►FIVE DAY FIVE MINUTE ◄ภารกิจพิชิตใจนายร้อนแรง! [THE END]

ตอนที่ 6 : ► INFINITY TAPLET :: Ch.4 ◄ Sleep beside.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,645
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    2 ม.ค. 56





© Tenpoints!













4

Sleep beside.

 

 

เคร้ง!

เสียงชามใบใหญ่ถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะอาหารที่แท๊ปเล็ตนั่งมันอยู่ ใช่! เขานั่งอยู่บนโต๊ะอาหารจริงๆ นี่มันโต๊ะอาหารนะเฮ้ย! ให้ความเคารพเป็นบ้า

แท๊ปเล็ตมองชามต้มจืดที่ฉันเพิ่งทำเสร็จหมาดๆ ด้วยท่าทางระแวง แววตาเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจว่าจะกินได้หรือเปล่า ก่อนที่เขาจะกระโดดลงมานั่งบนเก้าอี้แบบปกติคนธรรมดาเขาทำกัน นั่งเก้าอี้ได้ตั้งแต่แรกทำไมไม่นั่งยะ ขวางโลกจริงๆ -___-;

ทำเองเหรอ?

น้ำเสียงไม่ไว้ใจถามฉันขึ้นพร้อมกับชี้ไปที่ชามต้มจืดของฉัน

ใช่ ฉันทำเองถึงป้าสมรศรีจะช่วยไปซะเยอะเลยอะนะ

ถึงว่า... เละอย่างกับอ้วกแมว

ว่าเสร็จเขาก็ใช้ช้อนตักซุปเขี่ยผักกาดที่ลอยเด่นอยู่ในชามเล่น อ้วกแมวงั้นเรอะ! ฉันอุตส่าห์ทำมันจนมือจะหงิกอยู่แล้ว มาว่าอาหารชามแรกของฉันแบบนี้ เอาส้อมแทงหน้าฉันเหอะ

อ้วกแมวยังไงไม่ทราบ นั่นน่ะ อาหารเย็นของนายวันนี้ กินไปเลย!”

ไม่กิน

เขาลอยหน้าลอยตาไปมายั่วให้ฉันอารมณ์ขึ้นอีกแล้ว ฉันขอสาปให้นายกลากเกลื้อนขึ้นปากเถิด สาธุ!

ไม่กินก็ไม่ต้องกิน เรื่องมาก

ฉันว่าเขาเสร็จก็ยกชามตั้มจืดนี่ออกจากโต๊ะอาหารทันที แถมเขายังไม่คิดจะฉุดรั้งไว้สักนิด จะไม่กินจริงๆ เรอะ

ป้าสมรศรีครับ!!!”

เขาตะโกนเรียกป้าสมรศรีข้ามหัวฉันอีกแล้ว และป้าสมรศรีก็วิ่งหน้าตั้งผ้าถุงปลิวมาแต่ไกล

คะ คุณหนู

ป้าได้ทำสำรองไว้หรือเปล่าครับ

ทำไว้ค่ะ

เอามาให้ผมด้วยครับ หิวจะแย่

แท๊ปเล็ตพูดเสร็จ ป้าสมรศรีก็วิ่งไปที่ครัว ฉันมองแท๊ปเล็ตสลับกับป้าสมรศรีด้วยอาการงงงวย อะไรของเขา บ้าบอ! คนทำมาให้กินก็ไม่กิน ยังจะมาบ่นหิวให้ป้าสมรศรีฟังอีก

แต่ไม่นานป้าสมรศรีก็ออกมาจากครัวพร้อมกับถือชามที่หน้าตาเหมือนกับชามในมือของฉันเป๊ะๆ ก่อนที่ป้าแกจะเอามาวางตรงหน้าแท๊ปเล็ตพร้อมกับตักข้าวเปล่าให้แท๊ปเล็ตอย่างเสร็จสรรพ แท๊ปเล็ตก้มหัวให้ป้าสมรศรีเป็นเชิงขอบคุณ แล้วป้าแกก็ไปทำงานของเขาตามปกติ

