ตอนที่ 18 : เธอคนนี้ กับ ชายคนนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    27 เม.ย. 62

Gacha Fight!!

       Chapter 16 : เธอคนนี้ กับ ชายคนนั้น 

        วันที่ 10 ธันวาคมซึ่งเป็นเช้าวันจันทร์

          วันนี้จิมมี่คงไม่มาโรงเรียน แถมยังไม่ได้ติดต่ออะไรมาเลย ที่โรงพยาบาลก็ไม่อยู่ แถมส่งแชทไปก็ไม่อ่านอีกต่างหาก ถึงจะเป็นห่วงก็เถอะแต่จิมมี่ก็ไม่ใช่พวกตายยากอะไร ถ้าเป็นเรื่องใหญ่อย่างน้อยคุณลุง-คุณป้าของจิมมี่ก็น่าจะติดต่อมาบ้าง(เพราะคุณลุงของจิมมี่เป็นเพื่อนสมัยเรียนของคุณพ่อของแม็กซ์)

          แม็กซ์ : “เห้อ วันจันทร์เนี่ยน่าเบื่อจังเลยน้า เมื่อไหร่จะเย็นวันศุกร์เร็วๆซักทีน้อ

          เขาพูดลอยๆขณะที่กำลังเดินเข้าประตูโรงเรียน แต่ขณะที่เขากำลังเหม่อลอยมองท้องฟ้าอย่างไร้เป้าหมายนั่นเองเขาก็เดินไปชนกับคนอื่นเข้า

          ว้าย!?”

          ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเป็นผู้หญิงด้วย แถมยังล้มลงไปกับพื้นอีกต่างหาก สาวม.ปลายในชุดนักเรียนล้มลงกับพื้น

          นี่ทำไมไม่ดูทางดีๆซะก่อนย...

          เธอยังพูดไม่จบประโยคเธอก็เงยหน้าขึ้นมามอง นั่นคือใบหน้าของชายที่เคยช่วยชีวิตเธอเอาไว้ ใบหน้าที่แม้แต่ตอนนี้เธอก็ยังไม่ลืม ส่วนทางด้านแม็กซ์ก็รู้จักใบหน้าของเธอดี

          แม็กซ์ : “เจน!”

          เจน : “แม็กซ์!?”

          ทั้งคู่ตะโกนเอ่ยชื่อพร้อมกัน สาวน้อยในชุดม.ปลายรีบลุกขึ้นทันที พร้อมกับปัดฝุ่นที่กระโปรงเล็กน้อย แน่นอนว่าทั้งคู่รู้จักกันเพราะทั้งแม็กซ์และเจนเคยประสบกับเหตุการณ์ที่เกือบจะถูกข่มขืนกันทั้งคู่ทั้งคู่จึงสัญญาว่าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับของกันและกัน แถมทั้งคู่ยังต่อสู้กันในงานแข่งซึ่งเพิ่งจัดแข่งไปเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา

          แม็กซ์ : “โทษทีๆ พอดีเหม่อนิดหน่อยไม่ทันระวังน่ะ ฮะๆ

          เจน : “ทีหลังเดินดีๆหน่อยสิยะ ถ้าไม่ใช่ฉันนะตบหน้านายไปแล้ว

          สาวน้อยพูดเรื่องการใช้ความรุนแรงซึ่งขัดกับใบหน้าสวยงามซึ่งเป็นสาวฮอตภายในโรงเรียน แม็กซ์เองยังประหลาดใจ เพราะในระหว่างการแข่งขันนั้นเธอสวมหมวกตลอดเวลา แม้แต่ตอนที่เขาไปช่วยเธอจึงทำให้เขาเห็นใบหน้าของเธอไม่ชัดเจนมากนัก แต่ตอนนี้เขารู้สึกใจเต้นเบาๆ 

          เจนนั้นเป็นสาวผมสั้นซึ่งหน้าตาสะสวย เห็นแบบนี้วันเปิดเรียนปกติเธอก็ไม่ได้แต่งหน้ามาโรงเรียนหรอกนะ

          ซักพักเสียงออดเข้าเรียนก็ดังขึ้น พวกเขาจึงวิ่งรีบแจ้นไปเข้าห้องเรียนของแต่ละคน

          -ในห้องน้ำชายโรงเรียน

          เชนและลูกน้องแม้จะได้ยินเสียงออดแล้วเขาก็ยังนั่งสูบบหรี่กันในห้องน้ำโดยไม่กระตือรือร้นใดๆ เชนพ่นควันปุกปุยออกจากปากแล้วควันนั่นก็ไปรวมกับควันที่พวกลูกน้องของเขาปล่อยออกมาจนถ้าดูจากนอกห้องน้ำนั้นเหมือนกับกำลังเกิดไฟไหม้อยู่ไม่มีผิด

