►FIVE DAY FIVE MINUTE ◄ภารกิจพิชิตใจนายร้อนแรง! [THE END]

ตอนที่ 9 : ► INFINITY TAPLET :: Ch.7 ◄ She?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    28 ม.ค. 56





© Tenpoints!








7

She?

 

 

 

ฉันกับแท๊ปเล็ตออกจากห้องใต้บันไดแล้วเดินขึ้นบันไดไปชั้นสองทันที เพื่อจะได้ทำภารกิจที่สอง...

กินขนมกับผี!

แหม...ชื่อช่างแอ๊บอะไรแบบนี้ T^T

บ้าหรือไม่เต็มกันแน่รายการนี้ ลำพังกินข้าวกับแท๊ปเล็ตฉันว่าลำบากแล้วนะ นี่ดันมีคนมาร่วมวงกินด้วยอีกตั้งสองคน ไม่สิ! ไม่ใช่คน T__T

(เห็นโต๊ะกลางบ้านไหมครับ)

ไม่เห็นค่ะ! ฉันทำได้แค่คิดในใจ เพราะโต๊ะที่ว่าน่ะอยู่ตรงหน้าฉันเต็มๆ แล้วตอนนี้ ถ้าไม่เห็นจริงๆ อันนั้นผีคงบังตาอันแสนสดใสของฉันแหงๆ

แหม... กินข้าวใต้แสงเทียนช่างโรแมนติกอะไรเช่นนี้หนอ... ใต้แสงเทียนแต่กลางบ้านผี โรแมนติกซะ!

นั่งเลยหรือเปล่าคะ

(เชิญเลยครับ)

เมื่อได้คำตอบฉันก็รีบหย่อนก้นนั่งทันที ตามมาด้วยแท๊ปเล็ตที่เดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับฉัน แถมยังมีเก้าอี้สองตัวขนาบข้างด้วย T,,T ขนมตรงหน้าเป็นของหวานที่ทำด้วยกะทิแจ่มใสเป็นสง่าอยู่สี่ชาม มีกล้วยลอยเด่นไปมาชวนให้ขนลุก...

กินเลย แท๊ปเล็ตพูดขึ้นในขณะที่ฉันยังสำรวจกล้วยบวชชีอีกสามชามที่เหลือ หิวไม่ใช่เหรอ

ฉันบอกนายตอนไหน -__-;”

ไม่รู้ ฉันคิดเอง

เขายักคิ้วให้ฉันทั้งๆ ที่หน้าไม่มีวี่แววจะร่าเริงเลยสักนิด เอาเถอะ! หน้านายนี่เขากำหนดมาให้บล็อกเดียวอยู่แล้ว ถ้าสีหน้าเปลี่ยนไปแปลว่าเครื่องรวนหรือไม่ก็ผีเข้า -__-;

(แท๊ปเล็ตครับ จุดธูปเชิญคุณตาให้มานั่งกินด้วยกันครับ แล้วปักไว้ที่ถ้วยขนม เชิญครับ) เสียงสั่งของพี่แป๋งดังขึ้น แท๊ปเล็ตหยิบธูปขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ไม่เกรงกลัว มีแต่ฉันเนี่ยแหละ นั่งตัวลีบเป็นกระดาษเอสี่อยู่แล้ว... อยากกลับบ้านนนน! (ส่วนบาโบเชิญคุณยายครับ ทำแบบเดียวกับแท๊ปเล็ต แล้วปักไว้ที่ถ้วยด้านซ้ายมือครับ)

ถึงมือจะสั่นแต่ใจไม่สู้นะ (?) ฉันจัดการจุดเสร็จก็ปักมันไปทันที

เธอยังไม่ได้เชิญคุณยายเลยนะ

ต้องเชิญด้วยเหรอ จุดธูปอย่างเดียวไม่ได้เหรอ T^T”

แท๊ปเล็ตไม่ตอบ แต่กลับส่ายหน้าส่งมาให้ฉันแทนคำตอบ นั่นจึงทำให้ฉันหยิบธูปขึ้นมาแล้วทำปากมุบมิบ

 ขอให้หนูอยู่รอดปลอดภัยด้วยเพคะ T_T

(กินขนมได้เลยครับ!)

