ขนาดตัวอักษร

  • font-size
  • font-size

ตอนที่ 12 : สอนงาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • 24 มิ.ย. 63

แต่ใครจะต้านทานคนเอาแต่ใจอย่างเขาได้ชายหนุ่มพยายามทำทุกอย่างให้น้ำอิงสมยอมแต่โดยดี

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

“เรียบร้อยแล้วใช่มั้ยลอบซ์”

“ครับคุณอาชน์”

ลอบซ์มองเจ้านายของเขาด้วยใบหน้ายิ้มๆเล็กน้อยที่ทั้งคู่ออกมากันแบบเหงื่อซ่ก

“งั้นเรากลับกันเลย”

“ครับ”

“.....”

น้ำอิงนั่งอยู่บนรถตู้คันหรูชิดหน้าต่างมากที่สุดเท่าที่จะชิดได้เพระเธอไม่อยากนั่งใกล้คนข้างๆเธอมากนักทั้งตอนนี้ยังไม่อยากจะมองหน้าเขาอีกด้วย

“คืนนี้ไปนอนกับฉันเดี๋ยวฉันจะสอนการดูเอกสารให้เธอ”

“......”

น้ำอิงต้องกัดฟันกรอดเมื่อคนที่นั่งข้างๆเขยิบเข้ามารวบกอดเอวเธอเอาไว้พร้อมกระซิบคำบางคำที่ดูจะเหมือนจะเป็นเรื่องที่ไม่ปลอดภัยจากตัวเธออีกแล้ว

“ห้ามปฏิเสธไม่อย่างนั้นเรื่องเธอกับฉันถึงหูอายแน่”

อัศวินไม่ได้มัวรอให้หญิงสาวอ้าปากปฏิเสธเขามีคำขู่ที่จะทำให้เธอเชื่อฟังเขาในทุกๆเรื่องแล้ว

โรงพยาบาล

“.....”

วันนี้น้ำอิงเลิกงานมาเธอก็รีบนั่งรถตรงมาที่โรงพยาบาลด้วยความอยากรู้ว่าอาการของน้องชายเธอจะเป็นอย่างไรบ้างหญิงสาวยืนดูน้องชายของเธอผ่านห้องกระจกด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเพราะเธอพึ่งได้คุยกับหมอมาเมื่อสักครู่ว่าน้องชายของเธอไม่มีอาการข้างเคียงใดๆขากการให้ยารักษาเลยทำให้รู้ว่าน้องชายเธอจะเริ่มดีขึ้นในเร็ววันนี้

“คุณอิงครับ”

“ค..คุณลอบซ์”

น้ำอิงมีสีหน้าตกใจที่เห็นคนของอัศวินมายืนต่หน้าเธอ

“คุณอาชน์ให้ผมมารับคุณไปที่บ้านครับ”

“อ..เอ่อ”

น้ำอิงหน้าเสียเล็กน้อย

“ไปกับผมเถอะครับเมื่อเย็นที่คุณออกมาก่อนก็ทำให้คุณอาชน์หัวเสียมากพออยู่แล้วครับ”

“....”

หญิงสาวจำต้องเดินตามลอบซ์ไปแต่โดยดีเพราะเธอรู้ว่าหากไม่ยอมไปยังไงอีกฝ่ายก็ต้องบังคับให้เธอยอมอยู่ดี

ใช้เวลาไม่นานลอบซ์ก็พาตัวหญิงสาวกลับมาที่บ้านของอัศวินได้ทันเวลาก่อนที่เจ้านายของเขาจะหงุดหงิดมากไปกว่านี้เนื่องจากหญิงสาวขัดคำสั่งของเขาโดยกลับไปก่อน

“นายกลับไปดูแลที่บ้านใหญ่ได้แล้ว”

