Gacha Fight!!

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,018 Views

  • 6 Comments

  • 50 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    130

    Overall
    1,018

ตอนที่ 7 : เคมปาจิ vs เซลล์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 84
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    12 ม.ค. 62

Gacha Fight!!

        Chapter 6 : เคมปาจิ vs เซลล์ 

          โฆษก : “การต่อสู้ของคู่แรกจบลงไปแล้วคร้าบ!! นับเป็นการต่อสู้อันดุเดือดสุดๆเลยก็ว่าได้ครับ!! ส่วนคู่ต่อไป อาจารย์---เอ้ย!? Mister Bushido กับ คุณ TITAN คร้าบ!! แต่ก่อนจะเริ่มการแข่งขันคู่นี้ขอเวลาพักเบรก5นาทีนะครับผม!? เอาล่ะแยกย้าย!!”
          เหล่าคนดู : “เอ๋? มีหยุดพักเบรกด้วยหรอ นักกีฬาแค่มายืนเล่นเกมไม่น่าจะมีเหนื่อยกันนี่นา

          เหล่าคนดูซุบซิบกันจนดังไปถึงหูของโฆษกผู้เลือดร้อน จนเขาเดินกลับมาพูดออกไมค์อีกครั้ง

          โฆษก : “ก็ตูนี่แหละจะพัก!! พากย์จนเหนื่อยเลยเฟ้ยไม่คิดจะให้พักกันบ้างเลยรึไงฟะไอ้พวกคนดูกะโปโล!!!!”

          หวาย...เหล่าคนดูคิดกันในใจว่าไอ้หมอนี่เป็นโฆษกไหงพูดแบบนี้กับคนดูฟะ!?

          โฆษก : “แต่เมื่อเหล่าผู้ชมเรียกร้อง ผมก็จะขอพากย์ต่อเองครับไม่มีพักเบรกแล้วดังนั้นอาจารย์---เอ้ย!? Mister Bushido กับคุณ TITAN ได้โปรดขึ้นมาบนเวทีได้เลยคร้าบ!!”

          เหล่าคนดูเกาหัวแกรกกับความแปรปรวนด้านอารมณ์ของไอ้โฆษกบ้านี่ แต่ไหนๆแล้วเมื่อประกาศซะขนาดนั้นนักกีฬาทั้งสองจึงก้าวขึ้นมายืนเผชิญหน้ากันบนเวที

          อาจารย์ไกด์ : “โทษทีนะ แต่รอบนี้ยังไงครูก็ไม่มีทางแพ้เธอหรอก

          เด็กหนุ่มผู้มีผมสีเงินเชิดหน้าขึ้นแล้วมองร่างของอาจารย์ราวกับกำลังดูถูกเหยียดหยาม

          เด็กหนุ่ม : “อ้อหรอ งั้นอาจารย์ก็ครองแชมป์ระดับตำบลให้ได้ซะก่อนนะครับ

          อาจารย์ไกด์ : “ย....เหยียดหยามกันขนาดนี้เชียวเรอะ!! เจ้ามีชื่อว่าอะไรกันแน่!!?”

          เหล่าคนดู : “กำเริบแล้วไง....โรคบ้าซามูไรของอาจารย์ไกด์...

          เด็กหนุ่ม : “จริงๆก็ไม่ต้องบ้าจี้บอกชื่อให้อาจารย์หรอกนะครับ แต่ผมชื่อทอมครับ

          เหล่าคนดู : “สรุปก็บ้าจี้ตามอาจารย์ซามูไรแกนี่เห้ย!?”
          โฆษก : “เอาล่ะ!! เลือกตัวละครด้ายยยยย

          อาจารย์ไกด์ที่คลั่งซามูไรขนาดที่ว่าตัวละครไหนที่ไม่มีธีมของซามูไรรึความเป็นญี่ปุ่น ไม่ว่าจะตัวละครแรร์ระดับไหนอาจารย์แกก็จัดการย่อยทิ้งอย่างเลือดเย็นถึงระดับที่ว่าทั้งไอดีของแกนั้นมีแต่ตัวละครซามูไรรึไม่ก็ตัวที่มีธีมเป็นญี่ปุ่น อาจารย์เลือกตัวละครที่เป็นตัวที่แกถนัดมากที่สุดก็คือ ซาราคิ เคมปาจิ’*จากบลีชเทพมรณะ

