[FIC B.A.P] My Brother พี่ครับเป็นเมียผมเถอะ | Lo&Up

ตอนที่ 10 : My Brother พี่ครับเป็นเมียผมเถอะ 8 : โทษตัวเอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 255
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 พ.ค. 56

-08-

ปัง ปัง ปัง!

เสียงกระสุนหลายนัดถูกเข้าที่เป้าหมายอย่างเหมาะเจาะกลางหัว ยงกุกวันนี้ออกมายิงปืนเล่นที่สนามซ้อมยิงปืนมาตรฐาน เขามาที่นี่เกือบสามชั่วโมงได้ ยิงไปเปลืองกระสุนไม่รู้กี่นัดแต่เป้าหมายก็ถูกกลางหัวเป้ากระสุนพอดี อะไรกันที่ทำให้เขาอารมณ์เสียได้ขนาดนี้ หลังจากออกมาจากโรงพยาบาล..

ใช่! ไอ้คนแปลกหน้าที่เขาเจอในห้องผู้ป่วยของยองแจ ตอนแรกแค่จะเอาดอกไม้ไปส่งตามกิจวัตรประจำวัน ไม่นึกว่าหมอ ยองแจจะเป็นลมล้มพับ ไอ้เราเลยเป็นห่วงรีบวิ่งเข้าไปดูแต่กลับเห็นภาพที่ไม่น่าเห็นให้หงุดหงิดเสียจริง..

อุตส่าห์แอบชอบมานานไม่นึกว่าจะมีคนที่ชอบแล้ว ปล่อยให้เรารอเก้อยังงั้นหรือ.. เห็นเราเป็นคนยังไงกันแน่ ตลอดเวลาที่ผ่านมายังแสดงความรักให้ไม่พอใช่ไหม? ไหนบอกว่าชอบแบบโรแมนติกไง ไอ่เรามันหน้าเถื่อนเลยไปชอบไอ้หน้าดำนั่นใช่ไหม! ตอบมานะยู ยองแจ!

“ ย๊ากกกกกกก!

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

มีเพียงเสียงที่ด่าทอในใจเท่านั้น ไม่สามารถกล้าพูดออกมาได้ในเวลายิงปืน แต่คำพูดที่สมองและหัวใจคิดมันกลับกลายเป็นน้ำมันราดใส่ไฟที่ยังไม่ค่อยลุกกลับลุกลามเร็วเสียอีก เลยทำให้เขาต้องมาหาเวลาว่างมายิงปืนแก้เครียด ฟุ้งซ่านเช่นนี้..

บังยงกุกผู้ชายที่ห่วยแตก! ไม่ได้เรื่อง! แม้แต่หัวใจของตัวเองยังจัดการไม่ได้ แล้วจะเอาอะไรไปสู้เขา!

สุดท้าย...ยงกุกได้แต่กำมือแน่น ถ้าเล็บยาวเขาคงสามารถจิกลงบนฝ่ามือตัวเองได้แล้ว ยงกุกเม้มริมฝีปากเป็นเส้นยาว ก่อนที่ถอดที่ครอบหูและวางปืนลง เขาตัดสินใจล้วงเอาโทรศัพท์เครื่องหรูกดโทรหาเบอร์ที่คุ้น

( ว่าไง... )

“ วันนี้มีคนให้ฆ่าไหม! ต้องการด่วน ” คนตัวใหญ่พูดกรอกเสียงใส่อย่างโมโห

( ใจเย็นดิวะ! วันนี้เป็นอะไร ทุกทีเห็นยื่นให้ต้องเป็นขอเวลาไปดูรายละเอียด แต่วันนี้แกแ ม่ งแปลกโทรหาถามฆ่าเลยนะเว่ย! ไม่คิดจะกลับไปคิดแผนฆ่าก่อนหรอวะ )

“ วันนี้กูจะไปโต้งๆ ยิงมันตายแล้วก็มาเอาอีกงาน ” เขาพูดได้หน้าตาเรียบเฉย

( อ้าว ไอ่สัส! ยิงแบบนั้นแกก็โดนจับดิวะ )

