[fic mblaq] Love or Lodged {END}

ตอนที่ 15 : Chapter XIV : Action

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 535
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    8 พ.ค. 55

Chapter XIV

Action

            ชอลยงปล่อยให้นำตาไหลด้วยความเสียใจ หลังจากที่เขารวบรวมความกล้าบอก รัก ไปกลับได้รับคำตอบด้วยใบหน้าที่ตกใจ ตื่นตะลึง และกังวล ก่อนที่ร่างสูงจะหอบเสื้อกลับไป

            “นั้นสินะ เรามันเป็นแค่นางบำเรอนินะ” เดินกลับไปในห้องน้ำและชำระร่างกายด้วยน้ำตา นั่งแช่อยู่ในน้ำจนเผลอหลับไป

            .

            ซังฮยอนปวดหัวกับเรื่องมากมายจนล้มป่วยไปอีกคน ซานดาร่าก็กินยาลดไมเกรนไปเกือบหนึ่งกระปุก น้องชายสองคนอาการเข้าขั้นโคม่า

            “คุณซานดาร่า ไหวไหมครับ” วางแก้วน้ำลงตรงหน้าคุณหนูใหญ่ของบ้านที่ตอนนี้คิ้วผูกกันเป็นปม ส่วนเขาก็เริ่มจะปวดหัวขึ้นบ้างแล้วล่ะ ก็คุณหนูสองคนของบ้านดันป่วยทั้งคู่

            “อืม เดี๋ยวฉันขึ้นไปดูทั้งสองคนก่อนแล้วกัน แล้วก็เรนบอกว่าจะมาเยี่ยมนะ” แบกร่างกายหนักๆไปหาน้องชายทั้งสองคน เนื่องจากซังฮยอนปวดหัวจัดเลยผลัดตกบันได มีร์หลับในห้องน้ำทำให้เป็นไข้หวัดใหญ่หนักกว่าเดิม

            @ บ้านตระกูล ยัง

            จีฮุนมองน้องชายคนเล็กที่กำลังหัวเราะร่าอยู่กับการ์ตูนเด็ก 6 ขวบ ความเครียดเริ่มพุ่งตรงเข้าสู่สมองและใบหน้า เส้นเลือดปูดขึ้นมาจากขมับ

            “ไอจุน~ แกจะไปทำงานไหม” ตีหัวน้องเบาๆและนั่งลงข้างก่อนจะรอน้องชายอีกคนที่ยังไม่ลง ส่วนชางซอนก็แค่หยุดหัวเราะแล้ว

            “ผมไปทำงานก่อนนะ” ซึงโฮที่เดินลงมาจากชั้นบนและเดินออกไปหน้าบ้านด้วยความรวดเร็ว ส่วนสองคนที่กำลังจะตามไปก็เห็นแค่ท้ายรถไวๆเท่านั้น

            “ฮยอง ผมไปก่อนนะ” ชางซอนก็เดินไปยังรถของตัวเองและขับออกไปด้วยความเร็วสูงไม่ต่างจากน้องชายคนก่อน

            “พวกแกกำลังมีความสุขกันใช่ไหมเนี่ย”

            @ PSC Company

            ซังฮยอนมองดูยาสองสามเม็ดด้วยความเบื่อหน่าย ความเจ็บแปลบที่หัวข้างขวายังคงอยู่ รวมถึงเรื่องต่างๆที่พาให้เขาปวดหัวมากกว่าเดิม

            “คุณซังฮยอน กลับไปนอนพักดีกว่าไหมคะ” เลขาฯหน้าสวยมองดูเจ้านายด้วยความเป็นห่วง ยิ่งใบหน้าสวยที่ซีดจัดยิ่งน่าเป็นห่วง

            “มีอะไรเหรอครับ” เงยหน้ามองหน้าเลขาฯและยิ้มบางๆไปให้ มองแฟ้มเอกสารในมือเลขาฯด้วยความสงสัย “มีอะไรครับ” บริษัทของเขาเป็นพวกตกแต่งและออกแบบภายใน งานใหญ่ๆเมื่อก่อนเขาจะทำแต่ตอนนี้ให้นูนาดูแลแทนแล้วกัน