          เชน : “หืม? อีเว้นต์มาใหม่หรอวะ

          เชนพูดขณะที่ยังคาบบุหรี่อยู่ไว้ที่มุมปากจึงทำให้เสียงที่ออกมานั้นเหมือนกับกำลังบีบจมูกแล้วพูดอยู่

          ลูกน้องคนหนึ่งของเชน : “ครับลูกพี่ เป็นอีเว้นต์ศึกชิงเจ้ายุทธภพจากดราก้อนบอลครับ

          เชน : “เห้อ ไร้สาระ ถึงเวลาที่ฉันจะต้องเลิกเล่นเกมนี้แบบจริงๆจังๆแล้วล่ะนะ
          ลูกน้องคนหนึ่ง : “แหม่ลูกพี่อุตส่าเล่นมาตั้งนาน

          เชน : “เล่นเกมนี้ก็มีแต่จะเสียเงิน ฉันไม่อยากจะเสียอะไรไปมากกว่านี้แล้วว่ะ

          เชนปิดหน้าจอมือถือแล้วใส่มันกลับเข้าไปที่กระเป๋ากางเกง จากนั้นเขาก็ใช้นิ้วคีบบุหรี่ออกมาจากปากแล้วพ่นควันออกมา ฟู่ววว จากนั้นเชนก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อนักเรียน สิ่งที่เขาล้วงออกมาก็คือซองที่บรรจุผงสีขาวเอาไว้ข้างใน

          เชน : “แค่เสียเงินไปกับไอ้นี่ฉันก็แทบจะหมดตัวแล้วล่ะว่ะ

          ลูกน้องคนหนึ่งของเชน : “แหม แต่ลูกพี่ก็มีรายได้จากมันเป็นกอบเป็นกำเหมือนกันนะครับ

          เชนไม่พูดอะไร แล้วก็แกะปากซองออกกำลังจะเทมันลงบนฝ่ามือ

          เคร้ง!!’

          เสียงเหล็กถูกตัดออกจนขาวอย่างรวดเร็วดังขึ้น

          เชน : “เห้ย! เอาโซ่คล้องประตูไม่ใช่หรอวะ!? เด็กที่ไหนเล่นพิเรนทร์อยู่วะ!! แบบนี้เดี๋ยวอาจารยก็มาเห็นจนได้หรอก พวกแกน่ะเดินออกไปดูเซะ!”

          ด้วยความตกใจเมื่อครู่เชนจึงรีบเทผงสีขาวนั่นใส่ในซองแล้วใส่ซองไว้ในกระเป๋าเสื้อเช่นเดิม

          ลูกน้องสอง-สามคนของเชนเดินออกไปดูเหตุการณ์ แต่พวกเขาก็ไม่มีเสียงตอบรับอะไรออกมา

          ลูกน้องคนหนึ่ง : “ลูกพี่ ท่าไม่ดีแล้วนะครับ. . .

          และแล้วก็มีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาในห้องน้ำ ปรากฏร่างของเด็กหนุ่มผมสีเงินพร้อมกับชุดนักเรียนที่คลุมด้วยผ้าคลุมของสารวัตนักเรียน เขามีชื่อว่าทอม

          ทอมเดินเข้ามาพร้อมกับลากพวกลูกน้องของเชนสองคนเข้ามาด้วย ส่วนอีกคนนึงเขาใช้ขาเตะส่งให้กลิ้งมาเรื่อยๆจนถึงในห้องน้ำ

          เชน : “แก...!? อะไรวะสารวัตนักเรียนหรอวะ!”

          ทอม : “โทษทีว่ะ แต่ยาเสพติดที่แกเอามาปล่อยในโรงเรียนของเรามันเป็นเรื่องใหญ่เกินไปจนต้องถึงมือของสารวัตนักเรียน

          เชน : “ถ้าจำไม่ผิด..แกเป็นแชมป์ในการแข่งทัวร์นาเม้นท์นั่นด้วยนี่หว่า. . .เดี๋ยวนี้รับจ๊อบเป็นสารวัตนักเรียนแล้วเรอะ นอนใช้เงินที่ชนะการแข่งขันอยู่บ้านสบายๆมันก็ดีอยู่แล้วแท้ๆ

          ทอม : “ฉันไม่ได้เข้าแข่งเพราะอยากได้เงิน

          เชน : “โกหกเว้ย! แล้วแกเข้าแข่งทำไม่วะ!! พวกแกจัดการ!”