“ พร่องมัน! จับไปเหอะ กูพร้อมจะอยู่คนเดียว! ” ยงกุกกระแทกเสียงใส่อย่างหงุดหงิด

( แล้วน้องแกล่ะ! จงออบล่ะ! ) ปลายสายทำให้เขาหยุดชะงัก อารมณ์ที่กำลังพลุ้งพล่านหายไปหมด จริงสิ่...ถ้าเขาไม่อยู่แล้วใครจะดูแลจงออบ

( ที่เงียบเนี่ย.... เปลี่ยนใจแล้วใช่ไหม? )

“ ........ ”

( สงสารน้องมันบ้างที่อยู่คนเดียวไม่ได้ สงสารที่มันไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยที่พี่มันเป็นมือปืนรับจ้างฆ่า บ้า ระห่ำ ตำรวจหมายหัวกันไปทั่วแต่ก็ไม่สามารถเสก็ตภาพหาหน้าพี่มันได้ สงสารที่มันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่พี่มันจะอยู่บนโลกนี้ได้กี่วัน จะโดนยิงตายเหล่มิเหล่ไม่รู้ ) เรื่องจริง...ที่ยงกุกแอบทำงานเป็นมือปืนรับจ้าง ไล่ฆ่าคนตามที่ได้รับมองบหมาย ถึงงานนี้จะเถื่อนและอยู่ในวงการนักฆ่าแบบลับๆ แต่เขาก็พยายามปกปิดเรื่องนี้ไม่ให้จงออบรู้

แต่ความลับไม่มีในโลก..สักวันจงออบอาจจะรับรู้ก็ได้..

“ ขอบใจที่เตือนสติ แค่นี้นะ ”

( อ่ะ...อ้าว ) ยงกุกรีบกดวางสายทันทีไม่ฟังเสียงล่ำลาของปลายสาย ก่อนที่จะเก็บอุปกรณ์ให้เรียบร้อยเดินออกจากสนามซ้อมยิงปืนแล้วตรงดิ่งขึ้นรถไป..

จุดหมายข้างหน้าไม่ใช่ที่ไหน ร้านดอกไม้ขอประจำนั่นเอง เขาไม่ได้ตั้งใจมาซื้อให้ยองแจหรอก..เขาตั้งใจมาซื้อให้อีกคนมากกว่า.. ขืนซื้อให้ยองแจไป เมื่อเช้าก็พึ่งเข้าไปให้ กลับอารมณ์เสีย ถ้าจะเอาไปให้อีกก็กลัวจะมีเหตุการณ์เดจาวูขึ้นมาอีกเป็นแน่นอน และอีกอย่างเขาไม่อยากไปพบยองแจตอนนี้ เพราะคนตัวเล็กทำให้เขาไม่มีสติตลอดเวลา คนที่มีความอดทนต่ำอย่างเขาไม่ควรจะไปพบเป็นครั้งที่สอง

ยงกุกเลือกดอกกล้วยไม้สีขาวช่อใหญ่ก่อนที่จะเดินออกมาจัดวางมันไว้หลังรถแล้วขับต่อไป ยังที่ที่ห่างไกลจากตัวเมือง..

ล้อรถกระทบกับกรวดหิน มันเป็นเส้นทางที่ทุรังขรุขระ รถจอดสนิทบนก้อนกรวดสีเทา ขายาวก้าวลงมาจากรถพร้อมดอกไม้ช่อโต รอบๆ ตัวเขาเป็นต้นไม้ที่เขียวสวย มีพุ่มหญ้าออกเป็นแห่งๆ แต่มองไปรอบๆ และสังเกตจะเห็นดินที่โก่งตัวสูงถูกหญ้าคลุมปกปิดอยู่ ยงกุกเดินตรงเข้าไปวางช่อดอกไม้วางตรงนั้นก่อนที่จะคุกเข่าลง ใบหน้าที่เคร่งขรึมเป็นปมตอนนี้มันได้ถูกปลดคลายออกมา เขาอมยิ้มก่อนที่จะหุบลงแล้วปริปากพูด