และนั่นคงเป็นเสียงสุดท้ายของการสั่งทำภารกิจอันนี้ก็ว่าได้ เด็ดขาด! หนักแน่น! เด็ดเดี่ยว! และน่ากลัวไปพร้อมๆ กัน ฉันจ้องแท๊ปเล็ตก่อนว่าเขาจะกินหรือไม่ เขาเงอะงะอยู่หลายวินาที ผลสุดท้ายเขาก็...ก็...ก็...

หมับ!

อร่อยเนอะ

O.,O เต็มปากเต็มคำ!

เต็มปากฉันเนี่ย!

ฉันที่ดันลุ้นแท๊ปเล็ตว่าจะกินหรือไม่จนปากอ้ากว้างทำมุมสามร้อยหกสิบองศา ทำให้เขารีบตักกล้วยขึ้นมาหนึ่งชิ้น แล้วจัดการยัดมันเข้าปากฉันเต็มๆ แถมยังมีหน้ามาถามหน้าตาใสซื่อที่ไม่บริสุทธิ์อีก อร่อยแล้วทำไมนายไม่กินเองเล่า!

นายกินเลยนะ!”

ฉันไม่หิว

ฉันก็ไม่หิว แต่นายยัดปากฉันทำไมฮ่ะ!!”

ชุ่ว์~ เสียงเบาๆ หน่อย เกรงใจคนร่วมโต๊ะบ้างสิ

เขากรอกตาซ้ายขวาทำให้ฉันมองตามเขา และนั่นจึงทำให้ฉันสงบปากสงบคำไปอย่างเฉียบพลัน ถึงจะไม่เห็นบุคคลร่วมโต๊ะก็เถอะ บรรยากาศมันชวนให้ฉันคิดไปไกลเหมือนกันนะ

(เสร็จภารกิจครับ! เหลือภารกิจสุดท้ายครับ)

ฉันถึงกลับถอนหายใจออกมาซะจนหมดปอด นั่งเกร็งจนเหน็บจะรับประทานขาไปครึ่งซีกอยู่แล้ว ถ้าให้นั่งต่อไปอีกนิดคงได้เป็นอัมพาตแหงๆ 

ไหวอยู่นะเธอเขาเดินมาตะปบหัวฉัน ทำให้อึนไปเล็กน้อย - -* ไม่ใช่เป็นลมไปก่อนล่ะ ฮาๆ

นั่งคงเป็นเสียงหัวเราะอันหลุดโลกของเขา หัวเราะแบบหน้านิ่งๆ น่ะ ใครเคยเห็นบ้าง -__-; แทนที่ฉันจะโกรธเขา แต่มันกับทำให้ฉันยิ้มตามเสียงหัวเราะของเขาได้

ถ้าเขาร่าเริงได้แบบนี้ตลอดก็ดีน่ะสิ...

(เดินเข้าไปที่ห้องนอนที่เราจุดเทียนไว้บนหัวเตียงเลยครับ) ฉันเดินตามแท๊ปเล็ตที่เดินนำหน้าเข้าห้องไปก่อนใครเพื่อน ภายในห้องไม่มีอะไร... มีแค่เตียงสีขาวยกสูงธรรมดาและเทียนสองเล่มที่ปักไว้บนหัวเตียง (แท๊ปเล็ตกับบาโบเข้าไปใต้เตียงเลยครับ)

=[]=! แปป! ขอทำใจกับคำสั่งเมื่อกี้ก่อน... ให้ไปนอนใต้เตียงเนี่ยนะ

อุแม่บร๊ะ!

แท๊ปเล็ตที่กำลังจะเอาหัวมุดเข้าไป แต่ก็ต้องชะงักออกมาเพราะได้ยินเสียงของพี่จาน ยานย้วนพูดดัก

(จานจะบอกคุณทั้งสองคนว่า จานเห็นพลังงานบางอย่างกำลังนั่งจ้องคุณอยู่บนเตียงค่ะ เขาบอกให้คุณทั้งสองใกล้ชิดกันให้มากๆ ค่ะ จานเห็นภาพของพลังงานแรงมากเลยตอนนี้)

น้ำเสียงของคุณจานทำให้ฉันขนลุกซู่ แท๊ปเล็ตตอนนี้นั่งบนเตียงแทนเรียบร้อย ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเบื่อหน่าย

คุณจานครับ พลังงานที่ว่าน่ะ...แท๊ปเล็ตเปิดปากพูดพลางเหยียดมุมปากด้วยท่าทางเท่ๆ ปิโตรเลียมหรือแก๊สโซฮอล์ล่ะครับ

(...)

