[fic mblaq] Love or Lodged {END}

ตอนที่ 6 : Chapter V : Annoyance

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 566
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    21 เม.ย. 55

Chapter V

Annoyance

            “ใครว่ะ” เมื่อได้สติกลับคืนมาตั้งแต่นำสาด ไหนจะโดนดัน(?)ลงมาจากเตียงอีก กวาดสายตามองสองพี่น้องที่คนพี่กำลังยิ้มอย่างสบายใจ ส่วนคนน้องก็ยังคงมีใบหน้าตกใจอยู่

            “เชิญอาบน้ำครับ คุณซึงโฮ” ผายมือไปทางห้องน้ำ ส่วนคนถูกถีบที่ไม่รู้ตัวว่าโดนถีบก็เดินเข้าห้องน้ำไปด้วยความหัวเสีย ร่างบางตรงไปยังตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงออกมาวาง รวมด้วยเสื้อสูทสีขาว มองน้องชายที่ยืนตัวหลีบอยู่

            “ไปห้องต่อไปกันเถอะ” จับมือน้องชายลากที่อีกห้องนึ่ง ภายในตกแต่งด้วยโทนสีขาวปกติ มีก้อนกลมนอนอยู่ตรงกลางเตียง

            “ฮยอง~ เดี๋ยวผมปลุกเอง” ใบหน้าน่ารักที่ต่างจากพี่ชาย รั้งไม่ให้คนพี่เข้าห้องน้ำ เพื่อทำการสาดน้ำอย่างคราวที่ผ่าน

            “งั้นเดี๋ยวฮยองเตรียมน้ำแล้วกัน” พยักหน้ารับปล่อยให้พี่ชายเข้าห้องน้ำไป ส่วนตัวเขาก็เดินไปข้างเตียงหยิบแจกันหัวเตียงมาฝาดที่ก้อนกลมๆกลางเตียง

            “โอ๊ย!! โอ๊ยๆเจ็บๆ” เมื่อได้ยินเสียงร่างสูงก็วางแจกันที่เดิมและทำท่านิ่ง ก่อนจะยิ้มหวานให้ร่างสูงที่เงยหน้ามากจากเตียง

            “อรุสวัสดิ์ครับ คุณชางซอน” ผายมือไปยังห้องน้ำที่มีพี่ชายคนสวยยืนมองด้วยสายที่ไม่ไว้ใจ ก่อนจะเดินมาข้างๆน้องชาย

            “ผมเตรียมน้ำและเสื้อผ้าให้แล้วนะครับ” กอดคอน้องชายออกไปด้านนอกด้วยรอยยิ้ม ส่วนร่างสูงที่เจ็บไปทั่วตัวก็ได้แต่ลากสังขารเข้าห้องน้ำไป

            .

            “ทำไมอาหารเช้าหน้าตาแบบนี้” ซึงโฮมองมื้อเช้าของซังฮยอนด้วยความตกใจ กำข้าวมากมายหลายอย่างจนเลือกกินไม่ถูก

            “นี่คือมื้อเช้าของฉัน พวกนายไม่ยอมกินข้าวสมองเลยฝ่ออย่างนี้ไง” จิ้มนิ้วลงไปแรงๆที่ขมับของร่างหนาก่อนจะตักข้าวยัดใส่ปาก “ถ้าพวกนายไม่พอใจก็ไม่ต้องกิน” ยกยิ้มอย่างชอบใจก่อนจะเดินไปหาน้องชายที่กำลังล้างจานอยู่

            “ชอนดุงฮยอง~” ยิ้มหวานให้พี่ชายเดินกลับเข้า ช่วยน้องชายล้างจานด้วยรอยยิ้ม

            “เดี๋ยวมีร์ไปล้างสระไหวไหม หรือว่าจะตัดหญ้า เอ๊ะ ทำงานในบ้านดีกว่านะ” มองพี่ชายที่เป็นห่วงเขาด้วยรอยยิ้ม

            “รับทราบครับผม” คนตัวเล็กวิ่งไปห้องอาหารก็พบไม่เหลือใครอยู่แล้ว จัดการเก็บจานที่วางไว้และยกเข้าห้องครัวไป หลังจากช่วยกันล้างจานเสร็จ สองพี่น้องนั่งลงกินข้าวเงียบก่อนจะเก็บจานล้างอีกรอบ