            “มีประชุมด่วนคะ” วางแฟ้มลงตรงหน้าและค่อยๆเดินออกไปเงียบๆ ส่วนซังฮยอนก็เปิดดูผ่านๆด้วยความปวดหัวมากกว่าเดิม

            “มาแล้วครับ~ คุณชอนดุง” ดูจุนวิ่งมาประคองร่างบางและพาเดินไปห้องประชุมด้วยรอยยิ้ม ส่วนจ้าตัวก็ได้แต่สงสัยอยู่กับท่าทางของคนข้างๆ

            “มาตามแผนสินะ” ตีมือที่โอบไหล่เบาๆก่อนจะเดินต่อด้วยรอยยิ้มบางๆ ส่วนดูจุนก็มองคนข้างๆที่หน้าซีดด้วยความเป็นห่วง

            “นาย... จะเป็นลมก่อนการประชุมไหมเนี่ย” เปิดประตูห้องประชุมที่มีหุ้นส่วนอยู่แค่สองสามคนเท่านั้น “นั่งนะครับ คนดี” ดึงเก้าอี้และดันให้นั่งลงไปกับเก้าอี้ และนั่งลงข้างๆ

            “หวานจริงๆนะ” ซานดาร่าเดินเข้ามาและยิ้มหวานให้สองคนที่กำลังเทคแคร์กันอยู่ และดูเหมือนทั้งสองจะไม่เห็นซึงโฮที่นั่งหน้าหยิกอยู่หลังห้อง

            “แน่นอนครับผม” ดูเหมือนจะมีแค่ซังฮยอนเท่านั้นที่ไม่เห็นซึงโฮที่หลังห้อง รังสีความมืดที่แพร่ออกมาทำเอาคนนั่งข้างๆเริ่มหายใจไม่ออก

            “รอครบองค์ก็ประชุมได้” ดูจุนส่งนู่นส่งนี่ให้ร่างบางที่นั่งหน้าซีดดูเป็นพักๆ ป้อนน้ำบ้างป้อนขนมบ้าง จนซึงโฮเริ่มปวดขมับกำมือแน่นด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาดจนตัวเองยังสงสัย

            การประชุมเริ่มขึ้นด้วยความราบรื่น แต่สำหรับซึงโฮทุกอย่างมันดูขว้างหูขว้างตาไปสะหมด ทั้งๆที่การประชุมเรื่องทั่วไปแท้แต่กลับทำให้เขาหงุดหงิดจนเข้าสู่ช่วงกลางการประชุม

            “ขอโทษครับ พอดีชอนดุงเป็นลม” ซานดาร่าแทบจะเป็นลมเมื่อเห็นน้องชายในอ้อมแขนของดูจุน ใบหน้าสวยซีดเซียว แถมยังเริ่มมีเลือดไหลซึมมากจากบาดแผล

            ซึงโฮมองดูคนสองคนที่พากันวิ่งออกไปจากห้องประขุมด้วยความตกใจ สงสัย โกรธ และเป็นห่วง เฮ้ย!!! เขาจะเป็นห่วงทำไมกันเหล่า

            “เฮ้อ~ ขอโทษด้วยนะคะ งั้นเรามาประชุมกันต่อนะคะ” ซานดาร่าพยายามทำจิตใจให้มั่นคงและเริ่มการประชุมต่อ พยายามเก็บความเป็นห่วงน้องชายไว้

            ดูจุนวางร่างบางลงกับเตียงที่ห้องพยาบาล ลงมือทำแผลใหม่และเช็ดตัวที่เริ่มร้อนหน่อยๆ ดึงผ้าห่มมาปิดและนั่งเฝ้าเงียบๆ

            @ Mall

            ชางซอนกำลังใช้เวลาว่างไปกับการเที่ยวเล่นอย่างไม่สบายใจ ทุกคำพูด ทุกสีหน้า ทุกการกระทำ มันฝั่งแน่นไปในจิตใจของเขาสะแล้ว

            “นาโอมิ!!!” หญิงสาวที่ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าเขาทำให้ตกใจเล็กน้อย เธอยิ้มให้บางๆและเดินเข้ามาใกล้

            “ขอฉันคุยด้วยสิจุน” เดินนำไปที่ร้านขนมหวานใกล้ๆกัน และนั่งลงที่ร้านเงียบๆ ชางซอนก็ยังคงตามไปเงียบ

