Gacha Fight!!

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,060 Views

  • 6 Comments

  • 50 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    172

    Overall
    1,060

ตอนที่ 20 : โบรลี่ vs เนจิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 พ.ค. 62

Gacha Fight!!

       Chapter 18 : โบรลี่ vs เนจิ 

          -วันที่ 11 ธันวาคม

          แม็กซ์มาโรงเรียนตามปกติ แต่วันนี้ดูเหมือนพวกเด็กเกที่เคยเห็นจนชินตารู้สึกจะไม่ค่อยมาโรงเรียนกันเท่าไหร่ หรือพวกมันรวมกลุ่มกันโดดเรียนหว่า แต่ที่น่าแปลกกว่าคือมีตำรวจเดินตรวจตราอยู่ทั่วโรงเรียนจนผิดสังเกตุ เหล่านักเรียนตื่นตระหนกกันใหญ่ แต่ก็ช่างมันเถอะไม่ใช่เรื่องของเรานี่นะ ที่สำคัญ แม้แต่จิมมี่เองก็ยังไม่ติดต่อมาบ้างเลย จะเป็นอะไรรึเปล่านะ?

          วันนี้ก็เป็นวันน่าเบื่อๆเช่นเดิมเหมือนปกติ แล้วแม็กซ์ก็กลับบ้านทั้งอย่างนั้นโดยที่ไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติใดๆ เขามารู้จากครูประจำชั้นเอาทีหลังว่าจิมมี่เดินทางไปรักษาตัวที่ญี่ปุ่นกับคุณลุง-คุณป้า แต่เรื่องแบบนี้น่าจะติดต่อมาบอกกันบ้างน้า แต่ก็คงโทษอะไรจิมมี่ไม่ได้เพราะคนป่วยคงจะไม่ได้จับมือถือบ่อยๆเหมือนปกติแน่

          -ช่วงค่ำของวันที่ 11 ธันวาคม

          หลังจากที่แม็กซ์เก็บร้านและอาบน้ำเสร็จ แม็กซ์ก็เข้าห้องแล้วโดดลงบนเตียงพร้อมกับเปิดเกม วันนี้เขาตั้งเป้าหมายว่าจะไต่แรงค์ขึ้นไปให้สูงๆ

          แรงค์ในอีเว้นต์นั้นจะนับจากอัตราการชนะแล้วแปรมาเป็นคะแนน ส่วนคะแนนนั้นก็จะนำไปจัดอันดับ ยิ่งคนมีคะแนนสูงก็เท่ากับได้อยู่อันดับสูงนั่นเอง เมื่อเข้าโหมดไต่แรงค์แม็กซ์จะกลายเป็นคนที่มีคะแนนน้อยที่สุดหรือก็คืออันดับต่ำที่สุดในเซิร์ฟทันที เนื่องจากว่าการเข้ามาในโหมดนี้นั้นยิ่งเข้าทีหลังก็จะมีคนจำนวนมากยิ่งขึ้น คนที่เข้าทีหลังจึงมีอันดับต่ำสุด แต่ก็ใช่ว่าจะสู้ชนะคนที่อยู่อันดับสูงๆไม่ได้ ดังนั้นจึงมีการแย่งอันดับกันจนเป็นปกติ

          แม็กซ์ : “เอ นี่เราอยู่อันดับที่20013ของเซิร์ฟหรอเนี่ย ไม่สิ คนในเซิร์ฟกับคนที่เข้าร่วมอีเว้นต์มีต่างกันนี่นะ

          แม็กซ์เลื่อนมองหาคนที่อยู่อันดับสูงกว่าตัวเอง

          แม็กซ์ : “โอ้ะ หมอนี่อยู่อันดับ1013นี่นา อันดับสูงสุดที่เราจะท้าได้มีแค่นี้เองหรอเนี่ย

          เนื่องจากป้องกันความต่างชั้นด้านฝีมือ จึงต้องมีการบังคับให้ผู้เล่นสามารถเลือกท้าสู้กับคนที่อยู่อันดับห่างกันไม่เกินหนึ่งหลักได้เท่านั้น

          แม็กซ์ : “ไหนๆมันก็อยู่อันดับสูงที่สุดที่เราเลือกท้าสู้ได้งั้นก็ลองกับมันหน่อยละกัน

          แม็กซ์เลือกท้าสู้กับคนอันดับที่1013 เหลือก็แค่รอคนนั้นรับคำท้า ถ้าเกิดเลือกไม่รับคำท้านั้นระบบจะปล่อยบอทออกมาสู้แทน(โดยใช้ตัวละครจากไอดีของผู้เล่นคนนั้นมาสู้แทน) เพราะไม่มีใครสามารถมานั่งเล่นเกมนี้แล้วรับคำท้าได้ทั้งวันอยู่แล้ว

          แม็กซ์ : “อ๊ะ! รับคำท้าแล้ว!!”