          ทางด้านทอมเด็กผมเงิน เขาสามารถเลือกตัวละครที่เขาชินมือที่สุดมาต่อกรกับคู่ต่อสู้ได้ แต่เขาไม่เลือกที่จะทำ เขาเลือกตัวละครที่เขาไม่ถนัดมากที่สุดจากในคลังมาต่อสู้กับอาจารย์เพราะคิดว่าเขาเคยได้แชมป์ระดับประเทศมาแล้วจึงไม่ต้องเอาจริงกับการแข่งขันภายในโรงเรียนเขาเลือกตัวละคร เพอร์เฟค เซลล์’*จากดราก้อนบอล มาสู้กับเคมปาจิ

          อาจารย์ไกด์ : “หืม เพอร์เฟค เซลล์ ร่างสุดยอดของเซลล์งั้นรึ อืม แต่ก็สู้ไม่ยากล่ะนะ

          ทอม : “เดี๋ยวได้รู้ครับ

          สนามแรนดอมได้สนามกลางป่าในการสอบจูนินรอบที่สองซึ่งมีงูเลื้อยอยู่ตามต้นไม้*อ้างอิงจากนารูโตะ

          โฆษก : “ในเมื่อทุกท่านพร้อมแล้ว!! งั้นเริ่มต่อสู้ได้คร้าบ!!”

          ประกาศการต่อสู้ดังออกมาจากโฆษกราวกับระฆังเริ่มการต่อสู้ถูกตีดังขึ้นจนก้องไปทั่วทั้งสถานที่นี้

          เคมปาจิเดินเข้าไปหาเซลล์อย่างดื้อๆ

          เซลล์ : “เข้ามาตรงๆแบบนี้เลยหรอครับอาจารย์?”

          เคมปาจิ : “เออ ฟันแกตรงๆแบบนี้นี่แหละ
          เคมปาจิชักดาบที่มีลักษณะเหมือนกับดาบที่หมดอายุการใช้งานแล้ว ตัวใบดาบนั้นผ่านการต่อสู้เอาชีวิตรอดมานับไม่ถ้วน ดื่มกินเลือดของศัตรูที่ถูกสังหารมาแล้วแข็งแกร่งขึ้น มันเคยเป็นดาบแบบนั้น แต่ตอนนี้มันกลับมีสภาพหมดการใช้งานแล้วอย่างน่าเศร้า เคมปาจิยังคงกำดาบของเขาแน่นและใช้แรงหวดอันมหาศาลฟาดดาบลงมาใส่ร่างของเซลล์อย่างรุนแรง แรงปะทะของตัวดาบซึ่งแข็งพอสมควรมาปะทะกับร่างของเซลล์ซึ่งมีผิวแข็งกว่าสิ่งมีชีวิตทั่วไป แรงปะทะระดับนั้นส่งเสียงดังราวกับเสียงระเบิดทั้งๆที่มีเพียงลมจากการปะทะกระจัดกระจายออกมาเท่านั้น

          เซลล์ยังคงหน้านิ่งยืดกอดอก สายตาจ้องมาที่หน้าของเคมปาจิไม่ได้มองใบดาบที่ฟาดลงมาใส่ร่างของตนเลยซักนิด

          เคมปาจิ : “เห้ย เกิดดาเมจแล้วนะโว้ย ทำไมหน้านิ่งแบบนั้นวะ

          แน่นอนว่าการโจมตีเมื่อครู่เกิดดาเมจกับร่างของเซลล์เต็มๆเพียงแต่เขายังใจเย็นจนไม่น่าเชื่อ

          เคมปาจิ : “โต้ตอบบ้างสิวะ!!”

