[FIC B.A.P] My Brother พี่ครับเป็นเมียผมเถอะ | Lo&Up

ตอนที่ 6 : My Brother พี่ครับเป็นเมียผมเถอะ 5 : ....

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 461
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 เม.ย. 56

-05-

เด็กน้อยตัวเล็กที่ตอนนี้ได้นั่งเล่นคนเดียวที่ห้องรับแขก นิ้วมือเล็กกำลังกดปุ่มอยู่กับเครื่องเล่นเกม PSP อย่างเมามันส์                                                                          


“ โอ๊ะ! ตายยากจริงเลย ขนาดใช้พระถังซังจั๋งเลยนะ ” เด็กชายตัวเล็กที่บ่นกับหน้าจอเครื่องเล่น หน้าตาเริ่มแสดงสีหน้าเครียด จากการที่คิ้วยาวบนใบหน้าเริ่มขมวดติดกันอย่างเห็นได้ชัด


“ จุนฮง เล่นอะไรอยู่หรอลูก? ” ผู้เป็นมาเดินเข้ามาแล้วใช้ริมฝีปากกดหอมแก้มนิ่มของลูกชาย


“ เกมดราก้อนบอลฮะแม่ ” เด็กน้อยจุนฮงที่ตอนนี้ได้กดปุ่มสต๊อปเกมเอาไว้แล้วเหลียวหน้ามามองผู้เป็นแม่ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มต่างจากเมื่อกี้โดยสิ้นเชิง


“ โอ๊ะ! ทำไมมีพระถังซังจั๋งด้วยล่ะลูก? ” สายตาที่ช่างสังเกตของผู้เป็นแม่อมยิ้มและแอบถามลูกชาย


“ มันเป็นเวอร์ชั่นเสริมฮะแม่ ” เด็กน้อยตอบหน้าตายทำให้ผู้เป็นแม่แอบหัวเราะยกใหญ่


“ แม่หัวเราะอะไรหรอ? จุนฮงพูดผิดตรงไหน? ”


“ ป่าวหรอก แม่แค่นึกเรื่องสนุกๆขึ้นมาน่ะ ” ผู้เป็นแม่ลูบหัวลูกชายด้วยความเอ็นดู


“ เรื่องอะไรหรอฮะ? ” เด็กน้อยตาแป๋วมองมาที่แม่ตัวเองอย่างอยากรู้คำตอบ


“ ก็... ” ยังไม่ทันที่คนเป็นแม่จะอ้าปากพูด ก็ได้มีเสียงจากบุคคลที่สามสอดแทรกเข้ามา


“ คุณหญิง? คุณชายกลับมาแล้วเจ้าค่ะ ” หญิงสาวที่แต่งตัวเป็นแม่บ้านเดินเข้ามา


“ หรอ? เดี๋ยวฉันไปดูนะ ” ผู้เป็นแม่ยกยิ้มแต่แม่บ้านกลับหลุบตาต่ำลงก่อนจะเอ่ยประโยคต่อไป


“ แต่..เมาแอ๋กลับมาเลยเจ้าค่ะ ” คำพูดของสาวรับใช้ทำให้รอยยิ้มที่ผุดออกมากลับหลุบหายไปในที่สุด


“ เดี๋ยวแม่มานะจุนฮง ลูกเล่นเกมต่อก่อนนะ ” ผู้เป็นแม่ลูบหัวลูกชายก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปตามสาวใช้ของบ้าน


“ เกิดอะไรขึ้นน่ะ ” เด็กน้อยพูดออกมาก่อนจะลุกขึ้นแอบย่องตามอย่างไม่ให้ผู้เป็นแม่รู้ตัว

เมื่อมาถึงเหตุการณ์ตรงหน้าที่ดวงตากลมโตนั้นมองเห็นเป็นชายร่างใหญ่ที่เมาเละเทะกำลังกระชากผมสวยแสนยาวของผู้เป็นแม่อย่างไม่ทะนุทนอมพร้อมกับคำก่นด่าสารพัดใส่ แต่ผู้เป็นแม่ไม่ยอมกลับใช้ฝ่ามือเรียวสวยฟาดลงกับใบหน้าสีแดงเพราะอาการเมาไปสักฉาด


เพียะ!


“ หยุดพล่ามซะที สติหายไปไหนหมด! ” คำพูดที่ออกมาจากใจเสียดแทงเข้าไปในกลางอกของคนตรงข้ามที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของเขา พ่อของเด็กชายที่ชื่อ เชว จุนฮง


“ ถ้ามึงไม่มีผัวใหม่ กูก็ไม่เมาหรอก ” คำพูดและท่าทางที่โยกไปมา ยืนกับที่ไม่ค่อยได้ของคนตัวใหญ่


“ พูดบ้าอะไร หยาบคาย!


“ เหอะ! เมื่อเช้าเพื่อนกูเห็นมึงเดินกับผู้ชายต้อยๆหน้าธนาคาร!!