          แต่ดูเหมือนคราวนี้เขาจะรับคำท้าด้วยตัวเอง เขาคือผู้เล่นที่ใช้ชื่อว่า มือปืน007(ไอ้ชื่อที่แอบโหลนี่มันอะไรกันฟะ) และเขาก็เลือกตัวละครเนจิ*จากนารูโตะ

          ส่วนแม็กซ์เลือกโบรลี่(เขาตั้งใจจะใช้โบรลี่สู้จนกว่าจะหมดอีเว้นต์)

          ส่วนสนามนั้นเนื่องจากอีเว้นต์นี้มีธีมเป็นศึกชิงเจ้ายุทธภพ จึงมีสนามเป็นเวทีประลอง(แต่เป็นเวทีขนาดเล็กที่ใช้ประลองในรอบคัดเลือกเท่านั้น)

          เนจิ : “ไหนๆก็เจอพวกเพิ่งเข้าอีเว้นต์แล้ว ขอชนะเพื่อเก็บแต้มหน่อยน้อ

          โบรลี่ : “เพราะแบบนี้ถึงยอมรับคำท้าสินะ?”

          เนจิ : “ใช่!”

          เนจิพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้สกิลเนตรสีขาว มองทะลุทุกสัดส่วนของโบรลี่และจุดที่ปล่อยมานาออกมาจากทั่วร่าง

          เนจิใช้สกิลมวยอ่อน อัดทุกจุดของโบรลี่อย่างรวดเร็ว ร่างของโบรลี่รับแรงกระแทกเต็มๆ เลือดก็ลดลงเรื่อยๆด้วย

          เนจิ : “หึ อย่าชะล่าใจล่ะ ถ้าโดนฉันสกัดจุดมานาพวกนี้แล้วอย่าวาแต่ใช้มานาเลย แม้แต่ใช้มานาเพื่อเพิ่มแรงโจมตียังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ!”

          โบรลี่ : “เรอะ?”

          โบรลี่จับหัวของเนจิแล้วยกร่างของเนจิขึ้นมาหน้าตาเฉย แต่ยังจ้องหน้าเนจิอย่างกับราชสีห์ที่กำลังจ้องหนูที่นอนอยู่บนพื้น ใช่ มันคือการมองอีกฝ่ายโดยฐานะที่สูงกว่า

          เนจิเอื้อมหมัดไปไม่ถึงร่างของโบรลี่ด้วยซ้ำ เขาจึงเปลี่ยนมาสกัดจุดมานาที่แขนของโบรลี่แทน

          เนจิ : “อะไร สายตาแบบนั้นมันอะไรกันวะหา?

          โบรลี่ : “มาสเตอร์ ผมขอควบคุมเองได้มั้ย

          แม็กซ์ : “อ...เอ้ะ!? เมื่อกี้โบรลี่มันพูดกับเราหรอ

          โบรลี่ : “ครับ ก็...ผมเป็นซัมมอนส์ของมาสเตอร์นี่นา

          แม็กซ์หวนนึกถึงตอนที่เพิ่งได้โบรลี่มาแล้วก็ปลดล็อคเมนูใหม่มา เมนูนั้นเป็นเมนูที่ซัมมอนส์สามารถพูดกับเราได้ หรือก็คือต่อจากนี้เราสามารถคุยกับซัมมอนส์ได้ตลอดเวลางั้นหรอ? (เงื่อนไขของการปลดล็อคเมนูนี้คือมีซัมมอนส์ตัวที่สอง)

          แม็กซ์ : “นายบอกว่าจะจัดการเอง งั้นหรอ?”

          โบรลี่ : “ครับ

          แม็กซ์ : “งั้นก็ขอลองดูหน่อยนะ เอาสิ

          จากนั้นก็มีหน้าต่างขึ้นมาบนหน้าจอ คำว่า ‘Yes’ กับ ‘No’ แม็กซ์กด Yes ถึงโบรลี่จะเป็นบอทก็เถอะแต่อยากจะรู้ว่ามีความสามารถขนาดไหน (อีกอย่างถ้าคนอื่นมาท้าแข่งเราจะได้อุ่นใจ)

          เมื่อแม็กซ์ส่งไม้ต่อมาให้โบรลี่เล่นต่อ หลังจากนี้จะเป็นการละเลงเลือดอันสุดโหด

          โบรลี่ : “โอ้วววววววววว!”