          เคมปาจิดึงดาบกลับแล้วหวดแรงฟาดใส่อีกทีที่ส่วนท้องของเซลล์จนเกิดแรงระเบิดจากการปะทะอีกรอบ เลือดของเซลล์เหลืออยู่96%หรือก็คือการโจมตีของเคมปาจิเมื่อครู่ลดลงไปครั้งละ2%

          เคมปาจิ : “เห้ยยยยยยย!! แบบนี้มันดูถูกกันนี่หว่า!!”

          เหล่าคนดู : “โรคคลั่งซามูไรอีกแล้วเรอะ!?”

          โฆษก : “โห!? ขนาดเคมปาจิหวดใส่จังๆตั้งสองดาบเซลล์ยังคงกอดอกยืนนิ่งให้เคมปาจิฟันตรงๆเลยคร้าบ นี่หรือว่ากำลังดูถูกอีกฝ่ายอย่างแรงอยู่!?”

          เคมปาจิโกรธจัดถึงขั้นกระหน่ำฟาดดาบใส่ทั่วทั้งร่างของเซลล์ ดาบของเคมปาจิที่ปะทะกับผิวหนังที่แข็งของเซลล์อย่างรุนแรงนั้นส่งผลให้เกิดแรงลมระเบิดออกมาทุกครั้งที่เคมปาจิลงดาบฟาดใส่อีกฝ่าย จนเลือดของเซลล์นั้นเหลืออยู่65%

          เวลาผ่านไป5นาทีแล้วหลังจากที่เคมปาจิกระหน่ำรัวฟาดดาบใส่เซลล์ แต่ฝ่ายเซลล์ยังคงยืดกอดอกจ้องมองอีกฝ่ายหน้าแน่นิ่งไร้การตอบสนองใดๆทั้งสิ้น

          โฆษก : “สุดยอดเลยคร้าบ!! ฝ่ายเซลล์ถึงจะเป็นฝ่ายถูกทำดาเมจแต่ก็ยังสามารถยืนหยัดถือว่าใจเย็นสุดๆเลยคร้าบ!! นี่หรือว่าอ่อนข้อให้อีกฝ่ายให้ตัวเองเหลือเลือดน้อยแล้วค่อยโชว์เทพจัดการอีกฝ่ายทีหลังกันคร้าบเนี่ย!!?”

          โฆษกตื่นเต้นถึงขนาดวิ่งไปดูที่หน้าจอมือถือของทอมโดยตรงเลย บนหน้าจอมือถือของทอมขึ้นคำว่า กำลังเชื่อมต่อโฆษกที่ก้มมองมือถือของทอมนั้นเงยหน้าขึ้นมาดูเจ้าของมือถือเครื่องนี้ เด็กหนุ่มผมสีเงินกำลังหน้าแดงก่ำแถมยังมีเหงื่อไหลพรากราวกับน้ำพุ

          โฆษก : “เอ่อ....นี่หรือว่าที่นิ่งไปนี่.....เน็ตหลุดหรอกหรอครับ...?”
          ทั้งโรงเรียนเงียบฉี่รวมไปถึงอาจารย์ไกด์ที่กำลังโจมตีอยู่ต้องหยุดชะงักไปด้วย

          ทอม : “ไอ้เน็ตเจ๊งกะบ๊วย….”

          จากนั้นหน้าจอมือถือของทอมก็ขึ้นคำว่า เชื่อมต่อเรียบร้อยเข้ากลับเข้ามาในเกมอีกครั้ง ตัวเซลล์เองเริ่มมีการขยับตัว

          เซลล์ : “เล่นซะเกจท่าไม้ตายเกือบเต็มเลยนะอาจารย์

          เคมปาจิ : “เอาล่ะ เอาจริงกันเลยดีกว่ามั้งเจ้าหนู?”
          เซลล์ : “เห็นด้วย

          เซลล์เริ่มเป็นฝ่ายบุกบ้าง เข้าเริ่มสยายปีกที่คล้ายปีกของแมลงสาบออกแล้วพุ่งเข้าไปหาร่างของเคมปาจิด้วยความเร็วสูง

          เคมปาจิ : “เหอะ ความเร็วแค่นี้ข้าจะฟันมันให้ดู!!”

