[fic mblaq] Love or Lodged {END}

ตอนที่ 8 : Chapter VII : Rape

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 621
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 เม.ย. 55

Chapter VII

Rape

“หลังจากนี้นายทำอะไรไม่ได้แล้วมีร์~” ใบหน้าที่ตื่นตะหนกทำให้ร่างสูงกระตุกยิ้มก่อนจะเผลอส่งแรกไปมากกว่าเดิมจนเลือดไหลออกมาตามเรียวแขน

“ผะ ผมเจ็บ” ใบหน้าที่ซีดเซียวและร่างกายที่ยังคงสั่นอยู่ทำให้เขาอดสงสารไม่ได้ ก่อนจะปล่อยมือบางให้เป็นอิสระ

“ถ้านายยอมดีๆก็จบแล้ว” ดันร่างเล็กให้นอนราบไปกับเตียง ลูบไล้ที่เรียวขาก่อนจะนับแยกออกจากันให้เขาแทรกตัวเข้าไปได้

“ไม่เอา!! ผมไม่อยากมีอะไรกับคุณ” ผลักร่างสูงออก และก้าวลงจากเตียงใส่เสื้อผ้าที่หล่นกระจายอยู่ทั่วพื้นแต่ก็ยังไม่ทันได้วิ่งหนีไปไหน

“งั้นฉันจะข่มขืนนายแล้วกัน” จับร่างเล็กที่กำลังจะก้าวออกจากห้องมาโยนลงบนเตียงและคร่อมเอาไว้ ส่วนร่างบางก็ได้แต่ตกใจอย่างเดียว

“ไม่เอา!!!” ถีบไปที่ร่างสูงก่อนจะวิ่งออกมาจากห้องทั้งๆที่ไม่ได้ใส่เสื้อ(เพราะโดนฉีกแล้ว) ใส่สปีดมายังห้องของตัวเอง

“เฮ้อ~ เหนื่อยจัง” ลงกลอนเสร็จก็ทรุดตัวลงประตู ก่อนจะวิ่งไปหาพี่ชายที่นอนเป็นไข้อยู่ในห้อง “ฮยอง!!!” เตียงว่าเปล่าเหลือแต่หมอนกับผ้าห่ม

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เฮ้ยๆ!! เปิดแล้ว” คนตัวเล็กที่รั้วมือเคาะประตูแทบจะเป็นลมเมื่อซึงโฮโผล่หน้าออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ

“ขอโทษฮะ~ แต่ว่าฮยองอยู่ที่นี้หรือเปล่าครับ” ความกลัวที่มีมากพอพอกับความเป็นห่วงพี่ชาย พยายามสอดส่องสายตาเข้าไปในห้องของร่างหนาตรงหน้า

“อยู่ที่นี้ล่ะ ฉันเอามาเองไม่ต้องห่วง” พูดจบก็ปิดประตูใส่หน้าเขา  ส่วนเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ก็แทบจะเป็นลมเมื่อร่างสูงตรงหน้า

“คะ คุณชางซอน!!!” ตั้งสติได้ก็วิ่ง วิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะสามารถทำได้ แต่ก็โดนร่างสูงรวบเอวเอาไว้และผาดบ่ากลับไปห้องเดิม

“หึ!!”

.

คนสวยที่กำลังส่งสายตาสงสัยมาให้เขา และทำท่าจะลุกขึ้นมาจากเตียงถ้าเขาไม่ห้ามไว้ เพราะว่าน้องชายสุดที่รักของคนสวยมาปรากฏกายหน้าห้องและส่งเสียงดังมากมาย

“มีร์มาทำอะไร ฉันว่าฉันออกไปหาน้องดีกว่านะ” ทั้งที่ไม่แรงแท้ๆยังจะห่วงคนอื่นอีกนะ กว่าจะพามายังห้องของเขาได้ก็เหงื่อตกเลยทีเดียว

