[fic mblaq] Love or Lodged {END}

ตอนที่ 14 : Chapter XIII : So Sad

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 540
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    4 พ.ค. 55

Chapter XIII

So Sad

            @ บ้านตระกูล ปาร์ค

            ซานดาร่าดูน้องชายทั้งสองที่กำลังมีโลกส่วนตัวเป็นของตัวเอง หลังจากวันนั้นพวกนี้ก็สร้างโลกของตัวเองขึ้นมาและไม่ให้ใครเข้าไปยุ่ง

            “ชอนดุง~” ยิ้มหวานและวิ่งไปริมสระว่ายน้ำ น้องชายคนของเขากำลังนั่งอยู่บนแพยางและทักไหมพรมอย่างเอาเป็นเอาตาย ข้างๆมีกาแฟและเค้กหนึ่งชิ้น

            “กินข้าวเที่ยงเร็ว” ซานดาร่าแทนจะกระโดดลงไปในสระแล้วลากแพกลับมาที่ฝั่ง และพาไปกินข้าว ส่วนเจ้าตัวแค่เงยหน้ามายิ้มให้เขาและก้มหน้าทักไหมพรมต่อไป

            “คุณซานดาร่าครับ เปล่าประโยชน์ผมเรียกมาตั้งแต่เช้าแล้วครับ” คุณพ่อบ้านที่หน้าซีดหน้าเซียวเป็นลมอยู่อีกฝั่งของสระว่ายน้ำ

            “งั้นมีร์ล่ะ” น้องเล็กสุดของเขาหายไปยังไม่เห็นตั้งแต่เช้าเลยด้วยซ้ำ จะไปสร้างโลกส่วนตัวที่ไหนของบ้านนะ

            “คุณชอลยงอยู่ที่ห้องครัวครับ” คุณพ่อบ้านค่อยลุกขึ้นและหยิบไม้ยาวไปเกี่ยวเอาคุณหนูไหมพรมที่กลางสระมาและลากแพยางกลับเข้าไปในบ้าน

            “มีร์คงกำลังรอพวกเราทานข้าวแน่ๆ” ซานดาร่ากระโดดโลดเต้นด้วยความดีอกดีใจ ส่วนคุณพ่อบ้านที่มาพร้อมกับแพยางได้แต่ส่ายหน้า

            “ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีสิครับ” เรียกเมดใกล้ๆตัวมาอุ้มคุณหนูไหมพรมที่ตอนนี้เริ่มสนใจคนรอบข้างบ้างแล้ว ลากคุณหนูไหมพรมขึ้นมานั่งบนโต๊ะและจัดวางอาหาร

            “กรี้ด!!! มีร์จ๋า~ จะระเบิดครัวหรือไง” ซานดาร่าน้ำตาหนองหน้า ยิ่งเห็นน้องชายคนเล็กที่ตัวเลอะไปด้วยเศษแป้ง ไข่ไก่ และวิปปิ้งครีม สภาพครัวที่กลายร่างเป็นสมรภูมิรบขนาดใหญ่(ย่อมไม่ไหว)

            “นูนา~ กินเค้กไหม?” เรียก นูนา แต่กลับหันไปหาเตาอบตรงหน้าและส่งก้อนดำๆให้เตาอบ ส่ายหน้ามากไปจนรู้สึกปวดหัวขึ้นมา ลากน้องชายคนเล็กออกมาจากสงครามด้วยความเหนื่อยใจเป็นที่สุด

            “ฉันจะทำยังไงกับน้องชายดีล่ะ~ คุณพ่อบ้าน” ชอลยงเคี่ยวน้ำลายแจ๊บๆ และลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวและยิ้มหวานให้ซังฮยอนที่นั่งถักไหมพรมตรงหน้า

            “นูนา~ กินข้าว” ยืนช้อนเปล่าไปให้ซังฮยอนและยิ้มหวานให้ ทั้งสองแทบจะกระอักเลือดตายกับอาการโคม่าของน้องชายทั้งสอง