          เหล่าลูกน้องห้าคนของเชนวิ่งเข้าตะลุมบอนใส่ทอมที่ยืนอยู่เพียงลำพัง

          ทอม : “อยากได้ชัยชนะ

          เขาพูดสั้นๆแล้วตั้งการ์ดเตรียมรับมือกับพวกเด็กเกที่วิ่งเข้ามาใส่

          แขนขวารับกระบองที่อีกฝ่ายฟาดลงมา

          แขนซ้ายรับท่อนเหล็กที่อีกฝ่ายเหวี่ยงออกมา

          แล้วเขาก็สวนด้วยการหมุนแขนเพื่อจับท่อนเหล็กและกระบองของอีกฝ่ายพร้อมกับดึงมันเข้ามาหาตัวเขา จากนั้นเขาก็ตั้งหมัดรอโดยที่หน้าของอีกฝ่ายพุ่งเข้ามาถูกชกเองจากแรงดึงเมื่อครู่ แต่แรงชกนั้นก็ทำได้แค่ให้อีกฝ่ายมึนงงทอมจึงจัดการต่อยช่วงท้องของทั้งคู่อย่างเต็มแรงจนทั้งคู่จุกและสลบไปคาพื้น

          ลูกน้องของเชน : “บ้าน่ะ! แค่คนๆเดียวเนี่ยนะ!?”

          แล้วจู่ๆก็มีเสียงฝีเท้าก้าวดัง ตึก ตึกดังเข้ามาในห้องน้ำ เป็นเสียงฝีเท้าของอาจารย์ฝ่ายปกครอง อาจารย์ไกด์ผู้มีวิชากระบี่กระบอง เขาเดินมาพร้อมกับถือไม้กระบี่(ที่ใช้ฝึกซ้อม) พร้อมกับสีหน้าจริงจัง

          อาจารย์ไกด์ : “พวกเธอเองสินะสาเหตุของยา PM2.5น่ะ

          เชน : “ชิบ...!! อาจารย์มาว่ะเอาไงดีวะ!!”

          ลูกน้องของเชน : “ลูกพี่ครับ! แบบนี้ล่ะก็.!?”

          เชน ไม่สิ พวกเขารู้กันดีว่าในเมื่อถูกจับได้แล้วล่ะก็คงจะใช้ชีวิตออยู่ในโรงเรียนนี้อีกไม่ได้อีกต่อไปแล้ว แต่อย่างน้อยก็ต้องบ่ายเบี่ยงความจริงเพื่อไม่ให้พวกเขารู้ถึงเบื้องหลังตัวการใหญ่ของการส่งขายยาเสพติด

          อาจารย์ไกด์ : “โทษทีนะ สารวัตนักเรียนคนนี้เขามุ่งมั่นมากไปหน่อยจนลงมือรุนแรงไปบ้าง แต่พวกเธอน่ะอาจารย์จะเรียกผู้ปกครองมาที่ห้องปกครองด้วยยังไงก็ถึงขั้นไล่ออกแน่ๆล่ะ เตรียมใจเอาไว้ได้เลย

          อาจารย์ไกด์พูดพร้อมกับส่งสัญญาณมือเรียกเหล่าสารวัตนักเรียนคนอื่นๆเข้ามาในนี้แล้วจับตัวพาพวกเชนไปยังห้องปกครองทันที

          -ทางด้านของเจน

          เธอเป็นสาวฮอตของโรงเรียน แน่นอนว่ามีผู้ชายมาตามจีบเธอเป็นประจำ และแน่นอนว่าเธอเองก็ต้องมีรำคาญกันบ้างพวกเพื่อนสนิทของเธอ2คนจึงเดินอยู่กับเธอแทบจะตลอดเวลาที่เธออยู่โรงเรียน  ทั้งสองคนนั้นไม่อิจฉาที่เจนจะมีผู้ชายมาตามจีบเลยแม้แต่นิด(แน่นอนแหละว่ามีอิจฉาบ้าง)เพราะว่าทั้งคู่ต่างก็มีแฟนกันแล้ว พวกเธอเองก็นึกสงสัยจนถามเหมือนกันว่า เห้ยแก สวยขนาดนี้แท้ๆทำไมยังไม่มีแฟนซักทียะแล้วพวกเธอก็ได้รับคำตอบจากเจนว่า ฉันเกลียดผู้ชายย่ะแต่ไม่ได้หมายความว่าเจนจะเป็นเลสเบี้ยนหรอกนะเพราะดูเหมือนเธอจะไม่ได้นึกถึงเรื่องความรักเลยแม้แต่นิดเดียว

