[FIC B.A.P] My Brother พี่ครับเป็นเมียผมเถอะ | Lo&Up

ตอนที่ 12 : My Brother พี่ครับเป็นเมียผมเถอะ 10 : แผน.. [30%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 89
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ม.ค. 57

 -10-

แสงไฟยังคงส่องแสงอยู่ภายในห้องนอนที่กว้างขวาง แต่เวลานี้มันสมควรจะปิดได้แล้วเพราะตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงเช้าวันใหม่ในเวลาตีหนึ่งกว่าๆ จุนฮงที่กำลังเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าและกลับมาที่เตียงของเขาพร้อมกับเสื้อผ้าที่เขาเอามาจากตู้ วางทาบลงกับเตียงนุ่มก่อนที่จะจัดการพับให้เรียบร้อยและยัดใส่กระเป๋าเป้นักเรียน ตอนนี้เขาต้องวางแผนให้ดีไม่งั้นคงจะถูกลากกลับมาบ้านได้แน่ๆ ใช่! เขาต้องหนีออกจากบ้าน ถ้าไม่หนีก็ไม่สามารถออกไปข้างนอกหาจงออบฮยองได้เพราะเวลาเขาเลิกเรียนทีไรชอบมีคนขับรถมาจอดรอเขาที่หน้าประตูตลอด เหมือนมัดมือชกใช่ไหมล่ะ เหมือนลูกไก่ที่อยู่ในกำมือ แต่เขาไม่ยอมเป็นลูกไก่หรอก เขาจะเป็นลูกเสือแทน J

เมื่อนิ้วเรียวลากซิปปิดสนิท ตอนนี้ก็ได้เวลานอนของเขาแล้ว เขารีบกระโดดเด้งใส่ที่นอนทันทีอีกไม่กี่ชั่วโมงจะได้รอดพ้นซะที อยากจะพบกับจงออบฮยองใจจะขาด อยากรู้ว่าเป็นยังไงบ้าง? ก่อนที่ตาของเขาจะปิดสนิทหลับไหลในห้วงนิทรา

ช่วงวันใหม่ที่เขาอารมณ์ดี จุนฮงตื่นมาเช้ากว่าทุกทีถึงแม้ว่าคืนนี้เขาจะนอนไม่พอ แต่ร่างกายของเขากลับไม่รู้สึกเหนื่อยสักนิดแถมยังผิวปากถือกระเป๋าลงไปชั้นล่างอย่าอารมณ์ดีอีกต่างหาก สร้างความแปลกใจให้กับแม่บ้านยิ่งนัก

“ คุณหนูจะกินข้าวเลยรึเปล่า หรือให้ป้าห่อให้  ” พี่เลี้ยงเมื่อจุนฮงยังเด็กเดินเข้ามาถามอย่างงงๆ กับอาการที่จุนฮงเป็นในเช้าวันนี้ เขาระบายยิ้มอ่อนๆ ให้กับหล่อนก่อนที่จะเผยปากพูด

“ ห่อแล้วกันครับป้า ผมอยากไปกินที่โรงเรียน ” เมื่อเขาพูดเสร็จก็สร้างรอยยิ้มให้กับหล่อนอย่างง่ายดาย เธอไม่เคยเห็นคนตัวสูงยิ้มเลยสักครั้งเมื่อเข้ามาในบ้านหลังนี้ เว้นก็แต่เมื่อก่อน..ที่เขาดูมีความสุขเมื่อคุณนายยังไม่จากไป

หล่อนรีบเดินเข้าไปในห้องครัวทิ้งให้คนตัวสูงยืนมองนาฬิการอคนบางคนลงมาจากชั้นล่างอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

“ รีบๆ ลงมาเถอะฮิมชาน ถึงแม้ว่าฉันจะเกลียดนายแต่ตอนนี้คนที่ไปส่งก็มีแค่นายเท่านั้น ” นัยน์ตาสีดำขลำมองทอดไปยังราวบันไดก่อนที่คนที่เขารอจะเดินลงมาพร้อมกับรอยยิ้มที่เขาไม่ชอบเอาซะเลย เป็นแบบนี้ทุกที รอยยิ้มนั่น..บางทีก็ทำให้หายโกรธ