ฉันชะเง้อดูในชามที่ป้าสมรศรีเพิ่งเอามาวางให้แท๊ปเล็ต ต้มจืดผักกาดแก้ว ที่มีหมูสับวุ้นเส้นกองอยู่บนชามจัดตกแต่งด้วยผักชีสวยงาม ฉันละสายตากลับมามองชามในมือตัวเองมันก็ไม่ได้ต่างกันเลยสักนิด แหงล่ะ! หม้อเดียวกันทำด้วยกันไม่ให้เหมือนกันได้ไง แล้วดูแท๊ปเล็ตกินสิ ดูเอร็ดอร่อยเหลือเกินนะ

นี่นาย! คิดจะกวนประสาทฉันหรือไง มันก็เหมือนกันเนี่ย

ฉันยื่นชามต้มจืดตัวเองให้เขาดู แต่เขาก็ไม่ละสายตามามองชามฉันแม้แต่นิดเดียว เอาแต่กินแล้วก็กิน...

ขอให้ติดคอตาย!

แค่กๆ ธะ เธอขอน้ำให้ฉันหน่อย แค่ก!”

เขาไอยกใหญ่หลังจากซดน้ำซะดังข้ามจังหวัด เป็นไงล่ะ เรื่องมากกินของฉันตั้งแต่แรกสวรรค์คงไม่ลงโทษหรอก ฮ่าๆ

สมน้ำหน้า ^^”

แค่กๆๆๆ ฉะ...ฉันหายใจไม่ออกแล้ว!!”

O_O!

ฉันมองหน้าเขาที่ตอนนี้ซีดเผือกอย่างเห็นได้ชัด เอาเฮ้ย! จะตายจริงๆ เหรอ อย่าเพิ่งนะ! ฉันยังไม่อยากติดคุกตอนนี้ T^T โทษฐานสาปแช่งเจ้าของบ้านให้สำลักต้มจืดตายเนี่ย ฉันรีบหาน้ำให้เขาทันที ซึ่งมันก็ดันอยู่แค่หัวโต๊ะอาหารนี่เอง ฉันจัดการรินน้ำใส่แก้วแล้วรีบส่งให้เขา แท๊ปเล็ตรีบรับน้ำในมือฉันไปดื่มอย่างรวดเร็ว ดื่มเหมือนกลัวตาย - -*

คำแช่งของฉัน ชั่งน่ากลัว =w=

หายหรือยัง? ฉันถามเขา หลังจากที่เขาดื่มน้ำซะหมดแก้ว

อืม เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะมองมาที่ฉัน ขอบใจ แต่จะดีมากถ้ารีบกว่านี้ -__-;”

ฮ่ะ! นี่ฉันช่วยให้นายรอดจากการติดคอสำลักต้มจืดตายนะ ยังมาแขวะใส่ฉันอีกแน่ะ รู้งี้น่าเอาเหยือกทุบหัวให้แตกคาโต๊ะซะดีมั้ง จะได้ไม่ต้องปากเสียมาแขวะฉัน

ทำบุญได้บาปจริงๆ ฉัน

ใครทำบุญ -__-“ เขาหันมามองฉันตาขวาง

เปล่า... พอดีกรวดน้ำให้แมวที่เพิ่งเกือบตายเพราะสำลักต้มจืดเมื่อกี้ แล้วอ้วกออกมาเป็นต้มจืดฉันเนี่ย น่าสงสารเนอะ ^__^”

ฉันยิ้มให้แท๊ปเล็ตด้วยท่าทางยียวนกวนประสาทไม่แพ้ที่เขาทำใส่ฉัน ดูควันออกหูเขาสิ ตลกจังเลย ^0^

สงสารตัวเองดีกว่ามั้ง งั้นเธอก็เชิญกินอ้วกแมวของเธอไปเลยนะ

เขาหันมาพูดกับฉันเป็นประโยคสุดท้ายและเป็นประโยคที่ฉันอยากจะเตะนายนี่ให้หลุดออกจากโลกใบนี้ให้รู้แล้วรู้รอด เรียกอาหารมื้อเย็นของฉันว่าอ้วกแมวเหรอ...