          เพื่อนคนทางซ้ายของเธอมีชื่อว่า หลิน เป็นลูกครึ่งไทย-จีนที่ฝ่ายแม่เป็นคนไทยแล้วฝ่ายพ่อเป็นคนจีนฝ่ายพ่อนั้นเป็นคนจีนที่มาทำงานที่ไทยจึงได้พบรักกับฝ่ายแม่ หลินเป็นเด็กที่มีหน้าตาออกไปทางคนจีน คือมีความขาว จมูกโด่ง และยังมีความหมวยในแบบของคนจีนอย่างครบถ้วน

ส่วนเพื่อนทางขวาของเจนนั้นมีชื่อว่า แป้ง เป็นเด็กลูกคุณหนูครอบครัวของเธอนั้นเรียกได้ว่ามีฐานะพอสมควรตั้งแต่เกิดมาเธอจึงไม่รู้สึกว่าขาดตกบกพร่องเรื่องเงินหรือความรักที่ได้รับมาจากพ่อแม่เลย ที่บ้านนั้นเธอปฏิบัติตัวต่อหน้าผู้ปกครองอย่างสุภาพแต่อาจจะเพราะเก็บกดพอมาอยู่ที่โรงเรียนเธอจึงออกลวดออกลายเล็กน้อยจนได้คบกับแฟนหนุ่มคนแรกตั้งแต่อยู่ป.5 เธอเป็นเด็กสาวสวมแว่นหน้าตาน่ารัก แต่นิสัยออกจะตรงข้ามไปเล็กน้อย

เจน : “เฮ้ เที่ยงนี้กินอะไรกันดีสาวๆ?”

หลิน : “ซาลาเปา

แป้ง : “เธอยังไม่เบื่ออาหารจีนอีกหรอยะแม่สาวแดนของก๊อป

หลิน : “ปากเสียย่ะ! ฉันน่ะภูมิใจในความชาตินิยมของตัวเองพอสมควรนะยะ

เจน : “จ้าๆ สาวๆอย่าเพิ่งทะเลาะกันนะคะ มิสเจนขอเสนอเมนูบำรุงผิวเพื่อสุขภาพค่า

แป้ง/หลิน : “ของแบบนั้นจะไปหาในโรงเรียนยังไงยะแม่คุณ!?”

ทั้งสามเดินไปพร้อมกับหัวเราะเฮฮา(แต่เป็นเสียงหัวเราะระดับผู้เป็นสาวเป็นนางพึงประสงค์) แล้วสายตาของเจนก็ไม่สะดุดกับบางอย่าง

ชายในชุดตำรวจที่มียศติดอยู่เต็มเครื่องแบบเดินมาควบคู่กับคุณนายมาดดีถือกระเป๋า   -แบรนด์เนม เดินมุ่งหน้าไปยังห้องปกครอง

หลิน : “เฮ้เจน เป็นอะไรไปน่ะ นิ่งเลยเชียว?”

เจน : “แหม โทษทีนะ ช่วงนี้ไดเอ็ดน่ะเรื่องมื้อเที่ยงคงไปกิน ฉันไปก่อนนะสาวๆ

หลิน/แป้ง : (ยัยนี่เมื่อกี้เพิ่งเสนออาหารบำรุงผิวเพื่อสุขภาพและจู่ๆมาบอกไดเอ็ดแถมไดเอ็ดกับอดอาหารน่ะคนละเรื่องกันเลยนะยะหล่อน) ทั้งคู่เองก็คงจะอยากพูดแบบนั้นอยู่เหมือนกันแต่แค่พริบตาเดียวเจนก็วิ่งออกห่างไปไกลแล้ว

พ่อกับแม่. . .!? มาที่โรงเรียนได้ยังไงน่ะ! หรือว่าจะเป็นเรื่องของเจ้าหมอนั่น!!

เจ้าหมอนั่นที่เจนพูดถึงก็คือ  . . .คนๆนั้น ที่เคยเกือบจะข่มขืนเธอเมื่อนานมาแล้ว

เจนวิ่งไปแล้วแอบตรงมุมตึกข้างๆห้องปกครอง เธอค่อยๆชะเง้อไปฟังเสียงของอาจารย์ฝ่ายปกครองที่กำลังคุยกับผู้ปกครอง แต่ไม่ใช่แค่ผู้ปกครองของเจนเท่านั้นที่มาแต่ยังมีผู้ปกครองอีกหลายท่านที่มาครั้งนี้