          เคมปาจิเหวี่ยงดาบเป็นแนวนอนตัวใบดาบพุ่งเข้าไปจะฟันส่วนท้องของเซลล์ แต่มันคงไม่ง่ายขนาดนั้น ฝ่ายเซลล์ตั้งการ์ดขึ้นมาใช้แขนรับดาบของอีกฝ่าย แรงปะทะเมื่อครู่รุนแรงมากแต่ว่าร่างของเซลล์ยังคงเร่งความเร็วในการพุ่งตัวมากกว่าเดิมเสียอีก ทำให้ฝ่ายเคมปาจิที่กำลังกำดาบอยู่นั้นถูกร่างของเซลล์ดันไปด้านหลังเรื่อยๆ

          ฝ่ายเคมปาจิเองก็พยายามจะใช้เท้าหยุดการเคลื่อนไหวโดยการปักเท้าเข้าไปในพื้นแต่ก็ยังถูกฝ่ายเซลล์นั้นดันอยู่ดี เท้าของเคมปาจิครูดกับพื้นจนเกิดฝุ่นละอองคลุ้งขึ้น

          เคมปาจิ : “งั้นข้าจะเป็นฝ่ายดันแกกลับบ้าง!”
          เหล่าคนดู : “มาแล้ววิถีซามูไรของอาจารย์!!?”

          เคมปาจิ : “ย้ากกกกกก!!”

          เขาตะโกนสุดกล่องเสียงราวกับคนบ้าพลังกำลังจะใช้พละกำลังเกินปกติออกมา เคมปาจิเบ่งพลังจนกล้ามทั้งกล้ามแขนและกล้ามขาปูดขึ้นมาเป็นมัดซึ่งดูและมีพลังอย่างน่าเหลือเชื่อ เขาเอื้อมมืออีกข้างมากำดาบด้วยกลายเป็นใช้แรงแขนสองข้างและขาอีกสองข้าง แต่จริงๆแล้วเป็นแรงจากทั้งร่างเลยต่างหาก

          ฝ่ายเซลล์เองแน่นอนว่าไม่ยอมให้อีกฝ่ายนั้นได้เปรียบอยู่ฝ่ายเดียวหรอก แต่ว่าเซลล์ในตอนนี้ไม่สามารถดันร่างของเคมปาจิได้ต่ออีกแล้ว เพราะพละกำลังมหาศาลที่ต่างกันเกินไปทำให้เมื่อเซลล์ที่อยู่ต่อหน้าเคมปาจิในตอนนี้ราวกับแมลงสาบที่กำลังเผชิญหน้ากับยักษ์ไม่มีผิด แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางทำอะไรอีกฝ่ายได้ เซลล์ผละดาบของอีกฝ่ายออกแล้วรวบรวมมานาไว้ที่มือทั้งสองข้างกลายเป็นลูกพลังเท่าลูกบาส เขาหันมือทั้งสองข้างนั้นไปทางด้านเคมปาจิ แล้วก็ปล่อยลูกพลังนั้นใส่เคมปาจิทันที

          เคมปาจิ : “อะไร จะเล่นเทนนิสเรอะ!”
          เคมปาจิเหวี่ยงดาบหวดใส่ลูกพลังนั้นอย่างเต็มแรง แต่เพราะว่ามันเป็นเพียงแค่กลุ่มก้อนของพลังงานจึงไม่สามารถใช้ดาบธรรมดาสัมผัสกับมันได้อยู่แล้ว แถมมันยังเหมือนกับลูกระเบิดบินได้อีกด้วยเมื่อดาบของเคมปาจิปะทะกับลูกพลังนั่นก็ทำให้เกิดระเบิดอย่างรุนแรงขึ้นมาในทันที

          บรึม!!!”

