►FIVE DAY FIVE MINUTE ◄ภารกิจพิชิตใจนายร้อนแรง! [THE END]

ตอนที่ 4 : ► INFINITY TAPLET :: Ch.2 ◄ Prize (?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    31 ธ.ค. 55





© Tenpoints!
 












2

Prize (?)

 

 

 

            คิดดูสิ! นายแท๊ปเล็ตหัวบ๊วยนั่นหลอนขนาดไหน หลอนจนสามารถเข้าฝันฉันได้เนี่ย ถ้าเมื่อคืนเบสบอลมันไม่ละเมอถีบตกเตียง ป่านนี้ฉันคงช็อกตายคาความฝันแหงๆ

            ติ้ง ติ้ง

            เสียงกดออดประตูหน้าห้องดังขึ้น ในขณะที่ฉันยังตะไบเล็บอันสวยงามของฉันอยู่ ใครมาหาตั้งแต่เช้า มายืมเงินแม่จะกระโดดถีบขาคู่โทษฐานทำให้ฉันอับจนยิ่งกว่าเดิม

            เบส แกไปดูสิใครมา

            ฉันหันไปสั่งน้องชายตัวเองที่ยังคงครองคอมพิวเตอร์ทุกยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วยความเมามันส์กับเกมส์ที่ฉันดูเท่าไรก็ไม่เข้าใจว่ามันคือตัวอะไร มีเขามีหางปล่อยไอเท็มบ้าบออะไรก็ไม่รู้ ดูรู้เรื่องได้ไง

ใช้ตลอดเลยวะ -*-“

ถึงปากมันจะบ่นแต่เท้ากับมือมันก็ไปหยุดอยู่ที่ประตูเป็นที่เรียบร้อย เบสบอลเปิดประตูห้องรับแขกผู้มาเยือนทันที ผู้ชายผมดกดำทำไฮไลท์สีควันบุหรี่นิดๆ ซอยปะต้นคอ ผิวขาวเนียนละเอียด หน้าตาน่ารักเหมือนผู้หญิง ริมฝีปากเคลือบเงาสีชมพู ส่งยิ้มมาให้ฉันด้วยสีหน้าขี้เล่น...

            อาร์ตเตอร์ เกย์บ้ากาม =__=

            หวาดดีฮ้า!!!” ว่าแล้วมันก็ส่งเสียงเจื้อยแจ้วไปรอบๆ ห้อง เหมือนกับจะมาประกวดทิฟฟานี่ พร้อมโบกไม้โบกมือไปมา ทำให้เบสบอลที่ยืนอยู่ตรงประตูถึงกับชะงักค้างไปเล็กน้อย

            มาก็เสียงดังเลยนะ ฉันแซวอาร์ตเตอร์ขึ้น ในขณะที่มันกำลังเดินมานั่งบนเตียงข้างๆ ฉัน แล้วนี่มีธุระอะไรเหรอ

            ไม่มีฮ่ะ ^^”

            อ้าวฉันขมวดคิ้วทันที

            แต่มาบอกข่าวดีนิดหน่อย โฮะๆ

            อาร์ตเตอร์ระเบิดเสียงออกมาอย่างบ้าคลั่งยังกับญาติจะบวชหรือประกวดเดอะสตาร์ได้ เฮ้อ ยิ่งมองหน้ามันก็ยิ่งเสียดายความหล่อเหลาและทรัพยากรผู้ชายบนโลกใบใหญ่ใบนี้เหลือเกิน เห็นทีต้องฉีดยาดักเจ้าเบสไว้ซะแล้ว (เป็นเกย์นะไม่ใช่เป็นโรค -*- :: อาร์ตเตอร์)

            ข่าวดี? ข่าวดีอะไรเหรอ แกจะไปตัดเจ้าอาร์ตี้ออกเหรอ ดีใจด้วยเว้ย T^T”

