[fic mblaq] Love or Lodged {END}

ตอนที่ 12 : Chapter XI : Unclasp

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 526
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    30 เม.ย. 55

Chapter XI

Unclasp

“ชอนดุง~” ร่างบางที่ฟุบหลับอยู่ข้างเตียง มีเพียงกางเกงขาสั้นและผ้าห่มที่ปิดร่างกาย ใบหน้าสวยยังคงมีคราบน้ำตาเลอะอยู่ “ตื่นสิ” แตะเบาเบาที่แก้มก่อนที่ร่างบางจะค่อยค่อยลืมตาขึ้นมา

“นาย!! ทำอะไร” ความเศร้าที่ฉายชัดในแววตาของซึงโฮทำให้ขาชะงักก่อนจะถอยหลังหนีคนตรงหน้าไปจนชิดกับโต๊ะหัวเตียง

“หึ พี่สาวนายมาแล้ว เรื่องทุกอย่างคลี่คลายแล้ว ฉันขอโทษด้วยแล้วกันที่เข้าใจผิด” เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ทำไมเขาถึงไม่มีความดีใจอยู่เลยล่ะ

“งะ งั้นเหรอ ดะ ดีแล้วล่ะ ฉันจะได้กลับบ้านสะที” ซึงโฮแกะโซ่ที่เท้าของซังฮยอนออกและเดินไปนั่งที่เตียง ดูร่างบางที่กำลังพยุงตัวเองขึ้นยืน

“นายไปอาบน้ำสิ เดี๋ยวเมดจะเอาเสื้อผ้ามาให้” ร่างบางที่โซซัดโซเซทำให้ทนไม่ไหวเข้าไปอุ้มด้วยสองแขนและพามายังห้องน้ำ

“ขอบใจ”

.

“คะ คุณชางซอน” ประตูที่เขากำลังจะเปิดกลับถูกเปิดเข้ามาสะก่อน แล้วบุคคลที่มาเยือนก็ทำให้เขาตกใจมากถึงมากที่สุด

“นาย! กลับบ้านได้แล้วพี่สาวนายมารับแล้ว” ประโยคของชางซอนดูเหมือนจะสร้างทั้งความดีใจและความเสียใจให้ร่างบางไม่น้อย แผ่นหลังบางก้าวเข้าห้องน้ำไปด้วยความเงียบ

“อ้าว~ คุณยังไม่ไปอีกเหรอ” ร่างบางที่ก้าวออกมาจากห้องด้วยเสื้อคลุมอาบและผ้าขนหนูหนึ่งผืน ใบหน้าเรียบนิ่งจนน่าตกใจ ไม่มีความกลัวอยู่เลย

“เสื้อนายหน่ะ” ส่งเสื้อและกางเกงให้เรียบร้อยก็เดินออกจากห้อง พิงประตูด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

“ถ้าคุณบอกไม่ให้ผมไป... ผมก็จะไม่ไปนะ” ทาบมือกับประตูพลางปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่บีบรัดหัวใจเขาอยู่มันคือ ความรัก หรือเปล่านะ

.

“คุณน้องชายทั้งสอง!!!” ซานดาร่าที่นั่งจิบชา เหมือนเห็นน้องชายทั้งสองคนก็ยิ้มร่าและกระโดดเข้ากอดนองชายทั้งสองด้วยความคิดถึง

“นูนา!!!” ซังฮยอนฉีกยิ้มด้วยความยากเย็น ส่วนชอลยงก็แค่ยิ้มบางบางเท่านั้น ซึงโฮมองสามคนที่กอดกันกลมด้วยความรู้สึกหนักอึ่ง

“กลับบ้านกันเถอะนะ” ชอลยงที่อยู่ทามกลางอ้อมกอดของพี่ๆพูดเสียงเบาและกอดพี่ๆแน่นขึ้น

“งั้นเรื่องที่ผ่านมาฉันยกโทษให้แล้วกัน” ซานดาร่าพูดลอยๆและจูงมือน้องชายทั้งสองไปหน้าบ้าน

“ชอนดุง!!!” ร่างสูงของคู่หมั้นกลับกระโดดคว้าตัวซังฮยอนเอาไว้ก่อน ใบหน้ายิ้มแย้มจนร่างบางตกใจ มือหนาโอบเอวบางเอาไว้และดึงมาติด

“ดูจุน~ มายังไงเนี่ย” ความตกใจแล่นเข้าหาด้วยความรวดเร็ว เขายังไม่รู้ว่าจะเจอหน้าดูจุนยังไง แต่เจ้าตัวกลับปรากฏกายก่อนกำหนดสะเนี่ย