“น้องนายแค่ตกใจที่นายหายไปก็เลยโวยวายแต่ตอนนี้...” อยากจะพูดต่อว่าชอลยงกลับห้องไปแล้ว แต่รังสีอัมหิตจากห้องข้างๆทำให้เขาไม่ค่อยหมั่นใจเท่าไหร่

“เหรอ~” ทิ้งตัวลงพิงหัวเตียงและหลับตาลงช้า ซึงโฮที่มองอยู่ได้แต่ส่ายหน้ากับท่าทางที่ไหวของร่างบางบนเตียง

“นอนลงเลยตัวแสบ” กดร่างบางให้นอนลงส่วนตัวเองก็เดินไปเข้าห้องน้ำและกลับมานอนลงข้างๆ

“ซึงโฮ~” เสียงเบาๆจากคนที่ซุกหน้าอยู่กับแผ่นอกทำให้เขาที่กำลังจะหลับตา ลืมตาขึ้นและก้มมอง “นายอยากรู้เรื่องพี่ชายนายหรือเปล่า”

“ไม่!! นอนซะ!!”

.

ตัด ตัด ตัด จ๊ะ หาอ่านตามที่เดิมที่เคยบอกไว้นะจ๊ะ :P

.

มองร่างบางที่หลับสนิทยู่บนเตียง คราบเลือดเละไปทั่วทั้งปลอกหมอน ผ้าปูที่นอน และผ้าห่ม ส่วนร่างบางก็เอาแต่หลับหลังจากจบรอบที่เท่าไหร่...ก็ไม่รู้ ก็ปรากฏว่าคนที่กำลังกอดดันหมดสติไปสะก่อน

“หึ!” ทรุดตัวลงๆข้างๆร่างบาง รั้งคนตัวเล็กเข้ามาในอ้อมกอด ดึงผ้าห่มมาปิดบริเวณแผ่นอกที่เปลือยเปล่า ก่อนจะหลับตาลง

.

“ชอนดุง~ ไข้นายขึ้นอีกแล้วอ่ะ” วางผ้าชุบน้ำลงบนหน้าผากของคนป่วยที่ตอนนี้ความร้อนในกายเพิ่มขึ้นกว่าเดิม

“อืม~” ทำหน้างอก่อนจะหลับตาลง ส่วนร่างสูงก็ได้แต่ส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยใจก่อนจะเดินออกไปส่งให้คนเอาโจ๊กมาให้

“ชอลยงไปไหนล่ะ” สาวใช้ได้แต่ทำหน้างงกับคำถามของเจ้านาย

“เอ้~ คุณชอลยงมาหาท่านเมื่อคืนแล้วยังไม่ได้กลับไปที่ห้องเลยนะคะ” ประโยคของสาวใช้ทำเอาเขาอยากจะวิ่งไปเคาะห้องของน้องชายเหลือเกิน

“งั้นเดี๋ยวฉันถามอีจุนเอง อย่าลืมโจ๊กกับยาล่ะ ด่วนเลย” เดินกลับเข้าไปในห้องก่อนจะนั่งลงข้างๆคนป่วยที่นอนหลับตาอยู่

“กินข้าวเร็วตัวแสบ” ค่อยพยุงคนป่วยให้ลุกขึ้นนั่ง และทำการกรอโจ๊กเข้าไปจมหมด ตามด้วยการป้อนยาแบบเดิมๆจนโดนคนป่วยตีเอาๆ

“ฉันป่วยอยู่ยะ นายกำลังแกล้งคนป่วย” ดันมือหนาที่สอดเข้าไปใต้เสื้ออกก่อนจะจ้องด้วยสายโกรธๆกับหน้าแดง

“ฮ่าฮ่า ขอโทษ~”

“เรื่องพี่ชายนายหน่ะ นายกำลังเข้าใจผิดนะ คะ อื้อ!” กลืนประโยคที่ร่างบางจะพูดเขาไปในลำคอจนหมด กัดที่มุมปากจนเลือดค่อยๆไหลออกมา อุณหภูมิในโพรงปากทำให้เจาตกใจ มือบางที่ดันหน้าออกกลับตกไปข้างลำคัว

“ชอนดุง~” ผละออกมาจากคนป่วยที่หมดสติไปแล้ว วางลงกับเตียงด้วยความแผ่วเบาดึงผ้าห่มมาปิดอกและเดินออกจากห้องไปเงียบๆ

.