อัศวินเห็นหญิงสาวเดินก้มหน้าตามหลังคนสนิทของเขาเข้ามาในบ้านชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟาก็รีบสั่งให้ลอบซ์นั้นกลับไปที่บ้านใหญ่ได้

“ครับ”

“เธอจงใจหนีฉัน”

เมื่อในห้องนั่งเล่นนี้มีเพียงเขาและน้ำอิงเพียงแค่สองคนชายหนุ่มลุกเดินวนรอบหญิงสาวอย่างไม่พอใจเล็กน้อยที่เธอกล้าที่จะขัดคำสั่งของเขา

“ป่าวนะคะ..อิงแค่ไปดูอาการน้องชายอิงเท่านั้น”

น้ำอิงก้มหน้างุดเธอไม่ได้จงใจขัดคำสั่งแต่เธอเพียงแค่อยากไปดูอาการของน้องชายเธอก็เท่านั้น

“แล้วทำไมไม่บอกฉันก่อน”

อัศวินถามหญิงสาวเสียงแข็ง

“คุณอาชน์คะเมื่อไรจะเลิกยุ่งกับอิงซะทีคะ”

หญิงสาวไม่ชอบที่จะเป็นเหมือนคนที่รองรับอารมณ์ของเขาอีกแล้วเธอจึงอยากจะรู้ว่าเมื่อไรเขาจะเลิกยุ่งและบังคับอะไรที่เธอไม่อยากจะทำด้วยคำขู่เสียที

“จนกว่าฉันจะเบื่อเธอ”

อัศวินก้มลงมาพูดข้างหูหญิงสาวอย่างผู้ชนะ

“อิงขอลาออกค่ะ”

น้ำอิงมองหน้าชายหนุ่มจริงๆในใจของเธอเต้นแรงประหม่ากล้าๆกลัวๆไปในคราเดียวกัน

“ฉันไม่ให้ออก...แล้วถึงเธอจะไปสมัครงานที่อื่นเธอก็จะไม่ได้งานและนี่ไม่ใช่การขู่”

“....”

น้ำอิงกลืนน้ำลายแทบไม่ลงเพราะรู้ว่าเขาพูดจริง

“ทำตัวดีๆกับฉันแล้วเธอจะได้ทุกอย่างที่อยากจะได้ในตอนที่ฉันยังไม่เบื่อเธอ”

“แล้วเมื่อไรคุณจะเบื่อฉันล่ะคะ”

“เรื่องนี้ฉันก็ให้คำตอบเธอไม่ได้...มาทานข้าวสิฉันรอเธอคนเดียวเลยนะ”

อัศวินดึงมือหญิงสาวให้ไปนั่งร่วมโต๊ะอาหารที่บนโต๊ะมีอาหารเตรียมไว้หลายอย่างเอาไว้ต้อนรับเธอในวันนี้โดยเฉพาะ

“อิงไม่หิวค่ะ”

น้ำอิงนั่งมองอาหารตรงหน้ามากมายแต่เธอคงจะทานอะไรไม่ลงหากมีเขานั่งจ้องหน้าเธอฝั่งตรงข้ามอยู่ใกล้ๆ

“ไม่หิวไม่ได้”

อัศวินมองหน้าหญิงสาวด้วยสายตาที่เย็นชาแกมบังคับ

“..เฮ้อออ..”

น้ำอิงถอนหายใจเฮือกที่แม้กระทั่งเวลาที่จะทานข้าวก็ยังต้องถูกอีกฝ่ายบังคับ

“อย่าพึ่งถอนหายใจซังกะตายไป...ฉันจะให้เธอย้ายมาอยู่ที่นี่”

เขายังมีเรื่องเซอร์ไพรซ์เธอไม่จบ

“ได้ยังไงล่ะคะ”

“ไม่ได้ก็ต้องได้เพราะนี่คือคำสั่ง”