“ นั่นมันยามที่รักษาความปลอดภัยหน้าธนาคารต่างหาก -*- ” ผู้เป็นแม่ยืนกอดอกมองสามีที่เมาเละไม่ได้สติพูดมั่วซั่วไปเรื่อยเปื่อยอย่างเอือมระอา


“ แหม่! เดี๋ยวนี้ชอบของต่ำล่อยามเลยหรอ? ” ร่างกายที่โยกไปมาทำให้แม่บ้านเข้าไปช่วยพยุงแต่ถูกปัดมือไม่ต้องการความช่วยเหลือ ก่อนจะใช้นิ้วชี้ไปที่หน้าผู้เป็นภรรยาและหรี่ตาลงเล็กน้อย


“ อย่าทำตัวเป็นสัตว์เดรัจฉานนักเลย ถึงแกจะไปเที่ยวข้างนอกแล้วมาอ้างว่าฉันมีชู้ก็เหอะ หยาบทรามสิ้นดี ”


“ ทำเป็นมาด่า! คิดว่ามึงไม่เที่ยวเหมือนกันหรอห๊ะ!


“ นั่นมันก็แค่ข้ออ้างเลวๆ ที่ต้องการแก้ตัวเท่านั้นแหละ!


“ อะไรกัน! กูอุตส่าห์กลับมาบ้านทั้งทีทำไมไม่หัดต้อนรับเหมือนคนอื่นเขาหล่ะ ” มือใหญ่ทุบเข้าที่อกแกร่งของตัวเองด้วยอย่างหาเรื่อง


“ ฉันไม่ใช่เด็กตู้! ที่จะมานั่งรอแกเดินเข้ามากวักมือเรียกให้ไปหาแล้วบริการอย่างดี!! ” คำพูดที่ออกมาจากก้นลึกของหัวใจที่พยายามอดทนมาตั้งนาน เธอรู้มาตลอดว่าสามีตัวเองแอบไปเที่ยวกับเพื่อนเพื่อหาความสุขส่วนตัวตลอดและมักโกหกว่ามาดูงานที่ข้างนอก


“ อย่ามาหาเรื่องกูนะ!


“ ไม่ได้หา แค่พูดความจริง!


เพี๊ยะ!


ฝ่ามือหยาบฟาดลงแก้มสีขาวนวลอย่างไม่เกรงกลัว ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อเป็นรอยฝ่ามือหนา เธอหันมามองหน้าสามีก่อนจะเอามือกุมแก้มของตัวเองที่พึ่งโดนฟาดไปหยกๆ ด้วยใบหน้าอึ้งน้ำตาไหลอาบแก้มทันทีไม่ใช่เพราะรู้สึกเจ็บที่โดนตบบนใบหน้าแต่มันรู้สึกลึกๆ ข้างในใจต่างหาก


เจ็บจนพูดออกมาเป็นคำพูดไม่ได้


เด็กชายที่ยืนเกาะอยู่ขอบประตูมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดไปกับหยดน้ำตาที่ไหลอาบและท่วมขอบตาเล็กของเขา


ตอนนี้คนร่างใหญ่ที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อเดินตึงตังกระทืบเท้าขึ้นไปบนบ้านทิ้งให้แม่ยืนร้องไห้โดยมีแม่บ้านเดินเข้ามาโอบไหล่ก่อนจะพูดปลอบใจ


แม่คงเสียใจ...


ไม่ต่างอะไรกับผมตอนนี้...

 




 

เช้าของวันใหม่ แสงอาทิตย์ทอดยาวเข้ามาในตัวห้องรับแขกที่มีคนร่างสูงนอนขดคู้ด้วยความหนาวอยู่บนโซฟา แต่แล้วก็มีมือเล็กทาบเข้ากับหน้าผากของเขาอย่างแผ่วเบาพร้อมรอยยิ้มที่สดใสของคนตัวเล็กก่อนจะก้มลงไปกระซิบข้างหู


“ จุนฮง! ตื่น!! ” แต่เสียงกระซิบกับไม่แผ่วเบานี่เขาเรียกว่าตะโกนใส่หูต่างหาก ทำให้คนตัวสูงตกใจร้องเอะอะโวยวายเด้งตัวลุกขึ้นมาจากโซฟาทันที


“ อะไร! อะไร! ” คนตัวสูงหันซ้ายหันขวาด้วยความตกใจก่อนจะหยุดมามองคนตัวเล็กที่หัวเราะนอนกลิ้งอยู่กับพื้นไปมาเหมือนลูกแมว


แกล้งแต่เช้าเลยนะจงออบฮยอง..


หลายวันมานี้ผมขลุกอยู่กับจงออบฮยองจนเหมือนพี่น้องร่วมสายเลือดกันเลยทีเดียว ผมสามารถลืมเรื่องเหตุการณ์ที่ผมหนีออกมาจากบ้านได้ และเมื่อไหร่ที่นึกถึงเหตุการณ์เหล่านั้นมันกลับไม่ค่อยจะรู้สึกเจ็บปวดอะไร มันกลับเพียงแค่รู้สึกผิดที่ผมตัดสินใจหนีออกมาก ผมขาดการติดต่อจากทางบ้าน ไม่มีแม้ทั้งโทรศัพท์เพราะร้อนรนวิ่งออกมาหน้าตาตื่น คนอย่างพ่อคงไม่คิดจะตามหาผมหรอก มันคงเสียเวลาแน่


ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผมกับจงออบฮยองเริ่มสนิทกัน เราคุยกันบ่อยมากกว่าเจอกันครั้งแรก และผมกลับรู้สึกดีกว่าตอนที่พบกัน เขาทำให้ผมเชื่อใจเหมือนเราเป็นพี่น้อง และทำไมผมถึงอยากจะแกล้งจงออบฮยองขึ้นทุกวันด้วยนะ..


