[ IKON WINNER ] JUST SAY

ตอนที่ 14 : JUST SAY • TONIGHT | Mino

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ก.ค. 59

T
B



  CR.SQW




네가 너무 보고 싶어

ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน


그땐 그녀가 좋았어

ตอนนั้นฉันชอบผู้หญิงคนนั้น


그땐 쉬울 줄 알았는데 어째서 눈물이 나요

ตอนนั้นฉันคิดว่ามันคงจะง่ายดาย แต่ทำไมน้ำตาถึงไหลออกมา


이 느낌 싫어

เกลียดความรู้สึกนี้



ผมไม่เคยคิดว่เธอจะจากผมไปเพราะเธอรักผม แม้ตอนนี้ผมจะมีใครอีกคนด้วยก็ตาม ผมเคยถามเธอหลายครั้งว่าเธอเจ็บบ้างไหมที่ผมไม่สามารถเรียกเธอว่าแฟนได้เต็มปากในแบบที่คนอื่นเขาเรียกกัน เธอหัวเราะก่อนดึงผมเข้าไปกอดแล้วพูดว่าแค่ว่ามีผมแค่นั้นก็พอแล้วผมเป็นของขวัญที่ดีที่สุดในชีวิตของเธอ

 

 

          ร่างเล็กไม่เคยเอ่ยปากถามเลยสักครั้ง

 

          ว่าสำหรับเธอนั้นเป็นอะไรในชีวิตของผม

 

 

ด็อกซอนก็คือแฟนของผม เรากอดจูบกันได้อย่างสนิทใจเพราะเราเป็นแฟนกันจริงๆ       ส่วนร่างเล็กคือคนที่อยู่ข้างผมมาตลอด เป็นเพื่อนตั้งแต่เด็กของผม  เราโตมาด้วยกัน สนิทกัน    ผมมีความสุขที่มีเธออยู่ข้างๆและไม่อยากให้ร่างเล็กไปอยู่ข้างๆใครที่ไม่ใช่ผม ร่างเล็กทำตามคำขอร้องของผม ผมขอให้เธออยู่เธอก็อยู่ไม่เคยจากไปไหนไม่เคยมองใคร ผมไม่รู้ว่าผมรักเธอหรือเปล่าแต่ความรู้สึกมันแตกต่างจากด็อกซอนมากผมรู้แค่นั้น

 

 

 

"มินโฮอ่า นายก็ไม่น่าไปพูดกับด็อกซอนแบบนั้น เขาเป็นแฟนนายนะ"

 


"อย่ามายุ่งได้ไหม! เธอมันจะไปรู้อะไร"

 


"งั้น ขอโทษด้วยแล้วกัน"

 


ในวันหนึ่งที่ผมทะเลาะกับด็อกซอนและเผลอไปพาลใส่เธอ  พูดร้ายๆใส่เธอ แวบนึงที่ผมเห็นแววตานั่นวูบไหว เธอหันหลังให้กับผมและนั่นมันทำให้ผมกลัวที่สุด

 


"อย่าโกรธฉันเลยนะ"

 


             ผมกอดข้างหลังร่างเล็กแน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้น ผมรู้แค่ว่าตอนนั้นผมไม่อยากเสียเธอไป

 


"ไม่โกรธหรอกน่า ฉันรู้ว่านายกำลังอารมณ์ไม่ดี ไม่ร้องนะ"

 

 

วันเวลาหมุนไปเรื่อยๆ ผมมีเธอในทุกๆเช้าที่ตื่นขึ้นมาหรือก่อนเวลาจะหลับไป อ้อมกอดอุ่นๆหรือแม้กระทั่งรสจูบหอมหวาน ผมคิดว่าผมโชคดีที่สุดที่มีคนอย่างเธอเข้ามาในชีวิตผมและรักผม แต่ผมไม่เคยรู้ว่าวันเวลาจะเป็นคนที่ทวงโชคที่ดีที่สุดของผมคืนไปในเวลาต่อมา