เสียงปลายสายเงียบสนิทเหมือนในห้องที่ฉันอยู่เป๊ะ ได้ยินเพียงเสียงยุงกระโดด =__= แท๊ปเล็ตอึกอักเล็กน้อยแล้วเงยหน้ามองฉัน

ทำภารกิจต่อเหอะ -__-;”

เขาพูดจบก็คลานเข้าไปใต้เตียงแบบรีบร้อน คงเป็นเพราะเขินกับมุกแป๊กของตัวเองแหงๆ ไม่งั้นไม่รีบขนาดนี้หรอก ฉันมุดไปใต้เตียงเช่นกัน ตอนนี้ถ้าบรรยายบรรยากาศในตอนนี้คงยากหน่อย เพราะมันมืดและอึดอัดสุดๆ เป็นเพราะเตียงนี้ด้วยแหละมั้งที่มันบังบรรยากาศหายใจหมด

(รู้สึกยังไงบ้างครับ)

พี่แป๋งถามฉันและแท๊ปเล็ตด้วยน้ำเสียงอยากรู้ ตอนนี้เราสองคนขยับไปไหนไม่ได้ ถ้าหันอีกนิด หน้าคงแนบกันแน่ๆ  

โบอึดอัดค่ะฉันพูดตามตรง

ผมรู้สึกเหมือนมีลมเย็นๆ อยู่ข้างๆ ตัวผมอ่ะ

ฉันหันหน้าไปทางแท๊ปเล็ตทันทีที่ได้ยินเสียงเขาสั่นแปลกๆ ถึงจะมองไม่เห็นสีหน้าเขาในตอนนี้ แต่ฉันเดาได้เลยว่าเขาคงมีสีหน้าที่ไม่ดีนัก

(งั้นบาโบหันไปสวมกอดแท๊ปเล็ตด้วยครับ)

ฉันหันไปกะ...กอด! O[]O กอดงั้นเหรอ...

ไม่ค่ะ!” ฉันรีบปฏิเสธแบบไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น

(ทำตามภารกิจด้วยครับ มันเป็นการแสดงความรักแทนสองตายาย)

แต่ฉันไม่ใช่ตายายนั่น! นั่นมันคือแท๊ปเล็ต ส่วนฉันคือบาโบ เราสองคนไม่มีทางกอดกันเด็ดขาด เข้าใจมะ...

พรึ๊บ!

ตัวของฉันถูกแรงของคนข้างๆ ดึงเข้าไปกอดแน่น หน้าของฉันแนบที่หน้าอกของเขาทันที ไม่รู้ว่าเสียงหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะเป็นของใครกันแน่ ระหว่างฉันกับเขา เพราะเสียงมันดูก้องมากจนฉันบอกไม่ถูก ตัวของเราสองคนแนบชิดกับจนแทบจะร่วมเป็นร่างเดียวกัน

ฉัน...เป็นบ้าอะไรวะเนี่ย!

ขอบคุณ...

“…”

-__-; ฉันไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรต่อ เพราะมีแต่เสียงงึมงำพึมพำอยู่บนหัวฉัน แถมคางแหลมๆ ยังทิ่มมากลางกระบาลฉันอีก วันนี้เขาเป็นอะไรมากหรือเปล่า พึมพำมันอยู่คนเดียวแถมฉันยังจับใจความไม่ออก เขาคงบ่นด่าฉันอีกน่ะสิไม่ว่า...