“ มองอะไร ” คนตัวเล็กหยุดหัวเราะก่อนจะลุกขึ้นนั่งข้างๆ


“ ป๊าว ” ผมแอบอมยิ้ม ท่าทางของผมกลับทำให้คนตรงหน้าเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจก่อนจะลุกขึ้นเดินมาหาผม มือเล็กจับลงบนแก้มเนียนทั้งสองข้างก่อนจะเอาหัวตัวเองโขกใส่หน้าผากของผมอย่างแรง


โป๊ก!


“ โอ๊ย! จงออบฮยอง.. ” ผมรีบเอามือถูบนหน้าผากของผมทันที คนตัวเล็กยื่นผ้าเช็ดตัวมาให้


“ รีบๆ อาบน้ำแล้วไปแต่งตัวซะสิ่ เดี๋ยวพี่ยงกุกก็จะมารับแล้ว ” เขามองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง ก่อนจะหันมาอมยิ้มให้กับผม


“ ไปไหน? ”


“ อ้าว? วันนี้พี่ยงกุกจะพาไปข้างนอก ไม่รู้หรอ? ”


“ รู้.. ” ผมตอบ


อะไรกัน! ตื่นเช้ามาก็มีแต่ชื่อไอ่หน้าหมีหลุดออกจากปากจงออบฮยองคนแรก

มันเป็นใคร! แล้วเกี่ยวอะไรกับจงออบฮยองด้วยนะ L


ผมจับชายเสื้อของคนตัวเล็กเอาไว้แน่น เขาหันมามองหน้าแล้วเอียงคอเล็กน้อย


“ อะไรหรอ? จุนฮง ” ผมเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะพูดออกไป


“ ยงกุก..เป็นใคร? ” คำพูดของผมที่ดูจริงจังกลับทำให้คนตรงหน้าหลุดหัวเราะอย่างง่ายดาย


“ อ้าว? พี่ยงกุกไม่ยอมบอกหรอว่าเป็นพี่ ”


“ เป็นพี่? ”


“ พี่ชายทางสายเลือดเลยหล่ะ ”


“ ทางสายเลือด? ”


มิน่าหล่ะ เมื่อวานถึงโมโหเดินเข้ามาซัดเราเอาๆ...อ๋อ..เรื่องมันเป็นเยี่ยงนี้นี่เอง

ทำไมผมถึงรู้สึกโล่งใจแปลกๆ..


“ เร็วๆ รีบอาบน้ำแต่งตัว มาช้าระวังพี่ยงกุกเอาหัวทุบกำแพงนะ ” จงออบฮยองถือกำปั้นตัวเองแล้วเอามาทุบข้างหัวผมเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องครัว


ผมจึงรีบจัดการเคลียตัวเองให้เรียบร้อยก่อนที่ไอ่หน้าหมีจะมารับผม เมื่อผมอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่จงออบฮยองซื้อมาให้เมื่อกี้ก่อนเดินออกไปนั่งเล่นตรงโซฟา


“ จงออบฮยองหิวแล้วอ่า ” ผมเอามือลูบท้องตัวเองไปมา


“ อะไรกัน หิวหรอ? ” คนตัวเล็กเดินเข้ามาดูแล้วก็หัวเราะกับท่าทางของผม มือเล็กนั่นหยิกเข้าที่แก้มผมก่อนจะดึงแล้วโยกไปมาหยอกล้อด้วยความสนุก


“ เจ็บอ่า ” ผมร้องพร้อมกับจับข้อมือของคนตัวเล็กเอาไว้เพื่อไม่ให้ดึงแก้มผมยืดมากไปกว่านี้


“ สมน้ำหน้า ” จงออบฮยองยอมปล่อยมือลงแล้วส่งยิ้มมาให้ ผมเอามือกลี่ยลงบนแก้มของคนตรงข้าม แต่คนตัวเล็กกลับสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะยอมให้ใช้มือเกลี่ยอย่างเบาๆ เหมือนลูกแมวเชื่อง ดวงตากลมโตหลุบต่ำลงก่อนจะระบายยิ้มมาให้ ผมจึงโยกหน้าเข้าไปให้ใกล้กว่านี้ทำให้ใบหน้าที่แสนน่ารักของคนตรงข้ามเริ่มขึ้นสีอีกครั้ง น่ารักเป็นบ้า!


