตอนจบก็ยังหื่นได้อีกนะ
    #8446
    0
  13. #8390 ไออิกู (@JJawizz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 16:15
    พระเอกคืออะไรนะ555555555 แอค้ น่าร้ากกกกก ชั้นชอบว่ะแกกก ซึนแบบรุนแรง เขาเรียกไรอะ ยันเรอะ แงงง้
    #8390
    0
  14. #6808 bambam_jtmn (@bambam_jtmn) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 00:06
    หื่นจนตอนสุดท้ายเลยนะลุค
    #6808
    1
  15. #6446 Shipnielong (@Shipnielong) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 22:29
    มีความกุญแจมือ คงจะเป็นsmสินะ หึหึ
    #6446
    1
  16. #6211 masamiyuu (@masamiyuu) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 20:31
    โลกนี้น่าจะยืดอีกนิดมันรู้สึกเหมือนรีบดึงฟีลอีกหน่อยกำลังดี ตรงน้องตอบ"เหมือนกันครับ"อยากให้เป็นอย่างอื่นหรือไม่ต้องตอบก็ได้เพราะน้องก็แสดงออกมาชัดเจนแล้ว พอน้องตอบแบบนี้มันดูง่ายไปจนชัดฟีลซึ้งแบบมันจอดกึก แต่ตรงความรู้สึกถือว่าออกมาดีเลยค่ะ สงสารน้องงืออ พระเอกเราก็เข้าใจอย่างที่บอกตอนต้นน่าจะยื้ออีกนิดมันไม่สุด นี่เป็นเพียงความคิดเห็นในมุมของรีดไม่ได้มีเจตนาตำหนิใดใดเพียงต้องการบอกความรู้สึกของรีดที่ได้จากการอ่านเรื่องนี้ แต่สรุปคร่าวๆก็ชอบแหล่ะsmคือที่สุด55555
    #6211
    1
  17. #5833 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 00:18
    ระบบแกหมดประโยชน์แล้ว
    #5833
    1
  18. #5390 WHsara (@WHsara) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 22:36
    ฟินน~~~~~~~
    #5390
    1
  19. #5364 FXGNWS (@FXGNWS) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 02:06
    ฮื่ออ น้องงงงงงงงง
    #5364
    1
  20. #5131 เพลิงคราม (@fai46) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:19
    เป็นตอนที่บ่อน้ำแตกเป็นเขื่อนเลยอ่ะ โคตรสงสารงูน้อยเลย ยอมทนจริงเพราะรักTT
    #5131
    1
  21. #5115 miyumiyu (@miyumiyu) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:58
    สงสารน้องค่ะ น้องยอมมากอ่ะ น้องก็รักของน้องอะเนอะ
    #5115
    1
  22. #5019 PattraC (@PattraC) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:45
    ทำไมเราชอบตอนนี้ว่ะ? หรือเราแปลก? ในความคิดของเราที่น้องยอมขนาดนี้...เพราะว่าลุคก็คือพระเอกจากเรื่องก่อนรึเปล่า
    #5019
    1
  23. #5014 Pazei derlau (@tammyoyo) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:50
    ไม่โอเคเลยอะ แค่ขอโทษ กับทุกอย่างที่ทำมาอะนะ จริงๆคือเราไม่โอเคมาตั้งแต่แรก โคตรสงสารน้องเลยอะ พระเอกทำกับน้องขนาดนั้นอะ เข้าใจว่าพระเอกมีปม แต่ สิ่งที่พระเอกทำกับน้องมันทำให้เราอยากจะให้น้องสั่งยกเลิกภารกิจแล้วออกจากโลกนี้ไปเลยด้วยซ้ำ คือเราร้องไห้อะ พระเอกมีอะไรให้น้องหลงรัก มีดีอะไรให้น้องยอมทุกอย่าง ระบบก็ระบบเหอะ ตอนนี้เรามองระบบไม่ดีไปเลยอะ
    ขอระบายนะ เราแค่รู้สึกสะเทือนใจมากเกินไป มันขมขื่นมากๆเลยอะ
    #5014
    4
    • #5014-2 GG-Paderak (@GG-Paderak) (จากตอนที่ 21)
      23 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:01
      เดี๋ยวแพนเตอร์ระบบก็น่าสงสารแล้ว
      #5014-2
    • #5014-4 Zeezin (@Zazom) (จากตอนที่ 21)
      24 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:02
      ใจเย็นๆน้า555
      #5014-4
  24. #4825 BKK14 (@0952909985bow) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:40
    ตอนนี้ทำให้ใจหน่วงสุดๆ
    #4825
    1
  25. #4692 NongAzill (@jitpranee65) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:44
    ขณะที่อ่านในที่ทำงานนั้น ฟีดดดดดด
    #4692
    1