►FIVE DAY FIVE MINUTE ◄ภารกิจพิชิตใจนายร้อนแรง! [THE END]

ตอนที่ 5 : ► INFINITY TAPLET :: Ch.3 ◄ First Meal.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,011
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    13 พ.ค. 56






© Tenpoints!
 













3

First Meal.

 

 

            หึ!”

เสียงพ่นลมหายใจของคนตรงหน้าทำให้ฉันถึงกับหายใจติดขัดด้วยความลำบาก เบสบอลมองหน้าฉันด้วยความสงสัยสุดติ่งหู เพราะแกนั่นแหละที่ทำให้หมอนี่รู้ชื่อฉันจนได้ ทำให้ฉันเผชิญกับนายหัวบ๊วยเนี่ย!

เออ... ผมขอตัวก่อนนะครับ พวกพี่เชิญคุยกันตามสบาย ^^;”

แล้วน้องชายที่รักก็สัญจรขึ้นไปข้างบน ทิ้งภาระอันใหญ่หลวงไว้ให้ฉันแบกรับเพียงลำพัง ดูมันสิ T^T สบายบ้าบออะไร ฉันจะใกล้ตายล่ะสิไม่ว่า

ฉันมองแท๊ปเล็ตที่ยังคงนิ่งราวถูกต้องมนต์สะกดไว้ นายแค่มาด่ามาว่าฉันเรื่องตอบคำถามแค่นั้นฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ แต่นายอย่าเอาฉันไปทำกิจกรรมเดตฟรี ตายฟรีอะไรนั่นเลย ขอร้องงง!

ฉันขอตัว...

เดี๋ยว!” ห้ามฉันอีกแล้ว ห้ามฉันทำมายยย ฉันมารับเธอ

มะ มารับฉัน

ฉันถึงกับพูดติดอ่างโดยอัตโนมัติ บอกทีเหอะ ว่านายนี่พูดว่ามารับฉันจริงๆ น้ำเสียงไม่ได้มีความอ้อนวอนหรือของร้องคุกเข่าฉันเลยสักนิด

มารับฉันไปฆ่าเรอะ!

เธอไปตอบคำถามอะไรไว้เล่า ไร้สาระชะมัด -__-;”

ฉันไม่ได้ส่งไปนะ ฉันรีบปฏิเสธเขาไปทันที

ไม่ได้ส่ง งั้นหมาที่บ้านเธอคงเขียนชื่อที่อยู่ เบอร์โทร และรูปเธอมาสินะ

เขาชูรูปของฉันขึ้น ซึ่งเป็นรูปเดียวกับที่ขึ้นเพจนิตยสารนั่น และที่สำคัญหมาไม่ได้เขียนเว้ย ไอ้อาร์ตเตอร์ต่างหากเล่า ถ้าอาร์ตมารู้ว่าสุดที่รักของมันเรียกมันว่าเป็นหมา จะรู้สึกยังไงนะ - -*

เพื่อนฉันส่ง มันแค่ส่งไปเล่นๆ ไม่จริงจังอะไรมากมาย

แล้วทำไมต้องเป็นชื่อเธอล่ะ เพื่อนเธอไม่มีชื่อ ที่อยู่ เบอร์โทรหรือไง

มีสิยะ แต่...ฉันเว้นทันทีที่แท๊ปเล็ตจ้องอย่างจับผิด จ้องยังกับจะกินไส้ในฉันแน่ะ มันเป็นกระเทย -0-

ขอโทษนะอาร์ตเตอร์ฉันเลื่อนตำแหน่งให้แกตั้งขั้นนึงแน่ะ จากเกย์ ข้ามไปเป็นกระเทยแบบสมบูรณ์แบบเลย อย่าโกรธฉันนะ

ช่างมันเถอะ ฉันมาถึงที่นี่แล้ว ยังไงเธอก็ต้องไปกับฉัน

เขายังคงยืนยันคำเดิมไม่ไขว้เขวหรือแปลเปลี่ยนเลยสักนิด เอากับเขาสิ บอกกับปากว่าไร้สาระ แต่ตัวเองก็ยังคงตื้อจะทำมันให้ได้ นายเบลอหรือเมาอากาศกัน

ไม่ไป

ไป

ไม่ไป ฉันยังคงยื่นคำขาด

โธ่เว้ย ต้องให้ใช้กำลังกันใช่ไหม ถึงจะไปน่ะ!”

