[ IKON WINNER ] JUST SAY

ตอนที่ 5 : JUST SAY • DUST | Taehyun

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ก.ค. 59

© themy butter









อย่าให้ฉันรั้ง เธอไว้เลย




          ไง

 


          แทฮยอนกรอกเสียงผ่านโทรศัพท์มือถือราคาแพงในมือหน้าจอโชว์เบอร์ 'แฟนเก่าที่แม้จะเลิกรากันไปแต่พวกเขาก็ยังคงติดต่อกันเสมอในฐานะเพื่อนสนิทที่สุดของกันและกัน

 


          สถานะที่ขยับจากแฟนจากนั้นก็ขยับกลับไปเป็นเพื่อนกัน ปัจจัยหลายๆอย่างที่ทำให้พวกเขาต้องหยุดความสัมพันธ์ในฐานะคนรักลงในปีที่สองของการคบกัน

 


          ปลายสายตอบเพียงคำทักทายธรมมดาตามประสาคนรู้จัก ก่อนจะเริ่มเป็นน้ำเสียงที่จริงจังจนแทฮยอนวางเอกสารงานในมือลงไปในทันที



           "มีอะไรรึเปล่า

 


           (คือ มีเรื่องจะขอร้องนิดหน่อยน่ะ)



          เสียงที่ใสที่ดังมาจากลำโพงที่แนบข้างหูมีแววลำบากใจ

 

 

          (มาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้หน่อยได้ไหม)

 


          “...”

 


          (งานแต่งช่วงปลายปี นายว่างใช่มั้ย)

 


          “...”

 


          (ฮัลโหล ึนายโอเครึเปล่า)

 


          “...”

 


 

          น้ำเสียงที่ตอบกลับมาแฝงไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใยเหมือนกับเมื่อก่อนไม่ผิดเพี้ยน


 

          (อย่าเงียบแบบนี้ดิ )

 


          แทฮยอนยิ้มและตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่เปลี่ยนไปจากเดิมเลยสักนิด แม้ว่าในตอนนี้ดวงตาของเขาจะแดงก่ำและน้ำตากำลังร่งหล่นเป็นสาย

 


          แค่กำลังตารางนัดอยู่ อย่าคิดมาก

 


          ตัวเขาเริ่มทำใจตั้งแต่ที่คุณแนะนำว่าที่เจ้าบ่าวของคุณให้ได้รู้จัก ดวงตาที่ทอดมองไปยังเขาคนนั้น แทฮยอนเคยเป็นเจ้าของมันมาก่อน แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นคนอื่นที่เป็นภาพสะท้อนในดวงตาของคุณ


 

          ผู้ชายคนนั้น...เขาเหมาะที่จะมาดูแลคุณแทนเขาทุกอย่าง

 



          แทฮยอนวางโทรศัพท์ลงกับโต๊ะทำงานผลักกองเอกสารออกไปไว้ข้างๆ ใบหน้าเรียวได้รูปซุกลงกับท่อนแขน เสียงสะอื้นดังระงมไหล่บอบบางที่ไหวสั่นบ่งบอกว่าคนคนนี้กำลังเสียใจมากขนาดไหน




จากตรงนี้..ยังอีกไกล

ยังมีฝันที่เธอต้องไขว่
ต้องคว้า




          มันดูดีใช่ไหม

 


          คุณในชุดเจ้าสีขาวตัดกับผมสีดำสนิทเหมือนกับเจ้าหญิงในเทพนิยาย เจ้าหญิงที่กำลังจะได้แต่งงานกับเจ้าชายที่เธอรักทีมีตัวร้ายอย่างเขามองดูอยู่



          อืม ก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไร

 


          “ขอบคุณนะที่วันนี้อุตส่าห์มาเป็นเพื่อน

 


          ร่างเล็กกล่าวขอบคุณพลางสบตากับเขาผ่านกระจกเต็มตัว

 


          วันนี้คุณชวนเขามาเลือกชุดเจ้าสาวเป็นเพื่อนเพราะว่าที่ตัวคุณนั้นไม่มีเพื่อนสักคนยกเว้นเขา และที่สำคัญเจ้าบ่าวดันติดธุระที่ต่างประเทศกระทันหัน




          แทฮยอนยิ้มบางดวงเรียวเล็กมองภาพหญิงสาวที่กำลังขยับชุดไปมาราวกับเด็กที่ตื่นเต้นเพราะได้ชุดใหม่เป็นของขวัญวันเกิด