            ดูคำพูดกับสีหน้าของฉันที่ส่งไปให้มันสิ เข้ากันชะมัด ถ้ามันดันมาเป็นผู้หญิงเต็มตัว ตั้งแต่หัวจรด... เอิ่ม จรดตาตุ่ม รับรองได้ว่า ชาตินี้ผู้ชายที่ได้ขึ้นคำว่าสามีก็จะไม่ได้มาเซย์ไฮฉันแน่นอน

            บ้าเหรอยัยโบ -*- ข่าวดีที่ว่ามันเกี่ยวกับแกโดยเฉพาะ

            อาร์ตเตอร์เอามือมาโอบเอวฉันไว้พลางซบไหล่ฉันเบาๆ มีความสุขจังเลย!!! ถ้าให้ดีกว่านี้ ผู้ชายหน้าตาดีที่กำลังซบฉันอยู่ ไม่ได้เป็นเกย์ผีป่า ฉันแอบเห็นเบสบอลกำลังลูบแขนตัวเองไปมาด้วยสีหน้าเหยเก

เกี่ยวกับฉันยังไงอะฉันถาม

            เดี๋ยวบอก... แต่ไหนล่ะ หนังสือเคซี่บอยที่ฉันให้แกยืมอ่ะ ฉันขอกอดให้หายคิดถึงหน่อยสิ

            อาร์ตเตอร์แบมือมาทางฉัน นั่นจึงทำให้ฉันลุกขึ้นไปหยิบสิ่งที่มันต้องการทันที ฉันจัดการหยิบหนังสือที่มีผู้ชายร่างยักษ์ถอดเสื้อโชว์กล้ามทาน้ำมันเงาวับมาให้อาร์ตเตอร์ พอมันรับหนังสือไปปุ๊บมันก็ทำตาแวววาว แล้วจัดการกอดรัดฟัดเหวี่ยงหนังสือมันไปมาอยู่บนเตียงของฉัน

            ถ้าแกจะชอบขนาดนั้น

            แกอ่านจบหรือยัง

 อาร์ตเตอร์ถามฉันพลางชี้ไปที่หนังสือในมือมัน อืม จะบอกว่าอะไรดีล่ะ

เหมือนจะจบ ^^”

อะไรของแกเหมือนจะจบ

ฉันอ่านจบแค่บางเรื่อง แต่พอมาเจอคอลัมน์ที่มีนายแท๊ปเล็ตไรนั่น ฉันก็เลยปาใส่เบสมัน

เจ็บด้วยครับ!”

เบสบอลรีบฟ้องอาร์ตเตอร์ทันที อาร์ตเตอร์หันมามองฉันแล้วทำจมูกบานยกใหญ่เหมือนกับสงสัยอะไรบางอย่างจากตัวฉัน แกโกรธฉันใช่หรือเปล่า ที่ฉันปาหนังสือเล่มโปรดของแกน่ะ โฮก! ฉันขอโทษ T_T

แกปาหนังสือฉัน T0T”

ฉันไม่ได้ตั้งใจเว้ย แกจะโทษก็โทษแท๊ปเล็ตนู้น!”

โยนความผิดให้สุดที่รักฉันอีกแน่ะ

ดูมันค้อนฉันตาหลับตาเหลือก ลืมไปว่าใครก็ตามที่เป็นผู้ชายแล้วเรียนที่ราษฎรอำรุงตรี เป็นสามีเจ๊แกหมด ไม่รู้จะดีใจหรือสมน้ำหน้าพวกนั้นดี -__-;

ฉันไม่ชอบนายนั่น ตอบคำถามแต่ละข้อ แกดูมันตอบดิ

ฉันคว้าหนังสือจากมืออาร์ตเตอร์เปิดไปที่คอลัมน์คูลบอยที่มีนายแท๊ปเล็ต แล้วส่งไปให้อาร์ตเตอร์อ่าน

