[คลังฟิค DC] - Bat family

ตอนที่ 1 : Empty space - Jondami

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 421
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    28 ต.ค. 61

Pairing : Jondami x Damijon (โพไหนก็ได้ค่ะ แล้วแต่ใจจะชิพเลย เพราะในฟิคไม่ได้เน้นโพใดโพหนึ่งอยู่แล้ว เอ๊ะ...หรืออาจจะ Damijon นิดหน่อนเพราะไรต์ชิพโพนี้ ฮาาา)


Inspiration : Empty space - James Arthur แปะไว้ให้ค่ะ เพื่ออรรถรสในการอ่านนน





 “เดเมี่ยน...ฉัน...ชอบนาย เรามา...ลองคบกันมั้ย?” นั่นคือสิ่งที่จอนบอกกับเดเมี่ยนในค่ำคืนหนึ่งที่พวกเขากำลังออกลาดตระเวนด้วยกันตามปกติ


เดเมี่ยนในวัย18ปีลดมือลงจากกล้องส่องทางไกลแล้วปรายตามองจอนในวัย15ปีที่ตอนนี้มีท่าทีประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะถอนหายใจ 


"ตอนนี้ไม่ใช่เวลาซุปเปอร์บอย หมอนั่นกำลังจะหนีไปแล้ว” เดเมี่ยนพูดก่อนจะหันไปสนใจกล้องส่องทางไกลต่ออย่างไม่แยแส และนั่นทำให้ซุปเปอร์บอยทำตัวต่อไม่ถูก เพราะเดเมี่ยนเล่นเมินเขาขนาดนั้น


“นายกำลังบ่ายเบี่ยง อีกอย่างเราลาดตระเวนมา5ชั่วโมงแล้วเดเมี่ยน คืนนี้ไม่เหลืออะไรให้เราทำแล้ว” จอนว่าพลางกลอกตาและเดินไปขวางหน้ากล้องของเดเมี่ยน


"ไม่ใช่ตอนนี้" เดเมี่ยนตอบ ก่อนจะเก็บกล้องของตน


ไอ้โรบิ้นงี่เง่านี่รู้บ้างมั้ยว่าเค้าต้องใช้ความกล้ามากแค่ไหนกว่าจะกล้าพูดประโยคนั้นออกมา แอบชอบโรบิ้นมาตั้ง5ปี ซ้อมพูดประโยคโง่ๆนี่หน้ากระจกตั้งหลายชั่วโมง ตั้งใจพาโรบิ้นขึ้นมาบนดาดฟ้าตึกนี้ เพราะเป็นมุมที่เห็นวิวสวยที่สุดในเมือง แล้วคนตรงหน้าดันมาทำเหมือนกับว่าเค้าไม่ได้พูดอะไรออกไปเนี่ยนะ 


ทำไมคนตรงหน้าถึงทำราวกับว่าประโยคที่เขาพูดไม่เมื่อกี้ไม่ได้มีความสำคัญเลยนะ….แต่จอนก็ไม่ได้พูดสิ่งที่ตัวเองคิดออกไป


“อ่า ไม่เป็นไรเดเมี่ยน ฮะๆ ถ้านายยังไม่อยากให้คำตอบก็ไม่เป็นไร ฉันจะรอจนกว่านายจะพร้อมนะ” จอนได้แต่ยิ้มแห้งๆและยกมือเกาท้ายทอยอย่างทำตัวไม่ถูก


“ไม่จำเป็น” เดเมี่ยนตอบกลับแทบจะทันที และนั่นทำให้จอนรู้สึกไม่ค่อยดีกับประโยคต่อไปที่เดเมี่ยนกำลังจะพูดเท่าไหร่นัก


“ทำไม…” จอนถามด้วยเสียงเบา


“เฮ้อ ฉันบ่ายเบี่ยงนายขนาดนี้แล้ว ทำไมนายยังไม่เข้าใจอีกนะจอน” เดเมี่ยนยกมือขึ้นมาลูบหน้า