          เสียงระเบิดดังไปทั่วทั้งสนาม ร่างของเคมปาจิถูกระเบิดจนกลายเป็นผุยผง แต่เพราะเลือดของเคมปาจิยังเหลืออยู่86% และเพราะว่านี่เป็นเกมจึงทำให้เคมปาจิยังยืนอยู่ต่อหน้าเซลล์พร้อมกับถือดาบพาดดาบเอาไว้บนไหล่แล้วยืนจ้องฝ่ายศัตรูเขม็ง

          ฝ่ายเซลล์เองก็ไม่น้อยหน้า บินอยู่บนฟ้าแถมยังยืนกอดอกจ้องหน้าอีกฝ่ายเขม็งทั้งๆที่ตัวเองอยู่บนฟ้า การจ้องตานั้นดำเนินไปเพียง5วินาทีแต่ยาวนานราวกับ5ชั่วโมงได้เมื่อเวลาเดินไปถึงวินาทีที่6 ทั้งเคมปาจิ และ เซลล์ ต่างก็พุ่งเข้าใส่กันจากจุดที่แต่ละฝ่ายยืนอยู่

          เคมปาจิหวดดาบเล่มยาวของเขาใส่ร่างของสัตว์ประหลาดแมลงสาบสีเขียว แต่ฝ่ายเซลล์หลบได้อย่างง่ายดายและออกหมัดสวนต่อยไปที่ส่วนหน้าท้องของอีกฝ่าย หมัดของเซลล์ยุบไปที่หน้าท้องของฝ่ายเคมปาจิราวกับต่อยเข้าไปในโคลน

          เคมปาจิ : “อ๊อก!?”

          เขากระอักเลือดออกมาและอีกวินาทีต่อมาร่างของเขาก็ปลิวออกไปตามแรงกระแทกจากหมัดของเซลล์เมื่อซักครู่ เขากระเด็นไปจนแผ่นหลังอัดกระแทกกับพื้นอย่างเต็มแรงจนร่างของเขานั้นจมลงไปในพื้น เป็นรูโหว่ขนาดใหญ่เลยทีเดียว เคมปาจิเหลือเลือดอยู่78%  แต่ฝ่ายเซลล์ไม่ปล่อยให้ช่องโหว่นี้หลุดมือไปได้แน่นอน เขาทิ้งร่างพุ่งลงมาจากกลางอากาศเพื่อจะเข้าไปซ้ำเคมปาจิที่ตอนนี้ร่างของเขาจมเข้าไปในดินอยู่

          ฝ่ายเคมปาจิตอนนี้ที่ยังไม่ได้ใช้มานาเลยซักแอะจู่ๆก็ใช้มานาจำนวนมหาศาลของเขาภายในครั้งเดียวทันที มานาของเขากลายเป็นแรงดันวิญญาณขนาดมหาศาลพุ่งออกมาจากร่างของเขาแรงดันวิญญาณนั้นมันผสมเข้ากับจิตสังหารของตัวเขาด้วยทำให้เซลล์นั้นต้องหยุดชะงักอยู่กลางอากาศเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง ตอนนี้ถ้าหากเขาบุ่มบ่ามเข้าไปในระยะดาบของเคนปาจิเข้าแม้ซักนิดล่ะก็ มีหวังต้องถูกโจมตีสายฟ้าแลบซะจนแพ้แน่ๆ ตอนนี้เซลล์จึงลอยอยู่กลางอากาศดูท่าทีของอีกฝ่ายอย่างเยือกเย็น

          ฟ้าว

          เสียงลมพัดผ่านแว่วเข้ามาในหูของเซลล์เป็นเพียงเสียงลมเบาๆ แต่เมื่อเขาเหลือบไปมองหลอดเลือดของตนเองเหลืออยู่58% เมื่อครู่เลือดของเขายังเหลืออยู่ตั้ง65%หมายความว่าเมื่อครู่เขาโดนดาเมจเข้าไป แต่ว่าโจมตีมายังไงล่ะ?

