[DAIBOLIK LOVERS]The Amethyst

ตอนที่ 4 : I : The little witch and the wolf

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    10 พ.ค. 63

THE LITTLE WITCH AND THE WOLF



"ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปก็คิดเสียว่าที่นี่คือบ้านหลังใหม่ของพวกคุณก็แล้วกันนะคะ"

"ขอบคุณค่ะ"เด็กสาวตรงหน้าสูงเท่าๆกับเธอผมสีบลอนด์ทองถูกมัดรวบเอาไว้หลวม ๆ ผมด้านหน้าของเธอยุ่งนิดหน่อย น่ารักจังเลยน้า

"จะว่าไปแล้วคุณเองก็เป็นแม่มดเหมือนกันสินะคะ"

เด็กสาวมองหน้าเธอก่อนจะถามขึ้นมา

"หืม จะว่าแบบนั้นก็ใช่ค่ะ ดิฉันเป็นแม่มด"


"ตามมาทางนี้ค่ะ"

เธอพาทั้งสองคนเข้ามาในคฤหาสน์

"ข้างนอกอาจจะดูเก่าไปหน่อยแต่ข้างในก็เหมือนกับบ้านปกติทั่วไปนะคะ"

เธอเดินขึ้นบันไดมาหยุดที่หน้าห้อง ๆหนึ่ง

"ห้องนี้เป็นห้องใหญ่ค่ะ พวกคุณทั้งสองคนอยู่ห้องนี้นะคะ ส่วนห้องของดิฉันจะอยู่ฝั่งตรงข้ามกับพวกคุณ"

เธอผายมือไปยังทางเดินฝั่งตรงข้ามที่สุดปลายทางมีห้องหนึ่งอยู่

"กระเป๋าของพวกคุณอยู่ข้างในแล้ว หากมีอะไรที่ขาดเหลือสามารถบอกดิฉันได้เลยค่ะ"

"ขอบคุณค่ะ คุณผู้ดูแล"

"ไม่ใช่เรื่องที่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ"

"ไม่หรอกค่ะ"

"เจ้านาย! ไปดูข้างในกัน"

"ฟุบุคิ!"

เธอมองไปที่เด็กผู้ชายอีกคน ผมสีเงินยาวฟูฟ่องมีเขี้ยวเล็กๆ หมาป่าสินะน่าจะไม่ได้เป็นโดยกำเนิดเสียด้วย เธอจะมองข้ามการที่เด็กคนนั้นเที่ยวบิดประตูห้องข้าง ๆไปมาก็แล้วกัน มันเปิดไม่ได้หรอกนะคะคงจะเป็นตัวสร้างปัญหาแน่ๆเลยเชียว

"ตามสบายนะคะ ดิฉันขอตัว"

เธอโค้งให้ทั้งสองคนเล็กน้อย

"ส่วนถ้าคุณสงสัยหรือต้องการถามอะไร สามารถถามดิฉันได้เสมอนะคะ"

เธอเดินออกมาจากตรงนั้นเพื่อให้ทั้งสองคนนั้นได้สำรวจเต็มที่ ถ้าหากเธอเข้าไปยืนอยู่ด้วยพวกเขาอาจจะไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ เดี๋ยวจะอึดอัดกันเสียมากกว่า


"วันนี้ทำอะไรดีนะ"

เธอเดินลงมาในครัวและกำลังคิดเมนูอาหารกลางวันของวันนี้ 

"ไม่ค่อยมีอะไรเลยสินะเนี่ย"

ปกติเธอไม่ได้เป็นคนกินเยอะอะไรอยู่แล้วจึงมีพวกเนื้อสัตว์อยู่เพียงนิดเดียวเท่านั้น

"ช่วยไม่ได้นี่นะมันกระทันหันเกินไปหน่อย ทำเท่าที่มีไปก่อนก็แล้วกัน"

เธอหยิบเนื้อออกมาก่อนจะเริ่มทำอาหารทันที



 เสียงรองเท้าที่กระทบกับพื้นขณะลงบันไดทำให้เธอรู้ว่าทั้งสองคนกำลังลงมา

"คุณโนว่าคะ"เสียงเรียกชื่อเธอทำให้เธอหันไปมอง

"ดิฉันอยู่นี่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"คือว่า...ไม่มีอะไรหรอกค่ะ"