อย่าจมอยู่กับฉันเลย

จากตรงนี้ ไม่มีฉัน มันคงดีกว่า

ละวันนี้ฉันเดินมาส่ง ด้วยน้ำตาฉันเดินมาส่ง

ให้เธอเจอทางที่ดี ฉันจะคอยมองจากตรงนี้




          ปาร์ตี้สละโสดของคุณจัดขึ้นที่เลาท์ชั้นใต้ดินของโรงแรมหรู แทฮยอนใช้เวลาเตรียมงานทั้งสิ้นหนึ่งเดือนเต็มรอยยิ้มสนุกสุดเหวี่ยงของหญิงสาวที่กำลังร้องด้วยเสียงเพี้ยนๆและผิดคีย์บนเวทีคือสิ่งที่เขาอยากจะเห็น

 


          มันคุ้มกับการที่เขาเหนื่อยมาตลอดเดือน

 


          หลังจากร่วมสนุกกับเพื่อนที่เชิญมาจนเกือบจะกลายเป็นงานเลี้ยงรุ่นขนาดย่อมๆแทฮยอนก็ปลีกตัวออกมาจากงานเงียบๆ ร่างสูงยืนฟังเสียงเฮฮาของเพื่อนที่ดังลอดกำแพงหนาออกมาแผ่วเบา อยู่ๆน้ำตามันก็ไหลออกมาทั้งที่เขาไม่ได้รู้สึกอยากจะร้องไห้สักนิด

 


          ใช่..ไม่รู้สึกเลยสักนิด

 


          เพราะหัวใจของเขามันเจ็บจนชาไปหมดแล้ว


 

          เช้าวันงานแต่งงาน



          พิธีวิวาห์แบบคริสต์กลางสวนสาธารณะที่แสนสวยงาม คุณอยู่ในชุดแต่งงานเกาะอกสีขาวกำลังเข้ามาภายในบริเวณพิธี แทฮยอนเห็นรอยยิ้มกว้างที่เต็มไปด้วยความสุขของหญิงสาวข้างกายก็เผลอยิ้มตามไปด้วยก่อนจะส่งตัวเธอไปใช้กับว่าที่เจ้าบ่าวกลางจัตุรัสพิธี

 



และที่เธอเห็นแค่ฝุ่นมันเข้าตา..ฉันไม่ได้ร้องไห้

อย่ามองกลับมา

อย่าห่วงว่าฉันจะเสียใจ ที่ผ่านมาได้รักกัน





          พวกเขา...ต้องเลิกกันทั้งที่ยังรัก


 

          ครอบครัวของพวกเขาไม่ยอมรับความสัมพันธ์นี้เพียงเพราะธุรกิจทางครอบครัวที่เป็นคู่แข่งกัน

 


          พวกเขาตกลงจะเป็นเพื่อนที่ดีของกันต่อไปรักและปรารถนาดีต่อกันในแบบเพื่อน พวกเขาสองคนมีช่วงเวลาดีๆร่วมกันมากมาย แทฮยอนยิ้มออกมาทุกครั้งที่คิดย้อนไปถึงช่วงเวลาในตอนนั้นมีความสุขราวกับล่องลอยอยู่ในความฝัน


 

          พอความฝันจบลงพวกเขาก็ต้องตื่นมาพบกับโลกแห่งความจริงที่มันไม่ได้สวยงาม ต่างคนต่างแยกย้ายไปทำงานคนละที่ ติดต่อกันน้อยลง จนกระทั่งผู้ชายที่ยืนข้างๆคุณในตอนนี้ได้ก้าวเข้ามาในชีวิต



อย่ากังวลฉันไม่เป็นไร
แค่ขอให้เธอไปได้ดี กับทางของเธอ





          ขับรถดีๆ ฮันนีมูนให้สนุกนะ

 


          แทฮยอนส่งยิ้มไปให้เจ้าสาวแสนสวยของวันนี้ เขาคิดว่านี่เป็นรอยยิ้มที่ดูดีที่สุดแล้วของวัน เขาแสดงความยินดีจากใจได้เห็นคุณมีความสุข มีผู้ชายที่ดีอยู่เคียงข้าง มีครอบครัวที่อบอุ่น ไม่ต้องเป็นเขาที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ได้ ขอแค่คุณมีความสุขก็เพียงพอแล้ว



ต่างคนก็รู้ เรารู้ดี

คนๆนี้ มีไม่พอ  

ที่จะทำให้เธอเป็นสุขอย่างนั้น





          ร่างสูงยืนมองจนรถคันนั้นลับหายไปจากสายตา คิดย้อนไปวันที่พวกเขาตกลงจบความสัมพันธ์ระหว่างกันในฐานะแฟน ถ้าหากวันนี้ยังคบกันอยู่ ชีวิตของพวกเขาจะเป็นยังไงนะ

 


          เรา...เลิกกันดีมั้ย

 

          

          ดวงตาเศร้าหมองมองตอบเขากลับมา ร่างสูงกอดคุณแน่นราวกับจะขังตัวคุณเอาไว้ในอ้อมกอดของตัวเองตลอดไป ซึ่งมันช่างขัดกับคำพูดก่อนหน้าโดยสิ้นเชิง


 

          เป็นเพื่อนกันดีกว่า เราฝืนคบกันไปมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา ทั้งเรื่องครอบครัวอีก


 

          ‘...’