“เอาล่ะ ฉันจะพูดให้นายฟังชัดๆตรงนี้เลยนะโจนาธาน เคนท์” เดเมี่ยนมองจ้องเข้ามาในดวงตาของจอนด้วยความเย็นชา


“ฉันไม่คิดกับนายเกินเลยคำว่าเพื่อน จอน นายเป็นคู่หูของฉัน เรากิน เรานอน เราทำภารกิจด้วยกัน และฉันคิดว่าน่าจะดีกว่า ถ้าเราจะยังเป็นคู่หูที่ดีต่อกัน เหมือนเดิม” น้ำเสียงและแววตาที่จริงจังของเดเมี่ยนทำให้จอนนิ่งไป


“อ่า…ฉันเข้าใจแล้ว” คำว่าเพื่อนมันบาดลึกเข้าไปในหัวใจของจอน จอนรู้สึกว่าตัวเองชาไปทั้งตัว 


'มันจะดีกว่านี้มั้ยนะ ถ้าฉันกับนายไม่ใช่เพื่อนกันตั้งแต่แรก' ไวเท่าความคิด จอนเผลอพูดพึมพำกับตัวเอง และแน่นอนว่าเสียงนั้นไม่รอดพ้นจากหูของโรบิ้น


“ถ้านายไม่สะดวกใจที่จะเจอฉัน เราก็แยกกันซักพักก็ได้นะซุปเปอร์บอย นายจะได้มีเวลาจัดการกับตัวเอง” เดเมี่ยนเหลือบตามองจอน ก่อนจะโหนตัวออกไปทิ้งให้จอนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น


จอนก้มหน้ามองเท้าของตัวเอง ก่อนจะเม้มปาก แล้วบินออกไป


คืนวันต่อมา


แน่นอนว่าวันนี้จอนไม่ได้ออกลาดตระเวน เพราะเค้าไม่พร้อมที่จะเจอใครทั้งนั้น วันนี้ทั้งวันจอนเอาแต่คิดซ้ำไปซ้ำมาว่าเค้าไม่ควรเลย ไม่ควรที่จะพูดความรู้สึกของตัวเองเลย จริงๆแล้ว...เค้าไม่ควรที่จะคิดอะไรเกินเลยกับคู่หูของตัวเองด้วยซ้ำ โคตรลูซเซอร์เลย ฮะๆ


จอนคิดพลางยกมือขึ้นก่ายหน้าผากพลางหัวเราะเยาะตัวเอง


ขณะเดียวกัน


โรบิ้นก็กำลังออกลาดตระเวนเหมือนทุกครั้ง แต่ที่ต่างก็คงเป็นวันนี้เค้าออกมาคนเดียว ไม่มีคู่หูอย่างที่เคย แล้วไงละ ยังไงเดเมี่ยนก็ชินกับความเงียบอยู่แล้ว...ล่ะมั้ง


เดเมี่ยนสลัดหัวเพื่อเรียกสติ ไม่ให้ฟุ้งซ่านก่อนจะสนใจแต่การลาดตระเวนตรงหน้าเท่านั้น


สองสัปดาห์ผ่านไป ยังคงไม่มีวี่แววของซุปเปอร์บอย...


'หมอนั่นจะเฮิร์ทขนาดนั้นเลยหรอ ก็แค่บอกว่าให้เป็นเพื่อนกันต่อเนี่ยนะ' วันนี้เดเมี่ยนลาดตระเวนเสร็จไว จึงได้มีเวลามานอนคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาเมื่อ2อาทิตย์ที่แล้ว


'เด็กน้อยจริงๆ เฮอะ' เดเมี่ยนเยาะในใจ


'แล้วทำไมฉันต้องมาคิดเรื่องนายด้วยเนี่ย ก็แค่ลาดตระเวนคนเดียว2อาทิตย์...ฉันชินแล้ว'


'แต่เล่นหายไป2อาทิตย์โดยไม่โผล่หัวมาให้เห็นซักนิดแบบนี้ มันไม่เกินไปหน่อยหรือไง" เดเมี่ยนถอนหายใจ