 


           หรือเป็นผมเองที่คิดเอาเองว่าวันเวลาไม่สามารถทำอะไรความสัมพันธ์ของเราสองคนได้

 


วันหยุดช่วงปิดเทอมกลุ่มผมคิดกันว่าจะไปเที่ยวทะเลและผมเองก็จำได้ว่าแม่เคยพูดว่ามีบ้านพักตากอากาศริมทะเล ผมชวนร่างเล็กไปกับผม ทั้งๆที่เธอก็ปฏิเสธหนักแน่นเพราะด็อกซอนก็ไปด้วย แต่ผมก็ขอร้องจนเธอใจอ่อนจนได้

 


ร่างเล็กทำตัวกับผมเหมือนปกติเพราะเราเป็นเพื่อนสนิทกันเลยไม่มีใครคิดว่าเราจะมีความสัมพันธ์ที่มากกว่าเพื่อน ผมตามติดด็อกซอนตั้งแต่วันแรกเพราะไม่อยากให้ใครผิดสังเกต

 


"ขอโทษนะ ขอโทษที่ฉันต้องตามด็อกซอนตลอด"

 


          เป็นอีกครั้งที่ร่างเล็กดึงผมเขาไปกอด ลูบหัวของผมโยกไปโยกมาเหมือนปลอบเด็กตัวเล็กๆ

 


"ไม่ต้องขอโทษหรอกนะ เพราะฉันรักมินโฮไม่ว่ามินโฮจะเป็นยังไงก็ตาม"

 


ผมกอดเธอเอาไว้แน่นและแทบจะกลั้นน้ำตาไม่ไหว แต่ผมก็ไม่ได้บอกไปว่าผมคิดแบบไหนกับเธอ เธอก็ยังคงกอดผมอยู่แบบนั้นและไม่เคยเซ้าซี้ที่จะให้ผมพูดคำว่ารักตอบกลับและนั่นยิ่งตอกย้ำว่าผมเห็นแก่ตัว


 

          โดยไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเป็นประโยคบอกรักประโยคสุดท้ายที่จะได้รับมา





네가 없는 이 밤 늦어버린 후회

ในคืนที่ไม่มีเธอ เป็นความเสียใจเมื่อสาย


다신 돌아오지 않을 이 슬픈 밤에

แต่เธอก็จะไม่หวนกลับมาอีกแล้ว ในคืนที่ทุกข์ทนนี้


 

 

 

เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนผมตั้งตัวไม่ถูก ด็อกซอนออกไปเล่นน้ำแล้วจมผมเลยรีบลงไปช่วยทั้งๆที่ว่ายน้ำไม่ค่อยแข็ง ผมคิดว่าตอนนั้นผมคงต้องตายก่อนที่วินาทีต่อมาผมจะถูกใครสักคนผลักขึ้นมาข้างบนผิวน้ำและเพื่อนๆก็ช่วยเอาตัวผมขึ้น ผมเห็นด็อกซอนนอนอยู่ข้างๆก่อนจะพยายามกวาดตามองหาร่างเล็ก และก็มีใครสักคนในกลุ่มตะโกนขึ้นมาว่าเธอเป็นคนวิ่งลงไปช่วยผมในน้ำแล้วก็หายไป ทุกคนพยายามหาแต่ก็ไม่เจอ

 


วินาทีนั้นผมรู้สึกเหมือนจะตายและร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร ปากผมตะโกนเรียกร่างเล็กจนสลบไปจนกระทั่งตื่นขึ้นมาอีกทีที่โรงพยาบาลพร้อมข่าวร้ายว่านักประดาน้ำพบศพของเธอแล้ว

 


          แม้แต่คำลาผมก็ไม่โอกาสได้พูดกับเธอ

     