คราวนี้เขาดันคว้าแขนฉันไปบีบแน่น โอ๊ย! ไอ้บ้านี่มันยังมีสติสัมปชัญญะ อยู่หรือเปล่ายะ ทำอะไรไม่ดูหน้าดูหลังเลยว่าคนมองกันมาทางนี้เยอะแยะไปหมด

T^T มาช่วยกันสักนิดสักหน่อยก็ได้

ปล่อยฉัน เจ็บเว้ย! >0<”

ฉันสะบัดแขนออกจากมือเขาอย่าง่ายดาย นี่ขนาดฉันยังไม่ได้รู้จักเขาแบบเต็มรูปแบบนะ ยังทำกันได้ขนาดนี้ ถ้ามารู้จักจริงๆ ไม่ฆ่าฉันจมกองเลือดตายหรือไง แท๊ปเล็ตมองหน้าฉันนิ่ง แถมเขายังยืนกอดอกเหมือนรอคำตอบอะไรจากฉัน แต่ขอบอกเลยว่า ไม่มี - -+ จะมารอคำตอบอะไรเล่า คนก็บอกอยู่ว่าไม่ไปๆ ใครจะไปอยู่กับนายกันเล่า ประสาทเสียตาย!

จะไปได้หรือยัง ฉันจะได้จับเวลาห้าท่าห้านาทีถูก

ห้าท่าห้านาที =[]=”

ช็อก! พูดอะไรออกมาน่ะ เดี๋ยวแม่ก็กระโดดเข้าใส่ พร้อมถีบขาคู่ซะนี่ -__-

เธอตอบคำถามมาแนวนี้ ฉันนึกว่าเธอชอบ

ฉันไม่ได้ส่งไปไง ฉันเถียงเขาทันควัน บอกแล้วไงว่าคนที่ส่งมันคือเพื่อนฉัน นายเข้าใจอะไรได้บ้างเนี่ย

แท๊ปเล็ตไม่ฟังฉัน เขากลับมองไปทางอื่นเหมือนหูทวนลม อะ...ไอ้!! นายนี่มันกวนผสมน่าเตะอะไรแบบนี้นะ ฉันก็ทำได้แต่ขบกรามแน่น ต้องระงับอารมณ์ไว้ ไม่อยากทำบาป เพราะเท่านี้ก็ถือว่ามีเจ้ากรรมนายเวรตามมารังควานชีวิตตั้งคนนึง ถ้าฉันขืนทำอะไรลงไปอีก บาปจะยิ่งหนัก ฉันจะยิ่งประสาทกิน =[]=

ขึ้นรถซะ ฉันขี้เกียจยืนเถียงกับปลาบู่

ปลาบู่?

ป้าแกน่ะสิ >.,<!!

นายก็ไปสิ จะมายืนเถียงฉันทำไมไม่ทราบ

อ๋อ ไม่ต้องเตรียมเสื้อผ้าไปหรอกนะ ที่บ้านฉันมีเยอะ

ฉันไม่ไป ยังไงฉันก็...

หรือว่าเธอไม่ถูกใจเสื้อผ้าบ้านฉัน ฉันจะให้แม่บ้านไปซื้อให้ใหม่แล้วกัน แต่ซื้อตามตลาดนะ แบบเธอมันเปลืองกระเป๋า

T^T ฮือออ! มันไม่ฟังฉันเลย มันไม่สนใจฉันเลย มัน...มัน...มันกวนบาทา!

แท๊ปเล็ตพูดจบก็เหยียดมุมปากขึ้นสูง เหมือนตัวเองได้ชัยชนะครั้งนี้ไปครอบครองมันแล้ว ฮ่าๆ ^0^ ชัยชนะงั้นเหรอ....

มันเป็นของฉันต่างหาก!

วิ่งงงงงงงง!!

ฉันจัดการใส่เกียร์สี่ตีขาคู่กระโดดขึ้นบันไดขึ้นไปอย่างรวดเร็ว แล้ววิ่งให้สุดฝีเท้าเท่าที่จะทำได้ แต่ฉันกลับไปเหนื่อย รู้สึกเหมือนโบยบินและล่องลอยกลางอากาศได้...

ให้ตายเหอะ! ไอ้หัวบ๊วยนี่ดันอุ้มฉันจากข้างหลังเต็มๆ

ช่วยบาโบคนนี้ด้วย >0<

ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!”

