Gacha Fight!!

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,091 Views

  • 6 Comments

  • 50 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    203

    Overall
    1,091

ตอนที่ 19 : เลี้ยงข้าว และ ปั่นอีเว้นต์!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    1 พ.ค. 62

Gacha Fight!!

        Chapter 17 : เลี้ยงข้าว และ ปั่นอีเว้นต์!! 

          -ช่วงค่ำของวันที่10ธันวาคม

          แม็กซ์เดินออกมาจ่ายตลาดยามค่ำ(เพราะวันนี้ร้านขายดีมากจนวัตถุดิบนั้นจวนจะหมดร้านแม็กซ์จึงรีบเดินออกมาจ่ายตลาด) ระหว่างที่เขากำลังจะเดินกลับไปที่ร้านอาหาร ผ่านสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ซึ่งมีชิงช้าแกว่งเบาๆเสียงดัง เอี๊ยด เอี๊ยด..... บวกกับลมเย็นๆที่พัดผ่านร่าง ทำให้บรรยากาศน่ากลัวจนขนลุกพรูทั่วร่าง

          สายตาของแม็กซ์ไปสะดุดกับชิงช้าที่กำลังแกว่ง บรรยากาศสลัวๆแบบนี้ ลมเย็นๆแบบนี้ เสียงอืดอาดแบบนี้ ... ผ....ผีหลอก!?’ ขนแม็กซ์นึกว่าถูกผีหลอกซะแล้ว(แม็กซ์เป็นคนกลัวผีมากสุดๆ) ทว่านั่นไม่ใช่ผีแต่อย่างใด บนชิงช้านั้นกลับมีหญิงสาวที่เขารู้จักดีกำลังนั่งบนชิงช้าอยู่

          เธอคือเจน สาวสวยประจำรุ่น ใบหน้าอันสวยงามของเธอถูกบดบังด้วยความมืดเพราะยามค่ำ แต่ก็ยังได้แสงจากหลอดไฟตามทางทำให้แม็กซ์มองออกว่าเธอคือใคร

          เอ๊ะ ทำไมมืดๆแบบนี้ถึงมานั่งคนเดียวนะ?

          แม็กซ์อดสงสัยไม่ได้จึงเดินตรงเข้าไปหาเธอแล้วทักทายตามปกติ

          แม็กซ์ : “ไงเจน?”

          เจนสะดุ้งเฮือก! ราวกับเด็กที่เล่นซ่อนแอบอยู่แล้วถูกพบตัวเข้า แต่เมื่อเธอหันมามองเจ้าของเสียงเธอจึงรู้ว่าชายคนนี้เป็นคนที่เธอคุ้นหน้าเป็นอย่างดี

          เจน : “ทำไมมืดๆแบบนี้ออกมาข้างนอกคนเดียวล่ะตาบ้า

          แม็กซ์ : “ฉันต่างหากที่ต้องถามเธอ! เธอเป็นผู้หญิงนะออกมามืดๆแบบนี้อันตรายจะตายไป! ส่วนฉันน่ะออกมาเพราะมาซื้อของเพราะที่ร้านวัตถุดิบมันจะหมดน่ะ นี่ไง

          แม็กซ์พูดพร้อมกับยกถุงที่มีแต่วัตถุดิบขึ้นมาให้เจนดู

          เจน : “อ้อ งั้นหรอ

          เธอพูดเพียงสั้นๆแล้วความเศร้าก็มากัดกินใบหน้าของเธอ

          แม็กซ์ : “ฮ....เฮ้!? เป็นอะไรน่ะ ปวดท้องหรอ!?”

          แม็กซ์ลนลานเพราะถ้าเกิดอีกฝ่ายป่วยล่ะก็คงจะปล่อยไว้ที่นี่คนเดียวไม่ได้แล้ว

          เจน : “ป่าวซักหน่อย แค่มีเรื่องทางบ้านนิดหน่อย

          แม็กซ์ : “เครียดเรื่องทางบ้านงั้นหรอ? ทะเลาะกับคนในบ้านมางั้นหรอ?”

          เจน : “หนักกว่านั้น

          แม็กซ์ : “หวา....แย่จัง งั้นไปกินอะไรที่บ้านฉันก่อนมั้ย?”