อาจารย์ไกด์ : “ขอโทษที่ทำให้เสียเวลากันนะครับ แต่ที่เรียกมานี่ก็เพราะลูกๆของพวกท่านได้กระทำผิดอันร้ายแรงที่ผิดกฎระเบียบของโรงเรียนหลายข้อ แถมยังมีกรณีที่เลวร้ายที่สุดนับตั้งแต่โรงเรียนของเราก่อตั้งมาเลยทีเดียวครับ

ผู้ปกครอง : “เห ลูกของดิฉันน่ะเป็นเด็กดีนะคะ อยู่บ้านก็คอยช่วยเหลืองานบ้านไม่มีทางเป็นเด็กเกเรหรอกค่ะ

อาจารย์ไกด์ไม่พูดอะไรแล้วก็เปิดรูปจากกล้องวงจรปิดที่ถ่ายติดไว้ให้ผู้เปกครองทุกๆท่านดู มีทั้งรูปที่กำลังทะเลาะวิวาท รูปที่แอบไปมั่วสุมกันตามห้องน้ำ แม้แต่รูปที่กำลังฉุดนักเรียนหญิงด้วยกำลังก็มี และที่เป็นปัญหาที่สุดก็คือรูปตอนที่พวกเขากำลังเสพยาเสพติดชนิดผงกันอยู่

ผู้ปกครอง : “อ.....

อาจารย์ไกด์ : “ไม่มีข้อแก้ตัวนะครับ ยังไงทางโรงเรียนของเราก็คงต้องไล่ออกสถานเดียว

ผู้ปกครองทุกๆท่านเงียบกริบ จนได้ยินเสียงวิ้งๆในหูเนื่องจากความเงียบ และตอนนี้ความเงียบกำลังดำเนินต่อไปนั้น ชายในชุดตำรวจซึ่งก็คือพ่อของเจนเอ่ยออกมาทำลายบรรยากาศอันเงียบเชียบ

เชน นี่แกทำเรื่องเหลวไหลอีกแล้วสินะ อุตส่าหนีออกจากบ้านแต่ก็ยังไม่วายหาเรื่องให้ฉันเสียหน้าอีกงั้นหรอ

ทั้งๆที่กำลังพูดกับลูกชายอยู่แท้ๆ แต่ชายคนนั้นกลับไม่คิดจะใช้คำว่า พ่อแทนตัวเองเลยแม้แต่นิด

เชนก้มหน้าเงียบๆ แต่นั่นไม่ใช่สายตาของคนที่กำลังสำนึกผิด เป็นสายตาที่หลงทางไปแล้วต่างหาก สายตาของเขาแน่วแน่ แต่เป็นความแน่วแน่ที่ไม่ถูกต้อง

ไล่ออกงั้นหรอครับ งั้นก็ขอบคุณที่อุตส่าดูแลเจ้าหมอนี่เป็นอย่างดีนะครับ

ชายคนนี้ แม้แต่คำว่า ลูกชายของผมเขาก็ยังไม่เอ่ยออกมา แต่กลับใช้คำแทนที่เหมือนกับเป็นเรื่องของคนอื่น

เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วก็เดินไปพาตัวเชนกลับบ้าน พร้อมกับภรรยาที่เดินตาม

เจนที่กำลังเงี่ยหูฟังอยู่ก็ถึงกับตื่นตกใจเพราะอีกฝ่ายมีท่าทางเดินมาตรงนี้เธอเลยค่อยๆเขยิบออกแล้วก็เดินออกไปจากตรงนั้นอย่างแนบเนียน

ขณะที่เธอกำลังจะวิ่งไปยังโรงอาหารเพื่อพบกับเพื่อนๆของเธอนั้นในหัวก็มีเรื่องน่ากลัวตีกันในหัวเต็มไปหมด

เจ้าหมอนั่นจะกลับมางั้นหรอ

ถ้ากลับมา...อยู่บ้านเดียวกัน....แล้วฉันจะอยู่ยังไงเนี่ย

แล้วเธอก็หวนนึกไม่ถึงอดีตอันน่ากลัวที่เคยประสบกับพี่ชายคนนี้ของเธอ เธอกลัว กลัวจนขยาด กลัวจนกลัวพ่อตัวเอง กลัวจนกลัวผู้ชายไปหมด (ไม่ถึงกับไม่พูดคุยด้วยแต่ความกลัวนั้นอยู่ในระดับถ้าแตะเนื้อต้องตัวกันเพียงเล็กน้อยเธอจนขนลุกทันทีและรู้สึกแย่เอามาก)

ไม่นะ. . ฉัน. . .ไม่อยากอยู่ร่วมโลกกับผู้ชายแบบนั้น แค่คิด. . .ก็อยากตายแล้ว

 

         

         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น