“ ถ้า...ผมปกป้องจงออบไม่ได้ พ่อกับแม่ยังจะให้อภัยผมอยู่ไหม? ”

“ ........ ”

“ ถ้าวันนั้นมาถึง...แล้วจงออบรับไม่ได้...ผมจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อและแม่ ”

 

 
 

“ จงออบฮยอง!! ” เสียงของคนร่างสูงตะโกนลั่นตามหาคนตัวเล็กให้ทั่วห้อง

“ อะไร อะไร? ” เสียงใสตอบกลับมาพร้อมยื่นหัวออกมาจากห้องครัวมองคนร่างสูงที่กระโดดโลดเต้นวิ่งตรงมาหาเขา

“ นี่ๆๆ ร้านแถวถนน CT มีเลโก้ลดราคาด้วย! ผมอยากได้จงออบฮยองพาผมไปนะๆๆ ” ท่าทางออดอ้อนที่เดินเข้ามาจับตรงแขนขาวของคนตัวเล็กเขย่าไปมากับสายตาที่มีประกาย ใครเห็นจะไม่ใจอ่อนได้ยังไง

“ ทำไมถึงอยากได้เลโก้ล่ะ ” จงออบเอ่ยปากถามไถ่คนตัวสูง

“ อยากเล่นนี่นา เหงามานานแล้ว ไปนานจงออบฮยอง ” เด็กน้อยที่ทำหน้าบึ้งตึงแก้มอมลมใส่คนตัวเล็ก ทำให้อดหัวเราะออกมากับท่าทีแสนน่ารักนั้นไม่ได้ จงออบเดินตรงเข้าไปคนตัวสุงก่อนที่จะฉีกยิ้มที่แสนสวยของตัวเองมอบให้

“ ถ้าจุนฮงอยากไป เค้าก็ ป... ”

“ ไม่ให้ไป!! ” ยังไม่ทันที่จงออบจะได้พูดหมดประโยคกลับมีเสียงทุ้มต่ำแทรกเข้าทันที ทั้งสองหันไปมองตามต้นเสียงปริศนาก็พบว่ายงกุกที่กำลังยืนถือลูกบิดห้องมองมาด้วยสาตาไม่พอใจ เขาจะไม่ให้จงออบไปด้วยจุนฮง!

“ พี่ยงกุก? ” จงออบมองสบตาผู้เป็นพี่ชายก่อนที่จะหันหางตาไปทางอื่น แล้วก้มหน้าลงทันทีเหมือนคนสำนึกผิด การกระทำของยงกุกสร้างความไม่พอใจให้จุนฮง!

ทำไมต้องเข้ามาขัดตลอดเลย!

“ แต่วันนี้มันลดราคานะ! ” คนตัวสูงแย้งขึ้นมาทำลายความเงียบที่ปกคุลมในห้องกว้าง ยงกุกมองสบตาคนตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว มือขวากำแน่น เหมือนกับว่าถ้ามีเล็บที่ยาวปานนี้คงจะถูกแทงเข้าไปในฝ่ามือหนานั้นก็คงได้

“ ไม่ให้ไป! ห้ามจงออบไปไหน! ” ยงกุกยื่นคำขาดใส่คนที่ไม่เกี่ยวข้องในครอบครัวของเขา เขาไม่อยากให้จงออบออกไปข้างนอก ไม่อยากให้จงออบเกิดเหตุร้าย ไม่อยากให้จงออบต้องลำบากพาตัวเองออกไปที่มีมลพิษ หรือพบปะแต่คนที่ใส่หน้ากากเข้าหากัน

“ แกจะให้จงออบฮยองอยู่แต่ในนี้หรือไม่ก็ที่ร้านน่ะเหรอ! ” ร่างสูงที่กัดฟันแน่น พ่นคำพูดที่กักกั้นอยู่ภายในจิตใจ

“ ใจจริงอยากให้จงออบฮยองตายในห้องนี้หรือไง! หา!! ออกไปสูดอากาศข้างนอกไม่ได้เหรอ! ” ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้คนตัวใหญ่ที่ตอนนี้ยืนกำหมัดแน่น สายตาคมดุดันจ้องมองคนตัวสูงที่สาวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ มือเล็กรีบพาร่างบางเข้าไปแทรกร่าหว่างกลางของสองคนที่ตอนนี้ต่างเพ่งมองกันอย่างเครียดแค้น