            ซังฮยอนทิ้งตัวลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้า เดินไปอาบน้ำและกลับมานั่งลงที่เดิม มองดูแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายด้วยน้ำตา

            โลหะเย็นๆที่สัมผัสที่นิ้วทำให้เขาตกใจก่อนจะมองร่างหนาที่กำลังสวมแหวนสีเงินเกลี้ยงให้เขา พร้อมกับที่เจ้าตัวยิ้มหวานและนั่งลงข้างๆเขา

          “อะไรเนี่ย”

          “แหวนแต่งงานไง” ยกมือที่เขาพึ่งสวมแหวนเข้าไปขึ้นมาจูบและยิ้มหวานให้ร่างบางที่กำลังเขินจนหน้าแดงจัด

          “ซึงโฮ >/////////<

            รอยกัดที่หัวไหล่และรอยช้ำต้นคอยิ่งตอกย้ำให้เขารู้ ไม่ว่ายังไงเขาก็ รัก ได้แค่คนเดียว คนเดียวเท่านั้น ยัง ซึงโฮ

            “คุณชอนดุง~” คุณพ่อบ้านเดินเข้ามาเงียบๆและนั่งลงข้าง โอบไหล่บางที่สั่นระริกด้วยความสงสารและเป็นห่วง

            “ทำไมกันนะจีโอ ทำไมกัน” มือบางลูบไปตามรอยต่างๆบนร่างกาย ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืนถึงแม้จะมีฤทธิ์ยาด้วยแต่เขาก็จำได้ จำได้หมดด้วย

            “คุณน่าจะบอกเขานะครับว่ารู้สึกยังไง” ตบไหล่เบาๆ คำแนะนำของคุณพ่อบ้านทำให้เขาหัวเราะเบาๆก่อนจะยกมือปาดน้ำตา

            “บอกไปแล้วยังไง ยังซึงโฮก็เลือกที่จะแต่งงานกับผู้หญิงอยู่แล้วล่ะ” ความน้อยใจจากประโยคที่ร่างหนาพูดกรอกหูวันนั้นมันทำให้เขากลัวที่จะบอกว่า รัก อีกครั้ง

            “คุณชอนดุง” คุณพ่อบ้านรั้งร่างของคุณหนูเข้ามากอดด้วยความรู้สึกสงสาร ความเสียใจที่อัดแน่นอยู่ภายในจนคนที่มองมาก็รู้ถึงมันได้

            ชอลยงทิ้งตัวลงในอ่างน้ำที่เต็มไปด้วยฟองด้วยความเหนื่อยล้า ค่อยๆไหลไปตามอ่างก่อนจะหายไปในน้ำ หลับตา และระลึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ถ้าเขาไม่กลับมาเกาหลีก็คงไม่ถูกจับตัว ถ้าเขาไม่ถูกจับตัวก็คงไม่ต้องเจอกับชางซอน ถ้าเขาไม่เจอชางซอนก็คงไม่เสียใจอย่างนี้

            “ฮา!” ดันตัวขึ้นมาจากน้ำ ลูบหน้าเอาฟองและน้ำออก มองเรียวแขน ลำตัวและขาที่เต็มไปด้วยรอยช้ำและบางจุดที่ห้อเลือดจนน่ากลัว

            “ผมมีความสุขนะที่ได้มีอะไรกับคุณ แม้จะในฐานะนางบำเรอก็ตาม” ตวัดน้ำมารดที่รอยสีกุหลาบ ก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมา

            “ดูเหมือนเราจะมีแต่ความทรงจำแย่ๆให้กันสินะ ชางซอน”

            @ บ้านตระกูล ยัง

            ยัง จีฮุนรู้สึกทุกข์ระทมกับชีวิตเป็นอย่างยิ่ง แทนที่กลับมาบ้านจะได้พักผ่อน แต่เหล่าน้องชายกลับกลายร่างเป็นซอมบี้ ซึงโฮก็คลุกอยู่ที่บริษัทตั้งแต่วันที่กลับมาจากงานเลี้ยง ส่วนคนเล็กก็...มนุษย์เหล้า ดีๆนี่เอง