และคำประกาศิตของเขาที่พึ่งจะเปล่งออกไปหญิงสาวก็ไม่สามารถที่จะปฏิเสธได้อีกเช่นเดิมไม่รู้ว่าเธอไม่ทำเวรทำกรรมอะไรกับเขาเอาไว้ถึงได้เหมือนจะพยายามหนีเขาเท่าไรมันก็ยิ่งเหมือนมือของเขามารั้งเธอเอาไว้ให้ใกล้เขามากไปกว่าเดิม

บ้านใหญ่

“พี่อาชน์ไม่กลับบ้านอีกแล้วหรอคะ”

อัญญาเห็นลอบซ์กลับบ้านมาคนเดียวในช่วงหัวค่ำเธอจึงรีบวิ่งลงจากชั้นบนมาหาชายหนุ่ม

“ครับ”

ลอบซ์ตอบคำถามหญิงสาวสั้นๆพร้อมตั้งท่าจะเดินเลี่ยงหญิงสาวไปแต่ก็ดันเจอเธอเอาตัวขวางเอาไว้ก่อน

“พี่อาชน์อยู่ที่ไหน”

“ไม่ทราบครับคุณอาย”

ลอบซ์บอกเรื่องนี้กับใครไม่ได้แม้กระทั่งหญิงสาวเพราะมันเป็นหน้าที่บ้านหลังนั้นที่อัศวินเจ้านายของเขาซื้อไว้ก็ไม่มีใครรู้นอกจากพวกบอดี้การ์ดที่ต้องรักษาความปลอดภัยที่นั่น

“ตัวติดกันตลอดจะไม่ทราบได้ยังไง”

อัยญายืนกอดอกหน้ามุ่ยเธอไม่เชื่อที่ลอบซ์พูดแม้แต่น้อย

“ก็ผมไม่ราบจริงๆนี่ครับขอตัวไปพักก่อนนะครับ”

“ไม่ได้บอกมาก่อนว่าพี่อาชน์อยู่ที่ไหนแล้วทำไมเค้าถึงรับอิงเป็นเลขาได้ง่ายขนาดนั้น”

“เรื่องนี้รอคุณอาชน์กลับมาแล้วคุณอายไปถามเองดีกว่าครับ”

“ถ้าไม่ตอบก็ไม่ให้ไป”

อัญญายังคงขวางทางชายหนุ่มเอาไว้ไม่ให้เดินหนีเธอไปได้

“คุณอาย..ผมจะไปพักผ่อนครับนี่เวลาเลิกงานผมแล้ว”

หากอัญญาเป็นน้องสาวของเขาหรือคนใต้อำนาจเขาจะจับเธอเหวี่ยงออกไปเสียเดี๋ยวนี้แต่นี่เขาจำต้องยอมเธอเพราะเป็นน้องของเจ้านาย

“ก็ไม่ให้ไป”

“.....”

เมื่อลอบซ์เห็นว่าหญิงสาวคงไม่ยอมให้เขากกลับห้องพักไปง่ายๆแน่เขาจึงทิ้งตัวลงนอนที่โซฟาหลับตาหนีหญิงสาวเสียเลย

“ลืมตามาคุยกันเดี๋ยวนี้เลย”

อัญญาเบ้ปากคิ้วขมวดที่ลอบซ์กวนประสาทเธอพร้อมดึงมือของเขาให้ลุกขึ้นจากโซฟาแต่ดูท่าแรงของเธอจะทำอะไรร่างของเขาไมได้แม้แต่นิดเดียว

“ผมง่วงแล้วครับขอนอนก่อน”

ลอบซ์จะต้องใช้วิธีนี้ไม่อย่างนั้นหญิงสาวคงไม่เลิกรังควานเขาง่ายๆ

บ้านอัศวิน

กองเอกสาวกองโตอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มกับหญิงสาวที่นั่งง่วนสอนงานกันอยู่บนโซฟาอัศวินสอนหญิงสาวรวดเร็วจนหมดขั้นตอนเพราะดูเธอจะเป็นคนเข้าใจเรื่องหลักการการทำงานง่ายๆ