หนวกหูน่า

ถึงฉันจะพยายามดิ้นทุรนทุรายให้ขาดใจตายซะแค่ไหน แต่แรงของแท๊ปเล็ตดันมีมากกว่าฉันมากมายมหาศาล เขากลับเหวี่ยงฉันไปมาทั้งๆ ที่ตัวฉันยังคงตรงเป็นเสาหลักบ้านเมืองอยู่ รู้สึกอึดอัดและอยากจะอ้วกใส่นายนี่ให้ได้

ตอนนี้ตัวของฉันถูกทุ้มลงเข้าไปที่เบาะข้างๆ คนขับอย่างง่ายดาย ในระหว่างที่ฉันพยายามดันตัวเองขึ้นมาและกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตูออก แต่เขาดันไวกว่าฉันเขารีบกดล็อคประตูนั่นอย่างรวดเร็ว ทำให้ฉันไม่สามารถเปิดออกไปได้ นายนี่มันเผด็จการชัดๆ!

โอเค จับเวลาซะที

ฉันหันไปมองเขาที่หยิบโทรศัพท์ของตัวเองมากดยุกยิกๆ ทำอะไรบางอย่าง หลังจากนั้นเขาก็หันมายักคิ้วให้ฉัน ทั้งที่ใบหน้ายังนิ่งเหมือนถูกหวยกิน

5 วัน 5 นาที!

เวลาเหล่านี้เริ่มแล้วสินะ...

เวลานรกทั้งนั้น!!!

 

รถสีดำคันหรูเคลื่อนตัวเข้ามาในบ้านหลังหนึ่ง ตัวบ้านใหญ่อลังการงานสร้างเหมือนไปซื้อที่มาทำสวนสนุก สีของบ้านเน้นสีขาว-ทอง สนามหญ้าบริเวณรอบๆ กว้างมากๆ เหมาะแก่การนั่งเล่นและพาหมามาวิ่งกินลมชมวิวที่สุด ไม่ทันที่ฉันจะได้ชมความงามเสร็จ รถที่ฉันนั่งมันอยู่ก็จอดสนิทอยู่ในลานจอดรถ แท๊ปเล็ตลงจากรถทันทีโดยไม่บอกไม่กล่าว

ตั้งแต่คอนโดจนมาถึงบ้านอีตานี่ก็ไม่เคยจะเปิดปากพูดแม้แต่แอ๊ะเดียว มีแต่จิ๊ปากตอนที่รถติดเท่านั้น เขาแทบจะกระโดดลงจากรถแล้วเสยหน้าคนขับรถข้างหน้า แต่ดีที่ยังพอมีสำนึกส่วนบุคคล ไม่งั้นคนนั้นได้ตายคารถแหงๆ

ฉันก้าวลงจากรถและคิดในใจว่าจะหนีกลับทางไหนดี แต่จู่ๆ ก็มีป้าคนนึงเดินมาดักหน้าฉัน แล้วพูดขัดฉันซะความหวังล่มสลาย

สวัสดีค่ะ เป็นเพื่อนใหม่ของคุณแท๊ปเล็ตใช่ไหมคะ ป้าแม่บ้านถามฉันตาปริบๆ ทำให้ฉันพยักหน้าตอบไป คุณหนูบอกว่าถ้าคุณหนีกลับบ้านหรือหายไปโดยไม่บอกกล่าวใคร คุณหนูจะตามไปเผาคอนโดนะคะ คุณก็ระมัดระวังตัวด้วยนะคะ คุณหนูเป็นคนพูดจริงทำจริง ^^”

เอิ่ม... พูดจริงทำจริง แต่หน้าตาป้าไม่จริงจังเลยอ่ะ T^T หนูจะโดนเผาคอนโดนะคะป้า ป้าช่วยกระตือรือร้นหรือลุกลี้ลุกลนสักนิดก็ยังดี

อ่า...ค่ะๆ ^__^;”

เอ๋ คุณหนูเป็นคนที่คบคนยากมากเลยนะคะ นี่ถือว่าเป็นประวัติการที่คุณหนูจะพาเพื่อนใหม่เข้ามาที่บ้าน ถ้าไม่นับกลุ่มอินฟินิตี้ของคุณหนู ถือว่าคุณเป็นคนที่เก้าเลยนะคะเนี่ย