            “เธอไม่โกรธฉันเหรอที่ขอถอนหมั้น” ส่งออร์เดอร์เสร็จก็หันมามองคนตรงหน้าที่มีความกังวล

            “ดีแล้วล่ะที่นายถอนหมั้น ถึงนายไม่ทำฉันก็จะเป็นคนทำเอง” สีหน้าจริงจังของหญิงสาวทำให้เขารู้สึกอึดอัดราวกับโดนจับผิด

            “นายรักใครนายก็รู้ดี อย่าเอาฉันไปเป็นตัวกระตุ้นเด็ดขาด” นาโอมิมองคนตรงหน้าด้วยความสงสาร ไม่น่าโง่ขนาดนี้เลย

            “ฉัน...ไม่ได้รักใครทั้งนั้น” สีหน้าที่ตรงข้ามกับคำพูดทำเอาหญิงสาวหลุดหัวเราะ ก่อนที่พนักงานจะวางเค้กลงตรงหน้า “ขำอะไร นาโอมิ”

            “ขำนายไง บอกว่าไม่ได้รักแต่ท่าทางคนละแบบกันเลย” ตักเค้กเข้าปากอย่างสบายอารมณ์ มองคนที่กำลังเครียดด้วยรอยยิ้มหวาน

            “นายหน่ะคิดหน่อยสิ ถ้าเขาคนนั้นไปอยู่กับคนอื่น ยอมให้คนอื่นกอด บอกรักคนอื่น คนอื่นที่ไม่ใช่นาย นายรับได้หรือเปล่า”

            เขากำลังปวดหัวทุกคำพูดของนาโอมิทำให้เขาอดที่จะคิดตามไม่ได้ แค่คิดว่าคนตัวเล็กจะถูกคนอื่นสัมผัสเขาก็ รับไม่ได้!!!

            ชอลยงเป็นของเขาและต้องเป็นของเขาเท่านั้นด้วย

            @ บ้านตระกูล ปาร์ค

            ไม่รู้เมื่อไหร่กันที่เขาพาตัวเองมานั่งหน้าหล่ออยู่ที่บ้านของคนตัวเล็ก กาแฟดำส่งกลิ่นหอมไปทั่วห้องนั่งเล่น มีกรอบรูปมากมายแต่รูปของคนตัวเล็กมีน้อยมาก

            “คุณชางซอนมาทำอะไรเหรอครับ” บยองฮีถามน้องชายของสามีด้วยความข้องใจ เมื่อเขามาพบแขกที่เมดว่าก็ปรากฏว่าเป็น ชางซอน

            “คือ คือว่ามีร์อยู่ไหมครับ” ความประสงค์ของคนตรงหน้าทำเอาเขาหนักใจไม่น้อย จะให้คนคนนี้เห็นสภาพของคุณหนูเล็กแห่งตระกูล ปาร์คดีไหมเนี่ย???

            “คุณชอลยงปวดหนักลุกขึ้นจากเตียงไม่ได้หน่ะครับ” ชางซอนสำลักกาแฟด้วยความตกใจ คราวที่แล้วก็เกือบหายแล้วนี่นา~ หรือเป็นเพราะเขา

            “ผมขอเยี่ยมได้ไหมครับ” บยองฮีทำหน้าไม่ถูกก่อนจะมองชางซอนด้วยความไม่เข้าใจ

            “ถ้าคุณจะขึ้นไปเพื่อทำร้ายจิตใจของคุณชอลยงก็อย่าเลยครับ คุณหนูเสียใจมามากแล้ว” ความเจ็บแปลบที่หัวใจทำเอาเขาไปต่อไม่ถูก ทำไมนะ ทำไมเขาถึงเจ็บปวดมากขนาดนี้

            “จะดีกว่านี้ถ้าคุณช่วยมั่นใจกับความรู้สึกของตัวเอง” ยิ่งคุณพ่อบ้านพูดออกมาเท่าไหร่ ก็ยิ่งแทงใจเขามากเท่านั้น

            “ครับ” ชางซอนก้าวขึ้นบันไดแต่ละคันด้วยความรู้สึกที่หนักอึ่ง แต่ละก้าวชั่งยากเย็นและยาวนานจนเขากลัวว่าวันนี้จะเดินไปไม่ถึงปลายทาง

