Gacha Fight!!

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,093 Views

  • 6 Comments

  • 50 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    205

    Overall
    1,093

ตอนที่ 12 : ก่อนการแข่งขันรอบที่สองคู่ที่สอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    6 ก.พ. 62

Gacha Fight!! 

       Chapter 11 : ก่อนการแข่งขันรอบที่สองคู่ที่สอง

          อืม.....ที่นี่มัน....ห้องพักนักกีฬาหรอ...?”

          เด็กหนุ่มสวมแว่นหนาเตอะค่อยๆได้สติหลังจากสลบไปซักพัก ร่างอ้วนของเขากำลังนอนอยู่บนโซฟากลางห้องพักนักกีฬา บนพื้นข้างๆโซฟ้านั้นมีซองใสที่มีผงขาวบางอย่างเลอะอยู่บนพื้น คาดว่าเด็กคนนี้น่าจะเสพยาเสพติด

          แอ๊ดเสียงประตูแง้มออก แล้วมีเด็กสาวหน้าตาสวยมากสวมหมวกแกปเดินเข้ามาในห้องอย่างไม่ทันระวังตัว

          อ้ะ คนๆนั้นคือ พี่เจนที่แข่งกับเราในงานนี่นา ทำ...ไม....ถึง...สวย...ขนาดนี้กันนะ

          แล้วจู่ๆก็เหมือนกับภาพทุกอย่างถูกตัดออกไปจากหัวของเด็กหนุ่มอย่างสิ้นเชิง

          -ทางด้านแม็กซ์

          แม็กซ์ : “ไม่ว่าจะห้องน้ำ รึว่าตามห้องเรียนก็ยังไม่เจอเลย เธอหายไปไหนกันแน่นะ ถ้ารู้จักเพื่อนเธอบ้างก็ดีหรอก ปิดหน้าขนาดนั้นไม่รู้เลยแฮะว่าเป็นใคร

          แม็กซ์วิ่งไปข้างหน้าพลางขบคิด ปลายทางที่เขากำลังจะมุ่งตรงไปก็คือห้องดนตรี เพราะเขาคิดว่าห้องที่ผู้หญิงจะไปนั้นในโรงเรียนคงไม่มีห้องไหนเหมาะไปกว่าห้องที่มีหนุ่มๆมาร้องเพลงเพราะๆอีกแล้ว โดยเฉพาะหนุ่มนักดนตรีของโรงเรียนซึ่งสาวๆน่าจะกรี๊ดกร๊าดกัน

          แม็กซ์รีบเปิดประตูห้องดนตรีทันที แต่ก็ไม่พบใครในห้องเลย ซึ่งก็คงไม่แปลกเพราะนักเรียนส่วนใหญ่ตอนนี้นั้นน่าจะอยู่ในงานแข่งขันกันอยู่

          แม็กซ์ : “เสียเที่ยวหรอวะ...แล้วมีที่ไหนอีก...

          แม็กซ์ใช้หัวคิดมากกว่าตอนกำลังแก้โจทย์คณิตเสียอีก แล้วจู่ๆก็มีคำตอบผุดขึ้นมาในหัว เขาคิดว่าความเป็นไปได้นั้นน้อยมาก แต่อย่างน้อยก็ลองไปดูก็ไม่เสียหายอะไร แม็กซ์จึงมุ่งหน้าไปยังที่ที่เขาคิดว่าน่าจะใช่ทันที

          -ย้อนเวลาไปก่อนหน้านี้เล็กน้อย สาวน้อยผู้มีนามในวงการว่า Miss Fortune หรือมีชื่อเล่นว่า เจน กำลังเดินไปที่ห้องพักนักกีฬาซึ่งเธอลืมมือถือที่จะใช้แข่งเกมเอาไว้ในห้องนั้น

          แอ๊ดเธอเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปในห้องพักนักกีฬา ห้องนี้ประดับด้วยเฟอร์นิเจอร์ธรรมดาๆ เพราะเป็นห้องที่ทางโรงเรียนสร้างไว้ให้นักเรียนที่แข่งกีฬาเข้ามาพักผ่อนอยู่แล้ว เจนซึ่งถือว่าเป็นดาวเด่นประจำโรงเรียนเลยก็ได้ ไม่ว่าจะหน้าตาที่สวย และยังผลการเรียนที่ดีจึงทำให้มีผู้ชายหลายคนต่างจับจ้องจะขอเธอมาเป็นแฟน แต่เธอก็ยังปฏิเสธอยู่ดีแล้วอ้างว่าเธอไม่ชอบผู้ชาย จึงทำให้เหล่านักเรียนชายทั้งหลายต่างพากันฝันสลายไปตามๆกัน