แววตาของอาร์ตเตอร์จากงอนๆ ก็กลับเปลี่ยนผันเป็นแววตาประกายระยิบระยับแวววับทันทีที่เห็นรูปแท๊ปเล็ต นี่ฉันให้แกอ่านที่นายนี่ตอบคำถามนะ ไม่ใช่ให้ดูรูป แกสนใจนิ้วที่ฉันชี้อยู่หน่อยสิเว้ย

หล่อมาก เทพบุตรดุจเทวดาเคียงข้างพี่โดม *0*

ถือซะว่า ฉันไม่ได้ชี้อะไรให้มันดูแล้วกันเนอะ -_-

แปปนะ สรุปแกมีข่าวดีอะไรจะมาบอกฉัน

ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องชวนอาร์ตเตอร์คุยเรื่องเดิมแทน ไม่งั้นมันคงเอาหัวมุดเข้าไปในหนังสือแน่ อะไรจะคลั่งขนาดหนัก

แกเห็นกระดาษที่แหว่งหลังคอลัมน์แท๊ปเล็ตไหม?

แล้วอาร์ตเตอร์ก็เปิดไปที่หลังคอลัมน์ของแท๊ปเล็ต แล้วยื่นให้ฉันดู กระดาษแหว่งไปครึ่งหน้ากระดาษ มันน่าจะเป็นรอยตัดจากกรรไกร เพราะดูจากคมกระดาษที่เหลือแล้ว มันดูเนียบเอามากๆ

ทำไมอะ อย่าบอกนะว่าแกกินไปน่ะ ฉันแขวะ

กินหัวแกน่ะสิ คนบ้าอะไรกินกระดาษ ไม่ใช่ปลวกแบบแกนะ ที่หิวเมื่อไรก็แทะหนังสือแทะประตู

นั่นไง มาเป็นชุดคอมโบยักษ์เลยให้ตาย ปากอาร์ตเตอร์ยิ่งกว่าจรวดเสียอีก พ่นคำด่าที่เจ็บและแสบซี๊ดมากจะบอกให้

ตกลงแกต้องการสื่ออะไร

ฉันตัดมันไปเพื่อชิงโชค…”

แล้วมันเกี่ยวกับฉันตรงไหน

ใจเย็นๆ สิ!” อาร์ตเตอร์หันมาดุใส่ฉัน นี่เพื่อนหรือพ่อยะ ฉันใส่ชื่อแก รูปแก ที่อยู่แก แล้วก็เบอร์โทรแกไป

เอาเฮ้ย! O[]O”

ไอ้บ้านี่ ไม่ถงไม่ถามเรื่องสุขภาพจิตฉันส๊ากกกกคำ! อยู่ก็เอาชีวิตฉันไปชิงโชคซะงั้น นี่คิดอะไรอยู่เนี่ยไอ้อาร์ตเตอร์!!!

ไม่ต้องเฮ้ย ของรางวัลเริศนะจะบอกให้

จริงเหรอ อะไรอ่ะ *___*”

ถึงจะไม่ได้เต็มใจกับการชิงโชคครั้งนี้ แต่ถ้ามีของรางวัลเด็ดๆ ฉันก็อยากได้นะเออ มันอาจจะเป็นแก้วแหวนเงินทองเพชรพลอย หรือบางทีอาจเป็นเงินล้านเหมือนฝางุงิตันก็ได้ ถ้าได้ขึ้นมาจริงๆ ฉันจะกระโดดหอมกระบาลเพื่อนคนนี้สักสี่ห้าที (ไม่ค่อยเลย - -*)

ได้เดตสุดหรู กินฟรี อยู่ฟรีที่บ้านของแท๊ปเล็ต ห้าวันห้านาที!!! ><”

โห! หรูมากอ่ะ ฉันจะได้...