“ อย่าทะเลาะกันเลยนะ ขอล่ะ ” เสียงใสกับดวงตาที่สั่นคลอนเงยหน้าจ้องมองสีหน้าของคนตัวสูง ขอร้องอ้อนวอนอย่าทั้งสองคนทะเลาะกันอีก ตอนนี้มีเพียงลมหายใจและความเงียบ ทั้งสามไม่พูดคุยอะไรกันเลยแม้แต่น้อย คนสองคนได้แต่ยืนมองตากันส่วนอีกคนได้แต่ก้มหน้าลงแทรกตรงกลางระหว่างพวกเขาทั้งสองอย่างไม่ปริปากพูด

“ ก็ได้... ” ในที่สุดคนตัวใหญ่ก็เริ่มปริปากพูดเมื่อปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมได้ไม่นาน คำพูดของเขาทำให้ดวงตาที่โกรธเคืองของจุนฮงได้หายไปกลายเป็นความสงสัยแทน ไม่ต่างกับจงออบที่ตอนนี้เงยหน้าหันมาจ้องมองพี่ชายไม่วางตา

“ ถ้านายดูแลจงออบได้ จะให้ไป แต่ตอนนี้ฉันจะไปด้วย ” คนร่างใหญ่ดูเหมือนจะไม่พอใจกับคำพูดของตัวเองเท่าไหร่นัก เรื่องอะไรกันทำไมเราต้องปล่อยให้เขาทั้งสองออกไปข้างนอก ทั้งๆ ที่เราจะให้จงออบอยู่แต่ในนี้แท้ๆ

คนตัวเล็กคลี่ยิ้มเล็กจนเป็นรอยบุ๋ม ออกสีหน้าดีใจทันทีไม่รีรอที่จะโผเข้ากอดคนเป็นพี่ชายอย่างรักใคร่ ที่จริงพี่ชายก็ไม่ได้ใจร้ายอะไรนักหนา

ตอนนี้พวกเขาทั้งสามคนได้ลงมาจากคอนโดของจงออบแล้ว ส่วนผมก็มีหน้าที่เดินตามจงออบฮยองกับไอ่หน้าหมีต้อยๆ มันบอกว่าจะอาสามาส่งพวกผม เพราะว่าจงออบเป็นคนความจำไม่ค่อยดี เดี๋ยวทำผมพลัดหลงในหมู่ฝูงชนจะทำยังไง ที่จริงในมุมมองของหมอนั่นคงเห็นผมเป็นเพียงเด็กสามขวบที่มัวแต่เกาะแกะจงออบฮยองสินะ เลยตามมาด้วย ผมก้าวขึ้นนั่งรถคันดีสำสนิทศิษย์ส่ายหน้าของไอ่หน้าหมีเช่นเคย กลิ่นบรรยากาศในรถก็เหมือนเคย ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

บรรยากาศข้างทาง ยังคงเป็นตึกใหญ่สูงและผู้คนที่เดินกันขวักไขว่ ร้านค้าสวัสดิการต่างๆ ร้านอาหาร ห้างและอีกมากมาย ตอนนี้รถได้เทียบจอกข้างทางตรงหน้าเป็นร้านของเล่นที่มีผู้คนยืนมุงอยู่จำนวนไม่น้อย ผมได้แต่ตื่นเต้นในใจอยากพบของเล่นชิ้นใหม่สักที

เมื่อประตูเปิดออกผมรีบพุ่งตัวเข้าไปในร้านไม่รีรอคนที่มาส่งหรือตามมาด้วย เลโก้หลากหลายกล่องได้ตั้งโชว์พร้อมป้ายราคาที่ติดไว้ว่าลด 40% ผมแทบอยากจะร้องว๊ากใส่คนพวกนั้นที่ยืนมุมดูหรือเด็กที่กำลังเลือกซื้อ นี่แหละสิ่งที่ผมต้องการมากที่สุดในตอนนี้ ร่างสูงเดินไปดูสิ่งของที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบพร้อมกับหยิบยกขึ้นชูโชว์คนตัวเล็กที่พึ่งเดินตามหลังมาติดๆ

