[ IKON WINNER ] JUST SAY

ตอนที่ 11 : JUST SAY • JUST GO | Yunhyeon

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 65
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 ก.ค. 59




















Baby please say nothing 애써 아닌 척 숨겨봐도

ที่รัก โปรดอย่าพูดอะไรเลย ถึงจะพยายามปกปิดมันไว้ ทำเหมือนว่ามันไม่มีอะไร





© themy butter
               "เลิกกันเถอะนะยุนฮยอง"



               เสียงเล็กๆที่ดังขึ้นเปรียบดั่งสายฟ้าฟาดลงตรงกลางหัวใจของร่างสูงอย่างรุนแรง             เขาไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตัวเขาทำอะไรผิด ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าทำไมคนตรงหน้าถึงพูดคำนี้ออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นนั้นได้



               "ทำไม..หรือว่าเพราะฉันกำลังจะตายงั้นเหรอ"



               ใช่.. ซงยุนฮยองเป็นโรคหลอดเลือดหัวใจตีบขั้นรุนแรง หมอวินิจฉัยแล้วว่าหากเขาไม่ผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจภายใน7วันเขามีโอกาสเสียชีวิต



               "เปล่า มันไม่เกี่ยวกันหรอก" ร่างเล็กส่ายหน้าไปมา



               "แล้วทำไมละ"



               เขาไม่เข้าใจก็พอจะรู้ว่าคนตัวเล็กทำตัวแปลกๆไปตั้งแต่เขาป่วยแต่เขาไม่คิด..              เขารู้สึกปวดตึ้บที่ก้อนเนื้อในอก แต่ทว่า...มันไม่ใช่เพราะอาการของโรคร้าย



          "ฉันคิดเรื่องนี้มานานมากแล้ว ฉันขอโทษ ลาก่อนนะ"



               ร่างเล็กตรงหน้าพูดเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะค่อยๆก้าวออกจากห้องไป  และยุนฮยองสัมผัสได้ว่าเธอกำลังจะไป อย่างไม่มีวันกลับมา…



내 맘이 내 맘 같질 않아

หัวใจของฉันก็เหมือนไม่ใช่ของฉัน


그에게로 가도 돼 그 마음만 받아둘게

ไปหาเขาเถอะ ไม่เป็นไร ฉันจะรับมันให้ได้ 

내 걱정 말고 Just go Just go

ไม่ต้องห่วงฉันเลย แค่ไปเถอะ ไปซะเถอะ



               เกือบสัปดาห์แล้วที่อดีตคนรักนั้นได้หายไป   เมื่อสองชั่วโมงก่อนเขาได้ทราบข่าวจากพยาบาลว่า มีหัวใจพร้อมให้เขาเปลี่ยนถ่ายได้แล้ว  แต่เขาจะมีชีวิตต่อไปทำไมกันเขาเสียหัวใจไปแล้ว  หัวใจใหม่บ้าบออะไรกันเขาไม่ต้องการ 



               "อย่าบ้าได้ไหมยุนฮยอง" เสียงพี่ชายของเขาดังขึ้นทันทีเมื่อทราบเรื่องจากพยาบาลประจำตัวของเขาว่ายุนฮยองปฎิเสธการผ่าตัด 



               "ผมไม่ได้บ้า"



               "ถ้าไม่รักตัวเอง ก็เห็นแก่พ่อกับแม่ที่นอนร้องไห้ภาวนาให้มึงหาย หรือไม่งั้นก็ยอมรับหัวใจจากคนที่เค้าสละมันมาต่ออายุให้มึงด้วย"



               ก็รู้แล้วว่ามีบุญคุณก็ได้วะ ต่อลมหายใจของตัวเองซักหน่อยอย่างน้อยถ้าตื่นมาก็คงยังได้คิดถึงเธอสินะ เธอที่รัก…



               การผ่าตัดค่อนข้างมีความเสี่ยง แต่ซงมินโฮได้จัดการหาศัลยแพทย์ที่เก่งที่สุดเท่าที่เขาจะหาได้มาเรียบร้อยแล้ว ยังไงน้องของเขาก็ต้องหาย 



               ยุนฮยองไม่รู้สึกตัวแล้ว ยาสลบกำลังออกฤทธิ์ ภาพตรงหน้าเขาเริ่มเบลอ เขาเห็นมือที่หุ้มด้วยถุงมือยาง ในมือนั้นมีมีดผ่าตัดเล่มเล็กๆ มันกำลังจะผ่าตัด  แล้วภาพทุกอย่างก็ตัดไป   




잡은 손 놓아줄게 내 마음 바뀌기 전에 후회 말고

มือเธอที่เคยจับไว้ฉันจะปล่อยมันไป ก่อนฉันจะเปลี่ยนใจ ไม่ต้องรู้สึกผิด 

Just go Just go Just go Just go
รีบไปเถอะ ไปซะ




               เธอมาหาเขาในความฝัน ในฝันคนตัวเล็กกำลังร้องไห้ เขารีบเข้าไปปลอบเหมือนทุกที  เขาสวมกอดคนตัวเล็ก ประทับริมฝีปากหยักของตนลงที่กลุ่มผมสีน้ำตาลนั้นอย่างแผ่วเบา 



               “เป็นอะไร” คนตัวเล็กเอาแต่ส่ายหน้า 



               “ถ้าไม่พูดแล้วจะคุยกันรู้เรื่องได้ยังไง” คนตัวเล็กก็ยังคงส่ายหน้า ยุนฮยองได้แต่ถอนใจ 