เดี๋ยวนะ... เดตสุดหรู กับใครนะ T_T บอกฉันเหอะ ว่าฉันได้ยินเป็นได้แท๊ปเล็ตไปจิ้มที่บ้านเป็นเวลาห้าวันห้านาที หรือมันเป็นชื่อของไอ้หัวบ๊วยนั่นกัน?

บอกฉันที ฮือ!

ไม่ไป แกเอาไปเลยนะ ฉันไม่เอาแน่นอน ฉันเกลียดมันแกเข้าใจไหม ฉันปฏิเสธทันควัน

แกเกลียดแฟนเพื่อนไม่ได้นะ

ทำไมแกไม่ลงชื่อตัวเองไปเนี่ย ถามฉันมั่งไหม!!”

ตอนนี้อารมณ์ฉันคงเดือดปุดๆ ยิ่งกว่าน้ำร้อนที่เบสบอลมันต้มไว้กินมาม่าแล้วล่ะ ไม่เคยปรึกษาอะไรฉันเลยไอ้เพื่อนบ้านี่ แล้วดูของรางวัลที่ว่าสิ มันน่าแย่งอะไรเช่นนี้ เหอะ!

เขากำหนดว่าต้องเป็นผู้หญิงจริงๆ นี่นา ถ้าฉันเขียนชื่อฉันไป ก็โดนกระทืบไส้หักในตายกันพอดี

แกเลยเอาชื่อฉันส่งไปเนี่ยนะ

เอาน่า... ทนๆ ไปหน่อย แค่ห้าวันห้านาที

แต่มันเหมือน ห้าปีห้าชั่วโมงเลยนะเว้ย T__T”

รอยยิ้มแหยๆ ของคนข้างๆ ส่งมาให้ฉัน ต่างจากสีหน้าของฉันที่ตอนนี้บูดเบี้ยวดูไม่ได้ ราวกับคนมีทุกข์ ฉันมีจริงๆ นั่นแหละ มีทุกข์เพราะต้องมาเผชิญกับเจ้ากรรมนายเวรอย่างนายนั่น

แล้วแกรู้ได้ไงว่าฉันได้ฉันถามอาร์ตเตอร์ด้วยความอยากรู้ ขอเถอะ ขอให้เขาประกาศรายชื่อผิด เพี้ยงๆ

เจ๊ๆ มาดูนี่ดิ

ฉันกับอาร์ตเตอร์หันไปมองเบสบอลทันทีที่มันเรียกฉันให้ไปที่คอมของมัน อะไรเล่า ฉันกำลังเครียดอยู่ ไม่มีเวลาไปดูเลเวลเน่าๆ ของแกหรอกนะ

อะไร ฉันเดินไปที่โต๊ะคอมก่อนจะถามเบสมันด้วยสีหน้าเซ็งโลก

ในเพจหนังสือเคซี่บอยอ่ะ เขาประกาศรายชื่อผู้โชคดีที่ตอบคำถามโดนใจ ได้เดตฟรี อยู่ฟรีกับคูลบอยคนล่าสุด ทำไมมันมีรูปเจ๊กับรายชื่อเจ๊ด้วยอ่ะ คนเดียวเด่นๆ ด้วย

เบสบอลหันหน้าจอคอมมาให้ฉันเห็นชัดๆ และมันก็ชัดมากจนน้ำตาฉันไหล T^T ชื่อเล่น ชื่อจริง พร้อมรูปถ่ายอันโคตรอุบาทว์เด่นหลาอยู่หน้าเพจเคซี่บอย แถมยังมีคอมเม้นกัดจิกฉันสารพัด บ้างก็ยินดี บ้างก็ไม่เห็นด้วย ฉันล่ะรักคนไม่เห็นด้วยจริงๆ

ฉันแย่งที่นั่งและเมาส์จากเบสบอลทันที ก่อนจะเลื่อนดูเหตุผลว่าทำไมฉันถึงได้มันมาแบบง่ายดายเช่นนี้ อาร์ตเตอร์ค่อยๆ เดินมาข้างๆ ฉันอย่างเงียบๆ  แกทำอะไรไว้ฉันยังไม่เคลียร์นะ

ถ้าคุณมีเวลาแค่ 5 วัน 5 นาที คุณจะใช้เวลาเหล่านี้ทำอะไร?

