สายใยในสายลม

ตอนที่ 14 : บทที่ ๔ กุหลาบสีแดง III

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,978
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 415 ครั้ง
    12 ก.ย. 62







 

กว่าจะปลีกตัวออกมาจากงานสังคมแห่งหนึ่งของมารดาได้ตะวันก็ลับฟ้าไปแล้ว  ตั้งแต่ออกมาจากโรงพยาบาล  เขาก็ไม่มีสมาธิที่จะคิดเรื่องอื่นอีกเลย  ในหัวมีแต่ภาพของอนิลาและพงศกร  เขาไม่ชอบเวลาที่มีผู้ชายมาข้องแวะกับอนิลา  ไม่พอใจทั้งๆ  ที่ไม่มีสิทธิ์  เขาไม่ชอบเวลาที่อนิลาต้องเดือดร้อน  อย่างเช่นตอนนี้  เท่าที่ทราบมา  หญิงสาวกำลังมีปัญหาเรื่องเงินเนื่องจากต้องเป็นคนทำงานหาเงินคนเดียว  แต่ต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายของทุกคน


อนิลาเป็นลูกหลานผู้ดีเก่าที่ขายสมบัติทั้งหมดทิ้งแล้วไปใช้ชีวิตที่ฝรั่งเศส  ตลอดเวลาที่คบกันมา  หญิงสาวใช้ชีวิตอย่างแสนสบาย  ทุกอย่างมีคนคอยดูแล  มีเงินใช้ไม่ขาดมือ  หรือเรียกได้ว่า  อนิลาใช้ชีวิตอย่างสะดวกสบายราวกับคุณหนูมาก่อน  หากมาตอนนี้  ทุกอย่างกลับเปลี่ยนผัน  เธอต้องเป็นคนจัดการดูแลทุกอย่าง  ความสะดวกสบายที่เคยมีกลับห่างไกลกับวิธีชีวิตตอนนี้ของเธอมากเหลือเกิน  แต่ก็อดชื่นชมในความยืนหยัดหญิงสาวไม่ได้  อนิลาทั้งเก่งและแกร่งจริงๆ


จะให้เขาหาข้ออ้างอะไรให้กับตัวเองอีกหรือ  เขาไม่ใช่พระเจ้าที่จะได้เมตตาสงสารหรือเป็นห่วงเพื่อนมนุษย์ไปเสียทุกคน  และไอ้ข้ออ้างที่เคยบอกว่าตัวเองเป็นพลเมืองดีขับรถตามหลังผู้หญิงในซอยเปลี่ยวนั้นก็ไร้สาระสิ้นดี  ตลอดสองปีที่กลับมาอยู่ประเทศไทยและใช้เส้นทางนั้นเป็นประจำ  เขาเห็นผู้หญิงไม่รู้กี่คนเดินเข้าออกถนนสายนั้นแต่ก็ไม่คิดจะสนใจ  กลับกัน  ผู้หญิงคนนั้นคืออนิลา  ไม่ต้องรอให้สมองสั่งการเขาก็ขับรถตามหลังเธอเสียแล้ว


ทุกคนโกหกคนอื่นได้  แต่ไม่มีใครสามารถโกหกตัวเอง  โดยเฉพาะหัวใจ  ก้อนเนื้อที่มักเอาแต่ใจทำอะไรตามที่ตัวเองชอบ  หัวใจมันไม่เคยฟังคำสั่งการจากสมอง  สมองสั่งให้เลิกสั่งให้ลืมแทบตาย  แต่สุดท้ายในหัวใจยังบันทึกเรื่องราวทุกอย่างไว้ 


แล้วเรื่องราวในอดีตเล่า  เธอทำให้เขาเจ็บ  เธอทำให้เขาเสียใจ  เขาจะลืมเรื่องเลวร้ายในอดีตได้หรือ


หากก่อนที่จะตอบคำถามตัวเอง  ตาก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวร่างบางกำลังเดินเข้าไปในซอยเปลี่ยว  ภควินหัก พวงมาลัยตามเข้าไปทันที  ไม่สนใจเสียงแตรจากรถคันหลังที่ดังลั่นถนน


ภควินบีบแตรตามหลังเบาๆ  ไม่ให้เธอตกใจ  ก่อนจะขับรถไปเทียบ


“นิล  ขึ้นรถ”


อนิลาสะดุ้งเล็กน้อย  แต่พอเห็นว่าคนในรถเป็นใคร  เธอก็ก้าวขาให้ยาวขึ้น


“เดี๋ยวพี่ไปส่ง  ดึกแล้ว  เดินอยู่แบบนี้มันอันตราย”


“ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะ  แต่ฉันไม่เป็นไร”


“อย่าดื้อสินิล  ขึ้นมา”


เธอร้องหึในลำคอ  เชิดหน้าปฏิเสธเสียงแข็ง


“ฉันเดินเองได้  คุณไม่ต้องเสียเวลามายุ่งกับฉันหรอกค่ะ  ฉันไม่อยากหาผลประโยชน์จากคุณ”