“อื้อ~” ปวดหัว ปวดตัว ปวดแขน ปวดขา ปวดหลัง ปวดเอว ชอลยงได้แต่นึกในใจกับอาการปวดตามร่างกายทุกที แถมยังขยับตัวไม่ได้อีก ทำไมกันนะ

“ตื่นแล้วเหรอมีร์” ใบหล่อเหลาที่อยู่ห่างไม่ถึงคืบทำให้เขาตกใจแต่พอจะขยับตัวก็ปวดแปลบไปทั่วตัว

“อะ ทำไม?” ทำไมเขาถึงมานอนอยู่กับชางซอน ทำไมเขาถึงปวดตัวอย่างนี้ ทำไมเสียงเขาถึงแหบแบบนี้ ทำไมล่ะ

“นายจำอะไรไม่ได้เลยงั้นสิ” ชางซอนยันตัวขึ้นก่อนจะเอื้อมมือไปกดรีโมททีวีที่ปลายเตียง ส่วนร่างบางก็ค่อยลากตัวขึ้นให้พ้นจากเตียง

“อะไรอ่ะ” มองภาพที่ปรากฏบนโทรทัศน์ด้วยความตกใจ ภาพของคนสองคนที่กำลังร่วมรักกันอย่างสนุกสนาน ความตกใจและความกลัวเกาะกุมจิตใจอีกครั้ง ก่อนที่ภาพเมื่อคืนจะค่อยๆย้อนกลับมาใหม่

“ทำหน้าอย่างนี้จำได้แล้วเหรอ” โน้มหน้าลงมาหาคนที่กำลังตกใจ แต่พอยื่นเข้าไปใกล้กว่าเดิมก็โดนดันกลับมา

“คือ ผม” กำหมัดแน่นด้วยความกลัว ร่างกายที่ขยับไม่ได้ยิ่งทำให้กลัวมากกว่าเดิม ปัดมือหนาทื่ยื่นมาหาด้วยความกลัว “อย่าเข้ามานะ!!!” ลากตัวเองลงจากเตียง

“เฮ้ย!!! อีจุน” ซึงโฮแทบหัวใจวายเมื่อร่างบางที่พื้นจับข้อเท้าของเขา แถมใบหน้าก็ชวนให้ขนลุก ใต้ตาก็ดำ ปากก็บวมแถมยังมีรอยช้ำอีก ถึงจะมีเสื้อเชิ้ตสีขาวของชางซอนปิดอยู่ แต่ก็พอจะสังเกตรอยแดงเป็นจ้ำและรอยกัดตามเรียวขาและหัวไหล่ที่โผล่ออกมา

“อย่ามองเมียน้องชายอย่างนั้นสิ” ชางซอนกระโดลงจากเตียงและมาอุ้มคนตัวเล็กกลับมาที่เตียง ส่วนเจ้าตัวก็สั่นอย่างรุนแรงจนเขายังตกใจ แถมตัวยังอุ่นๆอีกด้วย

“หึ! ฉันก็แค่มาดูว่านายได้เอาชอลยงเขามานอนด้วยหรือเปล่า บังเอิญมีเมดมาถามแล้วไม่รู้ว่าจะตอบยังไง ดูแล้วไม่ใช่แค่นอนอย่างเดียว ระหวังพี่ชายเขามาแหกอกเอาหรอก” บ่นจบก็เดินออกจากห้องไป

“ปล่อยผมไปเถอะ ผมจะไม่มากวนใจคุณอีกแล้วจริงๆนะ” ชอลยงกอดเขาตัวเองแน่นและขยับหนีไปอยู่กลางเตียง

