สายใยในสายลม

ตอนที่ 4 : บทที่ ๑ ลมหอบ III

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 528 ครั้ง
    8 ก.ย. 62








เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง  อนิลายิ้มบางๆให้กับทุกคน  รีบส่งไวโอลินให้ฝ่ายเครื่องเสียงคนเดิม  พร้อมกับก้าวเร็วๆลงจากเวที  อาศัยความมืดของบริเวณนั้นเช็ดคราบน้ำตาที่อาจจะทิ้งหลักฐานไว้ให้อานัสสงสัยและให้ใครบางคนสมเพช  เธอเพิ่งจะรู้ตอนนี้นี่เองว่าโต๊ะของผู้ชายคนนั้นอยู่หน้าโต๊ะเธอ  ไม่รู้ว่าเป็นเวลานานเท่าไหร่ที่เธอและเขานั่งหันหลังชนกัน


อนิลารีบก้าวผ่านโต๊ะนั้นไป  ไม่สนใจว่าใครจากโต๊ะตัวนั้นมองมาบ้าง 


“กลับกันเถอะค่ะพี่นัส  นิลอยากกลับแล้ว”


“ไม่จัดอีกสักเพลงเหรอ  ดูสิ  ลูกค้าชอบมากเลยนะ  ไม่แน่นักไวโอลินคนเก่าของพี่อาจตกงาน”


“ถ้าพี่นัสอยากนั่งฟังเพลงต่องั้นนิลลานะคะ”  พูดจบก็ทำท่าจะผละจากไปจนคนเป็นพี่ร้องเรียกเสียงหลง  คว้าข้อมือของอนิลาไว้


“เห้ยๆ  เดี๋ยวไปส่งเอง  อะไรวะแค่นี้ทำเป็นงอน  ทีแกแกล้งฉันไว้สารพัด  ฉันยังไม่เคยงอนแกเลยนะไอ้อนิล”  


อานัสจูงมือหญิงสาวให้เดินไปพร้อมกัน  ก่อนที่เขาจะหยุดเพราะรู้สึกสะดุดตากับผู้ชายโต๊ะใกล้ๆกัน


“อ้าวพี่วิน  สวัสดีครับพี่”  อานัสปล่อยมือน้องสาวแล้วหันมาทักทายหนุ่มรุ่นพี่  “นิลนี่...  อ้าว  ไอ้อนิล!  หันไปดุน้องสาวเมื่อเธอยืนหันหลังให้ผู้ชายตรงหน้าที่เขาเพิ่งทักทายไปอย่างเสียมารยาท  มือหนาจึงรีบหมุนร่างบางกลับมา  “นิลนี่พี่วิน  พี่ชายพี่เอง  ส่วนนี่อนิลครับพี่วิน  น้องสาวตัวแสบของผม”


อนิลามองหน้า  พี่ชาย  ของอานัสด้วยสายตาเรียบนิ่ง  ยกมือไหว้ทำความเคารพ


“สวัสดีค่ะ”


ภควินยกมือรับไหว้อย่างห้ามไม่ได้  มองผู้หญิงร่างบางตรงหน้าที่ยืนนิ่ง  สายตาที่เธอมองมาไร้ความหมายใดๆ  วูบหนึ่งเขารู้สึกขัดใจกับท่าทีนั้น  แต่เขาจะไปสนใจทำไม  ผู้หญิงเห็นแก่ตัว  ผู้หญิงใจร้าย  ไม่ควรได้รับแม้แต่ปลายหางตาของเขาด้วยซ้ำ!


“นิลไปรอที่รถนะคะพี่นัส”  พูดจบก็ก้าวยาวๆออกไป  ไม่สนเสียงเรียกของพี่ชายที่แฝงความไม่พอใจไว้ในนั้น


“นิล  อนิล!  กลับมาก่อน!  ขอโทษด้วยครับพี่  พอดีผมเพิ่งแกล้งมันไปเมื่อกี้  มันเลยงอนเดินสะบัดหน้าออกไปแบบนี้  ไม่ไหวเลยจริงๆ”  อานัสตำหนิน้องสาวเบาๆในประโยคสุดท้าย  ยังไม่ทันได้พูดอะไรกับภควิน  ผู้จัดการคนเดิมก็เดินเข้ามาหน้าเครียด  ทำให้เขาต้องขอตัวออกไป

 


“พ่อคุณอยู่ไหน”  เสียงเข้มถามหญิงสาวตรงหน้า


“เดี๋ยวคุณพ่อคงถึงมาแล้วค่ะ  รถติดมาก”  ส่งยิ้มหวานแม้จะรู้สึกร้อนๆหนาวๆกับน้ำเสียงของเขา


“คุณพูดแบบนี้มาเกือบสองชั่วโมงแล้วเจนจิรา  ถ้ารถมันติดนักก็ไม่ต้องคุยแล้ว!


“เดี๋ยวสิคะพี่วิน  พี่วินจะไปไหนคะ”  เจนจิรารีบร้องเมื่อชายหนุ่มที่เธอหมายตาไว้จนต้องยกบิดามาอ้างเรื่องคุยธุรกิจลุกพรวดพร้อมกับแปะธนบัตรสีเทาไว้บนโต๊ะสองใบ 


“โทรให้คนของพ่อคุณมารับซะ  และอย่าตามออกไปเชียวนะ  ไม่งั้นเป็นเรื่องแน่!