               “กลัวฉันโกรธที่บอกเลิกหรอ” คนตัวเล็กนิ่งไป และพยักหน้า 



               “ฉันโกรธ แต่โกรธไม่ลงหรอก เพราะมันรักมากกว่า” 



               “ถ้าตื่นขึ้นมาเราจะกลับมาดีกันได้ไหม” คนตรงหน้านิ่งไปอีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา 



               “คงไม่ได้นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน”  



               ยุนฮยองสะดุ้งสุดตัว มือหนายกขึ้นมาจับแผลที่ปวดแปล๊บ ก่อนที่ตาคมจะสังเกตเห็นสายน้ำเกลือที่ห้อยพะรุงพะรัง ห้อง.. พักฟื้น??? ผ่าตัดเสร็จแล้ว…  เขายังไม่ตาย… 



               “ยุนฮยอง!!!” เสียงของพี่ชายดังขึ้น “ยุนฮยองอา นายฟื้นแล้ว อึดดีว่ะน้องกู” ผมยิ้ม             ก็เป็นคำทักทายที่สมกับเป็นพี่มินโฮดี 



               “ชะเง้อมองหาใครอีกวะยุนฮยอง” ตาของผมไม่ได้โฟกัสอยู่ที่พี่ชายเลยสักนิด ผมมองหาใครอีกคนอยู่.. 



               “ใจร้ายเนอะ ไม่คิดจะมาดูดำดูดีกันหน่อยเลยรึไง” ผมแค่นหัวเราะ 



               “หมายถึงใครเหรอยุนฮยอง?” มินโฮถาม 



               “พี่ก็รู้ว่าใคร เค้าไม่คิดจะแวะมาหาผมอีกแล้วจริงๆหรอ?”  



               เงียบ 



               จู่ๆพี่มินโฮก็ก็เงียบ  มีพิรุธ



               “ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง มีอะไรครับ??”   



               “นี่เค้าไม่ได้บอกอะไรมึงเลยหรอ??” มินโฮพูดกึ่งกล้าๆกลัวๆ 



               ผมส่ายหน้า “บอกเลิกอย่างเดียว ทำไมครับ เกิดอะไรขึ้น” 



               ผมสัมผัสได้ถึงบางอย่าง… พี่ชายของเขาเอาแต่นิ่ง ไม่ยอมพูดอะไรทั้งนั้น  



                “จะพูดได้รึยัง หรือต้องให้ผมถอดสายน้ำเกลือออกแล้วเดินไปหาคำตอบเอง” 



               มินโฮลืนน้ำลายอึกใหญ่  “มึงใจเย็นๆนะยุนฮยอง   ขอร้องล่ะ ตอนแรกกูก็ไม่รู้ กูก็เพิ่งรู้หลังผ่าตัดเสร็จ  คนที่บริจาคหัวใจให้มึง 



               ไม่เอานะ  ได้โปรดเถอะ    



               “คือเธอนั่นแหละ..” มินโฮยื่นกระดาษยู่ยี่ใบหนึ่งมาให้เขา  



               ยุนฮยองจำลายมือนี้ได้เป็นอย่างดี   




          ว่าไงยุนฮยอง ถ้านายอ่านจดหมายฉบับนี้แล้วแปลว่าการผ่าตัดเป็นไปด้วยดี    
ฉันเป็นมะเร็งกระดูกระยะสุดท้าย มันไม่มีทางรักษาหาย ชีวิตฉันใกล้ความตายกว่านายเยอะขอโทษนะแต่ฉันทนเห็นนายเป็นอะไรไปไม่ได้จริงๆ อย่างน้อยๆหัวใจของฉันมันก็เป็นประโยชน์ กับนาย ถ้าไม่ทำแบบนี้ ฉันคงทำใจแล้วไปอย่างสงบไม่ได้
ดูแลหัวใจของฉันให้ดี
ใช้เวลาที่เหลืออยู่เผื่อฉันด้วย
ฉันรักนาย 
รักมากๆ และตลอดไป




단 한번도 내 것 이었던 적 없었던 그대의 행복을 빌게

หวังว่าเธอจะมีความสุข แบบที่ไม่เคยมีกับฉันเลย



               “เธอเป็นคนตัดสินใจเองทุกคนห้ามแล้วตอนแรกก็นึกว่าจะเชื่อกัน พี่ก็นึกไม่ถึง”      



               เขาเข้าใจแล้ว ว่าทำไมในฝันเธอถึงบอกว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน   บ้าสิ้นดี     เขาเคยคิดว่าหัวใจของเขาได้หายไปแล้ว เปล่าเลย  มันยังเต้นอยู่   เขาจับจังหวะการเต้นของมันได้ดี  หัวใจของเธอ    ยังคงเต้นอยู่ในใจของซงยุนฮยองตลอดไปถึงแม้เจ้าของมัน 
จะหายไปอย่างไม่มีทางหวนคืนกลับมาตลอดกาล....

 




               Talk with writer


                     ขอคอมเม้นต์กำลังใจด้วยน้าาาาาา

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #10 `SN15BI (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 23:54
    ตอนแรกก็คิดนะเลิกไมวะยุนทำไรผิดงี้พออ่านๆไป..
    จัลล้องงงงงงงงงงง T________T
    #10
    0
  2. #9 SEHUNOOHJUNE (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 23:35
    เศร้าาาชิปปปเลยย
    #9
    0