ฉันอ่านหัวข้อคำถามที่ทางหนังสือตั้งคำถามเอาไว้ แล้วอาร์ตเตอร์แกตอบอะไรไปยะ ถึงกรรมการต้องเลือกฉันเนี่ย

ฉันเลื่อนหน้าจอเพื่อดูคำตอบของฉันทันที และแล้ว...

อยู่บนเตียงกับแท๊ปเล็ตสิคะ ^___^”

O_O!

อยู่บนเตียงกับแท๊ปเล็ตสิคะ...

อยู่บนเตียงกับอีตาหัวบ๊วยแช่อิ่มเนี่ยนะ!!!

ไอ้อาร์ต! แกตอบคำถามอะไรของแกเนี่ย

ฉันหันไปว๊ากมันทันทีที่อ่านจบ บุคคลที่โดนฉันเหวี่ยงได้แต่เกาหัวแก้เก้อ แถมยังส่งยิ้มหวานหยดย้อยจนน่าหมั่นไส้ให้ฉันอีก ฉันไม่ปราณีแกแล้วนะ ถ้าพ่อแม่ฉันเห็นเข้าฉันต้องถูกตราหน้าว่าเป็นผู้หญิง ใจแตกแหกกระเจิงระเบิดเทิดเถิงแน่ๆ แล้วดูเขาตัดสินสิ ขนาดตอบคำถามได้อุบาทว์แล้วนะ ยังเข้าตากรรมการอีก นี่อาร์ตเตอร์มันหื่นหรือกรรมการมันหื่นกัน!

แฮะๆ ก็ตอนนั้นฉันไม่รู้จะตอบอะไรนี่นา ฉันก็เลยตอบให้คล้องกับแท๊ปเล็ต ^^;”

บ้าเอ๊ย!”

อย่าอารมณ์เสียดิ ฉันรู้ดีน่าว่าอย่างแท๊ปเล็ตเขาไม่มาสนใจกับกิจกรรมของหนังสือหรอก บ้าหรือเปล่า ใครเขาจะเอาคนแปลกหน้าไปอยู่บ้านตัวเองกัน

ฉันหยุดคิดตามที่อาร์ตเตอร์พูด จริงสินะ คนอย่างนายนั่นสนใจใครซะที่ไหน ถ้าไม่มารับหรือทำกิจกรรมซะอย่างจะเป็นไรไป

แล้วห้าวันห้านาทีมันเริ่มวันไหน?

ฉันได้ไปหลบซ่อนตัวที่ไหนสักหนสักแห่ง

อีกสองวันนับจากนี้ แต่แกไม่ต้องห่วงหรอกน่า เชื่อฉันเถอะ เขาไม่มายุ่งกับแกหรอก รายนั้นหาตัวยากยิ่งกว่าผีกระสือ ถ้าแกได้เจอเขาแบบง่ายดายถือว่าดวงแกคือเนื้อคู่เขาแล้วล่ะ

อยากจะบอกจริงๆ เลยว่า ฉันเจอเขาแล้ว - -+ เจอแบบดีเสียด้วยสิ ดีมากเลยจ้า ^+++^ (กัดฟันพูดเต็มเหนี่ยว)

อืม ฉันจะเชื่อแกฉันพยักหน้าไป แล้วพยายามคิดในใจว่า... มันไม่มีอะไรหรอกน่า

เออ ฉันต้องกลับแหละ ต้องรีบไปซื้อหนังสือที่น้าดูด ครุครินะยะขึ้นปก เดี๋ยวมันจะหมดซะก่อน ฉันไปแล้วนะ