“ฉันมาบอกเรื่องสำคัญ” จ้องใบหน้าสวยที่ยังคงมีตกใจอยู่ ก่อนจะยิ้มหวานแล้วโน้มหน้าลงมาใกล้โดยไม่สนใจสายตาของคนรอบข้าง โดยเฉพาะรังสีอัมหิตที่แพร่ออกมาจากซึงโฮ

“เรื่องอะไรล่ะ” ดันใบหน้าหล่อให้ห่างออกไปก่อนจะมองด้วยความไม่ไว้ใจสักเท่าไหร่ ส่วนคนรอบข้างก็ได้แต่ลุ้นกับฉากตรงหน้า

“แต่งงานกันนะ”

“ห๊ะ!!!”

@ บ้านตระกูล ปาร์ค

ซานดาร่ามองน้องชายด้วยความไม่เข้าใจ ยิ่งเห็นใบหน้าเศร้าเศร้าที่เอาแต่ก้มองพื้นก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้น

“ทำไมนายปฏิเสธดูจุนล่ะ?” หลังจากกลับมาถึงบ้านซังฮยอนก็ปฏิเสธคำขอแต่งงานของดูจุนแถมยังถอนหมั้นด้วย ไม่มีใครรู้เหตุผลแต่คนถูกถอนหมั้นดีใจกว่าคนที่บอกถอนหมั้นเสียอีก

“ดูจุน เขามีคนรักอยู่แล้วนะสิ ถ้าแต่งไปแล้วคนรักของเขาล่ะ เราวางแผนกันมาตั้งนานแล้วล่ะ” เงยหน้าซ่อนความเศร้า ยิ้มหวานให้พี่สาวที่นั่งหน้าตึงด้วยความไม่เข้าใจ ส่วนน้องคนสุดท้องก็เดินหายเข้าห้องไปตั้งแต่กลับมาถึงบ้าน

“ไม่ใช่นายชอบใครคนอื่นอยู่เหรอ บางทีอาจเป็นคนเคยรู้ใจอะไรอย่างนี้ ทั้งๆที่ดูจุนขอนายแต่งงานที่บ้านตระกูล ยัง ทำไมนายกลับมาปฏิเสธตอนถึงบ้านของเราล่ะจ๊ะ~ น้องชาย” ยิ้มหวานที่เคลือบไปด้วยยาพิษทำให้เขาเกร็งไปทั้งตัว

“ลืมเขาไม่ได้ ทำไมไม่บอกเขาล่ะ ยังรักเขาอยู่ก็บอกไปสิเดี๋ยวก็เป็นบ้าแบบพี่หรอก” มือบางที่กำเข้าหากันแน่นทำให้หญิงสาวยิ้ม “งั้นสร้างแผนล่วงตาอีกสักแผนแล้วกัน” ยิ้มให้น้องชายก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรฯออกด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์

@ บ้านตระกูล ยัง

“ได้~ แล้วฉันจะเตรียมตัวไว้” จีฮุนวางสายจากซานดาร่าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่สองน้องชายกลับมีแต่ความกังวล

“มีเรื่องอะไรเหรอฮยอง ยิ้มสะหน้าบานเลย” ชางซอนมองหน้าพี่ชายอย่างรู้สึกขัดใจ จะกลับมาเคลียร์ช้ากว่านี้ก็ไม่ได้นะ

“ชอนดุงตอบตกลงแต่งงานล่ะ” ประโยคบอกเล่าธรรมดาแต่กลับทำให้ซึงโฮรู้สึกโกรธ เกลียด แค้นใจ เจ็บใจ และเสียใจ เฮ้ย!! ทำไมเขาต้องเสียใจด้วยล่ะ

“อืม ผมไปทำงานก่อนนะ” จีฮุนสังเกตอาการน้องชายด้วยรอยยิ้มทั้งที่บอกจะไปทำงานแต่กลับเดินขึ้นชั้นสองไปด้วยความงงของคนรอบข้าง คนขับรถที่ไม่รู้ว่าจะต้องเตรียมรถหรือเปล่า เมดสาวที่ไม่รู้ว่าจะรีดสูทให้ดีหรือเปล่า และชางซอนที่ไม่รู้ว่าจะส่งกุญแจรถให้ยังไงดี

“ทำไมพวกนายมันโง่อย่างนี้ว่ะ” ด่าต่อหน้าต่อตาจนชางซอนไปต่อไม่ถูกไม่รู้ว่าจะโวยวายหรือนั่งเงียบๆให้ด่าดี

“ด่าผมเหรอ” คิดดังนั้นชางซอนเลยทำตัวแกล้งโง่ด้วยการทำหน้าสงสัยและชี้หน้าตัวเอง ส่วนพี่ชายคนโตก็โกรธจัดกว่าเดิม

“เออ!!”