I don't see you

ฉันมองไม่เห็นนาย

You're not in every window I look through

เพราะนายไม่ได้อยู่ในกระจกทุกบานที่ฉันมองผ่าน

And I don't miss you

และฉันก็ไม่ได้คิดถึงนาย

You're not in every single thing I do

เพราะนายไม่ได้อยู่ในทุกสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่

I don't think we're meant to be

ฉันไม่ได้คิดว่าเราเกิดมาคู่กัน

And you are not the missing piece

และนายก็ไม่ใช่ส่วนที่ขาดหายไปของฉัน


ใช่แล้ว จอนกับเขาน่ะ ไม่ได้มีอะไรที่เข้ากันได้เลยซักนิดเดียว หมอนั่นชอบที่ๆมีผู้คนได้พูดคุย ส่วนเขาชอบความเงียบ หมอนั่นเจิดจ้าราวแสงอาทิตย์ ส่วนเขาก็ชอบที่จะแฝงตัวอยู่ในเงามืด แล้วหมอนั่น...ทำไมถึงได้มาชอบคนอย่างเขากันนะ


"เฮ้อออ แล้วทำไมฉันต้องมาคิดเรื่องโง่ๆแบบนี้เนี่ย" เดเมี่ยนยันตัวขึ้นจากเตียง


ตึง!


ประตูห้องของเดเมี่ยนถูกผลักอย่างแรง


"โอ้ ลิตเติ้ลดี นายตื่นอยู่พอดี ได้เวลาดินเนอร์แล้ว" เป็นดิ๊กที่กำลังร่าเริงอยู่สุดๆพอดี สงสัยจะได้เจอเรื่องดีๆมา ไม่เหมือนเขาที่เจอแต่เรื่องปวดหัว


"รู้แล้ว เดี๋ยวลงไป แล้วคราวหลังนายก็หัดเคาะประตูก่อนซะบ้าง เกรย์สัน" เดเมี่ยนบ่น


"ว้าว นายดูอารมณ์ไม่ดีเลยนะน้องชาย" ดิ๊กทิ้งตัวลงมาข้างๆเดเมี่ยน


"อะไรของนาย" เดเมี่ยนขยับตัวหนีดิ๊กที่ทำท่าเหมือนจะกอดเขา


"ที่นายหงุดหงิดเนี่ย เพราะหนุ่มน้อยบ้านเคนท์ที่ไม่ยอมมาลาดตระเวนกับนาย2อาทิตย์หรือเปล่าน้า" ดิ๊กเท้าคางมองเขาด้วยสีหน้ายิ้มๆ


'เคนท์...'


I won't hear it

ฉันจะไม่ได้ยินมัน

Whenever anybody says your name

เมื่อไหร่ก็ตามที่มีใครพูดชื่อนาย

And I won't feel it

และฉันจะไม่รู้สึก

Even when I'm burstin' into flames

ต่อให้ฉันจะกำลังถูกไฟเผาทั้งเป็นก็ตาม

I don't regret the day I left

ฉันไม่เสียใจเลยซักนิดในวันที่ฉันเดินจากมา


"ทำไมฉันถึงต้องหงุดหงิดเพราะเคนท์?" เดเมี่ยนขมวดคิ้ว


"นั่นสินะ คำถามนี้ฉันว่านายควรถามตัวเองนะลิตเติ้ลดี" ดิ๊กลุกขึ้นยืนก่อนจะจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยจากการนอนกลิ้งบนเตียงเดเมี่ยนเมื่อกี้


"..." เดเมี่ยนเงียบ


"นายทำเหมือนกับนายไม่รู้สึกอะไร ทั้งๆที่จริงแล้วนายนอนคิดเรื่องหมอนั่นมาตลอดเลย ใช่มั้ยละ" ดิ๊กเลิกคิ้วมองเดเมี่ยน ซึ่งยังคงนิ่งอยู่