            “มีร์ทำงานในบ้านนะ เดี๋ยวข้างนอกฉันจัดการเอง” ซังฮยอนมองรอบหน้าบ้านด้วยรอยยิ้ม ยอมยิ้มที่ทำเอาคนดูกระตุก “ใช้โอกาสนี้สำรวจบ้านไปด้วยดีกว่า ^^” หยิบกรรไกรตัดหญ้าจากห้องเก็บของและลงมือตัดหญ้าที่ลายกว้างหน้าเงียบๆ

            “ต่อไปก็ถูพื้น” ชอลยงหยิบกระป๋องถูพื้นและไม้ถูพื้นออกมา ก่อนจะพุ่งไปที่ห้องน้ำใกล้และเตรียมสำหรับถูพื้น

            “คุณชอลยงทำงานบ้านเก่งจังเลยนะคะ” สาวใช้ยิ้มหวานให้คนที่กำลังถูพื้นอยู่ ส่วนเจ้าตัวก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆไปให้ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาถูพื้นต่อไป

            “ไม่งานทำเหรอ” ร่างสูงที่เดินลงมาจากชั้นบนทำเอาสาวใช้แตกกระเจิงอย่างรวดเร็ว ส่วนคนที่กำลังถูพื้นก็หลีกเลี่ยงพื้นที่เสี่ยงภัย “จะไปไหนชอลยง” เสียงที่กดต่ำจนเขาขนลุกไปทั้งตัว

            “ก็ไปทำงานไง” เหงื่อค่อยๆผุดขึ้นตามใบหน้าและฝ่ามือ กำไม้ถูพื้นแน่น ส่วนร่างสูงก็นั่งลงที่โซฟาใกล้ๆกัน และจ้องเขาไม่ละสายตาไปไหน

            “มานี่สิ” สายตาที่กดดันทำให้เขาอดที่จะตัวสั่นไม่ได้ อยากจะวิ่งหนีไปหาพี่ชายแต่ก็เลือกที่จะเดินไปตามคำสั่งแทน มองใบหน้าหล่อที่ยังคงไม่ละสายตาไปไหน

            คว้าร่างบางมานั่งลงบนตัก ส่วนคนตัวเล็กก็ออกแรงดิ้นอย่างเดียว และเอาไม้ถูพื้นที่ติดมือมาด้วยฝาดไปที่คนหื่นจัด ความปลอดภัยค่อยๆลดลงเมื่อมือหนาจับไม้ถูพื้นเหวี่ยงไปอีกทาง

            “แสบเหมือนกันชอลยง” อุ้มคนตัวเล็กผาดบ่า ถึงอย่างนั้นมือเล็กๆก็ยังคงทุบ ตี จิก และฝาดที่แผ่นหลังอยู่ดี จนร่างสูงต้องตีที่ก้นแรง

            “โอ๊ย!!! เจ็บนะคุณชางซอน” ดันไหล่กว้างเพื่อจะต่อว่าร่างสูงได้ถนัดแต่ก็ต้องนิ่งไปเมื่อร่างสูงเปลี่ยนจากตีก้นมาเป็น บีบ!!! “คุณชางซอน!!!” มือหนาที่ทั้งเคล้นและบีบหยุดลงก่อนจะก้าวต่อไปยังชั้นบน

            “เงียบ!!!” เสียงที่ดังจัดจนชอลยงอดสะดุดไม่ได้ เจ้าตัวยอมทิ้งตัวให้ร่างสูงอุ้มไปง่ายๆไปขัดขืนเพราะกลัวจนร่างกายไม่กล้าขยับ “รออยู่นี่ล่ะ” ปล่อยคนตัวเล็กไว้ในห้องก่อนจะลงกลอนด้านนอกแล้วเดินจากไป

            .

            “เฮ้อ~” ทิ้งตัวลงบนสนามหญ้าด้วยมองกองหญ้าข้างด้วยความเหนื่อย แต่ร่างสูงที่บังแสงแดดอยู่ทำให้เขาหันไปมอง “ซึงโฮ!!!”