อาร์ตเตอร์พูดจบ มันก็เอาหนังสือมันไป พร้อมกับโบกมือบ๊ายบายแถมยังหันไปส่งจูบน้องฉันเป็นการส่งท้ายอีก

น้องฉันๆ -___-;”

แหม... นิดหน่อย ยิ่งโตยิ่งหล่อนะเรา เผลอเมื่อไรจะจับกดให้ยุบลงเตียงเลยนิ *0*

เจ๊คร้าบบบ ผีกระเทยน่ากลัว T[]T”

อาร์ตเตอร์ทำหน้างอนๆ นิดๆ ก่อนจะเปิดประตูออกจากห้องฉันไป ฉันล่ะสงสารน้องชายฉันจริงๆ ตอนนี้มันก็ได้แต่มุดหัวอยู่ในผ้าห่ม เพราะความกลัวอาร์ตเตอร์ เฮ้อ~

แต่ฉันว่าฉันสงสารตัวเองดีกว่า ไม่รู้จริงๆ ว่าอีกสองวันฉันจะต้องพบเจออะไรที่มันจะเปลี่ยนแปลงชีวิตฉันหรือเปล่า เอาเป็นว่าฉันจะเริ่มกรวดน้ำ สวดมนต์ภาวนา นั่งสมาธิ สัมปนา ปลูกต้นไม้ ดำน้ำ ดูปะการัง แล้วกัน มันคงช่วยให้ชีวิตฉันดีขึ้นมาบ้าง

มั้งนะ!

 

2 DAY LATER

(-__-;  ) (  ;-__-)’

มีใครตามฉันมาหรือเปล่า ไม่มีนะไม่มี~

เฮ้อ! ให้ตายเหอะ วันนี้เป็นวันที่ฉันรู้สึกหลอนผิดปกติ เจอคนนู้นคนนี้ ฉันก็คิดว่าเป็นทีมงานของหนังสือเกย์นั่นทุกที อย่างตอนนี้ที่ฉันต้องลงไปกินข้าวข้างล่างคอนโด ฉันก็หันซ้ายหันขวาตลอด ฉันไม่ได้บ้านะ ฉันแค่ไม่อยากได้ของรางวัลอันน่าหลอนชวนจิตดับอะไรนั่น

พ่อหนุ่มที่อยู่ข้างล่าง มันหล่อจริงๆ นะว่าไหม แหม... ถ้าเป็นพระเอกละครหลังข่าวฉันคงนั่งดูมันทุกวันแล้วเนี่ย

ฉันหันไปมองป้าแม่บ้านของคอนโดสองคนที่กำลังถูๆ ไถๆ แต่ไม่วายจะพูดเรื่องบางอย่างที่ทำให้ฉันถึงกับหูผึ่ง

แหมะ... ผู้ชายหล่อๆ แถวนี้มันหายากอยู่หรอกนะ เหอๆ

จะว่าไปเหมือนมารอรับแฟนเลยเนอะ ไม่เคยพบเจอหน้าคลาตาสักนิด ใครกันนะที่เป็นแฟนพ่อหนุ่มนั่น

ฉันไม่สนใจว่าป้าแม่บ้านเขาจะพูดอะไรเมาส์ใครต่อ เพราะตอนนี้ฉันหิวมาก จะลงไปเหมาสักสามสี่จานเหอะ ^0^

ฉันเดินลงบันไดจนมาถึงชั้นล่างสุด อ๋อ ไม่ต้องถามหรอกนะว่าทำไมฉันไม่ใช้ลิฟท์ เพราะฉันจ่ายค่าเช่าคอนโดแค่ 70% เพราะฉะนั้นห้ามใช้ลิฟท์ ถ้าฉันเผลอดันไปใช้เมื่อไร ค่าจ่ายคอนโดของฉันต้องท่วมท้นหนักกว่าเดิมแน่ๆ

O_O!!

