►FIVE DAY FIVE MINUTE ◄ภารกิจพิชิตใจนายร้อนแรง! [THE END]

ตอนที่ 3 : ► INFINITY TAPLET :: Ch.1 ◄ The Jinx Day.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,307
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    31 ธ.ค. 55




© Tenpoints!
 











1

The Jinx Day.

 

 
 

 

โป๊ก!

"โอ๊ย! เจ๊...ปาหนังสือใส่หัวผมทำไมเนี่ย เจ็บชะมัด"

ฉันชำเลืองตามองน้องชายตัวเองนามว่า เบสบอล ที่กำลังคลำหัวปรอยๆ พร้อมกับบ่นฉันยกใหญ่ หลังจากที่ฉันปาหนังสือสำหรับเกย์ที่มีหน้าปกล่อแหลม โชว์ซิกแพ็กงามๆ กระแทกเป้าตาของฉันตั้งแต่แรกเห็น อย่าเด็ดขาด! ที่จะคิดว่าหนังสือเล่มนี้เป็นของฉันน่ะ ของอาร์ตเตอร์เพื่อนสนิทสุดที่รักของฉันต่างหาก เอิ่ม...มันเป็นเกย์น่ะ เกย์ที่คลั่งไคล้ผู้ชายยิ่งชีพ โดยเฉพาะผู้ชายในรั้วโรงเรียนราษฎรอำรุงตรีที่มันตั้งอยู่ตรงข้ามกับโรงเรียนฉัน ของโปรดอาร์ตเตอร์เขาเลย -__-;

ถ้าถามว่าทำไมต้องปาหนังสือบ้านั่นด้วย... ตอนแรกฉันก็อ่านเพลินอยู่หรอก แต่พอเปิดมาอ่านคอลัมน์ที่สัมภาษณ์อีตาแท๊ปเล็ตขี้เป็ดอะไรนั่น มันก็ดันยั่วโทสะของฉันขึ้นมาซะดื้อๆ ผู้ชายบ้าอะไรตอบคำถามกวนบาทาชะมัด หน้าตาก็ดีนะ แต่ตอบคำถามไม่ได้เข้ากับใบหน้าอันงดงามของเขาเลยสักนิด ถามจริงเหอะ ใครบังคับเขามาหรือเปล่า?

"หมั่นไส้เว้ยยย!"

"อ้าวเจ๊! ผมนั่งตีดอทเกมส์ของผมอยู่เฉยๆ ก็หมั่นไส้ผมซะงั้น เจ๊กินน้ำตาลมากเกินไปหรือไง?"

โป๊ก!

ไม่ใช่แค่หนังสือแล้วล่ะ คราวนี้ฉันคว้ากระป๋องแป้งที่ตั้งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปาไปที่หัวน้องชายของตัวเองอย่างแม่นยำดั่งกับจับวาง คนนะไม่ใช่แมวกินน้ำตาลถึงจะดุน่ะ (ผมหมายถึงหมาต่างหาก -..- ::เบสบอล)

ฉันชื่อ บาโบ เรียนที่เซนต์คาเบล่าปีสุดท้ายแล้ว เกรด 12 น่ะ ^0^ อีกไม่กี่เดือนฉันก็จะก้าวเข้ามหาลัยซะที ฉันดูมีความสุขมากเลยแหละ ที่จะได้มีชีวิตที่อิสระสักที จะได้ไม่ต้องตื่นเช้าตรู่ ขึ้นรถไฟฟ้าไปกับน้องชายตัวแสบ ที่สำคัญฉันจะได้ไม่ต้องมาอยู่คอนโดเท่ารูจิ้งจกแบบนี้ซะที - -* เพราะฉันจะทิ้งมันไปอยู่คอนโดกว้างๆ ใหญ่ๆ ที่ใกล้มหาลัยที่สุด

แค่คิดฉันก็มีความสุขแล้ว โหะๆ

"ผมเจ็บนะเจ๊ ปาอยู่ได้"

"แล้วแกจะพูดกวนประสาทฉันทำไมล่ะ"