เธอคิดว่าคงไม่ใช่แบบนั้นแน่ๆ

"จริงสิ ตอนนี้พวกคุณหิวกันหรือไม่คะ"

"ค่ะ"เอาจริงๆก็ไม่น่าถามเลยไปรับพวกเขาตั้งแต่เช้ามาถึงที่นี่แล้วก็ปล่อยให้พวกเจาจัดของเองจนเลยเวลาอาหารเช้ามาแล้วด้วยซ้ำ

"งั้นเชิญมาทางนี้เลยค่ะ"


 เธอเดินนำทั้งสองคนไปที่ห้องทานอาหาร

ภายในห้องอาจจะดูแปลกตาไปหน่อยสำหรับทั้งสองคนที่พึ่งเคยเข้ามามันประดับไปด้วยกระโหลกของสัตว์หลากหลายชนิดวางเรียงรายกันอยู่เต็มไปหมดไหนจะพวกพืชแปลกๆนั่นอีก

"คงจะแปลกตาไปหน่อยสินะคะสิ่งของเหล่านี้เป็นของสะสมน่ะค่ะเพราะว่ามันกระทันหันไปเสียหน่อยก็เลยยังไม่ได้เก็บของพวกนี้น่ะค่ะ"เธอยิ้มให้ทั้งสองอีกครั้ง

"ทานอาหารก่อนแล้วค่อยดูก็ได้ค่ะคุณฟุบุคิ"

เจ้าเด็กที่เป็นหมาป่าที่กำลังเอื้อมมือไปจับก็หยุดชะงักทันทีก่อนจะเดินไปนั่งทานอาหารกับแม่มดน้อยที่นั่งมองพร้อมส่งสายตากดดันไปให้

"แกว้ก!!"ปึก!เสียงอะไรบางอย่างกระทบกับหน้าต่างซึ่งเธอก็รู้อยู่แล้วว่าเป็นอะไรเธอเดินไปเปิดหน้าต่างให้เจ้านกฮูกสีขาวตัวใหญ่ได้เข้ามาขาของมันถูกกระดาษผูกเอาไว้ จดหมาย

"ต้องการพบตอนนี้ที่เดิม"

เธอหันกลับไปมองเด็กทั้งสองก่อนจะยืนนิ่งไปสักพักเธอไม่ควรปล่อยให้พวกเขาอยู่ลำพัง

"เฮ้อ~"เธอเดินไปหยิบลูกเชอรี่สามสี่ลูกมาให้เจ้านกฮูกกินพร้อมลูบหัวเขาเล็กน้อย

"ขอบคุณสำหรับจดหมายนะคะคุณโคว"

เธอไม่รู้ว่าในระหว่างที่เธอไปที่นั่นฟุบุคิจะทำอะไรเสียหายหรือไม่ เธอไม่อยากใช้พลังเยอะหรอกนะ

"ดิฉันมีงานสำคัญขึ้นมาน่ะค่ะขอโทษที่ต้องให้อยู่ในคฤหาสกันสองคนนะคะดิฉันจะกลับมาโดยเร็วและอย่าได้ออกจากคฤหาสน์นะคะ"

"เข้าใจแล้วค่ะ"

"แล้วถ้าออกไปมันจะทำไมล่ะ"

สายตาแบบนั้นคงจะต้องออกไปแน่ๆเลยล่ะนะ

"ช่วยเฝ้าลูกหมาของคุณด้วยนะคะคุณฮัทสึกิ"

"ค่ะ"อย่างน้อยถ้าเจ้าของคอยดูอยู่คงจะไม่ซนมากใช่มั้ยนะ

"ดิฉันขอตัวค่ะ"เธอโค้งให้ทั้งสอง



วาร์ป--

ร่างของโนว่าปรากฏขึ้นที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่กว่าที่เธออาศัยอยู่หลายเท่าข้างหน้าของเธอมีพ่อบ้านคนสนิทที่เธอรู้จักมานานรออยู่ก่อนแล้ว

"ขอโทษที่ต้องให้คอยนานค่ะคุณวิคเตอร์"

คุณพ่อบ้านยิ้มให้เธอก่อนจะบอกให้เธอเดินตามเขาเข้าไปที่นี่ดูไม่ค่อยมีอะไรเปลี่ยนไปเลยนะตั้งแต่ที่เคยมาคราวก่อนคงจะมีแค่เพียงสวนดอกไม้ที่ดูเพิ่มมากขึ้นจากเมื่อก่อนล่ะมั้งนะ