            “ว่าไงแค่นี้เหนื่อยแล้วหรือไง” ทิ้งตัวลงไปทับร่างบางที่นอนอยู่บนพื้น เหงื่อที่มากมายทำให้เสื้อเปียกและแบนไปตามสัดส่วน

            “ลุกไปนะ แล้วนายไม่ไปทำงานหรือไง” ดันคนที่ทิ้งน้ำหนักลงมามากเกิน  เบือนหน้าหนีด้วยความรำคาญ “ถ้าไม่ลุกไปฉันจะเอากรรไกรตัดหญ้าแทงนายแน่”

            “ไปทำงานต่อได้แล้วชอนดุง” กระชากร่างบางให้ลุกขึ้นก่อนจะพาเดินมายังด้านข้างตัวบ้าน “ล้างสระหน่อยสิชอนดุง” ผลักร่างบางลงไปในสระและนั่งที่เก้าอี้ใกล้ๆสระ

            ตูม!!! “ไอบ้า จะฆ่ากันหรือเนี่ย” ตั้งตัวให้มีสติก่อนจะยืนอยู่ในน้ำพลางส่งสายตาโกรธจัดไปให้ซึงโฮที่นั่งยิ้มกวนๆอยู่

            “วันนี้ฉันไม่ไปทำงานอยู่แกล้งนายดีกว่า” สาวใช้วางกาแฟและเค้กลงบนโต๊ะใกล้ๆก่อนจะถอดออกไป ส่วนร่างบางก็ขึ้นจากน้ำและตั้งท่าจะกลับไปที่ห้อง “ล้างสระสิ”

            “ฉันเปียกอยู่นายไม่เห็นหรือไง ตาก็ไม่ได้บอดนี่” เสื้อยืดสีดำและกางเกงขาสั้นแนบเนื้อยิ่งกว่าเดิม เปียกขนาดนี่ข้างในก็คงไม่รอด

            “ไม่เห็นไม่สนใจ ทำงานของนายต่อ” คนฟังได้แต่กระฟัดกระเฟียดก่อนจะเดินไปเปิดทางระบายน้ำและกลับไปหยิบอุปกรณ์ที่ห้องเก็บของ

            ลงมือขัดสระเงียบด้วยความโกรธ ระบายความแค้นทั้งหมดลงไปที่แปรงขัด แต่ก็หยุดลงเมื่อเค้กหลายก้อนหล่นลงมาใบสระ ห่างจากเขาไปไม่มาก ไอห้อย!!!

            “ไอห้อย!!!” ซ่า~ กาแฟร้อนถูกสาดเข้าเต็มๆที่ใบหน้าสวย “อ๊าก!!! ร้อน!!!” ทิ้งตัวกลับลงไปในสระ เช็ดหน้ากับเสื้อ เอื้อมมือไปเปิดน้ำจากสายยางมาล้างหน้าตัวเอง ก่อนจะเก็บความโกรธเอาไว้แล้วลงมือขัดสระต่อ ส่วนซึงโฮก็อดจะสงสารคนที่กำลังสระอยู่ไม่ได้

            “ทำงานเร็วๆสิ” เป็นคนห่วงจับใจแต่ก็เลือกที่จะไม่พูดออกไป ได้แต่นั่งฟังเสียงแปรงที่ดังขึ้นเรื่อยๆ

            หนึ่งชั่วโมงผ่าน

            “เฮ้อ~” เนื่องจากเค้กที่ซึงโฮโยนลงมาทำให้ต้องเอาน้ำร้อนมาล้าง กว่าจะล้างหมดน้ำร้อนก็ลวกมือไปหลายรอบอยู่ ไหนจะกาแฟที่ลวกหน้าเมื่อกี้อีก เก็บอุปกรณ์ก่อนจะปล่อยน้ำเข้าสระและเดินกลับมาที่ห้องเพื่ออาบน้ำและทำแผล

            “คุณชอนดุงคะ นายท่านให้ไปพบที่ห้องเดียวนี้คะ” สาวใช้ยิ้มหวานให้ก่อนจะเดินจากไป ส่วนเจ้าตัวก็ได้แต่ถอนหายใจและเดินไปเงียบๆ

            .