เมื่อเท้าของฉันหยุดอยู่ที่พื้นคอนโดชั้นล่างสุด สายตาของฉันก็ดันไปเห็นผู้ชายคนหนึ่ง หุ่นสูงสมาร์ท สวมแว่นดำแบบเท่ๆ เขายืนกอดอกพิงรถยนต์สีดำคันหรูของเขา เมื่อฉันเพ่งพินิจดูดีๆ แล้ว นี่มัน....

LET GO!!!

พรึ๊บ!’

ฮือออ! T,,T พ่อแก้วแม่แก้ว ปู่ย่าตายายที่เคารพรัก วันนี้หลานทำบุญมาไม่พอ ดูสิ เจ้ากรรมนายเวรเกาะแขนหนูแน่นเชียว

ฉันที่กำลังจะหันหลังวิ่งกลับขึ้นบันได ก็ดันถูกมือของใครบางคนดึงแขนฉันไว้แน่น แรงยังกับช้างสิบเชือกมาฉุดไว้ ดึงเบาๆ ไม่เป็นหรือไง!

จะไปไหน

ฉันหันไปมองเขาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ทำไมทำหน้าดุยังกับแมวน้ำแบบนี้ล่ะ ฉันจะไปนอน ฉันหิวข้าวขอตัวไปนอนก่อน T^T (ประโยคเริ่มสับสน ฮือ)

อะไรของนายเนี่ย เรารู้จักกันเหรอ ปล่อยฉันฉันจะขึ้นไปข้างบน

เธอเพิ่งลงมาไม่ใช่หรือไง

ละ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายเล่า ฉันกำลังออกกำลังกาย =,,=”

ฉันแกะมือของแท๊ปเล็ตออกจากแขนฉันโดยทันทีที่พูดจบ ขอร้องล่ะ อย่ามาจับฉันไปทำกิจกรรมของหนังสือบ้านั่นเลย ฉันไม่ได้ส่งไป

เธอใช่ไหม ตาโบ๋

ตาโบ๋ O__O”

คนบ้าอะไรชื่อนั้นยะ อุบาทว์ตาย

แท๊ปเล็ตกรอกตาไปมา ก่อนจะล้วงบางสิ่งบางอย่างออกจากกระเป๋ากางเกง เขากางออกดูแล้วเงยหน้าพูดกับฉัน

บาโบ -__-;”

=[]= ชื่อฉัน! ชื่อฉ้านนนน! หูไม่ฝาดได้ยินชัดเจน

ฉันกลืนน้ำลายก้อนโตอย่างลำบาก แถมยังถูกกดดันด้วยสายตาจับผิดของเขาอีก บอกว่าไงดี บอกไปว่านั่นเป็นชื่อแม่บ้านคนนึงในคอนโดแห่งนี้จ้า

อ๊ากกก เครียด T,,T

ไม่รู้จัก ไม่ใช่ฉันนายจำผิด ฉันขอตัวก่อนนะ

ฉันหันหลังเพื่อเตรียมจะขึ้นบันได แต่จู่ๆ นรกขุมไหนไม่รู้ ดันส่งน้องชายสุดที่รักของฉันที่กำลังเดินลงมาจากบันได...

ยะ อย่าพูดชื่อฉัน!!! O[]O

อ้าว พี่โบกินข้าวเสร็จแล้วเหรอ ^^”

หน้าตาซื่อๆ ผสมโง่เขลาตามแบบฉบับหนูเบสบอลมองมาที่ฉันสลับกับแท๊ปเล็ต เท้าของฉันหยุดกึกนิ่งอยู่กับที่ไม่กระดิกไปไหน แกลงมาทำไมตอนนี้ ลงมาตอนที่ไม่ต้องการแก!