          เนจิ : “เห้ย!? ปล่อยสิฟะ

          โบรลี่ : “โอ้ววววว!!!”

          โบรลี่เหวี่ยงร่างของเนจิขึ้นไปกลางอากาศแล้วก็อัดเข้าไปอัดตามจนร่างของเนจิพุ่งดิ่งลงมากระแทกกับพื้น จากนั้นโบรลี่ก็ทุ่มน้ำหนักร่างลงมากำหมัดอัดใส่ร่างของเนจิอีกจนพื้นเวทีประลองแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ

          เนจิ : “อ...อ๊าก!”

          เลือดของเนจิเหลืออยู่ 94%

          แม็กซ์ : “ห...โห....โหดเหมือนกันนะ บอทแท้ๆ

          โบรลี่ : “มาสเตอร์วางใจได้ครับ ถ้ามีใครมาท้าล่ะก็ผมจะไม่แพ้แน่นอน

          แม็กซ์ : (คือก็รู้แหละว่าเป็นคำโม้คำโตเพราะมาจากคาแรกเตอร์ของตัวละครแต่ยังไงก็ไว้ใจได้อยู่ล่ะนะ)

          โบรลี่ : “จะบอกอะไรให้นะ ถึงไม่ใช้มานาฉันก็ชนะนายได้

          เนจิ : “เห้ย ขี้โม้นี่หว่า!”

          เนจิพุ่งเข้าไปหาโบรลี่แล้วกดท่าไม้ตาย พุ่งเข้าใส่โบรลี่ ภาพตัดเข้าคัทซีน

          -คัทซีน

          เนจิ : “มวยอ่อนแปดทิศ128ฝ่ามือ!!”

          เนจิตั้งท่าพร้อมโจมตีแล้วด้านล่างของเขาก็มีแผ่นสัญลักษณ์หยินหยางผุดขึ้นมา บรรยากาศรอบข้างกลายเป็นสีเขียว แล้วเนจิก็เริ่มวาดลวดลายลงมือโจมตีทันที สายตาของเนจิตอนนี้แม้จะเป็นสีขาวโพลนแต่กลับเป็นดวงตาที่สามารถมองทะลุทุกสิ่งและยังมีเส้นเลือดปูดขึ้นมาบนใบหน้า

          หมัดที่1

          หมัดที่2

          หมัดที่3

          หมัดที่4

          หมัดที่5

          เนจิเริ่มรัวหมัดอัดใส่คู่ต่อสู้อย่างรวดเร็วมากยิ่งขึ้น

          หมัดที่28

          หมัดที่39

          หมัดที่56

          หมัดที่88

          เนจิหวดกระหน่ำอัดใส่ด้วยความเร็วระดับที่ตาปกติแทบจะมองไม่เห็นอีกต่อไป พอจะมองทันก็แต่เงาลางๆจากการเคลื่อนไหวอันรวดเร็วของเนจิ

          หมัดที่112

          ตัวเลขแต้มคอมโบข้างหน้าจอพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับค่ำน้ำมัน

          หมัดที่128!!!!

          เปรี้ยง!!!”

          หมัดสุดท้ายของเนจิที่เป็นการปิดคอมโบนั้นอัดอย่างเต็มแรงจนมีเสียงจากฝ่ามือแหวกอากาศออกไปทะลวงร่างของโบรลี่จนเกิดเสียงดังราวกับเสียงฟ้าผ่ารุนแรง

          -จบคัทซีน

          ตอนนี้โบรลี่ถูกสกัดทุกจุดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว เป็นอันว่าไม่สามารถใช้มานาได้อย่างสมบูรณ์(ไม่สามารถใช้มานาได้40วินาทีหรือเกือบจะ1นาทีเลยทีเดียวถึงอาจจะดูไม่มากนักแต่ถ้าเป็น1นาทีของในเกมซึ่งอาศัยจังหวะพร้อมจะโค่นอีกฝ่ายทุกเมื่อนั้น นับเป็น1นาทีที่นานโขพอสมควร) แถมเลือดของโบรลี่ยังเหลือเพียง58%เนื่องจากการโจมตีชุดใหญ่เมื่อครู่นี้ จนร่างของโบรลี่นั้นบอบช้ำไม่หมดทั่วร่าง แต่สายตาของเขากลับไม่มีแม้แต่ความลังเลในชัยชนะเลยซักนิด

          เนจิ : “เป็นไงล่ะ ใช้มานาไม่ได้แบบนี้เสียเปรียบหนักเลยนา

          โบรลี่ : “ก็บอกว่าถึงไม่ใช้ก็ชนะได้ไง!”