            ก๊อก~  ก๊อก~ “คุณชอนดุงมาแล้วคะ” สาวใช้เคาะประตูก่อนจะเดินจากไป ส่วนเขาก็ได้แต่ผลักปะตูเขาไปด้วยความเซ็ง

            “มีอะไร” มองร่างสูงที่นั่งอยู่บนเตียง ความโกรธที่เอากาแฟมาสาดหน้าเขายังคงไม่หมดไป ทั้งที่ตอนที่เขาสาดกาแฟมันอุ่นแล้วแท้ๆ

            “ฮ่าฮ่า หน้านายบวมมากเลยนะชอนดุง” ปล่อยเสียงหัวเราะทั้งๆที่ในใจเป็นห่วงมากกว่าเดิม แสดงว่าคนตรงหน้ายังไม่ได้ทายาแน่นอน แผลถึงบวมแดงแบบนี้

            “เฮอะ! แล้วไง เรียกมาทำไม” เดินไปนั่งลงบนเตียงแบบไม่กลัวเจ้าของห้องเท่าไหร่ คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ยังจะมาแซวอีก ไอบ้าเอย

            “เดี๋ยวทำแผลให้แล้วกัน” เดินมานั่งลงตรงหน้าซังฮยอนก่อนจะบีบยาที่นิ้วและเริ่มทาที่รอยแดง แววตาที่จดจ้ออยู่ที่รอบแผล สัมผัสอ่อนโยนจากปลายนิ้ว สายตาที่บังเอิญประสานเข้าหากัน ร่างหนาค่อยๆดันคนเจ็บลงบนเตียง โน้มลงไปเก็บความหวานที่ริมฝีปากที่เผยออกเล็กน้อย แทรกลิ้นเข้าไปเกี่ยวตวัดกับลิ้นเล็กด้านใน ความดื้อด้านทำให้ไม่มีใครหลีกหนีหรือถอนริมฝีปากออกจากกัน

            “กินยาแล้วนอนที่นี้นะ” ดึงผ้าจากปลายเตียงขึ้นมาปิดหน้าอก ส่วนคนตัวเล็กก็ได้แต่ทำหน้างง

            “แล้วยาละ แล้วนายมีแผนอะไรหรือเปล่าเนี่ย” ความไม่ไว้ใจถูกส่งไปให้ร่างสูงเต็มๆ ส่วนร่างสูงแค่เค้นยิ้มก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆและกอดเอาไว้

            “ไว้นายหายดีแล้วค่อยแกล้งต่อดีกว่า” จับใบหน้าสวยที่กำลังมาซุกลงที่หน้าอก ส่วนเจ้าตัวก็หากำไรจากซอกคอขาวๆหอมๆ

            .

            ชอลยงนอนลงบนเตียงด้วยความอ่อนใจและกลัวจับจิต แต่ก็เป็นห่วงพี่ชายที่ทำงานอยู่คนเดียวแล้วถ้าเกิดรู้ว่าเขาหายตัวไปอีกคงเป็นห่วงมากกว่าเดิมแน่ๆ

            “ง่วงแล้วเหรอ มีร์~” ร่างสูงทิ้งน้ำหนักตัวลงมาบนคนตัวเล็กที่น้อยอยู่บนเตียง ส่วนคนตัวเล็กดิ้นหนีเบาๆแต่ก็ไร้ผลอยู่

            “คุณจะให้ผมออกไปข้างนอกแล้วใช่ไหม” ดันไหล่เอาไว้พลางส่งสายตาหวาดกลัวไปให้ เขากลัวท่านี้ กลัวเตียงนี้ กลัวห้องนี้ และกลัวคนคนนี้มากด้วย

            “ไม่ล่ะ นายเห็นกล้องไหม” มองตามไปชางซองบอกถึงจะสังเกตเห็นกล้องแต่ละตัว รอบเตียง “นายจะได้เป็นนางเอกหนังเอวีแล้วนะ” อาศัยจังหวะที่ร่างบางตกใจฉีกเสื้อยืดสีชมพูออกจนเจ้าตัวหน้าซีด