หนูเป็นแค่ผู้โชคดีที่เขียนไปชิงรางวัลจากหนังสือเล่มนึงมาน่ะค่ะ ไม่มีอะไรมาก

ป้าแม่บ้านคิ้วขมวดหากันโดยอัตโนมัติ อย่าว่าแต่ป้างงเลยค่ะ หนูก็งงตัวเองเหมือนกัน งงว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้เนี่ย =[]=

แต่ต่อให้ป้างงสักแค่ไหน ก็ไม่ได้ช่วยให้ชีวิตฉันดีขึ้น ฉันตัดสินใจให้ป้าแกนำทางไปที่ห้องนั่งเล่นทันที เมื่อฉันเดินเข้ามาเหยียบ ณ จุดที่เรียกว่าห้องโถง ฉันก็ถึงกับอ้าปากหวอๆ เหมือนคนหายใจไม่ถนัด - -* ไม่ใช่แค่ใหญ่ แต่มันใหญ่โคตะระของคำว่าใหญ่ ดูกว้างเอามากๆ แต่ยังไงฉันก็ไม่เปลี่ยนใจที่จะอยากกลับไปนอนคอนโดแคบๆ ตามเดิม

ติ้ด ติ้ด ติ้ด

เสียงโทรศัพท์ยี่ห้อกล้วยแขกของฉันดังขึ้นถี่เอาถี่เอาเรื่อยๆ จนฉันต้องกดรับมันแล้วนั่งลงที่โซฟา

ฮัลโหลๆ ฉันรีบพูดด้วยอาการร้อนรนเพราะยังไงคนที่อยู่ปลายสายก็อาจช่วยฉันได้บ้าง

(เป็นไงแก สามีฉันไม่มารับใช่ป่ะ ฉันบอกแล้วว่าคนอย่างแท๊ป...)

ฉันอยู่บ้านนายแท๊ปเล็ตเนี่ย!”

ฉันรีบตัดบทพูดของอาร์ตเตอร์อย่างเฉียบพลันเหมือนทำลายความฝันว่ามันจะได้แต่งงานกับน้าดูด ไม่มารับบ้าอะไร ยืนรอซะด้วยซ้ำ ฉันจะโดนฆ่าวันนี้พรุ่งนี้ยังไม่รู้ชะตาชีวิตตัวเองเลย T^T

(กะ แกพูดจริงเหรอ) น้ำเสียงสั่นๆ ของอาร์ตเตอร์ ทำให้รู้ว่ามันคือต้นเหตุของเรื่องนี้อย่างสมบูรณ์แบบ

พูดเล่นมั้ง พูดกับนายนั่นไหมล่ะ

(ไม่นะ ฉันรู้ดีว่าอาร์ตเตอร์เกลียดพวกเกย์ ตุ๊ด ทอม ดี้กะไรดี)

ก็ดีไง แกจะได้ช่วยตอกย้ำให้เขาเกลียดแกมากยิ่งขึ้นไปอีกทวีคูณ - -*

ตอนนี้อารมณ์ของฉันดูพุ่งปรี๊ดแทบจะกรี๊ดให้คอหอยแตก ปาโทรศัพท์ได้คงไปปาไปเรียบร้อย ยิ่งคิดยิ่งเครียดยิ่งเกลียดยิ่งพบเจอจริงๆ!

คุยกับใคร

ฉันเงยหน้ามองเจ้าของคำถามที่ไม่น่าจะเกี่ยวกับเขาสักเท่าไร

เฮือก! =,,= ฉันถึงกับน้ำเดาพุ่งพล่าน แท๊ปเล็ตดันถอดเสื้อออก (ซึ่งไม่รู้ว่าตอนไหน) เหลือเพียงแค่เสื้อกล้ามสีดำที่เผยให้เห็นรอยสักที่ต้นแขนข้างขวาของเขา ทำให้เขาดูแบดนิดๆ เท่หน่อยๆ จะว่าไปฉันก็มีรอยสักรูปปีกนกเล็กๆ ที่กลางหลังนะ แต่แค่เล็กๆ เท่านั้น หมายถึงอิสรภาพของความรักน่ะ

ฉันคุยกับใคร แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายเล่า

เกี่ยว นี่บ้านฉัน แท๊ปเล็ตชี้นิ้วลงที่พื้นพลางจ้องหน้าฉันเขม็ง นั่นจึงทำให้ฉันลุกขึ้นจากโซฟาเตรียมจะเดินออก จะไปของเธอน่ะฮะ!”