            “จุน ถ้านายยังไม่ลุกไปจากบาร์ละก็ฉันจะฆ่านาย” ควงกรรไกรตัดหญ้าใกล้หัวน้องชายที่นั่งจมกองเหล้าอยู่ แต่เจ้าตัวก็แค่เหล่ตามาทางเขาและกระดกเหล้าขวดใหม่เข้ามาปาก

            “ไอบ้า!!!” จีฮุนดึงน้องชายออกจากเก้าอี้ด้วยความยากลำบากเนื่องจากเจ้าตัวเกาะแน่นอยู่กับบาร์ แถมยังเอาขวดเหล้าตีหัวเขาอีกด้วย

            “มีอะไรกันฮยอง” ซึงโฮมองพี่ชายและน้องชายที่กำลังทำสงครามขนาดย่อมอยู่ที่บาร์เครื่องดื่ม แถมเจ้าน้องชายยังหน้าแดงจัดอีกด้วย

            “ซึงโฮ~ อีจุนมัน...” พูดยังไม่ทันจบเจ้าน้องชายก็เดินขึ้นบ้านไปพร้อมกับตะโกนกลับลงมา

            “เดี๋ยวมีงานเลี้ยงนะฮยอง อย่าลืมไปล่ะ เอามันไปด้วยนะ” เหล่มองน้องชายคนสุดท้องด้วยหางตา ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้อง ส่วนเขาก็ต้องตีหัวมัน มันที่กำลังตีหัวเขาอยู่เนี่ย

            “ไอน้องบ้า!! ไปกันได้แล้ว”

            .

            @ Hotel

            ซังฮยอนมองดูงานเลี้ยงด้วยความเบื่อหน่าย ยิ่งไอคนข้างๆที่กำลังหัวเราะอยู่กับแฟนยิ่งเบื่อเข้าไปอีก ส่วนคนข้างๆก็ยิ่งแกล้งเมื่อเห็นอีกคงหน้างอ

            “อะไรกันชอนดุง~ นายทำหน้าอย่างนี้มาสักพักแล้วนะ” ดูจุนแซวอดีตคู่หมั้นด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะจิ้มที่แก้วยุ้ยสองสามที

            “ก็นายหวานกันไม่ดูคนอกหักเลยนี่” ซานดาร่าแซวน้องชายต่อ แถมยังเหล่ไปทางสามหนุ่มที่ดูเป็นพี่สนใจของสาวๆในงานเป็นพิเศษ

            “จีโอ~ ไม่หึงบ้างเหรอ” คุณพ่อบ้านที่ยืนหน้าตายอยู่ข้างๆทำให้ซานดาร่าอดที่จะหมั่นไส้ไม่ได้ ส่วนคนถูกถามก็แค่เหล่าไปและหันกลับมาโดยที่ไม่มีอะไรหลุดออกจากปากสักคำ

            “แต่ว่าเราทิ้งมีร์ไว้ที่บ้านคนเดียวมันจะดีเหรอ” น้องชายคนเล็กเกิดอาการไข้ขึ้นทำให้ต้องปล่อยไว้ที่บ้าน โดยมีเมดค่อยดูแล

            “อ้าว~ซึงโฮ” ดูจุนผละออกจากแฟนของตัวเอง และโอบเอวซังฮยอนเอาไว้และหอมที่แก้มจามแผน

            “อืม” มองคนสองคนด้วยความโกรธเคือง ยิ่งยิ้มหวานจากดูจุนที่ส่งให้ร่างบางยิ่งโกรธจัดจนมือกำเข้าหากันแน่น “พวกนายนอนด้วยกันหรือยัง”

            คำถามที่ทำเอาคนรวมโต๊ะนิ่ง อึ่งไปหมด ซานดาร่ามองหน้าดูจุนที่ไปต่อไม่ถูก ส่วนซังฮยอนก็ไม่แต่กำหมัดแน่นด้วยความเสียใจ เขาเสียใจจริงๆ