น่ากินจะตาย TwT

 

9.00 A.M

ฉันเดินหอบผ้าหอบผ่อนที่ป้าสมรศรีเพิ่งเอามาให้ฉัน เออ...ไม่ได้จัดเตียงให้ฉันเหรอ? หรือให้ฉันขึ้นไปจัดเอง เอาเถอะ! ตอนนี้ฉันกำลังเดินตามแท๊ปเล็ตมาที่บ้านเรือนเล็ก ซึ่งมันก็ใหญ่พอๆ กับบ้านหลังใหญ่นั่นแหละ แค่เรียกให้มันดูแยกออกมาก็แค่นั้น บ้านเรือนเล็กเป็นบ้านกระจกใสแค่ชั้นล่าง ส่วนชั้นบนเป็นปูน รอบๆ บ้านมีบรรยากาศที่ดูเป็นธรรมชาติ เพราะรอบล้อมไปด้วยสวนเล็กๆ แถมข้างๆ บ้านยังติดกับสระว่ายน้ำหลังบ้านเรือนใหญ่ด้วย *0*

อ๋อ! ฉันลืมบอกไปเลยว่า ป้าสมรศรีได้ให้เสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวมาอย่างครบถ้วน ที่แท๊ปเล็ตบอกว่ามีเสื้อผ้าให้พร้อมฉันก็นึกว่าเขาจะเอาของพี่สาวหรือน้องสาวให้ฉันซะอีก แต่เปล่าเลย เสื้อผ้าทุกชิ้นเป็นชุดใหม่เพิ่งแกะกล่องล้วนๆ

เธอนอนห้องนี้แหละ

แท๊ปเล็ตพาฉันมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องห้องหนึ่ง เขากอดอกพิงประตูพลางมองหน้าฉันแบบเท่ๆ

นายก็หลบสิ ฉันจะนอน -0-

นอนด้วย

เขาไม่พูดเปล่ายังบิดประตูเข้าไปหน้าตาเฉย ฉันก็ทำได้แต่ดึงชายเสื้อของเขาเอาไว้แค่นั้น

จะบ้าหรือไงยะ มานอนห้องเดียวกับฉันเนี่ยนะ แล้วดูเขาขอนอนด้วยสิ หน้าตาโคตรเหมือนอ้อนวอนเลยเหอะ

ไม่ได้นะ นายก็ไปนอนห้องของนายเซ่!”

ก็นี่ห้องฉัน -__-“

แต่ฉันจะนอน นายให้ห้องนี้ฉันแล้ว เพราะฉะนั้น ณ เวลานี้ห้องนี้ก็ต้องเป็นของฉัน

ทำไมฉันจะนอนด้วยไม่ได้ -__-“

นายเป็นผู้ชาย ฉันเป็นผู้หญิง นอนด้วยกันไม่ได้!”

ทำไมจะไม่ได้ ทีพ่อแม่ยังนอนด้วยกันได้เลย ไม่เห็นแปลก

นายน่ะสิแปลก! ไอ้หัวบ๊วย ฉันเถียงไม่ชนะอีกตามเคย ดูเขาเทียบสิ พ่อแม่เขาแต่งงานกันแล้วเฟ้ย

มันต่างกัน พ่อแม่เขาแต่งงานกันแล้ว

ก็แล้วไง

คราวนี้แท๊ปเล็ตทิ้งตัวลงนอนบนเตียงสีขาวเรียบ นั่นจึงทำให้ฉันอ้าปากกับพฤติกรรมเขาทันที นายนี่ทำฉันอ้าปากค้างหลายรอบแล้วนะ ความเกรงใจไม่เคยมี

ไม่มีจริงๆ!

ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้นะ

เธอมีสิทธิอะไรมาสั่งฉันไม่ทราบ

เขาหลับตาพริ้มแต่ปากยังคงขยับเถียงฉันไม่หยุดหย่อน จับปล้ำมันเลยดีไหม =,,=

ฉันง่วงนอนแล้ว นายออกไปสักทีเถอะ

เมื่อเถียงมันใช้ไม่ได้ผล อ้อนวอนพูดจาดีๆ เนี่ยแหละ เร็วๆ สิฉันจะรีบนอนเวลาจะได้รีบเดิน ฉันจะได้ไม่ต้องมาทนระกำลำบากยากแค้นแบบนี้ T^T ฉันรู้สึกรักเบสบอลมากเลยตอนนี้

เธอก็ไปนอนสิ ตรงนู้นไง ป้าสมรศรีเขาอุตส่าห์ให้ผ้าห่มกับหมอนมานี่

แท๊ปเล็ตชี้ไปที่โซฟาทรงยาวที่ตั้งอยู่ติดกับกำแพงซึ่งอยู่ใต้แอร์ดีๆ นี่เอง โซฟา? ให้ฉันนอนมันเนี่ยนะ ฉันยอมกลับไปนอนกับเบสบอลให้มันถีบตกเตียงจะดีกว่า

ไม่ ฉันจะนอนเตียง

ฉันชี้ไปที่เตียงที่เขานอนแอ้งแม้งอยู่ ฉันไม่นอนโซฟาที่มีพื้นที่อันน้อยนิดนั่นเด็ดขาด

มานอนสิ เขาพูดพลางใช้มือปัดเตียงบริเวณข้างๆ เขา มานอนข้างๆ ฉันมา

เขาตบเตียงเป็นเชิงชวนให้ฉันไปนอนข้างๆ ไอ้...ไอ้...ไอ้บ้า! ใครเขาจะไปนอนกับคนแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันได้แค่ครึ่งวันฮ่ะ!

ฉันง่วง T^T” มาม่ามันซะเลย (ดราม่า -___-;)

หยุดทำหน้าร้องไห้เลยนะ!”

-__-* จะร้องจริงๆ ก็เพราะเสียงตะคอกของมันนี่แหละ เล่นทำเอาความง่วงที่มีอยู่แหกกระเจิงวิ่งหนีเข้าป่าไปเรียบร้อย ให้ตาย!

แท๊ปเล็ตยันตัวเองลุกขึ้นออกจากเตียง ก่อนจะกระชากผ้านวมกับหมอนในมือฉันไปวางไว้ที่โซฟา เขาฟังไม่รู้เรื่องหรือไงว่าฉันไม่นอนเนี่ย T^T

ฉันไม่นอนบนโซฟานั่นนะ

ก็เรื่องของเธอสิ จะอะไรนักหนาเล่า!”

เขาพูดจบก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาไปทันที แถมยังก่ายหน้าผากหลับตาด้วยท่าทางเท่ๆ อีก เขาจะนอนตรงนั้นจริงๆ เหรอ O_O

นายจะนอนโซฟาเหรอ?

“…”

ไม่มีเสียงตอบรับจากสิ่งที่ท่านเรียก ฉันมองเขาแบบไม่เชื่อสายตาเท่าไร เขานอนโซฟาจริงๆ นะ ไม่ใช่พอตกดึกแล้วแอบมาเตะฉันกลิ้งตกเตียงแล้วตัวเองก็ครอบครองไว้คนเดียว ฉันจะจิ้มตาให้หลุดออกจากเบ้าตาเลย - -* แต่จะดีมากถ้าเขาออกไปนอนห้องอื่นที่ไม่ใช่ห้องนี้ เพราะถ้าเขานอนอยู่ในห้องนี้

ฉันก็นอนไม่หลับเว้ย!