(จบภารกิจครับ! รออยู่ที่ห้องนั่นนะครับ เราจะส่งทีมงานไปรับ)
 

ฉันผงะออกจากอ้อมกอดของแท๊ปเล็ตทันทีที่พี่แป๋งสั่งจบภารกิจ ฉันคลานออกจากใต้เตียงด้วยความโล่งอกโล่งใจตามมาด้วยแท๊ปเล็ตที่ออกมาจากใต้เตียงนั้นอย่างง่ายดาย ฉันหันไปมองเขาแค่ชั่วครู่เพราะเขาดันยืนกอดอกมองฉันนิ่ง ไม่รู้จักบุญคุณเลย! คนอุตส่าห์ยอมสละตัวเองเพื่อให้นายหายหนาวนะ ปะโธ่!

และไม่นานทีมงานราวสามสี่คนก็เข้ามาภายในห้องแล้วพาเราสองคนออกไปจากบ้านหลังนี้ทันที เหล่าพิธีกรต่างพากันปรบมือให้เราสองคนกันระนาว ไปเปอร์ที่นั่งอยู่ก็เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่หล่อบาดใจสไตล์ผู้ชายเท่ๆ ไม่คิดจริงๆ เลยว่าฉันจะได้มายืนอยู่ตรงหน้าเขาเนี่ย ถ้าโทรศัพท์อยู่กับตัวฉันล่ะก็ ฉันจะถ่ายคู่เอาไปให้อาร์ตเตอร์มันอิจฉาเล่น ><

เออ...บาโบ ไม่เป็นอะไรนะ ^^”

โอ๊ะตาย! ไปเปอร์เดินเข้าถามฉันด้วยน้ำเสียงแลดูเป็นห่วง พาเอาใจละลายไปครึ่งแถบ ฉันอมยิ้มนิดๆ พอเป็นพิธีก่อนจะตอบเขาไป

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ...แล้วไปเปอร์จะเข้าไปทำภารกิจตอนไหนเหรอคะ?

ฉันไม่รู้จะใช้สรรพนามอะไรดี เอาไว้ให้สนิทกว่านี้ก่อนแล้วกัน ><

คงอีกสักพักน่ะครับ เขาพูดเสร็จก็หรี่ตามองฉันเหมือนเพ่งมองอะไรบางอย่าง ก่อนจะเอื้อมมือมาจับที่หัวฉัน ยักไย่ติดน่ะ ^^”

=w= ไอ้เราก็คิดว่าอะไร! ที่แท้ก็มียักไย่ติดหัวงั้นเรอะ~

เขาดึงมันออกจากหัวฉัน แล้วชูให้ดูด้วยท่าทางน่ารัก ฉันก็ทำได้แต่ยิ้มขอบคุณไปเปอร์ไป ตายจริง! ยัยบาโบติดเชื้อบ้าผู้ชายมาจากนังอาร์ตเตอร์แหงๆ

ขอบคุณนะคะ

ผมถามอะไรคุณหน่อยสิ จู่ๆ ไปเปอร์ก็ถามฉันขึ้นมาดื้อๆ ทำให้ฉันเบิกตากว้างด้วยความสงสัย บาโบเป็นอะไรกับแท๊ปเล็ตหรือเปล่า?

อ๋อ...โบเป็นแค่ผู้โชคดีคนหนึ่งจากนิตยสารเคซี่บอยเท่านั้นแหละค่ะ พอดีเพื่อนโบไม่มีไรทำ เลยส่งชื่อโบไปตอบคำถามเล่นๆ ไม่คิดว่าจะได้ สุดท้ายเลยมาอยู่เนี่ยล่ะคะ ;)”

รางวัล...เป็นแท๊ปเล็ตเหรอครับ

อืม... ไม่รู้จะบอกยังไงดี เขาให้อยู่ฟรี กินฟรี กับนายนั่นห้าวันห้านาทีแค่นั่นแหละค่ะ

ดูๆ ไป เหมือนบาโบก็ไม่ค่อยชอบแท๊ปเล็ตเลยนะครับ

จะบอกยังไงดี ว่าถูกเผง! ไม่ใช่ไม่ชอบนะ เกลียดเข้ากระเพาะยันไส้ติ่งแล้วเนี่ย~

ถ้ายัยนี่ไม่ชอบฉันแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย

อยู่ๆ มือของแท๊ปเล็ตก็ดันมาคว้าไหล่ฉันไปโอบหน้าตาเฉย แถมยังขัดจังหวะการคุยระหว่างฉันกับไปเปอร์อีก ฉันได้แต่มองพฤติกรรมเขาด้วยความอึ้ง พลางมองหน้าไปเปอร์ที่ยืนนิ่งไม่ได้สะทบสะท้านอะไรทั้งนั้น