          เจนมองไปทั่วๆห้องพักนักกีฬาเพื่อหามือถือของเธอ แต่แล้วสายตาเธอก็ไปสะดุดกับคนที่พึ่งได้สติบนโซฟา เขาคือ แชมป์คนที่เคยแข่งกับเธอเมื่อครั้งก่อน ซึ่งเธอชนะเพราะแชมป์ผิดกติกา เจนไม่สนใจแชมป์แม้แต่น้อยแล้วควานหามือถือของเธอต่อเพื่อใช้ในการแข่งครั้งถัดไป

          แต่จู่ๆเธอก็ได้ยินเสียง ฟุดฟิดเป็นเสียงหายใจที่แรงและใกล้มากราวกับเสียงหายใจของหมูสกปรกที่กำลังคืบคลานเข้ามากินอาหารเน่าๆกลางขี้โคลน หลังจากเสียงซักครู่ก็ตามมาด้วยกลิ่นเหม็น เหมือนกับกลิ่นแอลกอฮอแต่มันแรงผิดปกติ เธอสัมผัสได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างอยู่ด้านหลังเธอ เสี้ยววินาทีที่เธอนึกแบบนั้นมันก็คว้าจับที่ข้อมือซ้ายของเธอ! เจนหันไปด้วยสีหน้าที่เริ่มหวาดกลัวเล็กน้อย แล้วภาพที่ปรากฏออกมาก็คือ แชมป์ที่หน้าแดงก่ำเหมือนกับกำลังเมา แว่นตามัวหมองจนมองไม่เห็นดวงตาข้างใน และที่สำคัญสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงเป็นพิเศษก็คือ สิวเม็ดแดงก่ำทั่งใบหน้าของเขาที่มีหลุมรอยจากการแกะสิวปนอยูด้วย เป็นธรรมดาที่ไม่ว่าจะเป็นใครเมื่อเห็นภาพแบบนั้นก็ต้องตกใจกันแน่ แต่เจนยังมีสติพอที่จะพูดโต้ตอบกับอีกฝ่ายอยู่บ้าง

          เจน : “ม.มีอะไร....อย่ามาจับฉันนะ

          แชมป์ : “เรามาสนุกกันดีกว่า...

          แชมป์พูดโดยที่ตีสีหน้าหื่นกาม เขายิ้มจนเห็นฟันสีเหลืองอ๋อยแล้วยังเลียมุมปากราวกับหมูที่กำลังจะได้กินอาหารอันโอชะ ภายในแว่นมัวหมองนั้นเจนไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าอีกฝ่ายกำลังมองเจนด้วยสายตาแบบไหน หรือกำลังคิดอะไรอยู่ ในหัวเธอตอนนี้รู้อยู่อย่างเดียวว่าต้องรีบหนี!

          เจน : “ป....ปล่อยนะยะ!.. นายเป็นพวกโรคจิตรึไง!”
          แชมป์ไม่พูดโต้ตอบเจน แต่กำลังถอดเข็มขัดกางเกงออกราวกับกำลังจะชวนเจนเข้าร่วมกิจกรรมอันน่ารังเกียจ มือของเขายังกุมข้อมือซ้ายของเจนเอาไว้แน่นเหมือนกับจะไม่ปล่อยให้หนีไปไหนง่ายๆ เจนที่ตอนนี้กลัวจนคิดอะไรไม่ถูกจึงใช้เล็บจากนิ้วมือข้างขวาที่ไว้จนยาวข่วนไปที่ใบหน้าของอีกฝ่ายจนอีกฝ่ายร้องตะโกนด้วยความเจ็บปวด