สามวันผ่านไป

@ Brothers Hotel 20.00

งานเลี้ยงหรูหราภายในโรงแรมทำให้ซังฮยอนเซ็งจิต มองพี่สาวที่แต่งตัวสวยพริ้งและยิ้มร่าอยู่ในกลุ่มเพื่อน ส่วนเขาก็นั่งหง่อยเป็นหมาอยู่กับคุณพ่อบ้าน

“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะครับ คุณซังฮยอน” คุณพ่อบ้านที่นั่งอยู่ตรงข้ามถามด้วยความข้องใจ แต่คนข้างๆคุณพ่อบ้านทำให้เขาตกใจ

“ผมเบื่ออ่ะ ออกไปข้างนอกแป็บนะ”หมัดมือชกและวิ่งออกมาจากงานเลี้ยงด้วยความเร็วสูง งานนี้จัดขึ้นเพื่อต้อนรับการกลับมาของจีฮุนฮยอง แต่เขาก็ไม่เห็นเงาของคนที่อยากเห็นเลย

“มาทำอะไรตรงนี้ล่ะ” น้ำเสียงที่คุ้นเคยทำให้เขาหันไปมอง ร่างหนาที่กำลังนั่งอยู่บนระเบียงทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้

“แล้วนายล่ะ ซึงโฮ” ไวท์หนึ่งขวดกับแก้วหนึ่งใบก็พอจะรู้แล้วล่ะว่ามาทำอะไร ท้าวแขนกับระเบียงปล่อยให้ล้มเย็นปะทะเข้ากับใบหน้า โดยที่แอบเหลือบมองคนข้างๆเป็นระยะ

“ดื่มไวท์ เอาไหม ไม่เมาหรอก” ส่งแก้วไวท์ให้เขา ส่วนตัวเองก็ยกขวดกระดก กลิ่นหอมของไวท์ชั้นดีทำให้เขายิ้มก่อนจะดื่มจนหมดแก้ว แต่พอเขาวางแก้วลงร่างหนาก็รินไวท์จากขวดที่เขากินให้อีก

“แล้วทำไมนายไม่อยู่ในงานล่ะ” ลมแรงขึ้นทำให้กระชับเสื้อสูทและมองคนข้างๆที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

“เหตุผลเดียวกับนายนั้นแหละ” ซึงโฮกระโดดลงมาจากขอบระเบียงและเดินไปหาร่างบางที่ยังคงยืนอยู่แต่กลับถอดสายตามองไปด้านนอก

“เฮ้ย! ปล่อย”มือหนาที่โอบเอวและดึงเขาเข้าไปในอ้อมกอด ซุกหน้าลงกับซอกคอ และปล่อยลมหายใจอุ่นรดรินต้นคอเขา สร้างความแปรปรวนแก่เขาไม่น้อย

“นายจะแต่งงานกับดูจุนทั้งๆที่ร่างกายนายเป็นของฉันอย่างนั้นเหรอ” จูบเบาที่ต้นคอและเพิ่มแรงที่แขนมากขึ้น กอดรัดร่างบางด้วยความรู้สึกหวง

“ถ้าฉันตอบว่า ใช่ แล้วนายจะทำยังไง” ความดีใจที่กำลังพาให้เขาใจเต้นรั้วจนกลัวว่ามันจะดังออกมาจนร่างหนาที่กำลังกอดเขาอยู่ได้ยิน

“ฉันจะจับตัวนายกับดูจุนมา และมีอะไรกับนายต่อหน้ามัน” คำขู่ของร่างหนาทำให้เขาอมยิ้ม วางมือลงบนมือหนาที่กำลังกอดเขาอยู่และแกะ

“งั้นเหรอ~ ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรมาเปลี่ยนใจฉันได้หรอก อีกสองเดือนรอการ์ดได้เลยนะจ๊ะ” เขาเสียใจ ประโยคที่ซึงโฮพูดกับเขาตอนนั้นมันยังไม่ไปไหน มันคงฝังแน่นอยู่ในความคิดไปสะแล้ว

“ชอนดุง!” เสียงที่กดต่ำไม่อาจทำให้เขากลัวได้ มองใบหน้าหล่อเหลาที่โกรธจนเส้นเลือดที่ขมับทำงานหนักและปูดขึ้นมา