“นายกลัวอะไรมีร์~ ฉันไม่ทำอะไรนายหรอก” ดึงร่างบางขี้กลัวมาหาเขาและโอบไหล่เอาไว้ สายตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“กลัว คุณ”คำตอบของชอลยงทำเอาเขาอมยิ้มก่อนจะดึงร่างบางมานั่งบนตักและกอดเอวเอาไว้

“ต่อไปนี้ฉันจะไม่ทำร้ายนายอีกแล้วนะ เชื่อฉันสิ” กอดร่างบางด้วยสองแขน และกดจมูกลงที่ผมหอมก่อนจะอุ้มร่างบางไปห้องน้ำ



















Talk : ถ้าพิมพ์ผิดขอโทษด้วยนะคะ หาอ่านส่วนที่ตัดตามที่เคยให้ไว้นะจ๊ะรีดเดอร์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

157 ความคิดเห็น

  1. #156 2PM4MBLAQ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2556 / 20:57
    pooky_love_bow@hotmail.com ขอตอนที่หายไปหน่อยนะค่ะ
    #156
    0
  2. #127 TANH_ZEPIA (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 21:23
    ชางซอน แกช่าง.... T^T
    อ่านแล้วสงสารมีร์จับขั้วหัวใจ
    ข่มขืนยังไม่พอ ถ่ายคลิปไว้ดูเล่นอีกด้วยแน่ะ
    แกชักจะน่ากลัวเกินไปแล้วนะอีจุน - -''
    ประโยคตอนท้ายอะ...
    "ฉันจะไม่ทำร้ายนายอีกแล้ว"
    เชื่อได้เรอะ =[]= ฉันว่าอีกเดี๋ยวนายต้องกลับคำพูดอีกชัวร์ๆ
    แต่ถ้าไม่ละก็ มีร์โชคดีไป
    เรียกว่ายอมเจ็บครั้งนึง ชางซอนทำดีด้วยตลอด ก็คุ้มละ (มั้ง)

    ถ้าชอนดุงรู้ว่าอีจุนกดมีร์ไปแล้ว จะเป็นยังไงเนี่ย
    พี่ชายคนนี้ยิ่งเป็นโรคหวงน้องขั้นน่ากลัวอยู่ด้วย
    ดุงหายป่วยเมื่อไร สงสัยชางซอนเละ!
    555+


    ปล. แอบสงสัยตอนที่ดุงพูดเรื่อง "พี่ชาย" กับซึงโฮ
    แล้วซึงโฮก็ดูเหมือนไม่อยากจะนึกถึง
    หรือว่านี่จะเป็นเหตุผลที่ทำให้ตระกูลยังแค้นตระกูลปาร์ค
    อ่า...ติดตามต่อไปๆ
    #127
    0
  3. #102 เต้าหู้อน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2555 / 01:12
    ซึงโฮถึงกับตกใจสภาพมีร์กันเลยทีเดียว 555555
    #102
    0
  4. #91 PuPea Lalaln (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2555 / 23:51
    มีร์เสร็จจุน
    ถ้าดุงรู้คงจะโกรธน่าดูเลยนะ 

    #91
    0
  5. #76 pu__A (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2555 / 09:24
    จุนสมหวังแล้วละสิ ทีนี้ก็เหลือแต่ลีด

    ลีดสู้ ๆ นะคะ (ช่วงนี้ลีดทำตัวน่ารักกับดุงตลอดเลย) ^^

    คุณพ่อบ้านหายไปกับสายลม เมื่อไรจะได้ออกมาน้า 55

    ไรเตอร์ สู้ ๆ คะ
    #76
    0
  6. #32 klasyhcp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 เมษายน 2555 / 01:15
    มีรืออา เสร็จจุนจนได้สินะ TT
    ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าดุงรู้เข้าจะเป็นยังไง
    ยิ่งหวงน้องชายอยู่ด้วย 
    จริงเหรอที่ว่าจุนจะไม่ทำร้ายมีรืออีกน่ะ
    แปลว่าก็เริ่มชอบกันแล้วสิ ><

    #32
    0
  7. #30 traeh (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 เมษายน 2555 / 20:26
    ติดตามนะคะ :)

    สู้ๆค่ะ
    #30
    0