          เจน : “กฎโรงเรียนน่าจะเปลี่ยนให้ไว้เล็บยาวได้แล้วนะ

          แน่นอนว่าที่เจนไว้เล็บยาวนั่นมันผิดกฎโรงเรียน แต่ตอนนี้มันไม่สำคัญ ตอนนี้เธอต้องรีบวิ่งหนีออกจากฆาตกรที่ร้องทุลนทุลายด้วยความเจ็บปวดด้านหลังเธอเสียงก่อน

          แชมป์ : “จะไปไหน

          เขายังมีแรงขนาดพุ่งเข้ามาอัดเจนตัวติดกับกำแพงแล้วล็อคแขนทั้งสองข้างของเจนเอาไว้ ใบหน้าที่เป็นรอยเล็บลากยาวบนหน้าของเขามีเลือดไหลอยู่ลางๆ แต่เขาไม่เอาเรื่องความเจ็บปวดแค่นั้นมาคิดให้รกสมอง ตอนนี้เขาคิดแต่เรื่องความสนุกที่อยู่ภายหน้าของเขา

          แชมป์ : “มาสนุกกันเถอะ

          แชมป์ล็อคแขนทั้งสองข้างของเจนไว้แน่นแล้วยื่นหน้าเขาไปใช้ลิ้นอันสกปรกของเขาเลียตามซอกคอขาวๆของเจน ในตอนนี้เจนรู้สึกขยะแขยงและหวาดกลัวจนในใจหวนนึกถึงเรื่องเก่าๆ ทั้งเรื่องดีๆที่เธฮสอบได้ที่หนึ่งของห้อง และเรื่องแย่ๆที่เธอเกือบจะถูกพี่ชายแท้ๆพาเพื่อนมารุมโทรม แต่แล้วจู่ๆก็เหมือนมีเสียงจากสวรรค์ดังขึ้นมาในหัวของเจน

          แกทำอะไรวะ!”

          เด็กหนุ่มรุ่นราวเดียวกันกับเธอพุ่งเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็วแล้วถีบร่างอ้วนๆของแชมป์จนล้มลงไปกับพื้นพร้อมกับร่างของเจน แต่เด็กหนุ่มก็ดึงร่างของเจนขึ้นมาแล้วถามว่า เจ็บตรงไหนรึเปล่า?’

          เด็กหนุ่มคนนั้นก็คือแม็กซ์คู่แข่งในรอบถัดไปของเจน แต่ว่าตอนนี้ต้องขอบคุณที่ได้เขามาช่วยเอาไว้

          แม็กซ์ : “เอ่อ เธอหนีไปก่อนเลยนะ!”

          เจน : “ป...ปล่อยฉันก่อนสิยะ!”

          แม็กซ์เพิ่งรู้ตัวว่าเขากำลังบีบแขนของเจนจนแน่น อาจจะเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะลุกขึ้นมาแล้วทำอันตรายกับเธอ แต่ก็จริงอย่างที่เจนพูด แม็กซ์รีบปล่อยเธอออกไปแล้วให้เธฮหนีไป

          เจน : “ต...แต่มือถือของฉันมัน...

          แม็กซ์ : “ใช่เวลาไปสนเรื่องนั้นที่ไหนเล่ายัยบ้า!”

          นั่นเป็นครั้งแรกที่เจนถูกผู้ชายตวาดดังซะขนาดนี้จนเธอช็อคไปซักครู่ เวลาผ่านไปไม่นานเธอก็เริ่มได้สติแล้วหันหลังจะวิ่งหนีออกจากห้อง

          แชมป์ : “แสบนักนะ....

          แชมป์ค่อยๆลุกขึ้นมาช้าๆเพราะความเจ็บแสบบนใบหน้า บวกกับอาการเมายาจึงทำให้เขารู้สึกว่าตัวหนักผิดปกติ แต่แม็กซ์ก็เตรียมหันหลังจะวิ่งหนีออกไป ถ้านับกันที่พละกำลังล่ะก็แน่นอนว่าฝ่ายแชมป์นั้นมีกำลังมากกว่า แม็กซ์กำลังจะออกวิ่งไปนอกห้องแต่แล้วมือของแชมป์ก็มาคว้าขาของแม็กซ์ไว้จนแม็กซ์นั้นล้มหน้าคะมำ

          ปัง!!’ เสียงใบหน้าของแม็กซ์ปะทะกับพื้นกระเบื้อง ผิวหนังของเขาสัมผัสถึงความเย็นเฉียบจากกระเบื้องที่แผ่ซ่านเข้ามา เขาพยายามจะคลานหนีแต่ฝ่ายแชมป์นั้นลุกขึ้นมาแล้วคร่อมหลังของแม็กซ์เอาไว้ ด้วยน้ำหนักตัวที่หนักผิดคาดจึงทำให้แม็กซ์ไม่สามารถหนีไปจากเงื้อมมือของแชมป์ได้เลย

          แม็กซ์ : “ป....ปล่อย....นะ...โว้ย!”