          เจนเงยหน้าขั้นมา วันนี้เธอไม่อยากกลับบ้าน เพราะเธอรู้ว่ายังไงคนที่เธอเกลียดก็กลับมาที่บ้านเธอแล้วหลังจากที่เขาหนีออกจากบ้านไปก่อนหน้านี้ และเพราะเธอไม่อยากได้ยินแม้แต่เสียงของคนในครอบครัวเธอจึงปิดมือถือไว้ แน่นอนว่าตอนนี้เธอหิวจนไส้กิ่ว แต่การที่สตรีผู้งดงามอย่างเธอจะบอกฝ่ายชายว่า อื้องั้นขอกินข้าวบ้านนายแบบไม่เกรงใจล่ะนะมันก็ดูไม่สมควรนัก อีกอย่าง การที่สาวงามอย่างเธอจะไปบ้านของผู้ชายทั้งๆที่ไม่ได้เป็นอะไรกันนี่ มันเป็นเรื่องไม่สมควรยิ่งกว่าการขอข้าวเขากินเสียอีก เจนจึงเอ่ยปากเพื่อจะพูดปฏิเสธออกไป

          เจน : “มะ....

          โครกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

          เสียงท้องร้องราวกับเสียงคำรามของราชสีห์ช่างเป็นเสียงที่น่าอับอายสำหรับสตรีที่แสนเพอร์เฟคอย่างเธอยิ่งนัก

          เจนหน้าแดงแล้วมีท่าทีเลิ่กลั่กเหมือนกับพูดอะไรไม่ออก

          แม็กซ์ : “เหอะน่า มาเถอะไม่ต้องเกรงใจ

          แม็กซ์ยื่นมือเพื่อจะจับมือดึงร่างของเจนให้ลุกขึ้นมาจากชิงช้า แต่เธอกลับปัดมือของ     แม็กซ์ออกพร้อมกับพูดว่า

          เจน : “ขอร้อง....อย่าจับตัวฉัน..

          แม็กซ์มองสีหน้าของเธอ มันเป็นสีหน้าที่จริงจังแถมยังปนไปด้วยความเศร้าหมอง จากนั้นเจนก็ลุกออกจากชิงช้าด้วยตัวเอง สรุปคือ...ไปกินก็ได้ย่ะเจนไม่พูดอะไรซักคำพร้อมกับเดินตามแม็กซ์ไป การที่เธอยอมเดินตามผู้ชายที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน แถมยังบรรยากาศมืดสลัวแบบนี้ ถ้าเป็นมุมมองจากคนอื่นล่ะก็เป็นสถานการณ์ที่อันตรายมากๆ แต่สำหรับเจนนั้นแม็กซ์คือผู้ชายที่เคยช่วยชีวิตเธอเอาไว้ เธอจึงยอมเปิดใจให้เขา(ลึกๆแล้วเธอก็รู้สึกแปลกๆกับแม็กซ์นิดหน่อยโดยไม่รู้ว่าความรู้สึกนั้นคืออะไรกันแน่)

          -ร้านอาหารตามสั่งครัวเมฆา

          แม็กซ์ : “นี่ของที่สั่งไว้คร้าบ

          แม็กซ์เดินเข้ามาในร้านพร้อมกับเจนที่เดินตามหลังมา

          แม่ของแม็กซ์ : “เห้ยแม่! ดูนี่สิแม็กซ์พาสาวที่ไหนก็ไม่รู้มาด้วย!”

          พ่อของแม็กซ์ : “ไอ้นี่มันร้าย! แค่ใช้ให้ไปซื้อของได้สะใภ้มาเป็นของแถมด้วยเรอะ!”

          เจนหน้าแดงเพราะพูดอะไรไม่ออก

          แม็กซ์ : “พ่อแม่! ไม่ใช่ค้าบ! นี่เพื่อนแม็กซ์เองพอดีว่าแม็กซ์ชวนเขามากินข้าวที่บ้านน่ะครับ

          พ่อของแม็กซ์ : “ว้าวงั้นก็ดีเลยสิ โชว์ฝีมือทำอาหารให้สาวเจ้าดูหน่อยสิ ผู้หญิงน่ะชอบผู้ชายทำอาหารนะ

          แม็กซ์ : “ก็บอกว่าไม่ใช่ไงคร้าบ เราแค่เพื่อนกัน!”