“ รอพี่อยู่เหรอจุนฮง? ” น้ำเสียงที่ฟังดูนุ่มนวลถามกลับมา ก็ใช่ว่าเขารอฮิมชานอยู่แต่ใครจะตอบ ในเมื่อไม่อยากจะพูดด้วย จุนฮงหลุบตาต่ำลงก่อนที่จะเดินไปหยิบกระเป๋าเป้นักเรียนขึ้นมาสะพายแล้วเดินไปหยุดอยู่หน้าประตูแล้วหันหน้าเอ่ยปากออกมาก่อนที่จะเดินออกไปรอที่รถทันที

“ รอข้าวกล่องที่ป้าด้วยล่ะ แล้วรีบๆ ไปส่งซะที ” ไม่มีอะไรตอบกลับจากฮิมชานมีเพียงแต่รอยยิ้มที่มอบให้แผ่นหลังหนาที่เดินจากไปเท่านั้น บางที..ไอ้ตัวเล็กที่เมื่อยังตอนเด็กๆ โตมาก็น่ารักเหมือนเดิม

“ มาแล้วค่ะคุณหนู อ้าว? คุณฮิมชาน ” พี่เลี้ยงที่เดินถือข้าวกล่องออกมาต้องชะงักเมื่อหล่อนเจอฮิมชานแทน เหมือนเดิมทุกครั้งที่ฮิมชานจะมอบรอยยิ้มให้พร้อมกับยื่นมือส่งไปให้เธอ

“ ครับ เดี๋ยวผมเอาไปให้เองครับ จุนฮงรอนานแล้ว ” ฮิมชานจับกล่องข้าวแล้วมุ่งเดินไปที่รถทันทีอย่างไม่รอช้า เปิดประตูยื่นกล่องข้าวให้คนที่นั่งข้างในรถแล้วตัวเองก็รีบนั่งประจำที่คนขับทันทีอย่างไม่รีรอ

“ทำไมวันนี้ดูอารมณ์ดีจังเลยนะ จุนฮง” บทสนาทนาช่วงเช้าในตัวรถได้เริ่มขึ้น จุนฮงที่นั่งเงียบแต่ใบหน้ากับยิ้มออกมาเป็นระยะๆ สร้างความแปลกใจให้ฮิมชานเป็นอย่างมาก

“ ความสุข... ” แค่เพียงคำสองคำก็เป็นเหตุผลของคนตัวสูง เขาอยากตัดการสนทนาออกไปซะ ตอนนี้อยากเก็บคยวามตื่นเต้นเอาไว้คนเดียว ยังไม่อยากให้ใครมารับรู้

“ หรอ..” ฮิมชานถึงกับพูดต่อท้ายบทสนาทนาไม่ออก เขาได้แต่หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนที่จะนำรถจอดหน้าประตูโรงเรียนแล้วปล่อยให้ผู้โดยสารอย่างจุนฮงลงไปทันที

ขายาวได้ก้าวลงจากรถแล้วค่อยๆ ปิดประตูรถพร้อมกับโบกมือลาคนขับกับรอยยิ้มที่ไม่น่าจะออกจากใบหน้าของคนอย่างจุนฮงได้ ในที่สุด..ลาก่อนนะ คิม ฮิมชาน ฝากบอกพ่อด้วยว่าไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวได้ปวดหัวเพิ่มอีกทวีคูณ บาย..

เพียงความคิดในหัวก็ทำให้นึกภาพเหตุการณ์ที่แสนสนุกอย่างตาแก่ที่ร้องโหวกเหวก เอะอะตามหาลูกชายอย่างบ้าคลั่งเพียงแค่ต้องการมาบริหารธุรกิจแทนเท่านั้น ไร้สาระ! ไม่ยอมให้ตัวเองไปอยู่ในกรง ปิดขังตัวเองไม่อิสระหรอก อย่าตีกรอบให้จุนฮง เพราะเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของคุณ แต่เป็นลูกของคุณแม่คนเดียวเท่านั้น

ในระหว่างทางเดินเข้าไปในตัวอาคาร มือเล็กจากทางข้างหลังได้พาดลงกับบ่าของเขาสร้างความตกใจให้จุนฮงเป็นอย่างยิ่ง

“ อันยอง~ จุนฮง ” น้ำเสียงใสของคนผิวขาวซีดทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสให้กับคนตรงข้าม

“ อ้าว? ว่าไงเซฮุน ” จุนฮงยิ้มตอบ ทำให้ใบหน้าของคนทักทายเปื้อนยิ้มอย่างหยุดไม่ได้

“วันนี้มาเช้าเชียวนะ” เซฮุนกล่าวก่อนที่เปลี่ยนสีหน้าเปื้อนยิ้มเป็นสีหน้าที่สงสัยเมื่อได้ยินประโยคของจุนฮงต่อจากนี้

“นี่..ขอไปอยู่ด้วยได้ไหม?”