          แชมป์ : “ถึงจะไม่ได้ผู้หญิงแต่ได้แกก็แก้ขัดกันได้ละวะ!”
          แชมป์พูดพลางยื่นลิ้นอันสกปรกของเขาออกมาจากปากแล้วเลียไปที่ต้นคอของแม็กซ์ ความรู้สึกขยะแขยงจากลิ้นลื่นๆไหลไปทั่วทั้งร่างของแม็กซ์

          แม็กซ์ : “ก....แกบ้าไปแล้วเรอะ!”

          ความรู้สึกขยะแขยงนั่นทำให้แม็กซ์แทบจะร้องไห้ อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์ยาจึงทำให้สมองของแชมป์นั้นเกิดความแปรปรวนทั้งทางด้านอารมณ์และรสนิยม ใบหน้าแดงก่ำและอุณหภูมิอุ่นๆของแชมป์ยิ่งทำให้แม็กซ์ขยาดเข้าไปใหญ่

          ตรงนี้ค่ะอาจารย์!”

          เสียงใสๆหวานๆแบบนั้น แม็กซ์เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน เพราะจริงๆแล้วนั่นเหมือนกับเสียงสวรรค์ที่เข้ามาฉุดแม็กซ์ออกมาจากความมืดมิดเลยทีเดียว นั่นคือเสียงของเจน ดูเหมือนเจนวิ่งออกไปตามคนมาช่วยแน่ๆแล้วอาจารย์ที่เข้ามาก็คืออาจารย์ไกด์ อาจารย์ผู้ซึ่งเข้าร่วมแข่งขันในศึกชิงรางวัลนี้ด้วย เป็นอาจารย์ผู้แต่งตัวเซอๆและยังสอนวิชาศิลปะ แต่ถึงจะเห็นแบบนั้น อาจารย์ไกด์คนนี้ก็ยังเป็นถึงอาจารย์ฝ่ายปกครองที่ตีเจ็บเป็นอันดับต้นๆของโรงเรียน

          อาจารย์ไกด์ : “ดูเหมือนวิถีแห่งซามูไรของฉันจะพาฉันมาพบแกที่นี่

          แม็กซ์ : “ยังจะมามีอารมณ์บ้าอีกหรอจารย์ช่วยผมก๊อน!”

          อาจารย์ไกด์ที่ถือกระบี่(กระบี่สานไม้ที่มีไว้เรียนวิชากระบี่กระบองเห็นเรียวๆแบบนี้ก็เถอะฟาดแล้วเจ็บนักแล) ฟาดหวดเข้าไปที่ต้นคอของแชมป์แถมเหมือนจะฟาดถูกจุดอีกต่างหากแชมป์นั้นสลบไปเลยในดาบเดียว

          อาจารย์ : “คิดจะประดาบกับข้ามันยังห่างไปร้อยปี!”

          อาจารย์ไกด์ที่ทำสีหน้าจริงจังแถมยังทำท่าเหมือนเก็บดาบเข้ามาในฝักทั้งๆที่เป็นแค่กระบี่เท่านั้นเอง ราวกับอาจารย์จะสวมวิญญาณซามูไรเข้าไปแล้ว

          เจนมองไปบนพื้นข้างๆโซฟา เธอสังเกตเห็นห่อใสๆบางอย่างแล้วมันก็เหมือนมีผงขาวๆเลอะอยู่ข้างๆบริเวณนั้น เธอจึงย่อตัวลงแล้วใช้นิ้วปาดไปที่ผงประหลาดนั่น พร้อมกับเงยหน้ามองอาจารย์ไกด์

          เจน : “เอ่อ อาจารย์คะ นี่มัน?”