          เจนพยักหน้าหงึกๆพร้อมกับรอยแดงบนแก้มจางๆ

          พ่อกับแม่ของแม็กซ์เห็นท่าทีของเจนก็ดูทะลุปรุโปร่ง เหมือนกับเราสมัยวัยรุ่นเลยน้าทั้งคู่คิดเช่นนั้น

          และแล้ว

          เจนก็มานั่งทานอาหารที่แม็กซ์เป็นคนทำจนได้ เพราะว่าพ่อกับแม่ยืนกรานว่ายังไงก็ต้องให้แม็กซ์เป็นคนทำอาหาร จนสุดท้ายแม็กซ์ต้องตรอมใจทำให้

          เจน : “ผักบุ้งไฟแดงทำยากมั้ย

          แม็กซ์ : “ก็ไม่ยากหรอกนะ

          เจน : “หรอ แต่เค็มปี๋เลยนะ

          แม็กซ์ : “จ...จริงง่ะ...สุดฝีมือเลยนะ!!”

          เจน : “แล้วยำนี่ล่ะทำยากมั้ย?”

          แม็กซ์ : “ฮึ่ม! อันนั้นน่ะภูมิใจเสนอเลยนะ จานเด็ดเลยล่ะ

          เจน : “หรอ แต่เปรี้ยวปี๊ดเลยนะ

          แม็กซ์ : “เห้ย! ได้ไงกันสุดฝีมือเลยนะ!!”

          เจน : “ซุปนี่ล่ะ

          แม็กซ์ : “ซุปน่ะทำยาก ไม่แน่ใจว่ารสชาติ...

          เจน : “หรอ อร่อยดีนะ

          แม็กซ์ : “เธอกำลังกวนฉันอยู่ใช่ม๊ายยยย!!”

          เมื่อเจนทานอาหารจนหมด(แม้แต่แม็กซ์เองยังอึ้งไม่คิดว่าทำอาหารเยอะขนาดนั้นเธอจะทานจนหมดได้ ประเมินพลังของกระเพาะสาวน้อยต่ำเกินไปสินะ)

          เจน : “ฮ๊าอิ่มจังเลยขอบคุณที่เลี้ยงนะ

          ดูเหมือนเจนจะลืมเรื่องที่เธอลำบากใจที่ต้องมากินข้าวบ้านแม็กซ์ไปซะหมดแล้ว

          แม็กซ์ : “อ้าว อารมณ์ดีขึ้นแล้วใช่มั้ย?”

          เจน : “อื้ม ก็อย่างน้อย...ล่ะมั้ง

          แม็กซ์ : “นี่ฉันจะบอกอะไรอย่างนะ

          แม็กซ์ลุกขึ้นพร้อมกับถือจานอาหารที่หมดแล้ว ดูเหมือนเขาจะเอามันไปล้าง เจนเงยหน้ามองแม็กซ์

          แม็กซ์ : “ถ้ามีอะไรลำบากใจล่ะก็ มากินข้าวที่นี่ได้เสมอนะฉันจะเลี้ยงเอง

          ประโยคนั้นเหมือนกับแสงสว่างที่มาสาดส่องความมืดในจิตใจของเจนจนหายไปหมดสิ้น ไม่รู้ทำไมเหมือนกันแต่เธอรู้สึกเหมือนได้รับความอบอุ่นที่ไม่ได้รับมานานแล้วยังไงไม่รู้ เจนหวนนึกถึงอดีตอันน่าขมขื่น แล้วเธอก็มองหน้าแม็กซ์พร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลออกมาเป็นทางเล็กๆบนใบหน้าของเธอ

          เจน : “ฮ...

          แม็กซ์ : “ฮ...เฮ้ๆ เป็นอะไรไปน่ะ!”

          เจน : “อ้ะ! ป...เปล่าๆ

          เจนรีบหยิบกระดาษทิชชู่ที่วางบนโต๊ะแล้วนำมาซับน้ำตา นั่นสินะ เราจะกังวลเรื่องนั้นไปทำไมกันเธอทิ้งกระดาษทิชชู่นั้นลงถังขยะที่อยู่ใต้โต๊ะ ความกังวลของเรา เราจะทิ้งมันไปพร้อมกับน้ำตาเมื่อกี้นี่ล่ะเธอเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับยิ้มให้แม็กซ์อย่างอ่อนโยน

          เจน : “ขอบคุณนะ

          แม็กซ์อ้าปากค้างไปชั่วขณะ อาจเพราะว่าเขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นมาจากเจนก็ได้ ไม่สิ ฝ่ายที่ได้รับความอบอุ่นน่ะ คือเจนต่างหาก