            ก๊อก~ ก๊อก~

            “คุณจีโอเหรอ~” เสียงแหบพร่าทำให้เขายิ่งเป็นห่วง ทำไมกัน เสียงแผ่วเบานั้นทำให้เขาอยากจะเปิดประตูเข้าไปเร็วๆ

            “ฉันเอง” เมื่อชางซอนปรากฏตัวที่หน้าประตู คนที่นอนหน้าซีดหน้าเซียวอยู่บนเตียงก็เกิดอาการตกใจจนเป็นลมไป

            “มีร์!!!” ชางซอนวิ่งเข้าไปที่ข้างเตียงดูคนป่วยที่เป็นลมด้วยอาการแตกตื่น ยิ่งทำอะไรไม่ถูกเพราะสายน้ำเกลือที่ห้อยระโยงระยางไปทั่ว

            “เกิดอะไรขึ้นครับ” คุณพ่อบ้านวิ่งเข้ามาด้วยความตกใจ มองคนป่วยที่หลับสนิทด้วยความสงสัย

            “มีร์เป็นลมครับ” คุณพ่อบ้านฟังเหตุและเดินมาดูใกล้ๆ ก่อนจะอมยิ้มและดึงผ้าห่มมาปิดอกคนตัวเล็ก

            “พอดีคุณหนูพึ่งทานยาไปหน่ะครับ ฤทธิ์ยาต้องแรงเพื่อจะได้พักผ่อนหน่ะครับ” พอได้รับคำตอบชางซอนก็ถึงกับโล่งใจและเจ็บใจ ทำไมต้องมาหลับตอนที่เขามาด้วยนะ

            “งั้นผมขอตัวกลับก่อนแล้วกันนะครับ” เมื่อร่างสูงเดินจากไปคุณพ่อบ้านก็ตีหน้าผากคุณหนูเล็กด้วยความขำ

            “ทำอย่างนี้ไม่ดีนะครับคุณชอลยง” สีหน้าเศร้าๆนั้นก็พอจะน่าสงสารอยู่หรอก แต่คนโดนหลอกที่เดินหน้าหง่อยเป็นหมาเฝ้าบ้านนั้นก็น่าสงสารไม่แพ้กัน

            “ผมก็แค่...กลัว”

            @ PSC Company

            ซึงโฮนั่งมองร่างบางที่หลับอย่างสบายอยู่บนเตียงด้วยรอยยิ้ม ที่เขามานั่งหน้าบานอยู่ตรงนี้ได้เพราะดูจุนออกไปซื้อของกลับมาเพื่อซังฮยอนจะหิว

            “อื้อ~” ความปวดเมื่อยร่างกายทำให้เขาไม่อยากจะลืมจาตื่นสักเท่าไหร่ แถมยังปวดแปลบๆที่แผลเป็นระยะๆด้วย

            “ตื่นแล้วเหรอ???” ร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างเตียงทำให้เขาตกใจไม่น้อย ไหนจะมือหนาที่กุมมือเขาเอาไว้อีกล่ะ จำได้รางๆว่าเขาเป็นลมในห้องประชุมนะหลังจากนั้นก็...จำไม่ได้

            “อืม นายพาฉันมาที่นี้เหรอ หรือว่าดูจุน” เขาพยายามคิดเข้าข้างตัวเองให้น้อยที่สุด แต่ซึงโฮก็ยังคงทำหน้าเหมือนเดิม

            “เฮ้!! ฝืนแล้วเหรอ ดีหล่ะเราต้องไปเลือกชุดแต่งงานกันอีกนะ งานสิ้นเดือนนี้นะครับคนสวย” วางถุงมากมายลงกับเตียง และอุ้มร่างบางด้วยสองแขน

            “ไปก่อนนะซึงโฮ แล้วจะส่งการ์ดไปให้” ดูจุนอุ้มซังฮยอนและวิ่งมาที่ห้องของซานดาร่าด้วยความเร็วแสง เพราะกลัวว่าซึงโฮจะออกมาเห็นสะก่อน

            “เป็นยังไงบ้าง มีอาการอะไรไหม” ซานดาร่ามองดูจุนที่หอบแฮ่กและซังฮยอนที่ยังคงงงอยู่กับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

            “ไม่รู้สิครับ ผมรีบออกมาก่อน” ดูจุนทรุดลงกับพื้นเพราะแข้งขาไม่มีแรง ส่วนซังฮยอนก็เดินไปนั่งที่โซฟาอย่างใช้ความคิด

            “พอจะเข้าใจแล้วล่ะ”

            .