"เห้อ ฉันไม่เข้าใจนายเลยจริงๆ ว่านายจะหลอกตัวเองไปทำไม" ก่อนที่ดิ๊กจะได้พูดอะไรต่อ เดเมี่ยนก็พูดขึ้นมาก่อน


"นายพูดมากไปแล้วเกรย์สัน ถ้านายยังไม่หยุด ฉันจะแอบเอาข้าวเย็นของนายให้ไททัสกิน"

เดเมี่ยนชี้หน้าดิ๊ก


"โว้ว โอเคๆ ไม่พูดแล้ว ไปกินข้าวกัน" ดิ๊กยิ้มเผล่ก่อนจะรีบวิ่งออกไป ทิ้งให้เดเมี่ยนมองตามอย่างเหนื่อยใจ


I don't believe that I was blessed

ฉันไม่เชื่อว่าฉันกำลังมีความสุข

I'm probably lyin' to myself, again

บางทีฉันอาจจะกำลังหลอกตัวเอง อีกครั้ง


นั่นสินะ ฉันจะหลอกตัวเองว่าไม่ได้คิดถึงนายทำไมในเมื่อฉันคิดถึงนายจะตายอยู่แล้วจอน...


'Cause only you could fill this empty space

เพราะมีแต่นายเท่านั้นที่จะมาเติมเต็มช่องว่างในใจของฉันได้

I wanna tell all my friends

ฉันอยากจะบอกกับเพื่อนของฉันทุกคน

But I don't think they would understand

แต่ก็ไม่คิดว่าพวกนั้นจะเข้าใจ

It's somethin' l've decided

มันเป็นเรื่องที่ฉันตัดสินใจแล้ว

'Cause only you could fill this empty space

ว่ามีแต่นายเท่านั้นที่จะมาเติมเต็มช่องว่างในใจของฉันได้


ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะไปหานายเองจอน ฉันจะขอโทษ และฉัน...จะได้บอกนาย ว่าฉันน่ะ โคตรคิดถึงนายเลย


02.00 AM.


ก๊อกๆ เสียงเคาะหน้าต่าง ทำให้จอนที่กำลังหลับอยู่ค่อยๆลืมตาอย่างสะลึมสะลือ แต่เมื่อเห็นต้นเสียงก็ทำให้จอนต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ


"เดเมี่ยน?" จอนถามด้วยความแปลกใจก่อนจะรีบเดินไปเปิดหน้าต่างให้เดเมี่ยนเข้ามาในห้องของตน


"นาย นายมาทำอะไรที่นี่" ยังไม่ทันที่เดเมี่ยนจะตอบ หรือฟังคำถามจบ เขาก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน


"ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายจิตใจนาย" เดเมี่ยนมองลึกเข้ามาในดวงตาสีฟ้าของจอน


"ห้ะ" จอนดูงุนงงไม่น้อย เมื่อจู่ๆเดเมี่ยนก็โพล่งออกมาแบบนี้ แถมยัง...เป็นฝ่ายขอโทษเขาก่อนอีก


"อ่า ไม่เป็นไร ฉันเองก็ขอโทษที่ทำให้นายลำบากใจ" จอนเกาแก้มด้วยความเขินเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อ2สัปดาห์ก่อน


...


แล้วทั้งคู่ก็เงียบไป จอนค่อนข้างอึดอัดกับความเงียบ ปกติเขาไม่ค่อยปล่อยให้มีความเงียบในบทสนทนาแบบนี้ แต่เขาดูออกว่าเดเมี่ยนมีเรื่องที่อยากจะพูด


"เดเมี่ยน? นายมีอะไรหรือเปล่า" จอนถามเมื่อเห็นว่าเดเมี่ยนยังคงเงียบอยู่


แต่เมื่อลองมองดีๆในความมืดแล้ว จะเห็นได้ชัดเลยว่าเดเมี่ยนกำลังหน้าแดง


"นายทำได้ยังไง จอน" เดเมี่ยนก้มหน้าพึมพำ


"ทำอะไร?" จอนถามด้วยความสงสัย


"นายพูดประโยคนั้นได้ยังไง" เดเมี่ยนเงยหน้าหน้าและจ้องหน้าจอน "ประโยคที่บอกว่าฉันชอบนาย..." เสียงของเดเมี่ยนเต็มไปด้วยความหนักแน่น