            “มะ ไม่เอา อื้อ~” กลืนเสียงหวานๆลงคอไปจนหมด บังคับคนกำลังหลีกหนีให้ตอบรับสัมผัสอย่างเร้าร้อน และรุนแรง มือหนาลูบไปทั่วแผ่นอกที่เปลือยเปล่า เลื่อนมายังกางเกงขาสั้นสีดำปลดตะขออกและดึงออกภายในคราวเดียว จนตัวเล็กไม่เหลืออาภรณ์สักชิ้น

            “พวกนายใช้อะไรอาบน้ำเนี่ย ทั้งเนียนทั้งลื่นดีแหะ” ลูบเรือนร่างขาวสะอาดด้วยความชอบใจ จูบไล้ไปตามผิวขาวๆที่แสนจะหอมและสะอาด

            “อะ อืม~ ปะ ปล่อย” กัดมือเพื่อกลั้นเสียงที่ครางที่แสนจะแปลกประหลาดของตัวเอง ส่วนอีกมือก็ดันหัวไหล่ของร่างสูงเอาไว้

            “มันยังไม่เริ่มเลยนะ” จับเรียวขาแยกออกจากกันและแทรกตัวเข้าไประหว่างขาของคนตัวเล็ก แต่ใบหน้ากวนๆกลับมีน้ำใสๆคลอที่เบ้าตา “เฮ้~ มีร์”

            “อึก! ฮือๆ ออกไปนะผมจะกลับไปหาฮยอง” ผลักร่างสูงออกก่อนวิ่งออกมาโดนไม่ใส่เสื้อผ้า พาตัวแองกลับมายังห้องนอนของตัวเองด้วยความรวดเร็ว และปิดประตูลงกลอนแน่นหนา

            “โถ่เว้ย!!!” เป็นเพราะความตกใจทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก ได้แต่มองคนตัวเล็กวิ่งหนีไปด้วยความสงสารแต่พอมาถึงเจ้าตัวก็ขังตัวเองอยู่ในห้องสะแล้ว ลงกลอนสะแน่นเชียว

            “ค่อยง้อแล้วกัน” เกาหัวแรงๆด้วยความไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงแคร์คนตัวเล็กคนนี้จัง นั่งลงตรงหน้าประตูห้องพัก ก่อนจะฟังเสียงสะอื้นและร้องไห้ด้วยความเจ็บที่หัวใจ

            .

            12.00 น

            “ชอนดุง นายจะไปไหน” ซึงโฮมองคนที่กำลังลงจากเตียงด้วยความที่อดเป็นห่วงไม่ได้ หน้าก็พึ่งหายบวม แถมมือยังไม่หายสนิทด้วย

            “ฉันเป็นห่วงมีร์หน่ะ” เดินออกจากห้องไปเงียบๆ ปล่อยให้เขานั่งยิ้มอยู่คนเดียว กลิ่นกายหอมๆยังคงลอยอยู่เต็มห้อง

            .

            “ฮือๆ”

            “มีร์!!! เป็นอะไร” น้องชายที่นอนร้องไห้อยู่บนเตียงทำให้เขาตกใจไม่น้อย ใต้ตาบวมแดงแสดงว่าผ่านการร้องไห้มาเป็นเวลานาน

            “ฮือๆยะ ฮยอง~ ผมไม่ไปทำงานแล้วนะ” กอดพี่ชายแน่นซุกหน้าลงกับแผ่นอก

            “ไม่ต้องกลัวนะ ค่อยๆตั้งสติตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วนะ” เช็ดน้ำตาที่ให้น้องชาย

            “ อึก ฮะ”

            “ทีนี้ค่อยๆเล่าให้ฮยองฟังนะว่าเกิดอะไรขึ้น ฮยองจะได้ช่วยแก้ปัญหาไง” ลูบหัวน้องชายที่ฟูและยุ่ง






















Talk : มันนานมากล่ะสิกว่าจะลงแต่ละตอน 555555+ ตอนนี้เร่งปั้นแบบเต็มสีปีด >O<


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

157 ความคิดเห็น

  1. #125 TANH_ZEPIA (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2555 / 21:39
    ลีดถือโอกาสแก้แค้นตอนดุงสาดกาแฟใส่ใช่มะ
    ตอนอ่านนี่แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
    ไม่นึกว่าลีดจะกล้า!! นึกว่าดุงซะอีกที่เป็นฝ่ายสาดกาแฟอีกครั้ง
    ถึงกับหน้าบวมเลย โถๆๆ ดุงดุงน้อยของเรา เสียโฉมเลยลูก T_T
    อิลีดกวนมากบทนี้ นั่งดูดุงขัดสระแถมยังไปแกล้งอีก
    แล้วตอนสุดท้ายก็มาทำดีด้วย เหอะๆ - -++
    อย่าไปยอมง่ายๆ นะดุงกี้ ตบหัวลูบหลังตลอดอะครอบครัวยัง