ฉันขอตัวออกจากบ้านนาย

ไม่!”

เขารีบขึ้นเสียงขัดคำขอของฉันทันที ฉันมองโทรศัพท์ในมือที่ตอนนี้ปลายสายยังคงถือสายรออยู่ ไม่ได้วางไปไหน แต่ก่อนที่โทรศัพท์รุ่นกล้วยแขกจะแหลกคามือฉันซะก่อน ฉันจึงยกขึ้นมาแนบกับหูด้วยสีหน้าที่เซ็งสุดโลก

แกได้ยินไหมอาร์ตเตอร์ แกได้ยินเสียงนายนี่ไหม!”

(ฉันขอโทษนะแก เอาน่าแค่ห้าวันห้านาที ไฟท์เดย์ไฟท์มินิทเอง)

แค่เหรอ แกใช้คำว่าแค่กับ...

พรึ๊บ!

=[]=

จู่ๆ แท๊ปเล็ตก็เอื้อมมือมาดึงโทรศัพท์ที่ฉันกำลังคุยอยู่ออกจากมือไป ฉันถึงกับชะงักคาที่แล้วมองนายนี่แบบอึ้งๆ

ทำไมเขาชั่งมารยาทดีแบบนี้นะ!

ดี...

แท๊ปเล็ตเอาโทรศัพท์ฉันไปพูดคุยหน้าตาเฉย ก่อนจะพูดทักคนปลายสายทันที นั่นยิ่งทำให้ฉันอึ้งกับพฤติกรรมเขาเข้าไปอีกยกใหญ่

นี่นาย!” ฉันท้วง

อ๋อเหรอ... เพื่อนยัยนี่ว่างั้น... ขอร้องอย่าโทรมาอีก... มีปัญหากับฉันหรือเปล่าล่ะ... ไม่มีมีก็ดี... ไม่รับ ไม่ต้องมาฝาก!... แค่นี้ รำคาญ

แล้วเขาก็กดตัดสายทันทีที่สนทนาจบ ก่อนจะนำโทรศัพท์ของฉันหย่อนใส่กระเป๋ากางเกงอย่างง่ายดาย ทำให้ฉันคว้าเอาอากาศเข้ามากอดแนบชิดเคียงกาย T^T นายนี่จะเอาโทรศัพท์ฉันไปไหน บ้านก็ออกจะรวยล้นจักรวาลขนาดนี้ จะมาโทรศัพท์รุ่นกล้วยแขกไปทำซากฮิปโปอะไรเนี่ย

นายเอาโทรศัพท์ฉันคืนมาเดี๋ยวนี้!”

ทำไมต้องคืนยังจะมาถาม -__-;

นั่นมันโทรศัพท์ฉัน ฉันมีสิทธิ์ที่ต้องได้คืน

ถ้าฉันไม่ให้

ไอ้บ้า!”

ปลาบู่!”

มีว่าฉันกลับด้วย อ๊ากกก! บาโบเรนเจอร์แสดงความยุติธรรม เพื่ออำนาจสิทธิมนุษยชน ผดุงความเป็นเอกภาพ - -+ อีตานี่กวนประสาทซีกขวาของฉันชะมัด ป่าเถื่อนสิ้นดี เผด็จการขาดการอบรม!

เดี๋ยวน้องฉันโทรมา ฉันยังคงยืนกร้านต่อ

เดี๋ยวฉันคุยเอง เขาก็ยังคงยืนกร้านไม่แพ้กัน

พ่อแม่ฉันล่ะ

ก็คุยให้

นายจะบ้าหรือไง พ่อแม่ฉันรู้ว่าฉันอยู่กับผู้ชายที่ไม่ใช่น้องชายตัวเอง ฉันต้องโดนปลดจากคำว่าลูกไปเป็นคนข้างบ้านแทนแน่ๆ

ทีไอ้อาร์ตเตอร์ล่ะ

แท๊ปเล็ตพูดย้อนฉันด้วยสีหน้านิ่งสนิทราวกับมีแค่หน้าเดียว อาร์ตเตอร์มันเป็นเกย์เว้ย พ่อแม่ฉันก็รู้จักรักคุดเป็นตุ๊ดแม่ชอบ -0- ต่อให้ตายอาร์ตเตอร์มันก็ไม่เอาชะนีแบบฉันหรอก

อาร์ตเตอร์เป็นเพื่อนฉัน และเพื่อนฉันก็ไม่เคยยึดมือถือแบบนายด้วย

หนวกหูเป็นบ้า!”