นะ...นาย ฉันนั่งลงบนเตียง แต่ยังไม่วายหันไปเรียกบุคคลที่นอนแน่นิ่งสนิทไปแล้ว นายหลับหรือยังอ่ะ

อืม หลับแล้ว

-__-;; คนบ้าอะไรหลับแล้วตอบกลับได้ด้วย เขาตอบฉันแต่ก็ยังคงหลับตาอยู่แบบนั้น ไม่มีท่าทีจะลุกขึ้นมาทำหน้านิ่งๆ เซ็งเบื่อโลกเหมือนคนถูกหวยกินแบบทุกครั้ง

ฉันไม่ปิดไฟนะ ฉันบอกแท๊ปเล็ตที่ยังคงนิ่งอยู่เช่นเดิม

แล้วแต่ หลับลงก็เอา

เขาพูดจบก็เอาผ้านวมขึ้นมาปิดหน้าทันที หนาวตรงไหนหรือว่าไฟแยงตาเขา ช่างเหอะ! ฉันหลับได้อยู่แล้ว ถ้าไม่หลอนมีหน้านายมารังควานฉันละก็...จะดีมาก!

ฉันค่อยๆ เอนตัวลงบนเตียง ก่อนจะเอาผ้านวมขึ้นมาห่มแล้วหันหน้าไปทางโซฟาที่มีร่างชายสูงใหญ่นอนอยู่ เขานอนนิ่งอยู่ในผ้านวมหนา จนฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาไม่ร้อนมั้งเหรอ ขนาดฉันห่มแค่ครึ่งตัวยังรู้สึกอึดอัดแทบตาย

ป่านนี้เบสบอลมันจะเป็นไงบ้างนะ อยู่คนเดียวได้เหรอ? แล้วมันจะเหงาหูมันบ้างไหม ที่ไม่มีฉันไปสวดด่ามันบ่อยๆ อีกอย่างมันคงผวาแน่ๆ ถ้าอาร์ตเตอร์ไปที่คอนโดฉัน ...แต่ตอนนี้หนังตาบนของฉันเริ่มไม่ทำงานแล้วล่ะ =___=

ราตรีสวัสดิ์ทุกคน ZzzzZ~ !

 

9.00 P.M

=,,= ฉันปรือตาขึ้นด้วยอาการปวดลำคอแปลกๆ ตกหมอนเหรอเนี่ย ปวดมากกว่าที่เบสบอลมันถีบฉันตกเตียงซะอีก แต่เดี๋ยวนะ! มันไม่ใช่แค่อาการปวดคอแล้วล่ะ มันหมือนมีอะไรมาทับที่คอฉันมากกว่า...

ว่าแล้วฉันก็ขยี้ตาทันที ก่อนจะจับที่คอของตัวเอง แต่! สิ่งที่ฉันจับได้มันคือแขนของคน

=[]= แขนใครวะเนี่ย!

เฮ้ย! นาย!”

ฉันถึงกับดีดตัวเองออกจากเตียงอัตโนมัติ ทำไมนายแท๊ปเล็ตถึงมานอนขวางโลกอยู่บนเตียงฉันได้ล่ะ (เตียงของเธอตั้งแต่เมื่อไร -__-; :: แท๊ปเล็ต) เขางัวเงียหลังจากที่ฉันแหกปากยกใหญ่ โอ้ม่าย! ร่างกายของฉันบอบช้ำระกำดองส่วนไหนหรือเปล่า ฉันรีบสำรวจร่างกายตัวเอง แต่ก็ไม่พบความผิดปกติแต่อย่างใด ฉันสบายดี ^0^

เอะอะอะไรของเธอเนี่ย คนจะนอน!”

เขาพูดเสร็จก็เอาหมอนที่เขานอนหนุนมันขึ้นมาปิดหูแบบรำคาญ ฉันมองนาฬิกาบนฝาผนังที่ตอนนี้ปาไปเก้าโมงเช้าแล้ว นี่นายจะนอนกินบ้านกินเมืองเหรอฮ่ะ!