แอ๊ด~ เสียงเปิดประตูดังขึ้นข้างในก็ยังเหมือนเดิมแน่นอนมันมีแต่ของหรูหราประดับอยู่เต็มไปหมดพอย้อนกลับไปที่ๆเธออยู่แล้วก็มีแต่กระโหลกของสัตว์กับดอกไม้แล้วก็เชิงเทียนเก่าๆทำไมเธอดูน่าเวทนาเสียจริง

"กลับมาแล้วเหรอคุณโนว่า"อ่า....เธอมาแล้วเจ้าของคฤหาสน์แห่งนี้

"กลับมาแล้วค่ะนายท่าน"เธอตอบกลับไปใช่กลับมาแล้วในที่ๆเธอเคยอยู่มานานก่อนคนพวกนี้เสียอีก

"เชิญนั่งก่อนสิคุณโนว่า"ทุกครั้งที่เธอเห็นหน้าของผู้หญิงคนนี้เจ้าคฤหาสน์แห่งนี้เธอมักจะควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้เอาเสียเลย

"ค่ะ"อย่ามาสั่งกันให้มันมากนัก จิตใต้สำนึกของเธอมันมักจะคัดค้านเสมอเวลาเธอเป็นแบบนี้

"คุณโนว่าเรื่องของเด็กทั้งสองคนน่ะ ดิฉันจัดการทุกอย่างเอาไว้แล้วนี่คือเอกสารโรงเรียนของทั้งสองส่วนนี่เป็นประวัติโดยละเอียดที่เหลือเธอคงรู้ว่าต้องจัดการอย่างไรใช่หรือไม่"กองเอกสารต่างถูกเอามาวางไว้ตรงหน้าเธอ คิดจะใช้แค่ลูกน้องอย่างเดียวเลยสินะ

"ดิฉันรู้ค่ะว่าต้องทำอย่างไร"

"ที่จริงดิฉันอยากจะให้คุณอยู่นานกว่านี้แต่คุณคงต้องไปแล้ว"ประโยคไล่เธอทางอ้อมแบบทุกๆครั้งมาอีกแล้ว

"ค่ะ ดิฉันขออภัยด้วยที่อยู่นานกว่านี้ไม่ได้ขอตัวค่ะ"

เธอใช้เวทมนตร์วาร์ปเธอกลับมายังคฤหาสน์ที่เธออาศัยอยู่



"ดิฉันกลับมาแล้วค่ะ"เธอหันไปมองรอบๆดูว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือไม่เธอก็ได้พบกับแม่มดน้อยที่กำลังพยายามประกอบลูกแก้วให้กลับมาเหมือนเดิมด้วยเวทมนตร์ของเธอ

"คุณฮัทสึกิพอแล้วค่ะไม่ต้องทำหรอกค่ะ"

"คุณโนว่าขอโทษนะคะที่ทำแตกฉันพยายามประกอบกลับแล้วแต่มันทำไม่ได้เลยค่ะ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะดิฉันก็ประกอบกลับไม่ได้เหมือนกันพังแล้วก็คือพังนั่นแหละค่ะ คุณฟุบุคิเป็นคนทำสินะคะ"

เธอหันไปมองรอบกายอีกครั้งเจ้าลูกหมาหายไปไหนแล้วนะ

"คุณฟุบุคิอยู่ไหนเหรอคะ"คงไม่ใช่แบบที่เธอคิดใช่มั้ย

"ไม่ได้นั่งอยู่ตรงนั้นเหรอคะ อ่าวหายไปไหนแล้วละสายตาไปพักเดียวเอง"แม่มดน้อยหันไปมองซ้ายชวาหาสัตว์เลี้ยงของเธอ


คงต้องเสียพลังงานอีกแล้วสินะ เธอหลับตาลงค่อยๆใช้พลังของเธอ เธอได้กางบาเรียไว้หมดแล้วนั่นทำให้เธอสามารถรู้ได้ว่าเจ้าลูกหมานั้นอยู่ที่ไหน

"แย่ล่ะสิ"ทำไมถึงได้เป็นเด็กซนอย่างงี้ล่ะคะ เธอบอกแล้วแท้ๆว่าอย่าออกไปนอกคฤหาสน์

"จะให้ผ่านป่าไปไม่ได้เด็ดขาด"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

4 ความคิดเห็น