ไม่คิดว่าสาวเฉิ่มอย่างเธอจะหัวไวไม่เบาคราแรกแค่คิดว่าเกียรตินิยมที่เธอได้มาคงอาจจะเป็นเพราะความขยันหรือเพราะฟลุ้คเท่านั้นหากในชีวิตของเธอฉลาดเหมือนในเชิงวิชาการสักนิดเธอคงไม่ต้องตกมาเป็นเหยื่อของเขาแบบนี้หรอกแต่นั่นมันก็เป็นข้อดีของเธอสำหรับตัวเขานั่นเอง

“ที่ฉันสอนเธอเข้าใจทุกอย่างแล้วใช่มั้ย”

“ค่ะ”

น้ำอิงพยักหน้าตอบรับชายหนรุ่มเธอเข้าใจทุกอย่างเป็นอย่างดีถึงมันจะค่อนข้างซับซ้อนแต่หากทำความเข้าใจแบบเป็นระบบเธอก็ไม่ได้มีปัญหา

“หัวไวดีนี่...ไป”

มือหนายกมากุมหัวทุยของหญิงสาวอย่างชื่นชมพร้อมเลื่อนมาดึงมือของเธอให้ลุกขึ้นยืนเดินตามเขาไป

“เอ่อ..ไปไหนคะ”

น้ำอิงหยุดชะงักพร้อมแกะมือของชายหนุ่มออกเธอมองตาเขาเขม็ง

“ไปอาบน้ำฉันจะเข้าห้องนอนแล้ว”

ชายหนุ่มยกคิ้วบอกหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยประหนึ่งว่าเธอกับเขาทำแบบนี้กันทุกวันจนเคยชินแต่มันไม่ใช่สักนิดสำหรับหญิงสาว

“อิงไม่มีเสื้อผ้ามาเปลี่ยนนะคะ”

เธอพยายามหาข้ออ้างต่างๆนานๆเพื่อที่จะให้วันนี้เขาปล่อยเธอกลับไปก่อน

“ใส่เสื้อฉันก่อนก็ได้”

เรื่องนี้มันไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรเลยในความคิดของชายหนุ่มเมื่อเธอดูจะต่อต้านเขาจึงรีบดึงตัวเธอเข้าไปในห้องนอนกับเขาและเดินปรี่ตรงไปที่ห้องน้ำสุดหรูด้านใน

“อิงอาบเองได้ค่ะ”

เมื่อมาถึงห้องน้ำชายหนุ่มถือวิสาสะถอดเสื้อผ้าให้กับหญิงสาวโดยที่ไม่ได้ขออนุญาตร่างบางก่อนสักนิดจนเธอต้องยกมือป้องตัวเอาไว้อย่างเหนียมอาย

“ก็ฉันจะอาบกับเธอ”

ปากพูดไปมือก็ยังคงทำงานโดยไม่สนคนต่อต้าน

“ไม่ค่ะ..”

น้ำอิงส่ายหัวพัลวัลแอบน้อยใจลึกๆกับการกระทำของเขาว่าเขาเห็นเธอเป็นผู้หญิงยังไงกันแน่ที่คิดจะทำอะไรกับตัวของเธอเมื่อไรก็ได้

“บอกแล้วไงให้ทำตัวดีๆกับฉัน”

เมื่อคนเอาแต่ใจมีความต้องการมีหรือหญิงสาวจะขัดได้

วันต่อมา

สิบโมงเช้า

“อืม..อือ..ค..คุณอาชน์คะ”

น้ำอิงรู้สึกตัวตื่นมาเพราะแสงที่มันลอดผ้าม่านเข้ามาส่องเข้าตาของเธอเมื่อโต๊ะข้างหัวเตียงนาฬิกาตอนนี้บ่งบอกเวลาว่าเป็นเวลาสิบโมงกว่าแล้วแต่เธอและอัศวินยังนอนอยู่ที่เตียงกันอยู่