นายน่ะสิน่าหนวกหู!”

ฉันเถียงเขากลับอย่างไม่ย่อท้อ เอาสิ ตายไปตรงนี้แหละ เอาให้สินชีพคาที่ไปเลย T^T

เขามองฉันโดยไม่แสดงสีหน้าอะไร ฉันก็ทำนิ่งใส่เขาเช่นกัน ฉันเห็นเขาขบกรามเบาๆ นายนี่มันน่ากลัวเป็นบ้า รุกฆ่าฉันขึ้นมาจริงๆ จะร้องแหกปากให้ถึงวินหน้าปากซอยเลยคอยดู

หิวแล้ว อยู่ๆ เขาก็เปิดประเด็นใหม่ขึ้นมาพูด และฉันก็ไม่ได้อยากรู้เลยด้วย ไปหาอะไรกินในครัวกัน

O_O อ้าว! บ้าหรือเปล่า อยู่ๆ ก็สลับอารมณ์มาบอกฉันว่าไปหาอะไรกินซะเฉยๆ เล่นทำฉันปรับโหมดตัวเองไม่ถูกเลยสิ

แท๊ปเล็ตเดินเข้าไปที่ห้องครัว และฉันก็เดินตามเขาเข้าไปติดๆ คนมันหิวเหมือนกันนี่นา ลืมเรื่องโทรศัพท์ไปก่อนเหอะ ของกินสำคัญที่สุด ณ ตอนนี้ - -* ห้องครัวกว้างใหญ่กว่าห้องนอนฉันถึงสองเท่า อุปกรณ์ครบคัน จัดวางเรียงเป็นระเบียบเรียบร้อย หยิบง่ายสะดวก ดูสบายตา น่าทำอาหารเป็นอย่างยิ่ง

ฉันหิวแล้ว นายทำสิฉันจะรอ

ฉันหันไปบอกแท๊ปเล็ตที่หันขวับมามองฉัน ทำเอาฉันขนตั้งชันไปชั่วขณะ

ใครบอกว่าฉันจะทำไม่ทราบ แท๊ปเล็ตตวัดหางตามาที่ฉันอีกครั้ง และมองฉันเหมือนหาเรื่อง เธอนั่นแหละทำซะ ฉันจะรอกิน

ฮ่ะ! ฉันทำเนี่ยนะ ฆ่าฉันลงหม้อจะง่ายกว่าไหม ฉันเคยจับกระทะจับตะหลิวมากกว่าจับเครื่องสำอางซะที่ไหนเล่า ลำพังเวลาฉันหิวก็มีอยู่สองอย่าง คือหนึ่ง เดินลงมากินอาหารข้างล่างคอนโดและสอง ให้เบสบอลทำอาหาร เพราะมันถนัดอยู่แล้ว เรื่องแม่ศรีเรือนน่ะ

ฉันทำไม่เป็น

เป็นผู้หญิงภาษาบ้าอะไรเนี่ย ทำอาหารไม่เป็น

เอ๊ะนาย คนทำไม่เป็นก็ไม่เป็นน่ะสิ

ยังไงเธอก็ต้องเป็น เพราะมานั่งๆ นอนๆ ที่บ้านฉันก็เท่ากับว่าเธอมาสบายฟรีไม่มีอะไรให้เดือดร้อน เธอน่ะ ต้องทำให้ฉันกินอีกสี่วันครึ่งกับอีกห้านาที รู้ไว้ด้วย

แท๊ปเล็ตยักคิ้วให้ฉันด้วยท่าทางกวนๆ บอกฉันทีเหอะ ใครเคยเถียงกับนายนี่ชนะได้มั้งไหม ฉันขอคารวะสักสามหมื่นที ในความศรัทธาหน่อยเถอะ

โอเค ได้! ฉันทำให้ก็ได้ แต่ถ้านายชักตายคาโต๊ะอาหารขึ้นมา แล้วอย่ามาว่าฉันไม่รับผิดชอบนะฉันท้าเขาขึ้น