ชื่อโบ? -__-;”

ฉันค่อยๆ หันไปมองแท๊ปเล็ตที่ตอนนี้จ้องหน้าฉันแบบไม่ละสายตา แต่จะดีมากถ้าเบสบอลมันไม่เสล่อลงมายืนข้างๆ ฉัน

พี่แท๊ปเล็ตหรือเปล่าครับ ^^” ฉันหันขวับไปมองเบสบอลที่เอ่ยชื่อบุคคลตรงหน้าเหมือนรู้จักกันมาก่อน พี่มาทำอะไรแถวนี้ครับ แล้วเป็นเอกเป็นไงบ้างครับพี่

เป็นเอกที่ว่าก็คือ เพื่อนของเบสบอลอีกคนที่ตอนนี้ย้ายโรงเรียนไปแล้ว ไม่ได้อยู่ที่เซนต์คาเบล่า เห็นเบสบอลพูดให้ฟังบ่อยๆ น่ะ

ก็ดีแท๊ปเล็ตตอบเบสบอลสั้นๆ ก่อนจะเลื่อนสายตามาจ้องฉัน แฟนเหรอ?

เฮ้ย! ไม่ใช่ครับ โห นรกกินหัวตายเลย นี่พี่สาวแท้ๆ ของผมครับ ชื่อ บาโบ’”

แกเน้นคำหลังทำไมวะ T^T

บาโบ...แท๊ปเล็ตทวนอีกครั้ง

ครับ พี่บาโบพี่สาวแท้ๆ ของผมเลย

หึ!”

ซะ ซวยแล้ว T[]T

 

 



 

 -------------------------------------------------------------------------------
16 / 12 / 12

:: อัพบทที่สอง :) อีกประมาณเจ็ดวันจะรู้ผลพิจารณา
เรื่อง Choice Of Heart แล้วนะครับผม ^^
ใครที่ยังไม่ได้อ่าน ไปอ่านน้า เป็นคู่ของเป็นเอก+ไอยู
มีแท๊ปเล็ตอขงเราด้วยจะบอกให้ 555

บทนี้อาร์ตเตอร์ออกมา =,,=
ออกมาแบบอลังการเลยเป็นไง
ถ้าขาดเจ๊แกไป คงไม่มีทางให้บาโบแกต้องพบเจอความซวยหรอก เหอๆ
เม้นกันด้วยน้า ใครที่ยังไม่แอดแฟบ แอดเลย แอดไว้ไม่เป็นไรหรอก
อ่านไม่อ่าน ขอให้แอดไว้ประดับบารมีเป็นศรีแก่ชาติสักนิด 555

เม้นสักนิดสักหน่อย อย่าปล่อยให้คอยเม้นเลย :)


 

 








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

396 ความคิดเห็น

  1. #270 ICCube (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2556 / 12:19
    555 พอดีเลย โดนจับได้ คริๆๆ
    #270
    0
  2. #168 ` วังเวอเวย์ [?] (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 00:31
    อะไรอ่ะ ?
    #168
    0
  3. #167 ` วังเวอเวย์ [?] (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 00:31
    อะไรอ่ะ ?
    #167
    0
  4. #19 เนย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2555 / 11:55
    เบสบอลน่ารักอ่ะ^^

    อ่านไปหัวเราะไปตลอดเลยอ่ะตอนนี้ 555 สนุกมากค่ะ
    #19
    0
  5. #18 l ฟิ $ u (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 20:25
    รู้สึกเหมือนเบสบอล ตั้งใจเน้นชื่อคุณพี่สาวมากเลย แอบเอาคืนป่ะเนี๋ย 5555'
    #18
    0
  6. #17 Juni'June (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 18:14
    อั๊ยยะ บาโบ เจอเนื้อคู่แล้วล่ะมั้งเนี่ย มาอัพต่อไวๆนะคะ อ้อไรเตอร์ อัพ fake marriage บ้างนะคะ อยากอ่านต่อแล้วง่ะ
    #17
    0
  7. #16 โอ้ววว มายก๊อด!! (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 14:23
    อัพ ให้อ่านอีก น้า ค้า!!!
    #16
    0