          เนจิ : “ขี้แพ้ชวนตีนี่หว่า!”

          เนจิพุ่งเข้าใส่โบรลี่อีกครั้ง คราวนี้โบรลี่ที่เป็นฝ่ายยืนนิ่งก็จับร่างของเนจิแล้วก็หวดทุ่มร่างของเนจิกระแทกใส่พื้นลานประลองอย่างรุนแรงจนตอนนี้ไม่เหลือเค้าโครงของงานประลองอีกต่อไปแล้ว เหลือเพียงพื้นที่ดินที่เป็นรอยจางๆสี่เหลี่นมกับเศษปูนจากเวทีลานประลองที่แตกจนละเอียด

          เนจิ : “อ..อั่ก...นี่แก...แค่บอทจริงๆหรอเนี่ย...

          แม็กซ์ : “โทษทีนะแต่ถึงเป็นบอทก็ใช่ว่าจะชนะคนไม่ได้ ไม่สิ นายกระจอกเองมากกว่ามั้ง?”

          จากนั้นเนจิก็เบิกตาโพลงช็อคจากคำพูดของอีกฝ่าย แต่ยังไม่ทันไรร่างของเนจิก็จมลงไปกับพื้นมากกว่าเดิมเพราะโบรลี่ทุ่มแรงจากขาส่งลงไปกระทืบร่างของเนจิเข้าไปอีก จากนั้นโบรลี่ก็ดึงร่างของเนจิขึ้นมาแล้วเหวี่ยงขึ้นไปบนฟ้า เขากระโดดตามร่างของเนจิที่ลอยอยู่กลางอากาศแล้วก็ประสานมือทั้งสองข้างกำหมัดทุ่มอัดร่างของเนจิจากแผ่นหลังส่งผลให้ร่างของเนจิพุ่งลงไปด้านร่างเป็นรูปตัว V แล้วก็อัดกระแทกกับพื้นเปล่าๆอีกรอบ

          เลือดของเนจิเหลือเพียง42%

          เนจิ : “ม..ไม่เอาแล้วฉันยอมแพ้!”

          การต่อสู้ยังไม่ทันจะจบแต่เนจิก็เป็นฝ่ายยอมแพ้ จากนั้นก็มีตัวอักษรขึ้นมากลางหน้าจอว่า

‘Victory’

          ฝ่ายโบรลี่(ที่เป็นบอท)ชนะมาได้อย่างรวดเร็วทั้งๆที่อีกฝ่ายเป็นฝ่ายรุกเข้ามาก่อนแท้ๆ(คงเป็นเพราะว่าอีกฝ่ายกลัวจะแพ้บอทจึงรีบกดยอมแพ้หนีไปซะก่อน) Maximum ได้แต้มอีเว้นต์เพิ่มมา 120แต้ม อันดับขึ้นมาอันดับที่19948 กว่าจะขึ้นไปได้อันดับสูงๆของต้องนั่งนอนปั่นอีเว้นต์กันยาวๆ แต่เวลายังมีอีกเหลือเฟือ ไม่ต้องรีบร้อนอะไรมากมายหรอก

          -อีกด้านหนึ่ง

          เจนเด็กสาวผู้มีปัญหาครอบครัวในที่สุดเธอก็ตัดสินใจจะข้ามภูเขาลูกใหญ่ที่เรียกว่า บาดแผลทางจิตใจเพราะมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งมามอบแสงสว่างเล็กๆให้กับเธอ แต่หลังจากวันนั้นที่เธอเดินเข้าไปในบ้าน คุณพ่อคงกำลังยุ่งกับคดีบางอย่างอยู่จนไม่ได้สนใจว่าเจนกลับมาซะดึกดื่นขนาดนี้ แต่เธอก็ไม่คิดจะโทษท่านแต่อย่างใดเพราะเธอเข้าใจว่าท่านทำเพื่อประเทศชาติ ส่วนชายคนที่เธอเก็บมาเป็นบาดแผลทางจิตใจนั้นกลับไม่เห็นอยู่ในบ้านเลย ทั้งๆที่เธอเห็นคุณพ่อหิ้วเขากลับมาบ้านด้วยกันแท้ๆ

          เจนเดินไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า และเข้าห้องนอนโดยไม่มีใครสนใจ แต่ในเมื่อเธอตัดสินใจที่จะก้าวข้ามปัญหาแล้วเธอคงจะเอาแต่หนีปัญหาไม่ได้ เจนเลยตัดสินใจเดินไปหาคุณพ่อทั้งๆที่ภายในใจยังรู้สึกกลัวว่าถ้าพูดเรื่องนี้ออกไปความทรงจำอันเลวร้ายของเธอจะหวนกลับมา แต่ยังไง เธอก็อยากจะก้าวข้ามมัน