ป้าสมรศรีครับ!!!” จู่ๆ แท๊ปเล็ตก็ตะโกนชื่อใครบางคนข้ามหัวฉันไป สักพักก็มีป้าแม่บ้านคนเดิมวิ่งเข้ามาในครัวด้วยความร้อนรน ป้าช่วยสอนยัยนี่ทำอาหารด้วยนะครับ ผมจะรออยู่ด้านนอก

ค่ะ คุณหนู ^^”

ป้าสมรศรี (เรียกตามแท๊ปเล็ต) หันไปตอบตกลงแท๊ปเล็ต ก่อนที่เขาจะเดินออกจากครัวไป ทิ้งให้ฉันอยู่กับป้าแกแค่สองคน ป้าหันมาส่งยิ้มให้ฉันดั่งนางสาวไทย ฉันก็ได้แต่ส่งยิ้มกลับไปให้ด้วยรอยยิ้มฝืนๆ

เออ... หนูทำอาหารไม่เป็นเลยนะคะ ^^;” ฉันก้มหัวให้ป้าสมรศรี

ไม่ยากหรอกค่ะ แปปเดียวเดี๋ยวก็ได้

ค่ะ ^^”

ฉันได้แต่หัวเราะแบบฝืนๆ ให้ป้าแกไป ดูฉันจะฝืนไปซะทุกอย่างเลยนะเนี่ย T^T ไม่เต็มใจอะไรมันสักอย่าง ฉันก็เกรงใจป้าเขาหรอกนะ เหมือนสอนหมาให้บินได้อะไรทำนองนั้น

ป้าลืมแนะนำตัวไปเลยจ๊ะป้าสมรศรีหันมายิ้มให้ฉันอีกครั้งด้วยท่าทางอ้อนน้อม ป้าชื่อสมรศรีราตรีมณีวรรณขยันทำมาหากินที่ดินเงินทองมะม่วงดองเชื่อมเพชรเกล็ดกะรัต ณ บางเผือกใหญ่ ^^”

“O[]O!” ชื่อเหรอนั่น!!!

เรียกสั้นๆ ว่าป้าสมรศรีจ๊ะ ^^”

เฮือกกก! ฉันถึงกับถอนหายใจทันทีที่รู้ว่าไม่ต้องเรียกชื่อป้าแกแบบเต็มยศ ถ้าให้พูดชื่อป้าแกเต็มๆ ฉันก็ไม่รู้จะหายใจทางบริเวณไหนหรอกนะ

ป้าสมรศรีคะ เออ...หนูขอเสียมารยาทถามอะไรหน่อยสิคะ

ฉันจับแขนป้าสมรศรีเบาๆ ขณะที่ป้ากำลังล้างผักกาดแก้วอยู่

ถามมาเลยจ๊ะ

แท๊ปเล็ตเขาอยู่บ้านนี้คนเดียวเหรอคะ

อ๋อ คุณหนูอยู่คนเดียวค่ะ ถ้าไม่นับรวมป้านะ แต่ป้าก็ไปพักที่บ้านที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากบ้านหลังนี้หรอกจ๊ะ คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายไม่ค่อยกลับบ้านนี้เท่าไร ท่านมีงานยุ่งมากแต่ก็ส่งเงินมาให้คุณหนูทุกอาทิตย์นะคะ

ฉันพยักหน้าให้ป้าแกไป ถึงว่าทำไมดูเป็นคนเผด็จการ ป่าเถื่อน ไร้ความปราณีต่อเพศสตรีและคนอย่างฉัน -__- เพราะโตมาด้วยตัวเองแบบนี้นี่เอง

เหอะ! เด็กมีปัญหาชัดๆ (เหมือนฉันเลย T_T)

แล้วแท๊ปเล็ตเขาเคยเอาใครมาอยู่ที่บ้านนี่หรือเปล่าคะฉันยังคงถามต่อ

อืม...มีนะคะ

ฉันว่าแล้ว นายนี่มันก็ผู้ชายทั่วไป ให้บ้านว่างไม่ได้เป็นต้องเอาสตรีเพศมาเกลือกกลิ้งสินะ

เหรอคะ

แต่ส่วนมาก ไม่สิ...ทุกครั้งจะเป็นกลุ่มเพื่อนคุณหนูน่ะค่ะ ถ้ามาก็มากันทั้งแก็งค์เหมือนมานัดรวมญาติอะไรประมาณนั้น กลุ่มเพื่อนคุณหนูนี่หล่อทุกคนเลยนะคะ หนูเคยเห็นหรือเปล่าจ๊ะ?