            “แน่นอน” ดูจุนกระซิบเบาๆและยิ้มกวนๆ ก่อนจะกอดร่างบางในมือแน่นขึ้น ความกังวลที่แพร่ออกมาทำให้เขาจำเป็นต้องพูด ส่วนแฟนของเขาก็ได้แต่ยิ้มอย่างสนุกๆอยู่ข้าง

            “รู้สึกดีไหมล่ะ” ซึงโฮยังคงเดินหน้าถามต่อไป โดยที่ไม่รู้ว่าใบหน้าสวยที่ซ่อนอยู่จะเริ่มมีน้ำตาคลอแล้วก็ตาม ส่วนดูจุนก็ยังคงทำตามแผนต่อไป

            “กับคนที่รักหน่ะ มันต้องสุดยอดอยู่แล้ว” เหมือนประโยคนี้จะกระตุกต่อมบางอย่างเข้า เจ้าตัวหยุดถามและเดินไปนั่งข้างๆซังฮยอนและวางมือลงบนต้นขาใต้โต๊ะ

            “ชอนดุง ฉันพาแฟนไปส่งหน่อยนะ” กระซิบที่หูสะชิดจนซึงโฮต้องบีบที่ต้นขาอย่างแรง แต่เจ้าตัวก็พยักหน้าให้ดูจุน

            เมื่อดูจุนจากไปซึงโอก็จัดการดึงร่างบางให้เขข้ามาใกล้และโอบเอวเอาไว้ แต่ก็ทำอะไรต่อไม่ได้เมื่อดูจุนกลับมานั่งข้างๆและคว้าเอวกลับไปกอด

            “แล้วแฟนนายล่ะ” ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆคนที่พึ่งกลับมา ใบหน้าหล่อส่งยิ้มหวานมาให้ก่อนจะดึงเข้ามาใกล้กว่าเดิม

            “กลับไปแล้วล่ะ แผนจะได้สะดวก” หอมแก้มและจิ้มผลไม้เข้าปากบางๆ ก่อนจะเหลือบมองซึงโฮเป็นระยะๆซึ่งเจ้าตัวก็แค่นั่งเฉยๆและคุยกับคนนู่นคนนี้บ้าง

            “อะ อืม” สัมผัสที่วาบหวิวที่ต้นขาและสะโพกทำให้เขาคลุมโทนเสียงลำบาก ไหนจะดูจุนที่นั่งอยู่ตรงหน้าอีก จะให้เขาทำหน้านิ่งไม่ได้หรอก

            “ชอนดุง สีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะ” ซานดาร่าพอจะเดาสถานการณ์ออกเลยถามประชดไอหน้าหล่อสักหน่อย

            “ผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ” พอร่างบางลุกขึ้น ซึงโฮเลยจำเป็นต้องปล่อยมือและนั่งจิบไวท์เงียบๆ ปล่อยให้ร่างบางเดินไปคนเดียว

            หลังจากที่ชางซอนมั่นใจว่าชอลยงไม่ได้มางานนี้แถมยังนอนจับไข้อยู่ที่บ้านอีกด้วย ดังนั้นเขาจึงแวบออกมาจากงานด้วยความไวแสงและขับรถไปบ้านตระกูล ปาร์ค แบบเหยียบมิด

            ซ่า~~ ซังฮยอนเปิดน้ำใส่อ่างจนเต็มก่อนจะจุ่มหน้าลงไปและแช่เอาไว้ แต่ก็โดนดึงขึ้นและเหวี่ยงเข้ามาห้องน้ำด้านใน

            “ซึงโฮ!!!” มองร่างหนาที่กำลังเดินเข้ามาในห้องน้ำและปิดประตูลงกลอน และขังเขาไว้ด้วยสองแขน ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แต่รังสิอัมหิตที่แพร่ออกมาทำให้เขากลัวเล็กน้อย