 

          เดี๋ยวทุกคนก็ต้องยอมรับได้ ทุกคนจะเข้าใจร่างเล็กบอกเขาอย่างดื้อดึง


 

          เราก็แค่เป็นเพื่อนกัน ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ฉันยังรักเธอเหมือนตอนนี้

 


          แทฮยอนตอบเสียงสั่น มันไม่มีทางเหมือนเดิม เพราะคำว่าเพื่อนกับแฟนมันมีเส้นบางๆคั่นเอาไว้ และตัวเขารู้เรื่องนั้นดี

 

     

          คุณประสานมือของแทฮยอนกับตัวเองเข้าด้วยกัน

 


          ถ้าเป็นเพื่อน เราจะจับมือกันแบบนี้ไม่ได้



          กอดก็ไม่ได้

 


          จูบกันแบบนี้ก็ไม่ได้’ร่างบางกระซิบเสียงสั่น


 

          น้ำตาของคนทั้งคู่ไหลรินออกมาเงียบๆริมฝีปากบางจุมพิตซับหยาดน้ำตานั้นเอาไว้ พวกเขาต่างก็เจ็บที่ต้องเลือกทางนี้แต่เพราะรู้ว่ามันไม่มีผลดีที่จะฝืนคบกันต่อไป



เธอควรได้เจอทางที่ดี

วันพรุ่งนี้เธอต้องเจอคนที่ดีกว่า




          แทฮยอนบอกไม่ถูกเลยว่าตัวเองรู้สึกยังไง ตอนได้ยินเสียงของอดีตคนรักบอกกับเขาผ่านทางโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่าเธอกำลังตกหลุมรักกับลูกชายของเพื่อนพ่อที่ทำงานร่วมกัน

 


          เหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมาที่หัวใจของเขา ทุกๆอย่างมันชาไปหมด

 


          เขาได้สติอีกครั้งก็ตอนได้ยินคุณถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงดังเช่นเคย ร่างสูงได้เพียงกลบเกลื่อนด้วยน้ำเสียงปกติแม้ว่าในใจกำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

 


          สุดท้ายก็เหลือเพียงเขาที่ยังคงจมอยู่กับความรักที่มีต่อกัน

 


          ทิ้งเขาเอาไว้กับภาพความทรงจำอันสวยงามที่เคยมีร่วมกัน ทั้งที่อยากจะฉุดตัวเองออกมาและก้าวเดินไปข้างหน้า แต่อาจจะเป็นเพราะเขารักเธอมากเกินไป รักมากจนไม่สามารถจะรักใครได้อีก



และวันนี้ฉันเดินมาส่ง
ด้วยน้ำตาฉันเดินมาส่ง

ให้เธอเจอทางที่ดี
ฉันจะคอยมองจากตรงนี้




          ตั้งแต่กลับมาจากงานวิวาห์ของ เพื่อนสนิท’ แทฮยอนก็เอาแต่นอนนิ่งๆร้องไห้เพียงลำพังในห้องที่มืดสนิท

 


          รูปเจ้าบ่าวเจ้าสาวและเพื่อนๆที่ถ่ายรวมกันถูกโพสต์ลงโซเชี่ยลมีเดียและแท็คมาหาเขาบรรยากาศหวานๆดูอบอวลไปด้วยความสุขจนรู้สึกได้


 

          รอยยิ้มกว้างอย่างมีความสุขของคุณกับเจ้าบ่าวที่ยืนคล้องแขนอยู่เคียงข้างกันมันทำให้เขามีความสุขราวกับอยู่ในนิทาน และมันก็ทำร้ายเขาราวกับมีดบาดลึดลงสู่หัวใจเช่นเดียวกัน











แค่ขอให้เธอไปได้ดีกับทาง..ของเธอ

ให้ได้เจอกับสิ่งที่เธอเคยฝัน

ฉันคนนี้ มีไม่พอที่จะพาเธอไปตรงนั้น

ฉันจะยอมปล่อยไปไม่เป็นไรอย่าห่วง


 

และที่เธอเห็นแค่ฝุ่นมันเข้าตา..ฉันไม่ได้ร้องไห้

อย่ามองกลับมาอย่าห่วงว่าฉันจะเสียใจ

ที่ผ่านมาได้รักกันเท่านั้นก็ดีแค่ไหน

อย่ากังวลฉันไม่เป็นไร
แค่ขอให้เธอไปได้ดี กับทางของเธอ
























นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น