มันสายแล้วนะ แล้วอีกอย่างนายมานอนบนเตียงฉันได้ไงเนี่ย

ฉันจัดการเอาหมอนของตัวเองทุบไปที่ตัวแท๊ปเล็ตเพื่อให้เขาลุกขึ้นมาคุยกับฉันดีๆ

มันเตียงฉันนี่หว่า เขาลุกขึ้นนั่ง ทำให้ฉันชะงักไปเล็กน้อย นี่มันเวลาเช้าของฉัน บ้านฉันไม่เรียกสาย ปลุกทำไม -__-“

เขาทึ้งหัวตัวเองไปมา ผมที่ฟูชี้ไปชี้มาดูเท่ไปอีกแบบ ดูหน้าบวมๆ ของคนเพิ่งตื่นนอนสิ เหมือนเด็กชะมัด แถมเปลือกตาของเขาก็ยังปรือทำเอาฉันขำหน้าเขาทันที

ฮ่าๆ ><”

ขำอะไร

ขำหน้านายอะ ตลกดี ฮ่าๆ

เหอะ! หน้าเธอดูดีตาย ผมเพล้าเหมือนอีเพิ้ง หน้าก็จืดสนิท ดูคิ้วเธอสิ...หายไปไหนอ่ะ แอบไปเที่ยวอิตาลีเหรอ ^^”

>0< ว๊ากกก! งับหูมันได้ไหม ดูมันว่าฉันสิ คิ้วฉันมียะ แต่มันซ่อนรูป (?) เอ๊ะ! แต่เมื่อกี้ฉันเห็นอะไรแว๊บๆ เหมือนว่าเขาจะยิ้มออกมาด้วยแหะ หรือฉันตาฝาดเมาขี้ตายามเช้ากัน

นายมานอนบนเตียงตั้งแต่ตอนไหน!”

ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องเข้าประเด็นเดิมทันที แท๊ปเล็ตขยี้หัวตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะจ้องฉันราวกับจะกินตับไตไส้พุงฉันยังไงยังงั้น

กลางคืน เขาตอบเสียงเรียบ

ฉันรู้แล้วว่ากลางคืน ฉันหมายถึงตอนประมาณกี่โมง
            ฉันภาวนาขอให้เขาเพิ่งมานอนบนเตียงเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนที่ฉันจะตื่นเถิด

เธอหลับสนิทตอนไหนก็ตอนนั้นแหละ ถามมาก!” เขาพูดจบก็ลุกขึ้นออกจากเตียง แต่สายตายังคงมองมาที่หน้าอกฉัน ทำให้ฉันรีบใช้มือทั้งสองข้างปิดมันทันที แล้วอีกอย่าง ถ้าเสื้อที่ใส่อยู่มันเกะกะมากก็ถอดออกซะนะ ถกมันขึ้นมาจะถึงปากอยู่แหละ

เขาอธิบายพร้อมกับยักคิ้วให้ฉันด้วยท่าทางกวนๆ ก่อนที่เขาจะหัวเราะอยู่ในลำคอ ฉันก็ได้แต่มองค้อนเขา นี่แอบดูหน้าอกฉันเหรอยะ T__T

ไอ้บ้า! นายแอบดู...เออ...ฉันเหรอฮะ!”

ใครใช้ให้เธอมานอนโชว์แผ่หลาให้ฉันเห็นล่ะ

อ๊ากกก! นายหยุดพูดเลยน่า!”

แม่ให้มาเยอะนะเรา

เขาขวะใส่ฉันเสร็จก็ทำท่าจะเดินไปเปิดประตู ดูเขาพูดกับฉันสิ ใครจะบ้าจงใจเปิดเสื้อนอนโชว์ ทีเบสบอลนอนกับฉันมันไม่เห็นจะเห็นอะไรเลยนะ

เอ๊ะ! หรือว่าเห็นแต่ไม่พูด O[]O

ช่างมันเถอะ! เขาเห็นก็เอาไปไม่ได้ ขืนเอาไปสิ แม่จะตบด้วยอีโต้เลยคอยดู ฉันเดินตามหลังแท๊ปเล็ตเพื่อจะออกไปข้างนอก แต่ในขณะที่เขากำลังจะบิดลูกบิดประตู จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งกรู่เข้ามาเหมือนจะมารบ และแล้ว...