            “มีอะไรกับดูจุนสนุกไหมล่ะ” คำบอกเล่าของเพื่อนสนิทและการไม่ตอบโต้ของร่างบางทำให้เขาขัดใจ ทาบริมฝีปากลงไปเป็นการลงโทษ กดจูบหนักหน่วงและเร้าร้อน

            “อือ!” ดันใบหน้าหล่อเหลาออกและเช็ดที่มุมปาก ตวัดมือไปยังใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้าจนหันไปอีกทาง “สนุกมาก!” ยิ่งคิดว่าคนตรงหน้ามาเพียงเพื่อถามเขาแบบนี้ก็ยิ่ง เสียใจ

            “งั้นเหรอ~ ไม่จริงมั้ง” จูบไล้ที่ใบหู เลื่อนลงมายังซอกคอสูดดมความหอมกรุนยั่วใจ และขบเม้มสร้างรอยเอาไว้ ส่วนมือบางก็ตีไปทั่วหน้าอกและไหล่หนา

            “ซึงโฮ!” ความน้อยใจค่อยปะทุขึ้นมาในจิตใจ ความเสียใจที่ล้นเอ่อออกมา ตามด้วยน้ำตาที่กลั้นมานานไหลออกมาช้าๆ จนกระทั่งร่างหนาสังเกตเห็น

            “ดูจุนมันดีกว่าฉันหนักหรือไง” ทำไมกันแค่เขาสัมผัสถึงขนาดกับต้องร้องไห้เลยเหรอ สัมผัสของเขามัน น่ารักเกียจ ขนาดนั้นเลยเหรอ

            “เราเป็นกันอะไรกัน ซึงโฮ” คำถามและใบหน้าของคนในอ้อมแขนทำให้เขาตกใจ และยิ่งคำถามที่ทำให้เขาคิดหนักมากกว่าเดิม ใบหน้าลังเลของซึงโฮทำให้เขาเจ็บหัวใจก่อนจะดันร่างหนาออกและเดินออกไปจากห้องน้ำเงียบๆ

            “เรา...เป็น อะไรกัน”

            @ บ้านตระกูล ปาร์ค

            ชางซอนมองร่างเล็กที่หลับอยู่บนเตียงด้วยความคิดถึง เฮ้ย!!! คิดถึง บ้าเรอะ ถ้าจะคิดถึงก็คงเป็นใบหน้าน่ารักๆ หุ่นเล็กๆ เอวบางๆ และ... เฮ้ย!!! นั้นมันทุกอย่างเลยนี่หว่า ระหว่างที่กำลังทะเลาะอยู่กับตัวเองอยู่ ร่างเล็กก็มองด้วยความตกใจ กลัว และกลั้นยิ้ม

            “คุณมาทำอะไรเหรอ” ชอลยงเก็บความกลัวและตกใจเอาไว้ ซ่อนความเศร้าและถามด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย

            “นายไม่สบาย” ความเย็นชาจากร่างเล็กทำให้เขาทำตัวไม่ถูก เดินไปนั่งลงที่ปลายเตียงและจ้องใบหน้าน่ารักเอาไว้ จนเจ้าตัวเริ่มเขินจนทำอะไรไม่ถูก

            “ครับ แล้วคุณมาทำไมเหรอ แจกการ์ดแต่งงานหรือไงครับ” เก็บความน้อยใจและความเสียใจที่อัดแน่นอยู่ในใจ ส่วนร่างสูงก็ไปต่อไม่ถูก

            “เปล่าหรอก ฉันเลิกกับนาโอมิแล้วล่ะ” ประโยคบอกเล่าธรรมดาแต่กลับเรียกร้อยยิ้มของร่างเล็กได้มาก คนตัวเล็กคลานจากหัวเตียงมาหาร่างสูงที่ปลายเตียงและกอดเอาไว้แน่น

            “กอดผมสิ” ชางซอนได้แต่นิ่งกับประโยคของร่างเล็กท่าทางที่เปลี่ยนไปและการกระทำแปลกไปทำให้เขาอดที่จะตกใจไม่ได้