ตอนนี้หน้าสามารับรู้ได้ถึงลมหายใจของคนตรงข้าม มันใกล้กันมาก หน้าของผมกลับใกล้จงออบฮยองตอนนี้ใกล้กันจนถ้าอดไม่ไหวคงต้องมาฉากจูบเป็นแน่แท้ มือเล็กลอดเข้ามากั้นกลางระหว่างใบหน้าของสองเราก่อนที่จะจับหน้าผมและดันให้ออกห่างๆ


“ ใกล้ไปแล้ว... ” จงออบฮยองทำหน้าบึ้งใส่ผมทันที แย่จัง...อดเลย(?)


ปัง!


เสียงเปิดประตูที่แสนรุนแรง สามารถเดาได้ว่าใครมา แน่นอน..ไอ่หน้าหมี


“ เห้ย! ออกมาจากจงออบเดี๋ยวนี้ ” ไอ่หน้าหมีเดินเข้ามาแล้วใช้มือแยกผมกับจงออบฮยองออกจากกัน ไม่พอยังฉุดให้จงออบลุกขึ้นจากโซฟาไปอยู่ข้างหลังมัน เห็นผมเป็นอะไร? หมาป่าจะกินหนูน้อยหมวกแดงที่เป็นคนน่ารักอย่างจงออบฮยองงั้นหรอ? -,.-


“ พี่ยงกุกเรายังไม่ได้กินอะไรเลย หิวจัง ” จงออบฮยองเงยหน้ามองไอ่หน้าหมี แล้วระบายยิ้มอ่อนๆให้ รู้สึกหงุดหงิดชะมัด!


“ งั้นรีบไปข้างนอกกันดีกว่า ” มือใหญ่วางลงที่หัวของคนตัวเล็กแล้วลูบอย่างเบามือ หมั่นไส้เป็นบ้า! ผมจึงลุกขึ้นปัดมือของไอ่หน้าหมียงกุกออกจากหัวจงออบฮยอง มันหันมามองผมด้วยสายตาค้อนๆ


“ อุ้ย! มันเผลอ ไม่ได้ตั้งใจ ” ผมยกยิ้มขึ้น แต่ข้างในกลับรู้สึกสะใจเป็นบ้า!


“ อย่าให้มันเผลอกมากไป เดี่ยวจะได้หยอดน้ำเกลือโดยไม่รู้ตัว ” อุ้ยตาย! น่ากลัวจรุง ;P ไอ่หน้าหมีมองหน้าผมด้วยหางตา มันคงจะรู้สึกอารมณ์เสียมากเลย ผมยั่วได้สำเร็จแฮะ แต่คงไม่กล้าทำอะไรผมหรอกเพราะผมมีจงออบฮยองนี่นา..


“ พี่ยงกุกรีบไปเหอะ หิวจะแย่ ” จงออบฮยองที่มัวแต่ยืนยิ้มอยู่นานเลยปริปากเอ่ยชวนไอ่หน้าหมีให้รีบๆออกไปจากในห้องนี่ซะที มันถอนหายใจก่อนจะจับข้อมือฉุดจงออบให้ออกไปทางประตู


อะไรกัน จับมงจับมือด้วย พี่น้องกันจริงป่ะ! ทำไมเช้าวันนี้ที่ไอ่หน้าหมีโผล่มาผมกลับหงุดหงิดเหมือนเป็นวันมามากของผู้หญิงอย่างนั้นเลย


ผมออกมาจากห้องเป็นคนสุดท้ายก่อนที่จะเป็นคนปิดประตูและล็อคห้องให้ ผมค่อยๆเดินตามหลังสองพี่น้องที่อีกคนน่ารักน่ากิน ส่วนอีกคนน่าแตะน่าตื๊บ ผมไม่ใช่คนสองมาตรฐานอะไรเลยนะ นี่ผมแบ่งได้เท่าเที๊ยมเท่าเทียม ( หรอ )


เราเดินลงมาจนถึงที่จอดรถของคอนโด ถ้าผมไม่ลงมานี่คงไม่รู้ว่าจงออบฮยองอยู่คอนโดแน่เลย ขลุกแต่ในห้องเราก็นึกว่าบ้านไปซะแล้ว ไอ่หน้าหมีเดินนำหน้าลิ่วๆ ตรงไปยังรถคันงามสีดำทะมึน มันชอบสไตล์ดำๆหรอว๊ะ? =[]= แม้แต่ในรถก็ยังมืด ผมยืนมองอยู่นานก่อนที่จะสะดุ้งกับคำพูดของจงออบฮยอง


“ จุนฮง ยืนเหม่ออะไรรีบขึ้นรถสิ่ ” จงออบฮยองยืนยิ้มก่อนที่เจ้าตัวจะเปิดประตูนั่งลงข้างคนขับ ส่วนผมก็นั่งข้างหลัง ถ้าขืนนั่งข้างหน้า ไอ่หน้าหมีมีหวังถามต่อยผมตลอดทางแน่


“ ไม่ได้ไปร้านพี่ยงกุกนานแล้ว คิดถึงจัง ” จงออบฮยองเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น


“ นั่นสิ่ เดี่ยววันนี้พี่เลี้ยงเอง ” ไอ่หน้าหมีเอามือลูบหัวจงออบฮยองก่อนที่จะไปจับพวงมาลัยรถต่อ ผมอยากจะอ้วกเต็มทน แตะเนื้อต้องตัวกันดีเหลือเกิน หมั่นไส้!