ก็เปล่านี่ ไปเปอร์ยักไหล่แบบชิวๆ ฉันแค่ถามบาโบ ถ้าบาโบไม่ชอบนายจริงๆ ฉันก็ดีใจก็แค่นั้น ^__^”

ไปเปอร์พูดจบ แรงบีบจากมือของแท๊ปเล็ตที่โอบไหล่ฉันอยู่ก็ค่อยๆ เพิ่มแรงทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ จนฉันต้องสะบัดมันออก หน้าแท๊ปเล็ตเหวอไปนิดนึง ย้ำ! นิดนึงเท่านั้น เขาละสายตาจากฉันก่อนจะไปมองไปเปอร์แบบหาเรื่อง

ถ้าบาโบไม่ชอบนายจริงๆ ฉันก็ดีใจแค่นั้น

ไปเปอร์จะมาดีใจอะไรกัน นี่ฉันคิดนะ คิดหนักด้วย ถ้ากรี๊ดได้คงกรี๊ดไปแล้ว... ไปเปอร์พูดเหมือนกับว่าถ้าฉันชอบแท๊ปเล็ตเขาก็จะเสียใจอะไรทำนองนั้น... แถมแววตาของไปเปอร์ยังดูจริงจังกว่าที่คิด ทำให้แท๊ปเล็ตถึงกับเดือดหน้าดำหน้าแดงไปเลยแหะ

แล้วนายจะเดือดทำไมเล่า!

ดีใจบ้าอะไร ใครไม่ชอบฉันมันก็เรื่องของฉัน แต่รู้ไว้อย่างนะ... ฉันไม่ชอบนายวะ

หึ! นายน่ะเคยชอบใครด้วยหรือไง ไปเปอร์ย้อนกลับทันที

ฉันบอกนายแล้วไง แท๊ปเล็ตก้าวเข้าหาไปเปอร์แต่นั่นไม่ได้ทำให้เขาถอยหลังแต่อย่างใด ว่าเรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับนาย!”

งั้นเหรอ...ฮ่าๆ น่าขำดีเนอะ ไปเปอร์ทำหน้าตาแบบเล่นๆ และเปล่งเสียงหัวเราะออกมาเหมือนได้ฟังเรื่องตลก แล้วนายจะได้รู้...ว่าเรื่องของนายมันเกี่ยวกับฉันยังไง

รอยยิ้มได้เปรียบที่เห็นแค่สองวิของไปเปอร์ ทำให้ฉันขนลุกขึ้นมาทันควัน เขาหันหลังไปที่ทีมงานที่รอให้เขาเข้าไปทำภารกิจอยู่ ทิ้งไว้เพียงแท๊ปเล็ตที่กำมือแน่นพลางขบกรามอย่างน่ากลัว เขาคงโกรธมากจริงๆ สินะ

ดูท่าว่าสองคนนี้ไม่ค่อยลงรอยกันเลยแหะ และดูเหมือนว่าจะไม่ได้เพิ่งมาเจอกันวันนี้ซะด้วยสิ ไปเปอร์ก็ไม่มีท่าทีจะเกรงกลัวอะไร ส่วนนายนี่ก็หาเรื่องคนอื่นเป็นว่าเล่น ถ้าไม่ได้ทะเลาะกับใครสักคนจะลงแดงตายหรือไง

ทำไมเธอชอบไปคุยกับไอ้หน้าเหงือกนั่น!!”