ส่วนจอนนั้น ตายสนิท ยืนชะงักเป็นหุ่นเลย


"นายหมายความว่าไง นายจะบอกชอบใคร?!?" จอนถามเสียงดัง ก่อนจะรีบปิดปากเมื่อคิดได้ว่านี่มันกลางดึก


"ไอ้โง่เอ๊ย..." เดเมี่ยนแทบอยากจะยกมือตบหน้าตัวเอง ก่อนจะจับไหล่จอนให้หันมามองเขา


"ฉัน ชอบ นาย !!! โจนาธาน เคนท์!!! เป็นแฟนกับฉันมั้ย" เดเมี่ยนในตอนนี้หน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกแต่ก็ยังคงพูดประโยคจนจบ


"ห้ะ? นายชอบฉัน?" จอนถามซ้ำด้วยความช็อค


"เออ ฉันบอกรักไททัสมั้ง" เดเมี่ยนกลอกตา


"ไม่โรแมนติกเลยเดเมี่ยน" จอนหัวเราะ


"ตกลงจะเป็นมั้ยแฟนเนี่ย" เดเมี่ยนถามซ้ำในขณะที่หันหน้าไปทางอื่นด้วยความเขิน


"เป็นสิเดเมี่ยน งั้นตอนนี้เราเป็นแฟนกันแล้วนะ" จอนส่งยิ้มที่เดเมี่ยนคิดว่าสดใสที่สุดในโลกแล้วมาให้ และนั่นทำให้เดเมี่ยนยิ้มตาม


Cause only you could fill this empty space

เพราะมีแต่นายเท่านั้นที่จะมาเติมเต็มช่องว่างในใจของฉันได้


ฉันรักนายนะ โจนาธาน เคนท์ :)


--------------------------------------------------------------------------


โฮฮฮ จบไปแล้วค่ะกับฟิคเรื่องแรก แอบหลุดคาร์มั้ยเนี่ย 55555 เปิดคู่แรกมาด้วยคู่นี้เลย แต่จริงๆไรต์เมน JayTim นะคะ เรื่องต่อๆไปก็อาจะจะมีเจย์ทิมเยอะหน่อย ยังไงก็มาหวีดกันได้นะคะ เลิฟๆ


- Jaybird -






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #5 tanutecha (@tanutecha) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 18:06
    ชุ่มชื่นหัวใจ โอยยยยยนนนน จอนน่ารักเกินลูก
    #5
    0
  2. #2 -TAMARINE- (@TamarineZKA) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 15:36

    กรี๊ดดดดด เรารักคู่เด็กๆ น่ารักมากค่ะไรต์ น้องจอนทำให้คนปากแข็งอย่างเมี่ยนต้องสยบ เก่งมากค่ะลูกก555555 รอเรื่องอื่นๆของไรต์นะคะ สู้ๆ!!
    #2
    3
    • #2-2 -TAMARINE- (@TamarineZKA) (จากตอนที่ 1)
      26 ตุลาคม 2561 / 03:51
      55555 เราผ่านจุดนั้นมาแล้วค่ะ ต่อไปเดี๋ยวเราฟิคเราจะกาวไปเองตามธรรมชาติ(?) แค่กกก5555555
      #2-2
    • #2-3 RedJay (@khemjira6645) (จากตอนที่ 1)
      27 ตุลาคม 2561 / 06:41
      จริงๆแล้วความกาวมันอยู่ในใจของทุกคนค่ะ เราแค่ต้องพิมพ์มันออกมา แล้วนิยายของเราก็จะกาวไปตามธรรมชาติ~ 555555555
      #2-3