เจนจิรานั่งอ้าปากค้าง  กระพริบตาปริบๆเมื่อทำได้แค่มองชายหนุ่มเดินออกไป  ตั้งแต่อยู่ในร้านมาร่วมสองชั่วโมง  เขาพูดกับเธอไม่เกินสามประโยค  ชายหนุ่มนั่งพิงกับพนักเก้าอี้  กอดอกตีหน้านิ่งไม่สนใจเธอแม้แต่น้อย  เขาทำท่าทางราวกับแอบฟังบทสนทนาจากโต๊ะอื่น  จนหญิงสาวจากโต๊ะด้านหลังลุกขึ้นเดินไปที่เวที  ภควินจึงกลับมาสนใจเบื้องหน้าอีกครั้งโดยไม่ละสายตาจากเวทีสักวินาทีเดียว

 


ภควินเดินออกมาหน้าร้านและกำลังมุ่งตรงไปยังลานจอนรถ   ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงทำเช่นนี้  สาวเท้ายาวๆราวกับกลัวว่าใครบางคนจะหายไป  แต่พอเห็นแผ่นหลังบางๆ  ขาที่ก้าวอย่างว่องไวเมื่อครู่กลับหยุดเอาเสียดื้อๆ 


ผู้หญิงแบบนี้จะไปสนใจทำไม!


“ไม่เจอกันนาน  จำกันไม่ได้แล้วเหรอ”  สมองสั่งให้ไม่สนใจ  แต่เหมือนอย่างอื่นมันจะไม่ทำตาม  ภควินก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขามาอยู่ใกล้กับเธอแล้วถามคำถามนั้นออกไปได้อย่างไร


“ประโยคคำถามหรือประโยคบอกเล่าคะ”  อนิลาถามกลับเสียงเรียบ 


“เป็นยังไงบ้าง” 


“ก็ไม่ได้แย่  ขอตัวค่ะ” 


“เดี๋ยวสินิล”  เขาเผลอพูดอะไรออกไปอีกแล้ว  มันไม่ใช่ความต้องการของเขาสักนิด  และที่ร้ายกว่านั้นคือเขาคว้าข้อมือบางของอนิลามาจับไว้  หญิงสาวพยายามบิดออกทั้งๆที่ยืนหันหลังให้ไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย  อาการหงุดหงิดจึงเริ่มแล่นมาสะกิดที่ใจ 


“คุยกันก่อน  พี่ยังไม่ให้ไป!  ภควินบอกเสียงเข้ม  และมันก็ได้ผลเมื่อหญิงสาวยอมหันกลับมา


“มีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉันคะ  ฉันไม่รู้ว่าเราจะต้องคุยอะไรกันอีก  ในเมื่อคุณได้คุยกับฉันไปแล้ว  ฉันยังจำทุกคำพูดของคุณได้ดี  จะให้ทวนให้ฟังไหมคะ!  อนิลาสวนกลับเสียงห้วน  พยายามสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของชายหนุ่ม  แต่เมื่อไม่เป็นผล  เธอจึงตวัดสายตาไปยังข้อมือ


“ปล่อยด้วยค่ะ  ผู้ชายอย่างคุณไม่สมควรที่จะโดนตัวผู้หญิงสกปรกอย่างฉันแม้แต่ปลายเล็บ”


“นิล...”


“ขอโทษที่ต้องมาให้คุณเห็นหน้านะคะ  แต่เชื่อเถอะค่ะว่ามันบังเอิญ  คราวหน้าถ้าบังเอิญเจอกันอีกก็ทำเป็นไม่เห็นเสียนะคะ”




  ถ้ารักและเอ็นดูกันสักนิด รบกวนกดติดตาม กดให้กำลังใจและคอมเมนต์ให้กันบ้างนะคะ :)

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 528 ครั้ง

816 ความคิดเห็น

  1. #603 SalinCH (@sallinthip) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 00:38
    โอยยยน่านิดตามมากกกกกกกก
    #603
    0
  2. #316 moo2540 (@moo2540) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 01:36

    สนุกดี
    #316
    0
  3. #299 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 17:51
    เข้าใจผิดกันมาก่อนนี่นา
    #299
    0
  4. #8 Papa24579 (@Papa24579) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 12:59
    เค้ามีเรื่องไรกันเหยออเค้าเป็นผู้หยิงอยากรู้อ่าา5555
    #8
    1
    • #8-1 khemkhen (@khemkhen) (จากตอนที่ 4)
      8 กันยายน 2562 / 23:26
      ความหลังครั้งเก่าก่อนของทั้งสองคนค่ะ เดี๋ยวจะให้พี่วินมาบอก อิอิ
      #8-1
  5. #7 แอน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 12:33

    ทำไม อะไร ยังไง อยากรู้ๆๆ

    #7
    2
    • #7-1 khemkhen (@khemkhen) (จากตอนที่ 4)
      8 กันยายน 2562 / 23:25
      เดี๋ยวให้พี่วินมาบอกนะคะ
      #7-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #6 cheewasakorn (@cheewasakorn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 11:46
    พี่วิน....ทำอะไร
    #6
    1
    • #6-1 khemkhen (@khemkhen) (จากตอนที่ 4)
      8 กันยายน 2562 / 23:25
      อิอิ พี่วินทำไว้เย้อออออะ
      #6-1