โครม!

เซอร์ไพร์!!!! >0<”

 

 



---------------------------------------------------
31 / 12 / 12

:: HAPPY NEWYEAR จ้า :)
อัพเต็มวันนี้ดีจริงๆ เป็นวันสุดท้ายของปีนี้แล้ว
ขออวยพรสั้นๆ เลยว่า
"ขอให้มีความสุขมากๆ เจอคนที่ใช่ เรียนได้เกรดดีๆนะคร๊าบบบ"
มาที่บทนี้ดีกว่า
แทีปเล็ตมีสิ่งที่คุณคาดไม่ถึงไว้เยอะมาก - -*
มันไม่ใช่แท๊ปเล็ต เหอๆ
แต่ตอนสุดท้ายนี่อะไรกัน อะไรมันบุก -__-;;
มาเป็นโขยง! นั่นแหละ!
ใครวะ!
หาคำตอบได้บทต่อไปจ้า ^^
ปอลิง. เจ้าสาวยังไม่อัพ บทหายสลายโต๋ -__-
เหมือนว่าจะรีไรท์เขียนใหม่ เขียนใหม่หมดเลย โอเคไหม 555
ปอลิง2. เปลี่ยนชื่อเรื่องแล้วจ้า :)
ปอลิง3. เรื่องของพิกเล็ตจะมาในไม่ช้านี้ :) พอดีอยากแต่ง 55
ปอลิง4. เม้นโหวตด้วยจ้า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

396 ความคิดเห็น

  1. #393 รัชเชอร์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 09:52
    อ่า 9 AM = เก้าโมงเช้า
    9 PM = สามทุ่มนะคะ

    สลับกันป่าวอ่ะ งือ งง @_@
    #393
    1
    • #393-1 เช็ค'บิล(จากตอนที่ 6)
      23 มกราคม 2560 / 10:58
      สลับค่ะ ช่วงนั้นงงเวลา555555555555555555
      #393-1
  2. #244 ~*NaN_WonTeuk*~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 21:14
    อ๊ากกกกกกกกกก อยากจะตบยัยมาร์กับไอ้เปอร์จริงๆ กล้าดียังไงมาทำร้ายพระเอกนางเอกของฉัน!!!
    #244
    0
  3. #193 CYAUPI (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 19:28
    แม่ให้มาเยอะ =0=
    #193
    0
  4. #32 เนย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มกราคม 2556 / 13:56
    แม่ให้มาเยอะนะ 555 รักแท็บเล้ตที่สุดดด
    #32
    0
  5. #30 l ฟิ $ u (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มกราคม 2556 / 22:26
    happy new year เช่นกันค่า *0*

    ใครมาเวอร์ไพร์อ่า
    #30
    0
  6. #29 pandanplzze (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มกราคม 2556 / 15:27
    อัพนะครับ รีดเดอร์
    ไม่อัพโกรธนะ
    แน่ะ ! ยังไม่อัพอีก// หยิบปีนขึ้น
    ไม่งั้นโดนยิงนะครับ- -++
    #29
    0
  7. #28 <3หมูสีชมพู (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2555 / 15:58
    พี่สาว รอๆค่ะรอ



    *__* รีบแต่งซ้า //ถือมีดไล่แทง



    เดี๋ยวเค้าไม่ได้่อ่านพี่หมูสีชมพูกันพอดีน้า
    #28
    0
  8. #27 ตัวเล็ก^^ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2555 / 13:49
    จองงงงงงงงงงงง เม้นแรกจร้า

    #27
    0