“ จุนฮงทำไมไม่เลือกซื้อเช็ททหารเรือล่ะ? ” คนตัวเล็กนำเสนอความคิด อาจจะจริงที่ว่าเช็ทนี้มันเท่ด้วยตัวเรือที่ใหญ่ แต่ผมไม่ค่อยชอบมันเท่าไหร่ ดังนั้นผมจึงกุมมือเล็กของจงออบฮยองแล้วเดินลากไปอีกฝั่งเพื่อดูเลโก้เซ็ทอื่นๆ ไม่ใช่อะไรหรอกก็แค่อยากจะจับมือนิ่มๆ เท่านั้นเอง

ร่างสูงและร่างเล็กขาวได้ยืนเลือกดูสินค้ารามากมายภายในตัวร้าน ปล่อยให้คนอย่างยงกุกยืนกอดอกมองดูอยู่ห่างๆ ถ้าเข้าไปดูด้วยมีหวังจงออบคงจะเกร็งตัวแน่นอน

จู่ๆ เสียงปืนก็ดังขึ้นภายในตัวร้านสร้างความแตกตื่นให้ลูกค้าและตัวเขาเอง

ปัง!

ยงกุกรีบหันหน้าไปมองหาตัวการที่ทำให้ผู้คนแตกตื่น เป็นเพียงชายใส่ชุดดำสองคนที่เดินเข้ามาในร้านและกำลังวิ่งตรงไปหาเป้าหมายข้างหน้า ซึ่งเป็นจงออบและจุนฮง

ขณะนี้ร่างสูงได้จับมือคนตัวเล็กเอาไว้แน่นแล้วลากฝ่าเข้าไปในฝูงชนเพื่ออำพรางตัวเขาเองและคนตัวเล็กที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย

คนของพ่อ! ส่งมาตามหาอีกแล้วสินะ

จุนฮงแหวกผู้คนเพื่อพาตัวเองเดินเข้าไปข้างในร้านให้ลึกที่สุด แต่ทันใดนั้นข้อเท้าเล็กของคนตัวเล็กที่เขาจูงมาเกิดการพลิกพาร่างเล็กร่วงลงสู่พื้นพร้อมกับตัวเขาเอง

“ จงออบฮยอง! ไหวไหม ” เขารีบเข้ามาหากันตัวเองจากผู้คนที่วิ่งพล่านกลัวจะมาเหยียบคนร่างเล็กที่ตอนนี้หอบหายใจเหนื่อยไม่ยอมหยุด

“ แฮ่กๆ แฮ่กๆ ” เหงื่อเม็ดเล็กไหลอาบข้างแก้มของคนหน้าขาวก่อนที่จะเงยหน้าสบตาคนตัวสูงที่กำลังมองดูด้วยความเป็นห่วง มือหนาเช็ดหยาดเหงื่อที่ไหลรินให้ออกไปก่อนจะพยุงร่างเล็กให้ลุกขึ้นยืนแล้วพาวิ่ง

“ จงออบฮยองขอโทษด้วยนะ แต่ว่าตอนนี้พวกเราต้องรีบหนี ”

ปัง!

ยังไม่ทันก้าวคนตัวเล็กกับล้มลงฟุบกับพื้นทันที ไหล่ข้างขวาถูกกระสุนแทงเข้าไป เลือดสีแดงสดไหลย้อยไล่ต่ำลงมา จงออบได้แต่หายใจหอบถี่น้ำตาคลอออกมาด้วยความเจ็บปวด คนตัวสูงตกใจรีบก้มลงโผเข้ากอดร่างนั้นทันที

“ จงออบฮยอง!! จองออบฮยอง ” เขาเขย่าไหลเล็ก ใบหน้าเริ่มซีดเซียวที่เห็นสภาพตอนนี้จงออบตาเกือบจะปิด หายใจหอบถี่รัวอย่างเห็นได้ชัด เหงื่อเริ่มออกตามร่างกายก่อนที่มือเล็กจะขยุ้มลงกับชายเสื้อคนตัวสูงแล้วค่อยๆ ดึงเบาๆ เพื่อให้คนตรงหน้าได้รับรู้ไว้ว่าเขาไม่เป็นอะไร

“ จงออบฮยอง!!