    มีร์!! เกือบไปแ้ล้วไหมล่ะ
    อารมณ์ไหนวะนั่นจุน อยู่ดีๆ แกจะไปจับเค้าปล้ำ!!
    ปล้ำเฉยๆ ไม่พร้อม ตั้งกล้องด้วยแน่ะ
    แกมันโรคจิตไปแล้ววววววว
    สมควรให้มีร์โกรธแหละ 55+
    #125
    0
  2. #100 เต้าหู้อน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2555 / 01:02
    ลีดดูอ่อนโยนดีนะ แต่จุนหื่นมาก 555555
    #100
    0
  3. #89 PuPea Lalaln (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2555 / 23:35
    ลีดๆทำเกินไปน้าาาาาาาาเอกาแฟสาดใส่หน้าดุงกี้จนแสบร้อนไปหมด
    น่าสงสาาร ทั้งดุงและมีร์อะ  
    ดุงแค่เอาน้ำสาดแต่ลีดเอากาแฟสาดเลยอะ  
    #89
    0
  4. #74 pu__A (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2555 / 08:53
    ถึงจะเชียร์ลีดแต่ลีดก็ทำเกินไปน้า ยังดีที่มีทำแผลให้ดุง ^^

    จุนลดความหื่นลงบ้างจะดีมาก มีร์น่าสงสาร

    คุณพ่อบ้านหายไปเลย ><

    ติดตามอยู่นะคะ
    #74
    0
  5. #63 yoonnie-snsd (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 15:36
    = = ........เอ่อ.........

    เอาน้ำมาสาดตอนปลุกมันยังไม่แรงเท่ากับเอากาแฟสาดใส่หน้านะท่านลีด-*-

    แต่!!! ไม่เป็นไร ทำแผลให้ดุงกี้ ก็ถือว่าหายกัน!!^^
    #63
    0
  6. #39 กลีบดอกทานตะวัน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 17:17
    ยางใใจร้ายอ่าาา คิดว่าจะทดแทนได้เหรอ เช๊อะๆๆๆ
    งอนยางอ่าเอากาแฟราดดุง
    ทำได้ไง ง๊ากกกก
    #39
    0
  7. #29 klasyhcp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 21:47
    ตอนนี้สงสารดุงอ่า
    ไม่เข้าใจพี่ลีดเลยจริงๆ ทำไมต้องทำร้ายดุงขนาดนั้น
    ตอนที่เอากาแฟสาดหน้านี่แบบ เฮ้ยย ทำได้ไงว้าา T_T
    แล้วพอทำเสร็จก็มานั่งสงสารซะเอง (แล้วทำไปทำไมคะลีด - -)
    แต่ก็พออภัยให้ได้ เพราะลีดทำเราเขินตอนที่ทำแผลให้ดุง ฮ่าาาา
    จุนแอบร้ายอะ มีรือเกือบไปแล้วนะ TT
    #29
    0
  8. #27 traeh (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 21:18
    ติดตามๆ :)
    #27
    0
  9. #26 BlacktisT (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 00:12
     ซึงใจร้ายมากกกกกกกกก เอากาแฟสาดหน้า o[ ]0
    จุนนี่ก็หื่นตลอด =.,=
    #26
    0
  10. #25 YinG_KIM (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 19:06
    ฮือออ สงสารทั้งดุงทั้งมีร์อ่ะ

    ทำไมซึงต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย เอากาแฟสาดใส่หน้าเลยใจร้ายมากกก

    ฮือออออ แค่คิดก็ปวดแสบปสดร้อนแล้ว

    ตบหัวแล้วลูบหลังอ่ะลีด (เหมือนจะแค้นลีดมาก ฮ่าๆๆๆ) 
    #25
    0