ต่อให้บรรยากาศรอบข้างมันน่ากลัวมากเพียงไหน  แต่ทิฐิในใจมันกลับมากกว่า  เธอว่าจบก็จ้ำอ้าวไปอย่างรวดเร็ว  ทิ้งให้คนในรถได้แต่ถอนหายใจและมองตามหลังจนลับสายตา  หากแต่สักพักก็มีเสียงร้องกรี๊ดแหลมๆ  ดังขึ้น  ภควินจึงเหยียบคันเร่งพุ่งไปด้านหน้าทันที


อนิลากำลังดิ้นสุดตัวในอ้อมกอดของชายตัวผอมเกร็ง  หากแต่มือของเธอก็ยังไม่ปล่อยสายกระเป๋าที่ชายร่างท้วมกำลังดึงไว้เช่นกัน  ภควินไม่รอช้าวิ่งเข้ากระโดดถีบคนที่ยื้อยึดกระเป๋าอยู่กับหญิงสาวจนมันกระเด็นล้มไป  ก่อนจะคว้าตัวไอ้คนร้ายรูปร่างเหมือนคนติดยามาซัดหมัดใส่ไม่ยั้ง 


“ระยำ! 


เขาโกรธ  โกรธมากที่มันกล้าแตะต้องอนิลา


หญิงสาวยังตกใจไม่หาย  ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อคนที่เพิ่งล้มไปเมื่อครู่ลุกขึ้นมาหมายจะทำร้ายภควิน


“พี่วินระวั!


ภควินเอี้ยวตัวหลบทัน  หากแต่มันก็ยังฝากรอยแผลไว้ที่มุมปาก  เขาทิ้งชายร่างผอมแห้งลงพื้นอย่างจัง  หันมาจัดการกับอีกคนที่ทำให้เขาเจ็บตัว  จับแขนมันหักและล็อกตัวไว้  เตะอัดเข้าที่ข้อต่อตรงหัวเข่าจนชายร่างท้วมทรุดลงกับพื้น  หากมันก็ไม่วายยกศอกอัดเข้าที่หน้าท้องของภควินเต็มแรง  ชายหนุ่มเซเล็กน้อยแต่เป็นการเปิดโอกาสให้มันได้ลุกขึ้น  จังหวะที่กำลังจะซัดหมัดหนักๆเอาคืน  อนิลาวิ่งถลาเข้าไปใช้วิชาป้องกันตัวเตะเข้าตรงช่วงกลางลำตัวแล้วกรีดหลังคนร้ายเป็นทางยาวด้วยคัตเตอร์  มันร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับหันกลับมาเปลี่ยนเป้าหมาย


“นิลหลบ”


หญิงสาวกระโดดหลบตามคำสั่ง  เขาออกแรงถีบมันอีกครั้งจนหน้าคว่ำแนบพื้น  เข้าไปเตะอัดที่ชายโครงอยู่หลายทีจนคนร้ายไออกมาเป็นเลือดแล้วสลบแน่นิ่งไป


“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”


เขาถามเสียงทุ้มด้วยความเป็นห่วง  หากสายตาคู่นั้นมันน่ากลัวเสียเหลือเกิน  อนิลาส่ายศีรษะแทนคำตอบ  ปล่อยให้เขาจูงเธอขึ้นรถโดยง่าย



 

                ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่และเป็นระยะทางเท่าไรที่รถสุดหรูของภควินวิ่งมา  ต่างคนต่างอยู่ในความคิดของตัวเอง  อนิลาก้มหน้านิ่งอย่างรู้สึกผิด  หากชายหนุ่มนั้นกำมือกับพวงแน่นจนเห็นเส้นเลือด


                “คุณ...”


ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไร  เขาก็ตวัดสายตาดุๆมามอง


“เอ่อ  แวะร้านยาข้างหน้าหน่อยได้ไหมคะ...พี่วิน”


ชายหนุ่มตบไฟเลี้ยว  นั่งรอหญิงสาวอยู่ในรถ  จนเธอกลับมาพร้อมถุงยา  เขากำลังจะขับรถออกไป  แต่เสียงใสคุ้นหูก็ดังแทรก  พร้อมกับไฟในรถที่สว่างขึ้น


“เดี๋ยวค่ะ  ทำแผลก่อน”  ไม่ว่าเปล่าก็ถือวิสาสะบังคับให้เขาหันหน้ามา  นำสำลีชุบแอลกอฮอล์แตะเบาๆที่มุมปากหยัก  ตามด้วยประคบเย็น


“ขอบคุณนะคะที่ช่วยนิลไว้  และก็ขอโทษที่ทำให้เจ็บตัว”  ว่าเสียงอ่อย  หลบกระแสดุๆ  จากดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น


“ดื้อไม่เข้าเรื่อง  อวดดี  อวดเก่ง  เห็นแล้วยังว่าผลมันเป็นยังไง! 