แท๊ปเล็ตหันมาตวาดฉันยกใหญ่ แถมยังชี้นิ้วไปตรงทางเดินที่ไปเปอร์เพิ่งเดินไปเมื่อกี้ด้วย เฮ้! หน้าเหงือกที่ว่านั่นมันใช่ไปเปอร์หรืองไงเล่า -__-;;

ฉันเพิ่งได้คุยกับเขาเมื่อกี้เองนะ แล้วเขาก็ถามฉันด้วยความหวังดี

แต่เธอก็คุยกับมันยาวเลยนี่

ฉันจะคุยกับใครมันก็เรื่องของฉัน เกี่ยวอะไรกับนาย

ฉันใช้คำเดียวที่แท๊ปเล็ตพูดกับไปเปอร์ นั่นจึงทำให้เขาชะงักไปนิดๆ นิ่งไปเลยล่ะสิ

เกี่ยว!” เขายังคงต่อล้อต่อเถียงกับฉันไม่เลิก

ยังไง - * -“

ก็เธอ...เขาหันมามองหน้าฉันพร้อมกับจะบอกเหตุผล แต่ก็ต้องชะงักไป เมื่อฉันมองเขานิ่ง เขาเม้มปากไปเพียงชั่วครู่ ฉันก็ได้แต่รอคำพูดของเขาว่าเขาจะพูดอะไรต่อ เธอ... ต้องอยู่กับฉันไง อย่าลืมสิ เธอต้องอยู่กับฉันอีกหลายวันนะ!”

อีกแค่สามวันครึ่งๆ เนี่ยนะ

เธอนับวันรอเลยหรือไง

น้ำเสียงของเขาดูซอฟท์ลงไปเยอมาก หึ! ฉันนับรอจนแทบจะกาปฏิทินเป็นว่าเล่นอยู่แล้ว ถ้าสามารถเลือกวันกลับได้ ฉันจะเลือกตั้งแต่วันแรกเลยจะบอกให้

ใช่! ไม่ต้องนับวันหรอก นับนาทีรอด้วยซ้ำ

เธอ!” อยู่ๆ เขาก็ขึ้นเสียง ทำให้ฉันผงะถอยหลังไปเล็กน้อย นายนี่มันอันตรายจริงๆ ก็ดี! ฉันจะได้มีคนมาช่วยจับเวลาด้วยอีกแรง ถ้ามันตกหล่นแม้แต่วินาทีเดียว เธอจะได้เรียกร้องมันได้อย่างเต็มที่

แน่อยู่แล้ว ฉันจะไม่ให้มันขาดมันเกินเลย คอยดู!!”

ฉันพูดเสร็จก็เดินเบียดไหล่เขาไปรอที่รถทันที ฉันไม่อยากอยู่เถียงเขาให้ปวดประสาท และฉันก็รับสายตาที่เขามองฉันแบบนั้นไม่ได้ มันเป็นสายตาที่กดดันจนฉันทำตัวและหัวใจตัวเองไม่ถูก!

แท๊ปเล็ตอันตรายกว่าที่ฉันคิด ถึงจะเป็นแค่วันครึ่งๆ จนเกือบจะเต็มสองวันก็ตาม แต่ความต้านทานต่อความอดทนต่างๆ ของคนเรามันมีจำกัดเหมือนกันนะ ยิ่งได้รู้จักนายนี่ ฉันเนี่ยล่ะจะทำร้ายตัวเอง!

ถ้าครบห้าวันห้านาทีล่ะ...

ฉันต้องเจออะไรมากกว่านี้หรือเปล่า?

 

 

วันที่สองครึ่ง! จะสามวันแล้วเว้ยยย!

แต่สถานการณ์ยามเช้ายังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง แท๊ปเล็ตยังคงย่องขึ้นมานอนบนเตียงอย่างเงียบๆ ดีที่วันนี้ฉันเบิกตาก่อนตะวันจะโผล่ส่องแสง ฉันเลยจัดการถีบเขาไปที แต่นายนี่ก็ตัวหนักเป็นบ้า ไม่รู้สึกสะทบสะท้านเลยสักนิด สุดท้ายฉันเนี่ยล่ะต้องยอมลุกขึ้นออกจากเตียงซะเอง -__-;

ฉันลงมานั่งเล่นที่ห้องโถงของเรือนใหญ่ ตอนแรกฉันก็จะมาเดินเล่นเฉยๆ เนี่ยแหละ แต่พอดีฉันไม่เห็นป้าสมรศรี เพราะฉะนั้น...ฉันนั่งเฝ้าบ้านจะดีกว่า =w=

อุ๊บ! ซอรี่...ฉันคิดว่าไม่มีแขก -__-“

ฉันหันไปมองเจ้าของเสียงแหลมๆ ที่พรวดพราดเข้ามาในห้องโถง ร่างบางสูงยาวเข่าดี ผิวขาวละเอียดอ่อน ขับกับผมสีน้ำตาลเข้มดัดลอนปลายๆ นัยน์ตาคมโต จมูกโด่งสวยรับกับริมฝีปากบางเชิดน่าจูบ หน้าของเธอดูดีใช้ได้

เธอสวยมากเลยแหละ....