          เจน : “อ้ะ! 2ทุ่มแล้วนี่นา ที่บ้านต้องเป็นห่วงมากแน่ๆเลย ฉันต้องกลับบ้านแล้วล่ะ

          แม็กซ์ : “งั้นฉันไปส่งนะ

          เจน : “ไม่หรอกๆ ฉันไปคนเดียวได้

          แม็กซ์ : “ฉันจะไปส่ง

          เขายืนกราน พร้อมกับวิ่งไปวางจานไว้ที่อ่างล้างจานพร้อมกับตะโกนว่า เดี๋ยวกลับมาล้างนะครับแม่แล้วคุณแม่ที่อยู่ในครัวก็ตะโกนกลับมาว่า เดี๋ยวแม่ล้างเอง

          จากนั้นแม็กซ์ก็พาเจนไปส่งที่บ้าน

          ระหว่างทางทั้งคู่ก็คุยกันสัพเพเหระ ทั้งเรื่องเรียน เรื่องเกม หรือเรื่องข่าวที่เพิ่งดูไปเมื่อเช้าก่อนไปโรงเรียน เจนนั้น เงยมองดูดาวบนฟ้าตลอดเวลา ถึงแม้ว่าจะอยู่ในเมือง แสงไฟในเมืองบดบังแสงจากดวงดาวก็ตาม แต่ว่า ความงดงามยามค่ำคืนก็ยังมีให้เหลือดูอยู่ไม่มากก็น้อย

          เจน : “ดาวเนี่ยสวยจังเนอะ

          แม็กซ์ : “อื้อ จะว่าไปฉันเนี่ยไม่ค่อยได้ดูดาวหรอก ช่วงค่ำๆก็ต้องช่วยงานที่บ้านน่ะเลยไม่ค่อยได้ออกมาดู แต่พอดูๆไปก็สวยเหมือนกันนะ

          เจน : “อื้ม สวยมากเลยล่ะ แต่ฉันสวยกว่านะ

          แม็กซ์ : “จ้า แม่มโน

          ทั้งคู่เดินคุยกันไปตลอดทาง และแล้วก็ถึงบ้านของเจนจนได้

          เจน : “ถึงบ้านแล้วล่ะ ไว้เรามาคุยกันใหม่นะ

          แม็กซ์ : “อื้ม โชคดีนะ

          เจนโบกมือให้แม็กซ์แล้วหันหน้ากลับไปมองบ้านของตัวเอง ตอนนี้เธอจะเลิกกังวลเกี่ยวกับเรื่องพี่ชายของเธอ ไม่ใช่ว่าเธอคิดจะหนี แต่นี่คือวิธีเผชิญหน้ากับปัญหาในแบบของเธอต่างหาก

          เจน : “เอาล่ะ

          เจนเดินเข้าบ้านไปพร้อมกับทิ้งความรู้สึกแย่ๆไว้ด้านหลัง

          -ทางด้านแม็กซ์

          ตอนนี้เขาเก็บร้านเรียบร้อยแล้วก็ได้เวลาที่เขาจะมาปั่นเกมต่อ

          แม็กซ์ : “จะว่าไปยังไม่ได้เล่นโหมดเนื้อเรื่องของอีเว้นต์เลยแฮะ ถ้าเล่นไม่จบโหมดเนื้อเรื่องจะไม่ได้ไปแข่งศึกชิงเจ้ายุทธภพระดับเซิร์ฟสิเนี่ย

          แม็กซ์กดเข้าเกม และกดเข้าเมนูอีเว้นต์

          -เนื้อเรื่องของอีเว้นต์-

          อ้างอิงจากศึกชิงเจ้ายุทธภพหลังจากที่ปราบจอมมารปีศาจพิคโกโร่ลงได้แล้วหลังจากนั้นก็เป็นงานประลองที่โงคูต้องมาเผชิญหน้ากับมารจูเนียร์(หรือก็คือลูกของจอมมารพิคโกโร่หรือพิคโกโร่ที่เรารู้จักกันในปัจจุบัน)

          เนื้อเรื่องในอีเว้นต์จะแบ่งออกเป็นEp. และตัวละครที่เราเล่นนั้นจะสวมรอยเป็นตัวละครหลักของเรื่อง หรือก็คือ ผู้เล่นจะต้องมารับบทของซุนโงคูจากดราก้อนบอล แต่ไม่จำเป็นว่าผู้เล่นจะต้องใช้ตัวละครซุนโงคูในการดำเนินเนื้อเรื่องเสมอไป ผู้เล่นสามารถใช้ตัวละครอื่นที่มีดำเนินเนื้อเรื่องแทนได้ และแม็กซ์เลือกโบรลี่(เพราะอยากลองฝีมือว่าจะเล่นจริงได้แค่ไหน)