รถกำลังออกจากตัวคอนโดก่อนที่ล้อจะสัมผัสกับคอนกรีตถนนใหญ่ ผมมองออกไปนอกกระจกรถ สายตามองดูวิวข้างนอกคิดประมวลเหตุการณ์ที่ผ่านมา แต่สายตาของผมกลับไปสะดุดอยู่กับชายชุดสูทสีดำสองคนที่เดินดุ่มๆแถวใต้คอนโดของจงออบฮยอง


นั่น! มันลูกน้องพ่อนี่นา! พ่อตามหาผมงั้นหรอ?

รู้ได้ไงว่าผมอยู่ที่นี่ เวรเอ้ย!


ผมรีบก้มหัวหลบทันที ทำให้ไอ่หน้าหมีที่มองผมผ่านกระจกรถเอ่ยถามขึ้น


“ เป็นอะไรปวดท้องรึไง ” คำถามของไอ่หน้าหมีทำให้จงออบฮยองหันมามอง


“ จุนฮงเป็นอะไรรึป่าว? ”


“ จงออบฮยองถ้าผ่านคอนโดแล้วบอกผมด้วยนะ ”


“ อะ..อื้มๆ ” เสียงใสเล็กตอบมาแล้วผงกหัวเบาๆ เป็นเชิงเข้าใจคำขอร้องของผม


ไม่นานนักรถก็ขับผ่านคอนโดเข้าไปในตัวเมืองทันที ผมรีบเงยหน้าขึ้นมาหลังจากที่จงออบบอกว่าพ้นคอนโดแล้วด้วยสีหน้าที่สงสัยแต่ก็ไม่กล้าถามผม รถไอ่หน้าหมีเลี้ยงจอดเข้าข้างร้านขนมเค้กก่อนจะบอกให้ผมลงจากรถพร้อมกับจงออบฮยอง คนตัวเล็กลงมาจากรถด้วยสีหน้าที่ดูร่าเริง วิ่งแจ้นเข้าไปในร้าน ทิ้งให้ผมกับไอ่หน้าหมียงกุกค่อยๆเดินตาม


“ ฉันไม่ปล่อยให้แกอยู่แบบฟรีๆ หรอกนะ ” ไอ่หน้าหมีพูดขึ้น ทำให้ผมหันไปมอง


“ หมายความว่าไง? ”


“ แกต้องทำงานที่ร้านฉันแลกกับการอยู่ฟรีไงล่ะ ” ยงกุกระบายยิ้มออกมา ไอ่หมอนี่ขี้งกเป็นบ้า -..- ถ้าทำงานแลกกับจงออบฮยองก็ว่าไปอย่าง ....อะไรกัน! นี่ผมคิดอะไรอยู่เนี่ย


ผมเดินเข้าไปในร้านที่ตกแต่งสไตล์อิตาลี่ แสงไฟสีส้มส่องลงมา โต๊ะวงกลมและโซฟาหนังถูกจัดวางให้ดูเหมือนอยู่ในบ้าน โต๊ะแต่ละตัวไม่เหมือนกัน บางอย่างก็กลมบางอย่างก็เป็นสี่เหลี่ยม เก้าอี้ก็ด้วย บางอันเป็นโซฟาบางอันเป็นเก้าอี้ไม้ปะปนกันไป ให้ความรู้สึกดูอบอุ่นทีเดียว ยังไม่พอคนยังเข้ามาซื้อของเยอะนี่นา ไอ่หน้าหมีนี่มันไม่ธรรมดาซะแล้ว ร้านมันมีอะไรทำไมคนถึงเยอะขนาดนี้


“ จงออบ! ” พนักงานหญิงคนหนึ่งซึ่งน่าจะมีอายุราวๆ ยี่สิบกว่าๆ เอ่ยชื่อจงออบฮยองด้วยน้ำเสียงร่าเริงก่อนที่จะเดินออกมาจากเคาว์เตอร์แล้วสวมกอดเข้ากับจงออบฮยอง


“ จีอึน! คิดถึงเช่นกัน ” จงออบฮยองกอดตอบทันทีด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม


“ หายไปไหนมาอ่ะ คิดถึงนะรู้ไหม? แล้วเอาใครมาอ่ะ เด็กใหม่หรอ? ” ประโยคแรกน่าจะพูดกับจงออบฮยอง แต่ประโยคหลังน่าจะพูดกับไอ่หน้าหมีเพราะไอ่หน้าหมีเอ่ยตอบด้วยนี่นา


“ อืม.. เด็กใหม่อ่ะ ฝากด้วยนะฮโยซอง ” ไอ้หน้าหมีชี้มาทางผม เห้ย! ผมไปเป็นเด็กใหม่เมื่อไหร่เนี่ย พนักงานงานคนนั้นผงกหัวเบาๆ ก่อนที่จะผละจากจงออบแล้วเดินตรงดิ่งมาสวมกอดผมทันที


“ ยินดีต้อนรับนะเด็กใหม่ ร้านนี้กินฟรีทุกครั้งที่ยงกุกเผลอ ” เธอเอ่ยบอกและหัวเราะก่อนจะผละออกจากผมที่ยืนอึ้งเพราะถูกเธอกอด