ไม่นานนักพวกชายใส่ชุดดำเข้ามาหิ้วปีกของเขาให้ลุกขึ้น มือหนาที่ทำหน้าที่รองรับร่างบางได้ปล่อยให้ร่างเล็กร่วงลงสู่พื้น จุนฮงมองมาด้วยแววตาที่สิ้นหวังพยายามขัดขืนแต่สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้พวกลูกน้องที่ตัวใหญ่กว่าพยายามลากเข้าออกไป มือหนายื่นมาตรงหน้าเหมือนจะคว้าร่างเล็กที่นอนมองดูเขาด้วยแววตาที่สลดแต่ทว่าริมฝีปากบางนั้นกลับคลี่ยิ้มออกมาเหมือนกับจะบอกให้เขาไม่ต้องเป็นห่วง

“ จงออบ ฮึก...จงออบยอง ” น้ำตาขอลูกผู้ชายได้ไหลพรั่งพรูออกจากเบ้าตา เขากัดฟันตัวเองแน่นด้วยความโกรธ โกรธที่ตัวเองไม่สามารถช่วยพาจงออบหนีได้ โกรธที่ตัวเองเองไม่น่าจะชวนให้จงออบมาที่นี่ด้วยซ้ำ!!

“ ปล่อยนะเว้ย ปล่อย!!! ” เขาพยายามขัดขืน ดิ้นให้สุดแรงเกิด พยายามกัดลงบนแขนของลูกน้องเพื่อฝังเขี้ยลงไป แต่ก็ต้องปล่อยเพราะถูกแรงมหาศาลทุ่มเข้าตรงหน้าท้องจนจุกไม่กล้าขัดขืน

“ นายน้อยต้องกลับไป ไม่งั้นพวกผมจะโดนฆ่าแน่ ” พวกลูกน้องยื่นคำขาดก่อนที่จะรีบพาเขาหนีออกจาที่นี่ ไม่งั้นตำรวจคงตามมาเป็นแน่แท้

ดวงตากลมมนได้แต่มองร่างสูงที่ถูกลากออกไป น้ำตาได้ไหลอาบพื้น อยากจะรั้งเอาไว้ก็ไม่ได้เพราะร่างกายตอนนี้ไม่สู้ดีนัก ตอนนี้เขาได้ยินเพียงแค่ชื่อของตัวเองและน้ำเสียงที่ฟังคุ้นหูค่อยๆ จางหายไปจนในที่สุดเขาเองต้องเป็นคนปิดตาลงอย่างช้าๆ ก่อนที่น้ำตาหยดสุดท้ายจะร่วงลงสู่พื้น

 

 
 

ปิ๊ด ปิ๊ด...

เสียงเครื่องตรวจจับชีพจรยังคงดัง มันถูกตั้งภายในตัวห้องผู้ป่วยพิเศษ บังยงกุกที่ตอนนี้ได้แต่นั่งก้มหัว หน้าตาเคร่งเครียดเพราะเขานำจงออบมาส่งโรงพยาบาลได้ทัน ร่างกายของจงออบตอนนี้ได้เสียเลือดไปมากแต่โชคดีที่โรงพยาบาลมีเลือดสำรองจากผู้บริจาคจึงช่วยชีวิตจงออบไว้ได้ไม่อย่างงั้นจงออบได้เลือดไหลไม่หยุดตายแน่ๆ

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญแต่อย่างใดเพราะพวกนั้นเตรียมแผนการเอาไว้ ในตอนแรกยิงปืนขึ้นเพื่อให้ผู้คนแตกตื่นไม่สนใจพวกเขาก่อนที่จะพุ่งตัวเข้าไปจับเด็กตัวสูงนั่น เป้าหมายที่แท้จริงของพวกมัน! แต่จงออบก็ดันโดนลูกหลงพวกมันน่าจะจงใจยิงตัวจุนฮงแต่พลาด อย่างน้อยก็เบนจุดความสนใจของจุนฮงให้หยุดเคลื่อนไหวจากนั้นจึงเข้าไปลากพาตัวมันออกไป ทิ้งให้จงออบที่โดนลูกหลงโดยบังเอิญแต่เกือบตายต้องนอนฟุบกับพื้น