          อาจารย์ไกด์ที่ตอนนี้สวมวิญญาณซามูไรแล้วเรียบร้อยจนรู้สึกเหมือนกับมีเปลวไฟแห่งความเร่าร้อนแผ่ขยายออกมารอบตัวเขา เขาทำสีหน้าจริงจังจนเจนสบถในใจว่า หนูกลัว..แต่เขาก็ย่อตัวลงแล้วจับห่อใสนั่นขึ้นมาจ้องมองดูใกล้ๆ

          อาจารย์ไกด์ : “นี่มัน....ยาPM2.5!!”

          เจน : “ยาอะไรนะคะอาจารย์? ชื่ออย่างกับฝุ่นที่เคยปกคลุมทั่วกรุงเทพเมื่อหลายปีก่อนเลย

          อาจารย์ไกด์ : “นั่นแหละ ยานี่ตรวจพบหลังจากที่กรุงเทพผ่านเหตุการณ์ฝุ่นนั่นไปแล้ว เนื่องจากมันมีลักษณะคล้ายกับฝุ่นนั่นมากจนเขาต้องตั้งชื่อยาชนิดนี้เหมือนกับชื่อของฝุ่นนั่น ฤทธิ์ของมันคือทำให้ผู้เสพเกิดอาการคึกคะนอง หรือมึนเมา แถมยังเป็นสารก่อมะเร็งอีกด้วยนะ ยานี่กำลังแพร่ระบาดในหมู่วัยรุ่นตอนนี้เลย แล้วเด็กโรงเรียนเราก็ล้มป่วยเพราะยานี่หลายคนแล้ว ทางฝ่ายปกครองเองก็กำลังตามสืบเรื่องนี้กันอยู่

          เจน : “ร...รู้สึกเหมือนเป็นเรื่องไกลตัวแต่ก็ใกล้กว่าที่คิดนะคะเนี่ยอาจารย์

          อาจารย์ไกด์ : “อืม มันก็แบบนี้แหละ ปัญหาพวกนี้มันแก้ยาก

          แม็กซ์ที่ใช้แรงทั้งหมดดันร่างของแชมป์ออกไปสำเร็จแล้วรีบลุกขึ้นมาว้ากใส่ทั้งอาจารย์และเจน : “ทำไมไม่ช่วยดึงร่างมันออกไปด้วยเล่า แบบนี้ถ้าผมขาดอากาศตายจะทำไงห้ะ!!”

          อาจารย์ไกด์/เจน : “ช่างแกสิ

          แม็กซ์ : “พูดงี้ได้ไง! ฉันเป็นคนมาช่วยเธอนะเจน!!”

          อาจารย์ไกด์ : “จริงด้วย พวกเธอรีบไปที่สนามแข่งได้แล้ว!”

          แม็กซ์และเจนทำหน้าเหมือนกับพึ่งจะนึกเรื่องสำคัญออก คงเพราะทั้งคู่ประสบกับสถานการณ์เฉียดตายมาจึงทำให้ลืมเรื่องการแข่งขันไปซะสนิท เจนจึงรีบวิ่งไปหยิบมือถือที่วางเอาไว้บนโซฟา

          อาจารย์ไกด์ : “เรื่องแชมป์ครูจะจัดการเอง พวกเธอไปแข่งกันก่อนเลย จะคอยเชียร์ล่ะ!”

          แม็กซ์/เจน : “ขอบคุณครับ/ค่า!”

          ทั้งคู่รีบวิ่งออกไปจากห้องมุ่งหน้าสู่สนามแข่ง ระหว่างทางแม็กซ์รู้สึกตงิดขึ้นนิดๆจึงถามเจนออกไปว่า : “แล้วทำอีท่าไหนไปลืมมือถือไว้ที่ห้องพักนีฬาได้ล่ะ?”

เจน : “ก็หลังจากจบคู่ของนายฉันเลยไปนั่งตากแอร์เย็นๆในห้องพักนักกีฬาน่ะสิ พอคู่ถัดมาใกล้จะจบเลยว่าจะออกไปสนามแข่งเลย แต่ดันลืมมือถือเอาไว้ในห้องพักนักกีฬาเลยกลับมาเอา แล้วก็เจอแชมป์นั่งอยู่ในห้องพอดีน่ะ

แม็กซ์ : “อ้อเรื่องมันเป็นแบบนี้เองหรอ? เป็นบทเรียนเลยนะเราอะ

เจน : “พูดอย่างกับนายเป็นผู้ใหญ่ตายแหละ

ทั้งคู่วิ่งกันไปซักระยะแล้วเจนก็เอ่ยคำพูดประโยคนึงขึ้นมาเบาๆ

เจน : “นี่ ช่วยเก็บเรื่องที่ฉันเกือบจะถูกข่มขืนเอาไว้เป็นความลับได้มั้ย?”