            “ขอโทษ...”  ขอโทษเสียงแผ่ว  รู้สึกผิดจนต้องหลบตาเมื่อเธอคือต้นเหตุที่เขาต้องเจ็บตัว


“ถ้าพี่ไม่ขับรถตามเข้ามา  ถ้าพี่ไปช่วยไม่ทัน  นิลจะทำยังไง  ถ้ามันเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นนิลจะทำยังไง!  ภควินเสียงดังจนแทบตะคอก  โกรธจนหน้าแดง


“พี่วิน...”


“ไม่ต้องอยู่ที่นั่นแล้ว  กลับไปเก็บของเสีย  ไม่ต้องเถียงนะนิล  อย่าทำให้พี่เป็นบ้าไปมากกว่านี้!  กล่าวแล้วก็ออกรถทันที


“ไม่ค่ะ  นิลจะอยู่ที่นั่นต่อ”


“เอาอีกแล้วนะ  ดื้อแล้วมันได้อะไร  จะดันทุรังไปทำไม  ถ้ามันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกล่ะ  คิดบ้างสินิล!  กลับไปเก็บของ”


“พี่วินมีสิทธิ์อะไรมาบังคับนิลคะ  แล้วพี่วินจะให้นิลไปอยู่ที่ไหน  นิลไม่มีเงินเหลือใช้มากพอที่จะไปเปิดโรงแรมนอนหรอกนะคะ! 


หญิงสาวโพล่งถามออกไปแต่ภควินกลับเงียบ  หากแต่รังสีเย็นวาบจากตัวคนที่กำลังขับรถกลับแผ่ไปทั่ว


“วันนี้กลับไปเก็บของที่จำเป็นก่อน  พี่จะเปิดโรงแรมให้  แล้วค่อยหาที่อยู่ใหม่”


“ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอกค่ะ  นิลจะไม่ไปไหนทั้งนั้น  นิลจะอยู่ที่เดิม”


“อยากให้พี่บอกเรื่องวันนี้กับคุณอานิลไหม”  ถามเสียงเรียบ 


“พี่วิน  อย่าทำแบบนั้นนะคะ” 


อนิลาขอแทบจะอ้อนวอน  เธอไม่อยากให้อารับรู้เรื่องนี้  แม้กระทั่งเรื่องที่อยู่ของเธอที่ตั้งอยู่ในทำเลไม่ดีนัก


“ถ้าไม่อยากให้พี่บอกคุณอาก็ย้ายออกจากที่นั่นแล้วอย่าขัดพี่” 


ในเมื่อทำอะไรไม่ได้เพราะเขาถือไพ่เหนือกว่า  อนิลาจึงนั่งเงียบตลอดทาง  ขึ้นไปเก็บของใช้ที่จำเป็นบนห้องโดยมีภควินยืนคุมไม่ห่าง  ก่อนที่เขาจะพาเธอไปที่พักแห่งใหม่ 

 



เตือนไว้ก่อนนะคะว่าอิพี่วินมันร้าย ร้ายยย!



ถ้ารักและเอ็นดูกันสักนิด รบกวนกดติดตาม กดให้กำลังใจและคอมเมนต์ให้กันบ้างนะคะ :)

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 415 ครั้ง

816 ความคิดเห็น

  1. #613 SalinCH (@sallinthip) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 01:12
    พี่วินพระเอ๊ก พระเอกกกกกก อยากได้ๆๆๆ ชอบๆๆๆ ดุอีกค่ะ ดุอีกกกกกกกก
    #613
    0
  2. #570 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 20:47
    สายโหด ชอบบบบ
    #570
    0
  3. #557 Nice Breeze (@talay1121) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 13:36
    นิยายสนุกมากค่ะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 19 ตุลาคม 2562 / 14:40
    #557
    0
  4. #311 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 22:12
    ลูกพี่ลูกน้องอนิลรู้ต้องร้องไห้ที่ตนบอกย้ำแทบตายน้องไม่ย้าย
    #311
    0
  5. #62 251888 (@251888) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 10:24

    มีอีบุ๊กใหมคะขอเลยได้เปล่าคะ
    #62
    1
    • #62-1 khemkhen (@khemkhen) (จากตอนที่ 14)
      12 กันยายน 2562 / 11:51
      ยังไม่มีเลยค่ะ โง้ยยย ขอบคุณนะคะติดตามและชอบ กำลังใจมาเต็มเลย :))
      #62-1
  6. #61 Maukcamas (@Maukcamas) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 10:00
    ห่วงมากขนาดนี้ก็ต้องยามหัวใจตัวเองกลับมาเร็วๆ นะ
    #61
    0
  7. #60 cheewasakorn (@cheewasakorn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 09:50
    พี่วิน อย่าดุน้อง....
    #60
    0
  8. #59 แอน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 09:31

    เข้าทางเลยนะพี่วิน

    #59
    0
  9. #58 Papa24579 (@Papa24579) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 09:13
    อ้ออ​ไปเปิดโรงแรมให้
    ทำมัยต้องเป็นโรงแรม​ญาติๆหายไปไหนหมดหราาา
    #58
    0