“ว่าอะไรนะ? จะมาอยู่ด้วย แล้วทางบ้านนายล่ะ เขาไม่ว่าเอาหรอจุนฮง?” เซฮุนเริ่มโวยวายใส่ทันที ปล่อยให้เพื่อนรักอย่างจุนฮงยืนหัวเราะร่ากับการกระทำของคนตรงข้ามก่อนที่จะเอามือปิดปากให้เงียบ ก้มหน้าไปกระซิบใบหน้า

“นะ นะ นะ..เซฮุนจัง” คำพูดที่กระซิบผ่านพร้อมลมปากปะทะที่ใบหู คนผิวขาวซีดสี่หน้าเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อก่อนจะก้มหน้าลงแล้วใช้ฝ่ามือเล็กดันหน้าคนตัวสูงให้ออกไป

“อืม...ถ้าจุนฮงขอ..” ยังไม่ทันพูดจบประโยค คนตัวสูงก็โผเข้าโอบกอดเพื่อนรักอย่างดีใจ

“ขอบใจมากนะ รักนายจังเลยเซฮุน” ท่าทางที่กระตือรือร้นของเพื่อนรัก กับสัมผัสทางปลายนิ้วมือซึมลงสู้แผ่นหลังของคนตัวเล็ก รู้สึกดีและยากจะปฎิเสธ...นายจะรู้ไหม เรารู้สึกดีมากแค่ไหนที่นายทำแบบนี้

--------------------------------------------------------- 30%-------------------------------------------------


 
อ่า... เค้ากลับมาแล้วนะเจ้าค่ะ T^T
ห่างหายไปเกือบปี คอมเค้าเจ๊งบ๊งค่ะ เลยไม่ได้มาอัพอะไรเลย ซอรี่นะลีดเดอร์
หวังว่าคงให้อภัย -/\- (ถ้าแกอัพเต็มร้อยก็ว่าไปอย่าง!!)
มีอุปสรรคมากมายก่ายกองตั้งแต่กลายเป็นชีวิตเด้กมอปลาย 555555
ฟิคเลยล่าช้าดองข้ามปี คอมใหม่ก็ยังไม่ได้ โถ่...
ส่วนลีดเดอร์ที่ห่างหาย ก็รีบกลับมานะ T^T
อย่าพึ่งเบื่อฟิคของเค้าเลย
ได้ข่าวว่าบีเอพีจะคัมแบ็ค 1004 หรอค๊ะ? (ไปอยุ่ไหนมา)
น่าติดตามมากเลยนะ เบบี้ก็อย่าลืมไปปั่นโหวตกันนะตัวเอง
..สุดท้ายนี้ก็จะเริ่มขยันค่ะ ช่วยเป็นกำลังใจให้ด้วยนะ >3< #ไฟต์ติ้ง

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

280 ความคิดเห็น

  1. #259 Zelo.gusZ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:13
    จุนฮงสู้เขาาาาา~ อัพไวๆนะไรท์ >.,<
    #259
    0
  2. #258 MicKy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มกราคม 2557 / 22:58
    ขอให้โล่แอบหนีได้สำเร็จด้วยเถอะ ขอให้ได้ไปเจอน้องมุนเร็วๆ

    อย่าให้ใครตามมาเจออีกเลยนะ 

    ไรท์กลับมาแล้วววว เย้ๆๆๆ สู้ๆ นะคะเป็นกำลังใจให้



    #258
    0
  3. #257 เมนฮิมนี่ใสบอกเลย (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มกราคม 2557 / 20:28
    ดีใจหว่ะอิโล่จะกลับไปหาพี่ออบแล้วกรี๊ดๆๆ
    #257
    0