ตลกดีที่ผมแทบไม่ร้องไห้ตลอดงานศพ  ไม่ใช่เพราะผมไม่รักแต่เพราะผมเพิ่งรู้ว่าผมรักเธอมากแค่ไหน มันเป็นการสูญเสียที่เจ็บปวดที่สุดแม้กระทั่งจะร้องไห้ออกมาผมยังทำไม่ได้ ผมยืนหน้าหลุมฝังศพกอดแผ่นป้ายเย็นเฉียบและทำมันแบบนี้ทุกปี

 


เกือบห้าปีแล้วตั้งแต่วันนั้นผมเลิกกับด็อกซอน และสารภาพความผิดทั้งหมดและขอให้เขาโกรธแค่ผมคนเดียว ด็อกซอน ไม่ร้องไห้และบอกผมว่านี่คือบทลงโทษของผมที่ผมจะต้องจดจำมันไปจนวันตาย

 


วันนี้ผมกลับมาที่นี่อีกครั้งเพราะมันเป็นหน้าหนาวเลยไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยว ทุกอย่างเงียบสงบมีเพียงแค่เสียงคลื่นทะเลและเสียงร้องไห้ของผม

 


ผมเคยคิดว่าคนเรามีเวลามากมายที่จะบอกรัก ดูแลกัน กอดกัน และนั่นมันเป็นความคิดที่ผิดที่สุด ผมไม่รู้เลยว่าทุกๆวินาทีที่เวลากำลังวนไปเรื่อยๆมันจะมีอะไรเกิดกับผมหรือคนที่ผมรัก เพราะผมเชื่อว่าร่างเล็กจะอยู่ข้างๆผมตลอดไป   ผมจะตื่นมาเจอเธอในเช้าของทุกๆวันและก่อนนอนในทุกๆคืน

 


          มันเป็นความทรมานอย่างหนึ่งที่ผมยังมีลมหายใจอยู่เพื่อรับรู้ว่าเธอนั้นได้จากผมไปแล้ว

 


แม้จะมีคนหลายคนบอกกับผมว่าผมควรเดินหน้าต่อไปเพราะมันก็น่าจะนานมากพอที่จะทำให้ผมเริ่มต้นใหม่ แต่ผมไม่รู้ว่าผมจะเริ่มต้นใหม่ได้ยังไงในเมื่อทุกวันที่ผ่านไปไม่มีวันไหนที่ผมจะไม่รักเธอเลยสักวัน ถึงแม้ว่ามันจะสายไปเกินกว่าจะบอกให้เธอรู้ว่าผมรักเขามากแค่ไหน

 


ผมได้แต่คิดกับตัวเองว่าถ้าผมสามารถคืนวันเวลากลับไปได้ผมจะใช้เวลาทุกๆนาทีที่มีเธออยู่ข้างๆให้คุ้มค่าที่สุด จะบอกรัก จะกอด และจะไม่ทำให้เธอเสียใจอีก


 

          แต่เพราะผมไม่สามารถย้อนคืนวันเวลาได้...

 


          จึงทำได้แค่บอกรักและคิดถึงทุกวันอยู่แบบนี้

 

 

     มินโฮรักเธอมากๆเลยนะ




 당장 보고 싶어 보고 싶어 네가 

อยากพบเจอเธอเดี๋ยวนี้เลย ฉันคิดถึงเธอ


 너와 나눈 밤이 내 마음 깊은 곳에 남아서

คืนที่ฉันเคยมีร่วมกับเธอ ก็ยังคงอยู่ที่ส่วนลึกข้างในใจฉัน


난 아직도 너를 그리워하며 이 노래를 불러요

ฉันยังคงคิดถึงเธอ เลยร้องเพลงนี้ออกมา






          Talk with writer


                อย่าลืมคอมเม้นให้ด้วยน้าาาา เค้าอยากอ่านฟีทแบ็คเป็นกำลังใจ

 











นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #12 Neungthe1st (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 00:29
    ฮือออ เศร้า ?~?
    #12
    0