“อะไร! เลิกเรียกชื่อฉันได้แล้ว” วางแก้วไวท์ลงกับระเบียง แต่เมื่อเขาจะเดินกลับเข้าในตัวโรงแรมกลับถูกรวบเอวเอาไว้อีกครั้ง

“นายก็รู้ว่าที่นี้เป็นโรงแรมของฉัน” ประโยคที่เหมือนจะอวดรวยของซึงโฮทำให้เริ่มหวั่นใจ แรงรัดที่เอวแน่นขึ้นจนเขาหายใจไม่ออก

“ทำไม”

“ฉันจะกอดนายที่นี้” ประโยคนี้หมายความว่ายังไง แต่เมื่อหันไปเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธและความปรารถนาทำให้เข้าใจโดยไม่ต้องพูดออก

“ไม่เอา!!” จังหวะที่เขามั่วแต่ตกใจและเผลอมองหน้าหล่อเหลา มือหนาที่โอบเอวเขาก็ยกขึ้นและผาดบ่า ก่อนจะออกเดินโดยมีเขาทั้งดิ้น ทุบ จิก และตี แต่ก็ไม่ละคายผิวคนหน้าด้านเลยสักนิด

“แต่ฉัน จะเอา”

.

ชอลยงอยากจะกัดลิ้นตาย ถึงแม้ว่างานนี้จะเป็นงานของจีฮุน แต่ก็ไม่คิดว่าจะเจอเขา เขาคนนั้นที่ทำเขาร้องไห้ตลอดสามวันที่ผ่านมา แถมเจ้าตัวยังคงยิ้มแย้มและสดชื่นอีกด้วย

“อ้าว~ มีร์ สบายดีหรือเปล่า” ผละออกจากกลุ่มสาวกลุ่มใหญ่และเดินตรงมาหาเขาที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่

“คะ ครับ คุณชางซอน” พยักหน้าและยิ้มบางๆไปให้ “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” โค้งให้เล็กน้อยและเดินเร็วมายังห้องน้ำ เดินเข้าไปด้านในที่ไม่คนสักเท่าไหร่

“เฮ้อ~ ทำไงดีนะ น้ำตาจะไหลอีกแล้ว” หลังจากที่เขาออกมาจากบ้านหลังนั้นได้หนึ่งวัน รุ่งขึ้นก็มีข่าวว่าเขาหมันกับแฟนสาวที่คบกันมาหลายปี หลังจากเธอกลับจากเรียนต่อเรียบร้อย

“นายว่าฉันจะแต่งงานเมื่อไหร่ดี” ชางซอนยังคงตามมาหลอกหลอนร่างเล็กต่อ ใบหน้าที่ซูบเซียวจนเขาอดเป็นห่วงไม่ได้ อยากจะถามว่าสามวันที่ผ่านมากินข้าวบ้างหรือเปล่า ทำไมถึงดูตัวเล็กกว่าตอนที่อยู่กับเขาล่ะ

“อะ เอ้~ ก็แล้วแต่คุณสิครับ” ชอลยงได้แต่ขยับห่าง และห้ามน้ำตาที่กำลังไหลด้วยการก้มหน้ามองอ่างล้างหน้า อยากจะเปิดน้ำจนเต็มอ่างแล้วจุ่มหน้าลงไปจริงๆ

“เหรอ~ นายคิดยังไงบ้างที่พี่ชายนายแต่งงานกับผู้ชาย นั้นเท่ากับว่าพวกเขามีลูกไม่ได้เลยนะ” สังเกตคนที่กำลังก้มหน้า หางตาที่มีน้ำใสๆทำให้เริ่มหนักใจ แต่ก็ต้องไปต่อไม่ถูกเมื่อหยดน้ำใสๆหล่นลงไปในอ่าง ร้องไห้ ชอลยงร้องไห้ทำไม

“คนสองคนรักกันไม่เกี่ยวกับอย่างอื่นหรอกครับ” ชอลยงอยากจะตบหน้าตัวเองเสียจริง ทำไมต้องมาร้องไห้ต่อหน้าร่างสูงด้วยนะ ป่านี้ชางซอนไม่หัวเราะเยาะเขาในใจไปแล้วเหรอ

“เหรอ~ แล้วเมื่อไหร่นายจะแต่งงานล่ะ” เขาอยากรู้ว่าร่างเล็กตรงหน้ากำลังคิดอะไรอยู่ ที่ร้องไห้เพราะเขาหรือเปล่า แล้วถ้าเป็นเพราะเขามันก็น่ายินดีมาก