แต่มันน่าเอะใจทำไมถึงต้องการตัวจุนฮงไปนักหนา ไม่พอเมื่อเจอพวกมันสองคนไอ่เด็กยักษ์นั้นกลับรีบจูงมือจงออบหนีทันที มันไม่ใช่เรื่องธรรมดา

แต่ตอนนี้ไม่ต้องคิดเรื่องนี้ ตอนนี้เขากำลังโกรธที่ตัวเองพาจงออบไปเจอเรื่องไม่ดีขึ้นมา เขาน่าจะไม่ใจอ่อน เขาน่าจะห้ามปรามจงออบไว้ไม่อย่างนั้นจงออบคงไม่โดนยิง

“ เอ่อ...ยงกุก ” เสียงใสได้ลอดเข้ามา ทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมองพบว่าเป็นยองแจหมอประจำที่รับดูแลจงออบเป็นพิเศษ รอยยิ้มที่น่ารักผุดออกมาจากใบหน้าขาวของคนตัวเล็กที่ยืนหอบเอกสาร

“ อาการของจงออบเป็นยังไงบ้าง? ” ยงกุกที่พยายามฝืนพูดกับคนตัวเล็ก เขาไม่อยากพูดด้วยเพราะเมื่อเช้าก็เจอเรื่องที่เขาไม่ค่อยชอบใจนัก แต่ทำยังไงได้ตอนนี้จงออบอาการเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ อย่างน้อยๆ พูดถามไถ่หาอาการยังดีกว่าหยิ่งทะนงไม่ได้อะไรขึ้นมา

คำพูดของยงกุกทำให้ยองแจที่ยืนทำตัวเกร็งตกใจทันที เพราะนึกว่ายงกุกจะไม่ยอมพูดด้วยหลังจากที่เขาอยู่กับแดฮยอน ตอนนี้ความมั่นใจของยองแจได้ค่อยเพิ่มขึ้นจากยี่สิบเป็นสามสิบนิดหน่อย

“ เอ่อ..นายก็รู้ใช่ไหมว่าจงออบเป็นโรคฮีโมฟีเลียบวกกับหอบหืด ” คำพูดของหมอทำให้คนที่รู้อยู่แก่ใจนิ่งเงียบ ใช่! จงออบเป็นโรคฮีโมฟีเลีย หรือโรคเลือดไหลไม่ยอมหยุด เกิดจากมีการเปลี่ยนแปลงทางโมเลกุลที่เรียกว่าดีเอ็นเอและภาวะขาดปัจจัยการแข็งตัวของเลือดที่เรียกว่าแฟคเตอร์ 8 หรือ แฟคเตอร์ 9 มาแต่กำเนิด ดังนั้นการรักษาผู้ป่วยโรคนี้ต้องให้แฟคเตอร์เข้มข้นทดแทนปัจจัยการแข็งตัวของเลือดที่ผู้ป่วยขาดไป

“ จงออบร่างกายอ่อนแอมาก ถ้านายส่งตัวช้าเกินจงออบอาจจะขาดเลือดตายเลยทันทีถ้าไม่ทันได้รับตัวยาแฟคเตอร์ ตอนนี้อยากให้จงออบอยู่นอนที่นี่สักระยะเพื่อดูอาการต่อสักพัก ” ยองแจร่ายยาวพูดถึงอาการของจงออบให้ยงกุกฟัง เขาได้แต่ก้มหัวรับเพราะทั้งหมดเป็นความผิดของเขาที่ไม่อาจให้อภัยตัวเองได้

“ แล้วตอนนี้ยาพ่นหอบหืดกับแฟคเตอร์หมดรึยัง เดี๋ยวจะได้สั่งยาให้ ” ยองแจมองหน้าคนอมทุกข์ที่ตอนนี้เหม่อลอยไปไหนต่อไหน แต่เมื่อเขาได้สติก็ตอบรับว่าตัวยาใกล้จะหมดทำให้ยองแจรีบสั่งยาทันที ก่อนที่เจ้าตัวจะไปจากโรงพยาบาล

พ่อครับ..แม่ครับ..ถ้าผมดูแลจงออบไม่ได้พ่อกับแม่จะให้อภัยผมไหม?