“อืม..มีอะไร”

อัศวินยังไม่ขยับตัวและลืมตาเขาถามเธอด้วยน้ำเสียงอู้อี้

“สิบโมงแล้วค่ะรีบลุกเร็วค่ะ”

“ไม่ไปทำงานจะพัก..เธอก็ด้วยฉันให้พัก”

มือหนารั้งตัวหญิงสาวมานอนกอดไว้เช่นเดิมทั้งยังสั่งให้เธอพักงานในขณะที่เธอพึ่งจะเริ่มทำงานเมื่อวานได้วันเดียว

“คะ??”

“ตามที่บอกเงียบได้แล้วฉันจะนอนต่อ”

“....”

หญิงสาวจำต้องนอนอยู่ในอ้อมกอดของเขาพักใหญ่แล้วจึงข่มตาหลับไปในเมื่อเขาให้เธอพักเธอก็ขอให้เธอได้พักจริงๆตามที่ปากของเขาพูดออกมาก็แล้วกัน

บริษัทXXX

“วันนี้พี่อาชน์ไม่มาทำงานหรอ”

อัญญาเดินมาถามลอบซ์ในห้องทำงานของเขาแต่เช้าเมื่อเธอเข้าไปที่ห้องพี่ชายของเธอแล้วไม่มีใครอยู่

“ไปดูงานข้างนอกครับ”

ลอบซ์เปรยตามองหญิงสาวอย่างระอาที่เธอดูเหมือนจะเป็นภาระในการทำงานของเขามากกว่าจะมาช่วยงานเขาไม่รู้ว่าเจ้านายของเขาคิดยังไงถึงให้เธอมาทำงานใกล้ๆเขา

“ที่ไหน”

อัญญายืนกอดอกอย่างสงสัยพรางส่งคำถามไปหาคนที่กำลังนั่งทำงานอยู่

“ไม่ทราบสิครับ”

“แล้วอิงก็ไปด้วยใช่มั้ย”

“ครับ...ผมว่าคุณอายมานั่งดูงานตรงนี้ดีกว่าครับ”

ลอบซ์รู้สึกว่าเขาจะไม่ได้งานหากหญิงสาวยังคงสนใจแต่เรื่องพี่ชายของเธอไปไหนแบบนี้เขาจึงรีบเรียกเธอมาสนใจกับงานตรงหน้าเขาจะดีกว่าไหนๆเธอก็ได้ตำแหน่งผู้ช่วยเขามาแล้วอย่างน้อยเธอก็น่าจะเชื่อฟังเข้าบ้าง

“อาย..”

“หวาน..จะมาไม่บอกกันก่อนเลย”

ผักหวานเปิดประตูเข้ามาในห้องของลอบซ์เพราะถามจากพนักงานคนอื่นแล้วจึงรู้ว่าเธออยู่ที่นี่

“แกก็ทำงานไม่บอกกันก่อนเหมือนกันกะว่าจะชวนไปเที่ยวทะเลซะหน่อยเหอะ”

“เชิญคุณสองคนคุยกันตามสบายนะครับเดี๋ยวผมขอตัวก่อน”

ลอบซ์เห็นว่าหญิงสาวทั้งสองน่าจะมีเรื่องคุยกันตามประสาสาวๆครั้นเขาจะไล่พวกเธอไปข้างนออกก็จะดูไม่มีมารยาทเขาจึงลุกขึ้นเดินออกไปเองกจะดีกว่า

“โอเคค่ะ”

อัญญายิ้มกว้างให้ลอบซ์เมื่อเขาดูจะรู้หน้าที่ดีว่าเขาจะต้องทำอะไร

“แกไม่ได้เป็นเลขาพี่ชายแกหรอ”