เออ... ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่ใช่แขกอยู่แล้ว ^^”

ฉันรีบลุกขึ้นจากโซฟา เพื่อจะไปตามหาป้าสมรศรี ดูความสูงที่แตกต่างระหว่างฉันกับเธอสิ ราวกับเสาไฟฟ้ากับต้นมะเขือโดนตัดโคนยังไงยังงั้น สายตาที่เธอมองมาดูไม่ค่อยเป็นมิตรเสียเท่าไร การยืนของเธอจัดได้ว่าเป๊ะมาก ขาซ้ายไขว้ขาขวา ถ้าเป็นฉันไปยืนท่านั้นล่ะก็... หงายหลังกันพอดี T_T

แล้วเธอเป็นใคร?

เป็น...

คนใช้ใหม่สินะ มาแทนป้าสมรศรีหรือไง

O_O! คนใช้งั้นเรอะ!

สิ่งที่ฉันชมมาทั้งหมดถือเสียว่าเป็นโมฆะแล้วกัน ปากไม่น่าให้อภัยเป็นอย่างสูง คนหน้าตาดีเป็นแบบนี้กันหมดหรือไง ไม่สิ...ยกเว้นไปเปอร์และอินฟินิตี้ไว้ส่วนหนึ่งแล้วกัน ไม่รวมแท๊ปเล็ตนะ =__=

ฉันไม่ใช่คนใช้

ไม่ใช่งั้นเหรอ... แต่หน้าตาเธอให้นะ

เท้ากับมือฉันอยากจะเสยคนตรงหน้าแล้ว >< ปากเหรอนั่น! ฉันไปเผาบ้านเธอหรือไงยะ!

เธอมาหาใครฉันเปลี่ยนเรื่องทันที เพื่อไม่ให้อารมณ์ขึ้นไปมากกว่านี้

แท๊ปเล็ต เขาอยู่หรือเปล่า

อยู่ -__-;”

ไปเรียกเขามาพบฉันหน่อยสิ

ขอโทษด้วย ฉันไม่ว่าง

ว่าเสร็จฉันก็ลงไปนั่งโซฟาตามเดิม แล้วหยิบหนังสือที่วางอยู่ที่โต๊ะกระจกขึ้นมาอ่าน ฉันพอจะรู้นะ ว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่เดือดมากแค่ไหน ก็เธอเล่นกระทืบเท้าปังๆ แบบนั้น เป็นใครใครก็ดูออก

นี่เธอเสียงแหลมๆ เคลื่อนตัวมาอยู่ตรงหน้าฉันแทน ทำให้ฉันต้องเงยหน้ามองเธอทันที

จ๋า :)”

เธอจะมากไปแล้วนะ!”

ฉันมากไปตรงไหน ถ้าเธออยากเจอนายนั่น เธอก็หาเอาเองสิ ทำไมต้องให้ฉันไปเชิญด้วย ฉันก้มอ่านหนังสือต่ออย่างหน้าตาเฉย ก่อนจะคิดอะไรขึ้นมาแล้วเงยหน้ามองเธออีกครั้ง อ๋อ จะจุดธูปเชิญตรงนี้ฉันก็ไม่ว่าหรอกนะ อย่าให้บ้านไฟไหม้แล้วกัน ^^”

เธอรู้ใช่ไหมว่าแท๊ปเล็ตอยู่ที่ไหน -__-;”

ใช่ รู้ดีด้วย

ฉันยิ้มเยาะให้เธอไป เพราะความได้เปรียบอย่างแรง เพราะฉันรู้ว่าตอนนี้นายนั่นนอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียงน่ะสิ =,,=

บอกฉันมา

ไม่!อยากเจอหาเอาเองสิจ๊ะ ^^”

ฉันบอกให้บอกฉันไง!!!