          -คืนต่อมาหลังจากที่คุณพ่อกลับมาจากทำงาน

เธอเดินไปถึงหน้าประตูห้องทำงานของคุณพ่อ และรวบรวมความกล้าก่อนจะใช้มืออันสั่นเทาเคาะประตูเบาๆ ก๊อก ก๊อก

          เจน : “เจนเองค่ะ

          คุณพ่อ : “เข้ามาได้

          ถึงเจนจะไม่ได้ใช้ชีวิตเลิศหรูอะไรมากนักแต่อยากน้อยมารยาทผู้ดีเธอก็ต้องมีติดตัวเอาไว้บ้างเพราะคุณพ่อเองก็เป็นตำรวจที่มีตำแหน่งสูงพอสมควรเมื่อเวลาออกสังคมก็ต้องเป็นหน้าเป็นตาให้กับคุณพ่อและคุณแม่ เจนจะทำตัวแบบพี่ชายของเธอไม่ได้เด็ดขาด

          เจนเข้าไปในห้องทำงานของคุณพ่อ ด้านข้างมีหนังสือวางเรียงในชั้นอย่างเรียบร้อย กลางห้องมีโต๊ะทำงานที่มีคุณพ่อนั่งอ่านเอกสารอยู่

          เจน : “คุณพ่อคะ...หมอนั่น...ไม่สิ พี่เชนเขาไปไหนหรอคะ

          คุณพ่อเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเจนซักครู่แล้วก็กลับไปอ่านเอกสารต่อ

          คุณพ่อ : “อืมพ่อเอาไปขังในคุกของสน.น่ะ

          เจนช็อคในใจนิดๆ ถึงพี่ชายจะเป็นคนเหลวแหลกขนาดไหนก็ตามแต่เธอก็ไม่คิดว่าจะถึงขนาดที่คุณพ่อต้องสั่งนำตัวไปคุมขัง

          คุณพ่อ : “ถ้าไม่มีอะไรล่ะก็นอนได้แล้วนะ เดี๋ยวไม่สบาย

          คุณพ่อพูดเพียงแค่นั้น แล้วเจนก็เดินออกจากห้อง ถึงจะเป็นประโยคที่แฝงความห่วงใยแม้เล็กน้อยแต่สำหรับเจนแล้วนั่นเป็นเหมือนกับคำพูดปัดๆเพื่อไล่ให้เจนออกไปให้พ้นๆมากกว่า แต่ในเมื่อเจนตัดสินใจจะก้าวข้ามปัญหาแล้วเธอจะมามัวคิดเล็กคิดน้อยไม่ได้เด็ดขาด อย่างน้อยเธอก็อยากจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมเมื่อสมัยที่เธอยังเด็ก ครอบครัวของเราอบอุ่น คุณพ่อที่เป็นเพียงตำรวจป้อมยามกับคุณแม่ที่เป็นช่างเย็บผ้า พี่ชายที่โตกว่าคอยปกป้อง ส่วนเจนที่เป็นน้องก็เล่นกับพี่ชายอย่างสนุกสนาน นั่นช่างเป็นภาพจำอันงดงามที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดในความทรงจำของเจน แต่เธอจะไม่ลืมภาพอันงดงามนั่นเด็ดขาด

          เธอคิดจะกลับไปนอนแล้วแต่จู่ๆเธอก็ได้ยินเสียงคุณพ่อคุยโทรศัพท์กับลูกน้อง

          คุณพ่อ : “มันยังไม่ยอมเปิดปากบอกความจริงอีกเรอะ

          เสียงจากโทรศัพท์ : “ครับ มันยังไม่พูดอะไรเลย เพื่อนๆมันที่เอาไปขังคนละห้องก็ไม่ยอมปริปากเลยครับ บอกแค่ว่าลูกพี่ใหญ่จะต้องมาแน่ๆเท่านั้น

          คุณพ่อ : “งั้นเดี๋ยวฉันคนนี้นี่แหละที่จะไปง้างปากให้มันพูดด้วยตัวเองให้ได้

          จากนั้นคุณพ่อก็วางสายแล้วรีบวิ่งไปขึ้นรถยนต์ขอตัวเองเดินทางไปสน.ในทันที โดยที่ไม่รู้เลยว่า เจนแอบติดมาอยู่ที่ท้ายรถของเขาโดยที่เขาไม่รู้ตัว!

         

         

         

         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น