ผักหวานถามด้วยความสงสัย

“หึ..พี่อาชน์ให้ฉันมาเป็นผู้ช่วยพี่ลอบซ์”

“หรอ..ทำไมงั้นล่ะ”

“แต่ให้อิงเป็นเลขานะ”

“หืมม..อืมม...ก็ดีนะแล้วนี่อิงอยู่ไหน”

“เห็นพี่ลอบซ์บอกว่าพี่อาชน์ไปดูงานข้างนอกอิงเลยต้องไปด้วย”

“ไม่ใช่พี่ชายแกถูกใจเพื่อนเราล่ะถึงได้ให้เป็นเลขาง่ายขนาดนี้”

ผักหวานแอบคิดเล็กๆว่าถ้าหากมันเป็นไปตามความคิดของเธอจริงๆก็คงจะดี

“ถ้าพี่ฉันไม่มีคู่หมั้นฉันก็อยากจะคิดอยู่หรอก”

เรื่องนี้คงจะยากเพราะพี่ชายของเธอไม่ได้ชอบใครง่ายๆแล้วอีกอย่างก็มีพลอยไพรินเป็นคู่หมั้นอยู่แล้วด้วย

“พี่แกมีคู่หมั้นแล้วหรอ”

ผักหวานแอบขมวดคิ้วเธอไม่เห็นจะรู้เรื่องนี้เลย

“อืม..พี่พลอยไงลุกอานัยแกก็น่าจะรู้จัก”

“อ๋อ..เจ้าของโรงแรมดังเพื่อนแม่แกน่ะหรอ”

พอได้ยินชื่อจากปากอัญญาผักหวานเองก็พอจะรู้จักอยู่บ้างแต่เธอเองเคยได้ยินว่าพี่ชายของเพื่อนเธอไม่ชอบมีสัมพันธ์กับใครผูกมัดจริงจังทำถึงยอมหมั้นง่ายๆ

“อืม..”

“แล้วพี่ชายแกก็ยอมหมั้น”

“ก็เพราะธุรกิจแต่คนอย่างพี่ฉันน่าจะรักใครไม่เป็นทางนั้นก็คงจะรักพี่ชายฉันมากรู้ว่าพี่ฉันนิสัยเป็นยังไงก็ยังจะยอมหมั้น”

อัญญารู้ว่าที่พี่ชายเธอยอมก็เพราะธุรกิจและก็ได้มีการตกลงกับพลอยไพรินเอาไว้แล้วด้วยว่าเขาเป็นคนแบบไหนและต้องการอะไรเมื่ออีกฝ่ายรับได้ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกัน

“ฉันก็ไม่เข้าใจความรักเท่าไรแต่ถ้ารักข้างเดียวแต่งงานกันไปมันจะมีความสุขหรอ”

“ก็ไม่รู้เหมือนกัน...ไม่คุยเรื่องนี้ดีกว่าเหมือนจะปวดหัว”

อัญญาเองก็งงๆกับความคิดของพลอยไพรินและพี่ชายเอเหมือนกันว่าจะใช้ชีวิตกันยังไงเธอยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน

“อืม..งั้นอาทิตย์หน้าวันหยุดเราไปทะเลกันนะฉันออกค่าใช้จ่ายทุกอย่างเองแกอย่าลืมชวนอิงมันด้วยล่ะ”

“รายนั้นไม่รู้จะไปหรือป่าวน่ะสิยิ่งโอบยังไม่หายดีอิงมันน่าจะเที่ยวไม่สนุกแน่”

“เอาน่าลองชวนก่อนไม่ได้เที่ยวกันนานแล้ว”

ที่ผักหวานมาหาอัญญาในวันนี้ก็เป็นเพราะเรื่องที่จะชวนพวกเพื่อนๆเธอไปเที่ยวฉลองที่ทุกคนมีงานทำกันครบเสียทีเพื่อเป็นการเติมพลังในการทำงานให้เต็มที่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น