“ ฉันชื่อ ซอง จีอึน นายชื่ออะไร? ” เธอยิงคำถามใส่ผมทันที


“ เขาชื่อจุนฮงน่ะ ” ผมกำลังจะแนะนำตัวแต่ก็ถูกจงออบชิงพูดไปซะก่อน


“ หรอ..ยินดีที่ได้รู้จักนะจุนฮง ” เธอส่งยิ้มให้ผม ก่อนที่สายตากลมสวยของเธอจะไปสบกับคนข้างหลังที่กำลังเดินเข้าร้านมา แล้วแอบยิ้มเบาๆ


“ ยินดีต้อนรับจ่ะ คุณหมอ ” เธอพูดขึ้น ทำให้สายตาของทุกคนหันไปมองคนที่พึ่งเดินเข้าในร้านมา


“ ยองแจ... ” ไอ่หน้าหมีเอ่ยเบาๆ แต่หูผมมันดันได้ยินซะนี่ สายตาของมันจ้องมองคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน มันรู้สึก..อ่อนโยนกว่าจ้องมองจงออบฮยองซะอีก อะไรกัน.. ทำไมไอ่หน้าหมีถึงยิ้มออกมาล่ะ? ต้องมีอะไรแน่ๆ กับคนที่ชื่อยองแจเนี่ย!


คนแปลกหน้าที่ชื่อยองแจ เดินเข้ามาหาจีอึนก่อนจะเอ่ยปากพูดกับเธอ


“ ขอเหมือนเดิม..คาปูชิโน่กับเลม่อนชีสเค้ก ถ้ามีเมนูแนะนำเอามาได้นะ ” แล้วระบายยิ้มอ่อนๆ ก่อนที่จะหันหน้าหาจงออบฮยอง


“ เป็นไงมั่ง? หายหน้าไปนานเลย ” ยองแจยิ้มให้คนตัวเล็กแล้วจับมือเล็กของคนตรงหน้าขึ้น อีกแล้ว! ทำไมวันนี้มีแต่คนแตะอั๋งจงออบฮยองนะ L


“ สบายดีคุณหมอ หาที่นั่งคุยกันก่อนไหม? ” จงออบฮยองยิ้มตอบก่อนที่จะจูงมือคุณหมอยองแจเดินไปนั่งโต๊ะที่ว่างเพื่อคุยกันสองคน


“ ยืนมองอะไร เข้าไปในครัวหยิบผ้ากันเปื้อนมาใส่แล้วไปช่วยจีอึนซะสิ! ” ไอ่หน้าหมีสะกิดผมพร้อมกับออกคำสั่งให้ก่อนจะเดินไปหาจงออบฮยองและคุณหมอยองแจทันที


อะไรกัน! เห็นว่าเป็นเด็กใหม่แล้วใช้หรอ? ชิส์!


ผมเดินจ้ำเท้าเข้าไปในครัวก่อนจะกล่าวทักทายคนในครัวแล้วไปหยิบผ้ากันเปื้อนมาใส่เดินไปหาจีอึนที่เคาว์เตอร์ทันที


“ อ่า..มีคนมาช่วยนี่ดีจังเลยนะ ไม่ต้องคิดเงินคนเดียวและเสริฟอย่างนี้ ” จีอึนหัวเราะร่าก่อนจะยกเค้กและคาปูชิโน่เดินไปเสริฟให้คุณหมอยองแจแล้วเดินกลับมา


“ ง่า..ถ้าไม่มีจงออบคงดีน่ะสิ่ ” เจ๊แกเดินมาแล้วก็พูดคนเดียวอีกแล้ว ไม่ยอมสอนผมให้ทำงานซะที


“ ทำไม.. ” ผมตอบกลับไป เพราะไม่อยากให้เจ๊แกต้องพูดพล่ามๆ ใส่หูไม่ยอมหยุดโดยไม่มีคนฟัง สงสารเค้า =3=


“ รู้แล้วเหยียบไว้เลยนะ ” จีอึนโยกหน้าเข้ามาใกล้ผม


“ อะไร ” ผมก้มหน้าพร้อมรับฟังคำพูด ตอนนี้พวกเราเหมือนเป็นพวกที่ชอบนินทาชาวบ้านเลยแฮะ


“ ยงกุกน่ะ ช.. ” ไม่ทันที่เจ๊แกจะปลดปล่อยความลับทางราชการมอบอำนาจเก็บความลับสำคัญทางกฎหมาย ( เว่อร์ๆ ) นี้ให้ผม ก็มีไอ่หน้าหมีพูดแทรกทันที


“ ทำไมไม่สอนเด็กใหม่ มาชวนกันคุยทำไม เสียลูกค้าหมด!