            “แน่ใจเหรอ” เมื่อร่างเล็กได้รับคำถามก็ขึ้นคร่อมบนตักและปลดเสื้อสูท และถอดเสื้อยืดของตัวเอง ตามด้วยกางเกงขาสั้นที่ใส่อยู่ จนเหลืออาภรณ์ชิ้นสำคัญอยู่ชิ้นเดียว

            ตัดฉับ ฉับ ฉับ ด้วยความรักจากไรเตอร์ ^^

            “ผมรักคุณ”















Talk : ประโยคสำคัญไหมล่ะ 55555+ ช้าหน่อยนะคะ เพราะว่าตอนมันไล่กันเลย แต่จะอัพเรื่องนี้ให้จบก่อนเปิดเทมอของไรเตอร์แน่นอน ^^ รักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

157 ความคิดเห็น

  1. #148 ReiSho_Y (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2556 / 22:48
    ชอนดุงแกกลายเป็นคุณหนูไหมพรม แอบฮาอ่ะตอนจีโอเอาไม้สอยแพ 55555 มีร์ เทอจะดราม่าไปไหน ช้านม่ายหวายแระนะ สงสารจับจิต T แต่...อยู่ดีฟิคก็ฮาสะงั้น ฮ่า ฮ่า หนุกๆเค้าชอบ ยังมิได้อ่าน nc ตามเคย เด่วค่อยไปโหลดอ่านในคอม ^^
    #148
    0
  2. #134 TANH_ZEPIA (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2555 / 21:54
    ยังซึงโฮ แกนี่ก็ ถามดีๆ ไม่เป็นเนอะ
    ไปถามอย่างนั้นเป็นใครใครก็โมโหละว้า
    แทนที่แกจะพูดตรงๆ บอกตรงๆ นะว่ารักดุงแล้ว
    แต่ก็นะ ลีดมันเป็นพวกหึงง่ายโมโหง่ายอยู่แ้ล้ว
    แค่ดูจุนแกล้งนิดๆ หน่อยๆ ก็คล้อยตามละ

    แอบฮากับสภาพของดุงกับมีร์ตอนแรก
    ถักไหมพรม คือแบบ...จิ้นภาพแล้วมันสุนทรีย์ได้อีกกกกกก
    55+
    มีร์! รอบนี้ร้อนแรงนะตัวเธอ
    ขึ้นคร่อมจุนก่อนด้วยอะ
    #134
    0
  3. #58 klasyhcp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 02:44
    ลีดใจร้ายยย TT
    รู้ว่าหวงดุง แต่การแสดงออกมันทำร้ายดุงมากไปปะ
    คำถามที่ถามแต่ละคำนี่ทำร้ายจิตใจกันไปมั้ย
    แทนที่จะบอกออกไปตรงๆว่ายังรักดุงอยู่ แค่เนี้ยยากไปใช่มะ
    สงสารดุงจัง คงเสียใจมาก

    จุนไปหามีรือยันบ้านเลยนะ
    ดูเหมือนจะปรับความเข้าใจกันได้แล้ว (รึเปล่า?) ><

    ตืดตามจ้าา
    #58
    0
  4. #57 YinG_KIM (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2555 / 15:42
    ฮืออออ แมร่งทำไมลีดไม่ตอบดุงไปล่ะ

    ลีดยังคนใจร้าย มีแต่อยากจะได้แต่ไม่เคยคิดจะให้

    พูดว่าฉันรักนายคำเดียวดุงมันก็จอดแล้วววว 
    #57
    0
  5. #56 JaN (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 14:58
    สู้ๆๆค่ะไรเตอร์ ^^
    #56
    0
  6. #54 traeh (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 09:22
    ติดตามนะคะ :)
    #54
    0
  7. #53 pakkom_31 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 01:40
     ซึงโฮย่าาาาา - -
    สงสารดุงอ่าซึงโฮทำร้ายเกินไปแล้ววว - -
    #53
    0