แม็กซ์ : “เอ๋!? แต่เรื่องนั้นอาจารย์ไกด์ก็….”

แม็กซ์ยังพูดไม่ทันจบประโยคเจนก็พูดตัดประโยคขึ้นมาว่า

เจน : “อาจารย์ไกด์ไม่รู้เรื่องนั้น จำไม่ได้หรอฉันพาอาจารย์ไกด์เข้ามาช่วยนายด้วยซ้ำนะ ดังนั้นเรื่องที่นายเกือบจะถูกข่มขืนฉันก็จะไม่บอกใครเหมือนกัน

แม็กซ์ : “จะบอกว่าเป็นความลับของเราสองคนงั้นเรอะ?”

เจน : “ทำไมพูดเหมือนกับคนเป็นแฟนกันเลยล่ะยะ!?”

แม็กซ์ : “ฉันเปล่าพูดทำนองนั้นซักหน่อย เธอต่างหากที่คิดไปเอง!”

หลังจากที่แม็กซ์ตวาดไป เขาก็เพิ่งรู้สึกตัวได้ว่าตัวเองเพิ่งจะพูดเรื่องน่าอายออกไปจนทั้งคู่หน้าแดงแจ๋ไปถึงหู

เจน : “ตกลงว่าจะปิดเป็นความลับมั้ยล่ะ...ถึงเรื่องนายเกือบถูกข่มขืนอาจารย์ไกด์จะรู้แต่ฉันไม่คิดว่าเขาจะเป็นพวกปากโป้งหรอกนะ

แม็กซ์ : “ตกลง แต่ทำไมถึงต้องมาออกปากแบบนี้ด้วยล่ะ เรื่องแบบนี้ไม่มีใครพูดออกมาหรอก ถึงจะมีแต่คนอื่นก็คิดว่าเป็นแค่ข่าวลือทั้งนั้นแหละ

เจน : “เรื่องแบบนี้...ฉันเข็ดแล้วล่ะ อีกอย่างฉันไม่อยากเห็นใบหน้าหัวเราะเยาะของหมอนั่น

แม็กซ์ : “หมอนั่น?”

เจนส่ายหัวเล็กน้อย : “เปล่า ช่างเถอะ

แม็กซ์ : “ถึงสนามแข่งแล้วล่ะ

ดูเหมือนทั้งคู่จะวิ่งมาจนถึงสนามแข่งแล้ว แม็กซ์อธิบายโฆษกไปว่าเจนลืมมือถือไว้ในห้องพักนักกีฬาแต่อเธอหลงทางจึงทำให้วุ่นวาย ที่เขาจำเป็นต้องโกหกก็เพราะสัญญาที่ให้ไว้กับเจน อีกอย่างเจนยังเป็นเด็กใหม่จึงทำให้ใครๆก็เชื่อคำพูดของแม็กซ์ เจนเองก็ตีสีหน้าเขินอายที่ตัวเองหลงทางไปแต่จริงๆก็เป็นแค่การแสดงเท่านั้นแหละ

โฆษก : “ขอโทษที่ทำให้รอนานครับ! การต่อสู้รอบที่สอง คู่ที่สองเริ่มได้!!”

แม็กซ์เลือกยูสุเกะ*จากคนเก่งฟ้าประทาน ส่วนเจนเลือกบิสเก็ต*จากHunter x Hunter

การต่อสู้ระหว่าง Maximum และ Miss Fortune กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!!


 

         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #3 PaleoWriter (@FusionGuy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:20

    อ่านฟิคชั่นไฟท์แล้วว่าอย่างไรครับ

    #3
    1
    • #3-1 LuckyCatt (@kentai2017) (จากตอนที่ 12)
      7 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:31
      แต่งดีครับ ทำต่อไปเรื่อยๆนะครับ
      #3-1