          เซลล์ค่อยๆหันหลังไปมองอะไรบางอย่าง แล้วก็พบว่าปีกสีดำข้างซ้ายของเขาถูกตัดขาด เลือดไหลนองออกจากปากแผลก่อนจะค่อยๆกลับสู่สภาพเดิมเพราะออพเจ็ค ของเกม เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เมื่อเซลล์หันหลังกลับไปมองช่องที่เคมปาจินอนอยู่ เขาก็พบว่าร่างของเคมปาจิที่กำลังนอนอยู่นั้นค่อยๆรวบรวมแรงดันวิญญาณไว้ที่ดาบแล้วฟาดมันออกไปคล้ายกับคมมีดอากาศ คมมีดนั้นแผ่จิตสังหารออกมาและพุ่งขึ้นมาเข้าหาร่างของเซลล์ คราวนี้มันตัดแขนขวาของเซลล์อย่างง่ายดาย แขนขวาของเซลล์ลอยอยู่กลางอากาศต่อหน้าต่อตาก่อนตะค่อยๆสลายหายไปกลางอากาศและกลับมาเป็นเหมือนเดิมเพราะออพเจ็คของเกม ตอนนี้เลือดของเซลล์เหลืออยู่51%

          เคมปาจิ : “ถ้าใส่มานาเข้าไป ก็ฟันขาดได้ง่ายๆเลยนี่หว่า หา?”

          ร่างของเคมปาจิค่อยๆออกมาจากช่องว่างแคบๆที่เขาเพิ่งจมลงไปแล้วยืนมองเซลล์จากด้านล่าง แต่น่าแปลกทั้งๆที่เซลล์อยู่กลางอากาศและอีกฝ่ายอยู่ข้างล่างแท้ๆ แต่ทำไมถึงกลับถูกมองราวกับตนเองอยู่ที่ต่ำกว่าและอีกฝ่ายก้มลงมามอง

          แต่นั่นก็อาจจะเพราะว่าตอนนี้เซลล์ยังไม่ได้เอาจริง

          มานาที่ถูกแปลงมาเป็นแรงดันวิญญาณที่พุ่งออกมาจากร่างของเคมปาจินั้นถ้าปล่อยไว้ในสภาพนั้นนานๆเข้าล่ะก็ไม่นานมานาของเคมปาจิจะต้องหมดลงแน่ แต่ที่เขายังทำแบบนั้นก็เพราะข่มให้เซลล์ที่หยิ่งผยองต้องรู้สึกต่ำกว่าและจะเกิดความสับสนจนทำให้เซลล์นั้นไม่สามารถโจมตีเคมปาจิได้ นี่เป็นการต่อสู้โดยหลักจิตวิทยาแบบนึงก็ว่าได้

          เซลล์ : “คงคิดแบบนั้นอยู่สินะครับอาจารย์

          เคมปาจิ : “ว่าไงนะ!?”
          เซลล์เองก็สามารถปล่อยมานาทั้งหมดออกมาจากร่างและเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายตรงๆได้อย่างง่ายดายเลย แต่ว่าเขาไม่จำเป็นจะต้องทำแบบนั้น เขายังมีสิ่งที่เรียกว่า ท่าไม้ตายอยู่หรือก็คือเกจท่าไม้ตายของเซลล์ตอนนี้นั้นเต็ม100%พร้อมจะปล่อยออกมาทุกเมื่อ

          เซลล์ไม่กล่าวคำพูดใดๆต่อ และใช้มานาจำนวนหนึ่งใช้สกิล หมัดตะวันเป็นการเปล่งแสงออกมาจากร่างทำให้ดวงตาของศัตรูพล่ามัวจากการที่ถูกแสงสว่างกะทันหัน ตอนนี้หน้าจอบนมือถือของอาจารย์ไกด์นั้นสว่างวาบซะจนมองอะไรไม่เห็น และบัฟนั้นจะอยู่ได้5วินาที ตอนนี้เซลล์กดใช้ท่าไม้ตายแล้วและพุ่งเข้าไปหาเคมปาจิในทันที

          โฆษก : “ว้าวๆๆๆๆ สุดยอดไปเลยคร้าบ ตอนนี้เลือดของเคมปาจิมีอยู่78% และถึงจะไม่ตายเพราะท่าไม้ตายของเซลล์ก็เถอะแต่รับประกันว่าเลือดจะต้องลดน้อยลงมากว่าเซลล์แน่นอน แบบนี้ก็นับว่าพลักสถานการณ์ได้เลยนะครับเนี่ย สุดยอดไปเลยคร้าบผู้เล่น TITAN!”