            ซึงโฮยังคงนั่งอยู่ที่เดิมมองดูมากมายที่กองอยู่บนเตียง และประโยคที่ดูจุนพูดเมื่อกี้ งานสิ้นเดือนนี้ งานแต่งงั้นเหรอ เขาควรจะทำยังไงดีล่ะ

            “ฮัลโหล~ ฮยอง”

            [ว่าไง ไอน้องชาย]

            “ผมจะแต่งงานมินนา”

            [ห๊ะ!!!]

            “สิ้นเดือนนี้เลยนะครับ”
















Talk : ช้ามากกกกกกกกกก ตอนนี้ช่วงนี้ไรเตอร์ต้องทำความสะอาดบ้านเพราะกำลังจะมีคนบ่นกลับมาเลยไม่ค่อยมีเวลาอัพ พึ่งพิมพ์เสร็จสดๆร้อนๆ ถ้าพิมพ์ผิดต้องขอประทานโทษด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

157 ความคิดเห็น

  1. #152 bm-mook (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2556 / 12:07
    ลีด แก คิดไรอยู่ว้าาาาาา
    #152
    0
  2. #137 TANH_ZEPIA (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2555 / 21:34
    ยังซึงโฮ แกจะบ้าเรอะ!
    แต่งงานกับคนที่แกไม่ได้รักนะเว้ย
    แกจะทำเพื่อประชดดุงเหรอ
    ทำอย่างนี้ ไม่มีฝ่ายไหนเป็นสุขได้หรอกนะ
    ยอมรับไปสิว่าแกรักดุงน่ะ
    ยอมรับไปซ้าาาาา
    แล้วแกก็จะได้รู้ว่าทุกอย่างเป็นแค่การจัดฉากของดูจุนกับดุง
    อย่าไปแต่งงานกับมินนาเด็ดขาดนะเฟ้ย!

    ค่อยยังชั่วหน่อย จุนเริ่มรู้ใจตัวเองแล้ว
    ขอให้คู่ของนายกับมีร์ไม่มีอะไรมาขวางกั้นอีกนะ
    แหม มีร์ทำไปได้! แกล้งเป็นลม
    โธ่ เสียดายๆ น่าจะอยู่คุยกันก่อน
    บางทีอาจจะได้ทำความเข้าใจก็ได้นะ
    #137
    0
  3. #110 เต้าหู้อน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2555 / 12:35
    ประชดกันไปประชดกันมา 5555555
    #110
    0
  4. #108 PuPea Lalaln (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2555 / 12:10
    ลีดจาทำไรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ นึกถึงดุงมั่งสิ  ไม่คิดว่าดุงจะเสียใจรึๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    ฉลาดมั่งสิพี่น้องคู่ นี่
    น่าสงสารดุงมีร์อะะะ
    ฮือ 
    #108
    0
  5. #60 klasyhcp (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 03:43
    อ่าา เมื่อไหร่พี่น้องตระกูลยังจะฉลาดกันสักทีนะ
    จุนพอจะรู้ตัวแล้วใช่มั้ยว่ารู้สึกยังไงกับมีรือ 
    มั่นคงกับความรู้สึกตัวเองสักที อย่าให้มีรือเสียใจไปมากกว่านี้เลย TT
    ลีดก็ไม่คิดจะทำอะไรเลยเรอะ 
    มัวแต่มาหึงดุงแบบนี้ ทำอะไรที่มันแน่นอนซะทีเซ่!
    ขัดใจกะสองคนนี้จริงๆเลย - - 


    #60
    0
  6. #59 YinG_KIM (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2555 / 17:13
    ม๊ายยยยยยยยย


    ลีดนี่แกคิดจะทำอะไร!!

    อย่ามาประชดดุงฉันนะ

    คนฉลาดๆอย่างแกน่าจะรู้นะว่านี่เป็นแผน

    จุนจัง รู้ตัวซะทีสิ เค้าลุ้นจนเหนื่อยแล้วนะ 
    #59
    0