          รอบแรก แม็กซ์ได้เจอกับจีจี้(ตามเนื้อเรื่องของอีเว้นต์)

          โบรลี่และจีจี้ยืนเผชิญหน้ากันบนเวทีประลอง ท่ามกลางเสียงเชียร์อันดังกระหึ่ม

          แม็กซ์ : “เอ โบรลี่เนี่ยมีสกิลอะไรบ้างหว่า

          แม็กซ์ลองกดสกิลดู และโบรลี่ก็รวบรวมมานากลายเป็นลำแสงสีเขียวไว้ที่ฝ่ามือเป็นทรงบอล และโบรลี่ก็ปาใส่จีจี้ จากนั้น...

          บรึ้ม!!!”

          ลานประลองระเบิดจนพื้นลานประลองนั้นหายไปไม่เหลือซาก แถมจีจี้เองก็หายไปด้วย

“Victory!!”

          แม็กซ์ : “อ....เอ๋!? ชนะเลยหรอเนี่ย!?”

          ด้วยความอึ้งในความแข็งแกร่งของของโบรลี่จนแม็กซ์เองยังตกตะลึง ขนาดที่เขาแค่ยังอัพ สกิลกับสเตตัสแค่เล็กน้อยยังแข็งแกร่งขนาดนี้

          แม็กซ์เคลียร์เนื้อเรื่องของอีเว้นต์ไปเรื่อยๆ จนในที่สุดเขาก็พบกับลาสบอสของอีเว้นต์หรือก็คือ พิคโกโร่

          แม็กซ์ : “ถ้าชนะเจ้าหมอนี่ ก็จะปลดล็อคโหมดที่เราสามารถไต่แรงค์เพื่อเข้าร่วมศึกชิงเจ้ายุทธภพ ของเซิร์ฟได้สินะ ใกล้นายเข้าไปทุกทีแล้วนะ ‘Mr. Drama’ ฉันจะก้าวข้ามนายไปให้ได้

          พิคโกโร่ : “บ่นอะไรงึมงำของแกอยู่ได้น่ะหา?”

          แม็กซ์/โบรลี่ : “ไม่ใช่เรื่องของแกเฟ้ย!”

          โบรลี่พุ่งเข้าอัดร่างของพิคโกโร่จนทะลุแหวกร่างของพิคโกโร่ออกไปในการโจมตีครั้งเดียว

          พิคโกโร่ : “อ...อ๊ากกกกก!!”

          จากนั้นแม็กซ์ก็ใช้สกิล ปล่อยบอลแสงสีเขียวจากฝ่ามือไประเบิดทำลายร่างของพิคโกโร่จนเลือดหมดเกจ

“Victory!!”

          แม็กซ์เล่นจนจบเนื้อเรื่องของอีเว้นต์อย่างรวดเร็ว(อาจจะเพราะตัวละครแข็งแกร่งเกินไป)และในที่สุดเขาก็ปลดล็อคโหมดที่ไต่แรงค์(ที่ไม่เกี่ยวกับระบบแรงค์ปกติ)เมื่อไต่แรงค์จนถึงระดับ Top8ของเซิร์ฟจะได้รับสิทธิเพื่อไปแข่งในงานศึกชิงเจ้ายุทธภพ(ระดับเซิร์ฟ) แต่กว่าจะถึงเวลานั้นจะต้องรักษาตำแหน่ง Top8 จนกว่าจะถึงเวลาที่จะได้ประลองในรอบ8คนของเซิร์ฟ ดังนั้นจึงสามารถเลือกที่จะรีบไต่เพื่อได้อันดับสูงๆแล้วรักษาระดับหรือก็เริ่มไต่ทีเดียวตอนใกล้เวลางานก็ได้ และแม็กซ์ก็เลือกที่จะไต่ระดับแล้วรักษาเพราะว่าเขาอยากจะเผชิญหน้ากับชายคนหนึ่งเร็วๆ หรือก็คือคนที่จุดประกายไฟในการเล่นเกม Gacha Fight!! นี้ให้แม็กซ์ “Mr. Drama” นั่นเอง

         

         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น