          เซลล์พุ่งเข้าไปหาเคมปาจิด้วยความเร็วสูงสุดที่เขามีและเมื่อร่างทั้งสองปะทะกัน หน้าจอก็ตัดภาพเข้าสู่คัทซีนในทันที

          เซลล์คืนร่างกลายเป็นร่างที่สองและบินลงมายืนข้างๆเคมปาจิ ก่อนที่ร่างของเขาจะขยายใหญ่บวมเป่งอย่างรวดเร็ว

          เคมปาจิ : “น...นี่หรือว่า ระเบิด!?”

          เซลล์ : “ใช่แล้ว!!”

          ร่างของเซลล์บวมเป่งขึ้นเรื่อยๆจนในที่สุดร่างของเซลล์สูงกว่าร่างของเคมปาจิ2-3เท่าเลย และก็ได้เวลาที่มันจะระเบิด ท้องของเซลล์บวมเป่งจนแทบปริบแตก จากนั้นก็มีแสงเล็ดลอดออกมาจากช่องที่ปริแตกนั้น ดวงตาของเซลล์ถลนออกมาจากเบ้าตาเหมือนกับอวัยวะที่อยู่ภายในทุกส่วนของเซลล์กำลังดันจนอวัยวะภายนอกอยู่ เซลล์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง และจากนั้นมันก็เริ่มขึ้น การระเบิดอันทรงพลัง ร่างของเคมปาจิที่อยู่ใกล้เซลล์ในสภาพนั้นถูกระเบิดจนสลายหายไปกับแรงระเบิด เสียงระเบิดดังขึ้นราวกับประเทศมหาอำนาจสั่งยิงขีปนาวุธใส่เคมปาจิ แรงระเบิดแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง กลืนกินป่าของการสอบจูนินรอบที่สองอย่างง่ายไม่สิ แรงระเบิดแผ่ขยายจนกลืนกินหมู่บ้านโคโนฮะทั้งหมู่บ้านได้สบายๆ

          เมื่อการระเบิดครั้งนั้นจบลง มันเหลือเพียงหลุมขนาดใหญ่เท่านั้น ไม่มีแม้เพียงขี้เถ้าหลงเหลืออยู่เลย ไม่สิ ยังเหลือขี้เถ้าจำนวนหนึ่งที่พัดมาแล้วค่อยๆรวมกันจนกลายร่างเป็นเซลล์ เซลล์นั้นไม่ตายแถมยังรอดจากการระเบิดอีกต่างหาก เขาเบ่งพลังจนกลายร่างเป็นร่างเพอร์เฟคเซลล์เหมือนเดิม แล้วหันมายิ้มให้กล้องเป็นการจบคัทซีน

          หลังจากจบคัทซีนแน่นอนว่าร่างของเคมปาจินั้นกลับมาเพราะเลือดของเขายังไม่หมด แต่สภาพแมพในตอนนี้หรือก็คือป่าสอบจูนินนั้นกลับกลายเป็นทะเลทรายที่ดูแล้วน่าหดหู่มีฝนตกหนักและฟ้าแลบเป็นระยะ  เลือดของเคมปาจิตอนนี้เหลือแค่32%

          และเซลล์เองจากการระเบิดเมื่อครู่ส่งผลให้เลือดของเขาเหลืออยู่48% ตัวเลขนี้สำหรับมืออาชีพนับว่าห่างชั้นกันมากโข เซลล์พุ่งร่างเข้าไปปะทะกับเคมปาจิตรงๆทั้งคู่และหมัดและแลกดาบกันนัวเนีย คอมโบของทั้งสองนั้นรวดเร็วมากซะจนเลขคอมโบที่อยู่ตรงริมหน้าจอเด้งขึ้นไม่หยุด แต่ฝ่ายที่ทำดาเมจได้ดูเหมือนจะเป็นฝ่ายเซลล์ฝ่ายเดียวเพราะชั่วพริบตาที่ดาบของเคมปาจิกำลังจะลงผิวของเซลล์เขาก็กดปุ่มป้องกันได้ทันตลอดจนกลายเป็นว่าได้เคาท์เตอร์อีกฝ่ายกลับไปด้วย นี่คือความต่างชั้นของฝีมือในฐานะผู้เล่น