ป้าสมรศรีถามฉันกลับบ้าง อ้าว! ผู้ชายงั้นเหรอ นายแท๊ปเล็ตเอาผู้ชายมาด้วยงั้นเหรอ...

เอิ่ม...ทำไมฉันเห็นหน้าอาร์ตเตอร์ลอยไปลอยมานะ =,.=

หนูไม่เคยเห็นหรอกค่ะ ^^”

เอ๋? แปลกแหะ ถ้ารู้จักกับคุณหนูก็ต้องรู้จักเพื่อนคุณหนูด้วยสิจ๊ะ ป้าแกยังคงสงสัยในตัวฉัน

หนูเพิ่งรู้จักเขาค่ะ คืออย่างที่หนูบอก หนูเป็นแค่ผู้โชคดีที่ได้รางวัลมาเดตกับแท๊ปเล็ตแค่นั้นค่ะ :)”

ถึงสีหน้าป้าแกจะยิ้มรับเหมือนเข้าใจ แต่คิ้วป้าแกก็ขมวดเป็นปมคล้ายจะเป็นโบผูกกล่องของขวัญ ป้าแกจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ช่างเข้าเถอะ แค่รู้อย่างเดียวว่าบาโบคนนี้ปลงค่ะ บวชพระได้ บวชไปแล้วจริงๆ

ป้าสมรศรีจัดการสอนฉันทำต้มจืดหมูสับผักกาดแก้ว ของโปรดคุณหนูแท๊ปเล็ตของป้าเขาน่ะ กินยากกินเย็นลำเข็ญจริงๆ นะ อย่ากินมันเลยจะดีกว่ามั้ง ต้มจืดของคุณหนูต้องเป็นผักกาดแก้วสีเขียวนวลสดกรอบ ไม่มีฟกช้ำ ใบหยักเท่ากันสวยงาม ส่วนหมูต้องหมักข้ามวันข้ามคืน สับละเอียด อย่าให้มีกระดูกอ่อนเล็ดลอดออกมาให้เห็น วุ้นเส้นต้องเหนียวนุ่มกำลังดี อย่าเละหรือขาดเป็นลิ่วๆ

โธ่เว้ย! ไปซื้อกินง่ายกว่าไหมไอ้หัวบ๊วย! >__<;;!

 

 -------------------------------------------------------------------
24 / 12 / 12
:: อยุ่ต่อเลยได้ไหม อย่าปล่อยให้ตัวฉันป๊ายยยย~!
หอน - -* ยีนส์จะบอกความจริงบางอย่างว่า
"เฮ้! นิยายยีนส์ไม่ผ่าน 555"
ทำร้ายจิตใจกันเนอะ แต่ยังมานั่งหัวเราะได้ เพราะครอบครัวใจดีบอกว่า
ไม่เป็นไร ครั้งเอาใหม่ ^w^ ฮี่ๆ เสร็จตู 555
มาบทนนี้ดีกว่าที่ร้องเพลงอยู่ต่อเลยได้ไหม
เพราะยีนส์ชอบ เหมาะกับเรื่องนี้มากเลยอ่ะ ><
เหมือนเป็นการขอร้องให้นางเอกอยู่ต่อ กรี๊ดดดดด! อกอิแป้นจะหักในตาย ฮ่าๆ
อ่ะๆ ฝีมือของบาโบจะมายลโฉมให้แท๊ปเล็ตกินบทหน้า
ใครที่ชอบไม่ชอบบอกกันน้า ^^


เม้นโหวตให้ด้วยนะคร๊าบบบบ :3


 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

396 ความคิดเห็น

  1. #192 CYAUPI (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 19:21
    กว่าจะเสร็จ คงอีกนาน
    #192
    0
  2. #23 ปริ่ม: (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2555 / 00:20
    กว่าจะได้กินต้มจืด 5555
    #23
    0
  3. #22 เนย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2555 / 19:44
    เราไปอยู่แทนก็ได้นะบาโบ ^^
    #22
    0
  4. #21 SAM ' BUCK (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2555 / 16:11
    นั่นมันอาจเป็นเวลานรกสำหรับหล่อนนะบาโบ แต่สำหรับฉันมันคือเวลาสวรรค์!~~~
    #21
    0
  5. #20 l ฟิ $ u (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2555 / 21:42
    บาโบจะรอดมั้ยเนี๊ย 5555'
    #20
    0