ไอ่เวร! -,.- อดรู้ความลับของแกที่จะอ้างเป็นจุดอ่อนเลย


“ ง่า..ยงกุกอ่ะ เดี๋ยวจะสอน ขอคุยกันก่อนก็ไม่ได้ เชอะ! ” จีอึนทำหน้าไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเดินลากผมให้ไปอยู่หน้าเคาว์เตอร์และสอนคิดเงินให้แก่ลูกค้า พอสอนเสร็จก็หายไปเสริฟของและเก็บโต๊ะทิ้งให้ผมยืนคิดเงินคนเดียว แต่สายตาของผมกลับจ้องมองไปที่ไอ่หน้าหมีที่จอนนี้มันนั่งจิบชา มองดูยองแจที่คุยกับจงออบฮยองอยู่ห่างๆ แอบลอบยิ้มให้เป็นระยะ สายตาที่ดูน่าจะแข็งกร้าวกลับสั่นไหว อ่อนโยน..


ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ คนที่เป็นหมอแล้วชื่อยองแจเนี่ย! ทำให้ไอ่หน้าหมีดูมีความสุขแบบน่ากลัวแปลกๆ ในความรู้สึกของผมนะ





 

“ หาตัวเจอรึยัง ” เสียงทุ้มต่ำของเจ้านายที่นั่งสูบบุหรี่เอ่ยถามลูกน้องที่ใส่ชุดสูทสีดำยืนเรียงกันเป็นแถวหน้ากระดาน


“ ที่ท่านให้เบาะแสมา ผมหาไม่พบครับ ” ลูกน้องคนที่ยืนซ้ายสุดของมือพูดเป็นคำตอบ ทำให้คนเป็นนายหันหน้ามาลุกขึ้นยืนแล้วจัดการฟาดหลังมือที่สวมแหวนทองแท้ลงไปบนใบหน้าลูกน้องสักฉาด!


เพียะ!


“ งี่เง่า! แค่เด็กคนเดียวทำไมจะหาไม่ได้ ลูกฉันทั้งคน! ” คำตะคอกด้วยความโทสะของเจ้านายใส่หน้าลูกน้องที่ทำงานผิดพลาด


“ ผมขอโทษครับ ” ลูกน้องที่โดนตบตอนนี้เลือดเริ่มไหลซึมของมาทางโหนกแก้มที่เริ่มมีสีช้ำเขียวเพราะแรงฟาดบวกกับแหวนทองทับทิมลูกโตที่สวมอยู่หลังมือของผู้เป็นนาย ก่อนจะก้มหน้าโค้งขอโทษที่ทำงานพลาด


“ ไม่เป็นไร ” ผู้เป็นนายอมยิ้มก่อนจะลูบหัวลูกน้องเบาๆ เหมือนสำนวนไทยที่ว่าตบหัวแล้วลูบหลัง ก่อนจะสั่งให้ลูกน้องคนถัดไป


“ เอามันไปยิงทิ้งซะ!


“ ไม่นะนาย ไว้ชีวิตผมด้วย ” เสียงอ้อนวอนขอชีวิตของลูกน้องที่ทำงานพลาดลอดเข้ามาในใบหูแต่ก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้ ในเมื่อผู้เป็นนายหันหลังแล้วกดบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ มองดูวิวรอบๆสวนที่ปลูกไปด้วยพืชพรรณไม้ประดับหลากหลายราคาแพงของคฤหาสน์อย่างใจเย็นผ่านหน้าต่างบานใหญ่


ตอนนี้ลูกน้องที่ทำงานผิดพลาดได้มาอยู่ใจกลางสวนของคฤหาสน์แล้ว เขาเงยหน้ามองตรงมาที่นายของตนที่ยืนมองผ่านกระจกบานใหญ่ ก่อนจะถูกลูกน้องอีกคนเตะขาให้นั่งลงคุกเข่าแล้วจับกลุ่มผมบนหัว กระชากให้เงยขึ้นมองหน้าผู้เป็นนายอีกครั้ง


“ นายช่วยผมด้วย นาย! ” เขายังคงร้องขอชีวิต แต่คำพูดของเขากลับไม่ได้เข้ามาในหูของผุ้เป็นนายเพราะมีกระจกกั้นบังเอาไว้ไม้ให้เสียงเล็ดลอดเข้ามาได้ ตอนนี้ในสายตาของนายใหญ่คงได้ยินเพียงแค่ลมหายใจของตัวเองและการพูดปากเปล่าของลูกน้องที่กำลังจะตาย ปากปืนกระบอกสีดำขรึมได้จ่อเข้าที่หัวก่อนจะลั่นไกยิงอย่างเลือดเย็น คร่าชีวิตอีกหนึ่งดับหายไป


ปัง!


ผู้เป็นนายหันหลังนั่งลงเก้าอี้อีกครั้งก่อนจะยกมือถือขึ้นมากดโทรหาเบอร์คุ้นเคย และกรอกหเสียงพูดเข้าไป..


( ครับ.. )


“ ลุงมีเรื่องต้องการให้ช่วยหน่อย ”


( ว่าไงครับ เรื่องที่ว่า.. )


“ ลากตัว จุนฮง ลูกพี่ลูกน้องของแกกลับมาบ้านซะ!!!


( รับทราบครับ..คุณลุง )


ตรู๊ด ตรู๊ด...ตรู๊ด..........