          เมื่อจบการแลกหมัดไป เลือดของเคมปาจิตอนนี้เหลืออยู่เพียง18% และเซลล์ก็ใช้ท่า หมัดตะวันอีกรอบทำให้เคมปาจิตาพร่าไปชั่วครู่ เมื่อเคมปาจิลืมตาขึ้นร่างของเซลล์ก็หายไปแล้ว

          ตอนนี้ร่างของเซลล์ไม่ได้ยืนอยู่ต่อหน้าเคมปาจิ ทำให้เคมปาจินั้นควานหาร่างของเซลล์ไม่ทั่วทั้งแมพ ในขณะที่เคมปาจิกำลังควานหาร่างของเซลล์นั้น เซลล์ที่กำลังรวบรวมมานาไว้ที่มือทั้งสองข้างเพื่อจะใช้สกิลพลังคลื่นเต่าอยู่กลางอากาศหลบซ่อนจากสายตาของศัตรูได้อย่างแนบเนียนโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของตนเองเลย

          เซลล์ : “พ...ลัง......คลื่น....เต่า.....ย้ากกกกกก!!”

          เซลล์ปล่อยพลังคลื่นเต่าใส่เคมปาจิที่อยู่ด้านล่าง แสงสีฟ้าพุ่งแหวกอากาศออกไปเข้าหาร่างของเคมปาจิอย่างรวดเร็วจนตอนนี้เคมปาจิรู้แล้วว่าเซลล์อยู่ข้างบน ท้องฟ้าตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีฟ้าเพราะแสงจากพลังคลื่นเต่า แน่นอนว่าเคมปาจิเองก็คิดจะฟันพลังคลื่นเต่านั่นเป็นสองซีก และในขณะที่เขากำลังจะง้างดาบฟันอีกฝ่ายนั้นเอง

          เคมปาจิ : “มานาหมดงั้นเรอะ!!”
          มานาที่เขาเปลี่ยนมาเป็นแรงดันวิญญาณเพื่อเอาไว้ใช้ขู่อีกฝ่ายทำให้เขาต้องปล่อยมันออกมาตลอดเวลาจนในที่สุดมานาของเขาก็หมดลงจนได้และตอนนี้เขาไม่สามารถใช้ดาบที่ดูแล้วใกล้หักของเขาฟันพลังคลื่นเต่าของอีกฝ่ายออกเป็นเสี่ยงๆได้เลย นี่แหละคือความพ่ายแพ้อันสมบูรณ์แบบ

          ร่างของเคมปาจิค่อยๆถูกพลังคลื่นเต่าลูกใหญ่กลืนกินหายไปอย่างช้าๆ และ . . .

“TITAN WIN!!”

          เสียงป่าวกระกาศจบการต่อสู้ดังขึ้น ฝ่ายที่ชนะคือทอมผู้ที่เคยเป็นแชมป์ระดับประเทศมาแล้ว!!

          โฆษก : “ว้าวๆๆๆ สุดยอดเลยคร้าบการต่อสู้รอบที่สองจบลงอย่างสวยงาม อาจารย์ไกด์ผู้คลั่งซามูไรเองก็ทำได้ยอดเยี่ยมมาก ปรบมือให้ทั้งคู่ด้วยนะคร้าบ!!”
          เสียงปรบมือดังขึ้น ทั้งทอมและอาจารย์ไกด์ก็ยืนรับเสียงปรบมือเหล่านั้น จากนั้นทั้งคู่ก็เดินลงจากเวทีไป การต่อสู้กำลังดุเดือดเข้มข้นเลยทีเดียว โปรดติดตามกาตต่อสู้ของคู่ที่3ในตอนต่อไป!!

         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

0 ความคิดเห็น