จู่ๆ ยัยเสียงแหลมก็พุ่งเข้ามาหาฉันดื้อๆ ทำเอาฉันถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจกับกิริยาของเธอทันที คิดดูสิ ยัยนี่น่ากลัวยิ่งกว่าผีในบ้านสองตายายนั่นเสียอีก เป็นใครฉันยังไม่รู้จักเลย จะมาฆ่าฉันงั้นเรอะ

เอะอะอะไรกัน เสียงดังเป็นบ้า!! -__-;”

O.,o แท๊ปเล็ต!

...ฉันรักนายก็วันนี้เนี่ยแหละ T_T

 

 

 







 



-------------------------------------
28 / 01 / 56
:: หวาดดีฮ้าาาาา! (เสียงอิอาร์ตเตอร์ 555)
อัพจบ หมดบทแล้ว :)
แอบเอาเวลาที่ต้องทำงานมาอัพนิยาย เจริญพระคุณจริงๆ -__-;
ใครใกล้สอบแล้วบ้าง บอกผมที T^T
22 นี้แล้วที่ผมต้องสอบ โอ๊ะ จะตายยย
แปปเดียวขึ้น ม.5 มันน่าเชื่อจริงๆ นิยายยังไม่ไปไหนเลยยยย
มาบทนี้ดีกว่า
ใครโผล่! อิเจ๊นี่ใคร? ยังไง? ใครเชิญ?
ฮ่าๆ จะบอกว่าคนที่คิดคาแร็คเตอร์นี้คือ พี่ชายผู้เป็นเกย์ของยีนส์เอง
มันบอกมันชอบผู้หญิงแนวนี้
เจริญพระคุณ 5555
ยังไงใครคิดถึงอินฟินิตี้ไม่ต้องห่วง บทหน้ามันมาแน่ๆ
:)




วันนี้จะมาบอกเรื่องที่จะอัพให้ ในสองเดือนหน้า (มั้ง 555)


 


ท่านเจ้าคุณเดชา :: กับบทบาทการแปรงฟันครั้งแรก 5555



พิกเล็ต มุกพราว และพิกตร้า -__-;;
(มุกพราวในเวอร์ไหนเนี่ยยย 555)
:: ดูมันดีอกดีใจกับการได้ไปค่ายพักแรม


*:0 อยากอ่านเปล่าพี่น้องงงง 555

ไปคลิ๊กโหวต จะเปิดเรื่องไหนเป็นเรือ่งแรกดี!!



โหวต







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

396 ความคิดเห็น

  1. #264 ~*NaN_WonTeuk*~ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2556 / 09:31
    อัพเถอะไรเตอร์ Plzzzzzzzzzzzz
    #264
    0
  2. #58 เนย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มกราคม 2556 / 17:39
    แท้บเล็ตหึงเค้าแล้วหรอ
    #58
    0
  3. วันที่ 27 มกราคม 2556 / 15:32
    นั่งกินข้าวกับผี=_=;;; นั่งอ่านนี้ขนลุกซูเลย=[]=!!!
    #56
    0
  4. #55 เนย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2556 / 18:32
    อ้ากกก ฮ่าๆหัวเราะหน้าตาย อิจฉาบาโบอ่ะ
    #55
    0
  5. #54 ฤดูสายรุ้ง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2556 / 09:44
    แหมๆๆ..........กอดกันกลมเชียวนะ
    รู้ป่ะว่าอิจฉาแหนเนี้ย
    #54
    0
  6. #53 rous (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2556 / 08:53
    น่ารักอ่ะ><
    #53
    0
  7. #52 B2UTY_KUNGKING (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2556 / 07:33
    อ่าาาาา น่ารักมากเลยแท๊ปเล๊ต 555
    #52
    0
  8. #50 SAM ' BUCK (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มกราคม 2556 / 22:20
    จะเอาน่ากลัวหรือน่ารักอ่ะ *0* 555 เค้าชอบช่วง ล้า ท่า หมี (สื่อรัก) ที่สุดเบย~!
    #50
    0