TBC


ฮรือ...จงออบเป็นโรคร้าย ; - ; แล้วบังจะทำยังไงต่อนะ?
อ่าเปิดเทอมแล้วสิ งายยุ่งมากเลย แต่ไรท์เตอร์ก็พยายามทยอยเอาลงละกันนะ 55555
รีดเดอร์คนไหนที่เปิดเทอมแล้วก็ขอให้ตั้งใจเรียนกันด้วยนะ เดี๋ยวพี่บังไม่รักนะจะ ;)

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

280 ความคิดเห็น

  1. #268 ไข่เจียว (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 02:50

    ง่าาาา น้องมุนน พี่แบบบบังก้ละมุนเหมือนกันนะ
    #268
    0
  2. #232 aim13542 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2556 / 17:27
    ออบของเค้าTT^TT
    #232
    0
  3. #225 nan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2556 / 07:23
    สงสารออบจังเรย......!!
    #225
    0
  4. #214 ColoRsoFpArr0t (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2556 / 23:01
    ฟีลลิ่งมันบั่บ มันบั่บ ตอนนี้ บังออบ ทันมั้ยพี่ออย 

    555555555555555555 
    #214
    0
  5. #212 MicKy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 22:36
    เฮียบังโมโหน่ากลัวไปนะ แล้วตกลงเรื่องหมอแจจะเอาไงต่อเนี้ย จงออบเป็นโรคเป็นโรคร้ายอ่ะ น่าสงสารจังเลยอ่ะ แล้วจุนฮงจะหนีออกมาได้มั๊ยเนี้ย
    #212
    0
  6. #207 BF B1A4 FC (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 08:07
    ไอหน้าดำที่ว่าแด้ปะ 555555
    #207
    0
  7. #206 kego_jung (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 00:59
    พี่บังหึงจัดเลย... ใจเย็นๆ พี่
    พี่้ต้องอยู่ดูแลจงออบก่อนนะ จงออบเป็นงี้ด้วยอ่ะ
    โอยยยยยยย ออบบี้เป็นขนาดนี้อ่ะ
    หาคนดูแลอยากจุนก็ดีนะพี่บัง 555555555555555555
    #206
    0
  8. #204 mymintmaple (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 00:31
    หู้ยยยยย พี่บังโมโหร้ายยยยย -0- น่ากลัว.. 55555555555555 เอ้ะ นังจูโตจะตายอยู่แล้วยังมาเล่นเลโก้อีก -..-
    เฮ้ย !! อย่าพึ่งตีกันนะ เอ้อ อย่างงั้นแหละ ใจร่มๆไว้นะ 55 กิ้ววว พี่บังน่ารักที่ฝุด พาไปซื้อของเล่น.. ==;;
    นังจู แอบแต๊ะอั๋งออบบี้อีกแล้วนะ !! ทำบ่อยๆสิ 55 เฮ้ยยยยยยย !! ย๊ากก แกยิงออบบี้หรอออออออออออ !!
    แกตายแน่พวกลูกกระจ๊อกพ่อนังจู !! พี่บังยิงหัวเฉ.าะแน่ๆ !! แงงงง ออบบี้เป็นฮีโมฟีเลียด้วยยย TT[]TT
    หมอแจ้ต้องช่วยออบบี้นะนะนะ TT ตัวเองมาต่อไวๆนะ เค้าจะเข้ามาเม้นทุกตอนเลย #การบ้านทับหัวเค้าแล้วตัวเอง TT
    #204
    0
  9. #203 Babysalapao (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 00:25
    งืออออออออจงออบน่าฉงฉานนน TT
    #203
    0