“ผมว่าจะอยู่เป็นเพื่อนนูนาอีกสองสามปีหน่ะครับ” ปาดน้ำตาลวกๆและตวัดน้ำใส่หน้า ก่อนจะเงยหน้ามองร่างสูงแล้วยิ้มไปให้

“นายไม่มีแฟนเหรอ” ยิ้มฝืดๆกับตาแดงๆทำให้อดที่จะเข้าไปปลอบไม่ได้ แต่เมื่อขยับเข้าไป ร่างบางก็ถอยหนีเขาไปจนติดผนังห้องน้ำ

“ผมว่าผมออกไปข้างนอกดีกว่า” ชอลยงโค้งให้เล็กน้อยและวิ่งหนีออกมาด้วยความไวแสง ก่อนจะสอดส่องสายตาหาพี่ชายและพี่สาวที่ไม่รู้ว่าอยู่ส่วนไหนของงาน

“ฉันขอกอดนายอีกครั้งได้ไหม มีร์~”




















Talk : ตอนหน้า nc อีกแย้ว แฮะๆ ช่วงนี้ไรเตอร์กำลังหื่น :P

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

157 ความคิดเห็น

  1. #147 ReiSho_Y (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 เมษายน 2556 / 22:32
    ย๊า ย๊า มีรือร้องไห้อีกแล้ว จุนฮยองอ่า นี่จะแกล้งกันไปถึงไหน
    #147
    0
  2. #132 TANH_ZEPIA (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2555 / 21:35
    แพนด้าหึงหวงแล้วววววว
    ตอนเสียดุงไปถึงได้รู้สึกตัวสินะ
    เจ๊ดาร่าเจ้าเล่ห์มาก มีแผนแกล้งให้ซึงโฮหึงด้วย
    แกล้งไปแกล้งมา จะโดนซึงโฮจัดการไหมละเนี่ยซังฮยอน
    บทหน้าไ่ม่รอดแน่ๆ! โฮ่ๆๆ
    แอบเซอร์ไพรส์ตอนที่บอกว่าดูจุนดีใจที่ถูกถอนหมั้น
    ตอนแรกก็นึกว่าดูจุนจะเสียใจแทบเป็นแทบตายซะอีก
    เพราะดูเหมือนดูจุนทั้งรักทั้งแคร์ดุงมาก
    สุดท้ายแล้ว โดนบังคับหมั้นซะงั้น -..- 55+

    จุน -_- ฉันไม่ทราบว่าแกต้องการอะไร?
    ถ้าอยากเห็นมีร์ร้องไห้ เสียใจ แกก็ทำสำเร็จแล้วละ
    ดังนั้น โปรดอย่าเสแสร้งแล้วแสดงความในใจออกมาสักทีเถ้อ
    ประชดกันไปประชดกันมามันเจ็บทั้งสองฝ่ายนะ :P
    #132
    0
  3. #80 pu__A (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2555 / 10:49
    อยากจะจับจุนไปย่างไฟพูดได้ทำร้ายจิตใจมีร์มาก มีร์น่าจะกระโดดถีบสักสองสามที - -

    ดุงก็อย่าแกล้งลีดมากเดี๋ยวลีดจะลงโทษหนัก

    ในที่สุดคุณพ่อบ้านได้มีบทพูดถึงจะไม่กี่คำ 55

    ติดตามนะคะ
    #80
    0
  4. #49 YinG_KIM (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2555 / 16:37
    ฮืออออ


    คนใจร้ายยยยยยยย


    เอาแต่ใจตัวเองที่สุดเลย ยัง ซึงโฮ


    ดุงดุง ต้องดัดหลังมันให้เข็ดเลยนะ


    ส่วนนาย!!! อีจุน อิตาบ้า มาทำมีร์ของฉันร้องไห้อีกแล้ว


    แกอยากตายรึไง?????
    #49
    0
  5. #45 klasyhcp (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 23:39
    โอ้ยยยย ยังซึงโฮเอาแต่ใจที่สุดเลย

    ทีตอนที่จับดุงไปน่ะ เอาแต่พูดจาทำร้ายจิตใจ

    ทีตอนนี้ล่ะมาทำเป็นหวง เชอะๆๆ

    ยอมรับความรู้สึกตัวเองซักทีสิ

    คู่จุนมีร์นี่ก็พอกัน จุนจะพูดอะไรที่มันขัดกะความรู้สึกทำไมห๊ะ

    สงสารมีรือจัง TT



    ติดตามจ้ะ
    #45
    0