เสียงปลายสายถูกตัดทันทีหลังจากที่จบสนทนา ขอแอบลากยิ้มเหมือนผู้ชนะก่อนจะจุดบุหรี่อีกมวนขึ้นสูบและหัวเราะในลำคอ


“ หนีพ่อไม่พ้นหรอก...จุนฮง ”





 

TBC..




มาอัพแล้วจ้า ดองนานไปหน่อย >< 5555
ขอบคุณที่ยังติดตามอ่านกันน๊าาาา..
ตามเคย เม้นขึ้นมาอัพจ้า..

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

280 ความคิดเห็น

  1. #275 babyyou (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 09:13
    เกือบแล้วจุนฮง เกือบแล้ว.... ถ้าจงออบไม่เอามือกั้นนะ หึหึ -.,-

    พ่อโล่โหดน่ากลัวมากเลยค่ะ TT_________TT
    #275
    0
  2. #265 ไข่เจียว (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 02:13
    พ่อจูโหดดอ่าาา ลูกพี่ลูกน้องใครฦ
    #265
    0
  3. #253 Fnqueerish (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 00:39
    พ่อตาทำไมโหดงี้ว้า (?) //โดนออบตบ 
    #253
    0
  4. #237 Namo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2556 / 21:47
    พ่อโล่ โห๊ดโหดดดดดดดดดดดดดด
    #237
    0
  5. #223 nan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2556 / 06:14
    พ่อจุนฮงโหดจัง....น่ากลัวอ่ะ!

    แร้วลูกพี่ลูกน้องจุนฮงเปนคัยอ่ะ!!??
    #223
    0
  6. #205 Eiine (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 00:57
    เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคร้าบ :)
    #205
    0
  7. #188 มายยองแจ~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 01:17
    พ่อโหดดดดดดดดดแท้เหลา :(
    #188
    0
  8. #173 lizzywawa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 16:26
    บังแจคืออะไรรรรรรรรรรรรรรร #ฟิน-.,-
    พ่อโล่โหดไปป่ะ ฆ่าทิ้งเลยอ่า-[]-
    #173
    0
  9. #146 ☆YUKKIE SAMA☆ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 เมษายน 2556 / 19:04
    อ่านไปเขินไป -..-
    #146
    0
  10. #139 sky (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2556 / 15:02
    บังแจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจ
    #139
    0
  11. #138 cclacl (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 21:11
    พ่อจุนฮงโหดไปแล้ว--
    #138
    0
  12. #137 MicKii (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 15:38
    โล่ออบน่ารักอ่ะ บังขัดตลอดๆ เลยอ่ะ ไม่ไหวจริง



    แต่ว่าพ่อโล่จะโหดไปป่ะ ใครกันนะที่จะมาตามตัวจุนฮงกับฮิมหรือว่าแด้
    #137
    0
  13. #130 kego_jung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 16:13
    สงสารจุนฮงอ่า พ่อใจร้าย พี่บังเปลี่ยนเร็วมากอ่ะ แจน่ารัก
    #130
    0
  14. #128 Mai (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 15:05
    พ่อโล่ทำไมเป็นคนแบบนี้เนี่ย=_=
    #128
    0
  15. #127 Eiine (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 10:19
    มาต่อไวๆนะ เรื่องคลุมเครือมาก ใครเป้นใครบ้างก็ไม่รู้ รอๆๆๆอยู่น้า
    #127
    0
  16. #126 mymintmaple (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 04:01
    ว้าก ! รอนานหน่อยแต่ก็คุ้มนะ 555555555 เค้าเข้ามาส่องทุกวันเลยนะตะเอง
    โล่~ นายหึงออบช้ะ? แหม ๆ ให้คนอื่นจับออบหน่อยก็ไม่ได้เลยะ ㅋㅋ ฮาตรงโล่ปัดมือเฮียบังอ่ะ มียั่วโมโหด้วย ฮามาก ><
    ว่าแต่ .. เฮียชอบหมูแจ้หรอเนี่ยยย นึกว่าะเป็นมาดามซะอีก ㅇㅈㅇ พ่อโล่โหดมากอ่ะ สงสารลูกน้องจัง -3-
    แต่ลูกพี่ลูกน้องโล่นี่ ขอให้เป็นมาดามเห๊อะ เพราะถ้าเป็นแด้ สีผิวมันไม่ใช่อ่ะ 55555555 #แซะดำวันละนิดจิตแจ่มใส ;P  //เมนแด้ถีบ

    มาต่อไว ๆ น้าตะเองงงงง เค้าเป็นกำลังใจให้นะ >ㅂ< 🍭
    #126
    0
  17. #125 Vamwolf (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 03:17
    ขอทายว่าแดฮยอนคือลูกพี่ลูกน้องจุนฮง เอ๊ะ! หรือฮิม? 55555
    #125
    0
  18. #124 Lee Soo Ae (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 01:19
    - -* แอ่ะ อิหมีขวางวะ แต่ยังไงซะเราก็รู้ โฮะๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #124
    0
  19. #123 FEirFz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 เมษายน 2556 / 23:55
    โล่หึงออบป่าวเนี่ย 55555
    พ่อโล่นี่โหดชะมัดเลย -..-
    #123
    0