"กวนตรงไหนวะ"

"ทุกตรงที่แกเปิดปากพูด"

"ผมเถียงเจ๊ไม่เคยได้อยู่แล้วนี่ T^T"

ว่าแล้วมันก็หันไปที่หน้าจอคอมของมันดั่งเดิม ที่จริงเวลานี้มันควรจะไปซ้อมบีบอย ไปเต้นชักดิ้นชักงอ แถวๆ หน้าห้างหรือไม่ก็ลานกว้างที่ไหนสักแห่งไม่ใช่เหรอ... ทำไมวันนี้มันถึงอยู่ติดคอนโดกัน น่าแปลกและน่าเหลือเชื่อ

"แกไม่ไปซ้อมเต้นเหรอเบส?" ฉันถาม

"ไม่อ่ะ ผมขี้เกียจ ที่สำคัญไอ้อ้วนกลมมันไปเที่ยวญี่ปุ่น ผมไม่อยากไปซ้อมกับพิกเล็ตมันแค่สองคน รำคาญมัน"

อ้วนกลมที่เบสบอลมันพูดถึง ก็คือหัวหน้ากลุ่มมันนั่นแหละ ส่วนพิกเล็ตก็คือเพื่อนของเจ้าเบสบอลมัน มันก็สนิทกันนะ แต่ที่เบสมันไม่ชอบก็คงเป็นเพราะพิกเล็ตมันเป็นคนขี้แกล้งน่ะสิ

น้องฉันมันยอมคนอยู่แล้ว -_-;

"อืม...งั้นแกอยู่เฝ้าห้องไปแล้วกัน" ฉันลุกขึ้นก่อนจะรวบผมแบบลวกๆ แล้วคว้ากุญแจมอเตอร์ไซด์เบสบอลใส่กระเป๋า "เดี๋ยวฉันมา"

"เจ๊จะไปไหน ฝนมันใกล้ตกแล้วนะ O_O"

ฉันมองไปที่หน้าต่างทันทีที่เบสบอลบอก ท้องฟ้าสีเทาครึ้มเป็นรางบอกว่ามันใกล้จะโปรยเม็ดฝนลงมาไม่ช้าแน่นอน ทำไงดีอะ ฉันจำเป็นต้องรีบไปซื้อสิ่งๆ นี้จริงๆ นะ เพราะไม่วันพรุ่งนี้ก็คืนนี้เนี่ยแหละ ศึกแดงเดือดปุดๆ ทะลักทะลวงต้องมาเยือนเซย์ฮัลโหลฉันแน่นอน =w=

"ฉันไปแค่แปปเดียวมันคงไม่กระหน่ำใส่ฉันหรอกน่า"

"งั้นผมฝากซื้อนมด้วยนะ อ๋อ แล้วก็บัตรเติมเกมส์ผมด้วย ^^"

"ไหนล่ะเงิน?" ฉันแบมือรอรับ

"เงินในกระเป๋าเจ๊ไง"

"อีเด็กกระหัง!!"

"รุนแรงมาก ฟ้องปวีณาแน่ ^0^"

-__-; ด่ามันยังไม่กระทบกระเทือนไส้ติ่ง เด็กนี่พ่อแม่ไม่สั่งสอนหรือไงยะ เฮ้ย! พ่อแม่เดียวกัน =[]= (ว่าแล้วก็สาปส่งตัวเองลงนรกไปทีนึง)

ฉันละความพยายามที่จะไม่ทำร้ายน้องตัวเอง แล้วหันมาหยิบเงินบนหัวเตียงแทน ก่อนจะเปิดประตูแล้วลงลิฟท์ไปข้างล่างทันที ฉันเดินตรงไปที่ลานจอดรถมอเตอร์ไซด์สีแดงดำที่จอดเป็นสง่าราศีอยู่คันเดียวโดดๆ

ครืดดดดดดด!

นี่เสียงฟ้าร้องหรือเสียงรถสิบล้อคว่ำกัน?

ฉันเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ดูท่าทีแล้วมันจะไม่สู้ดีนัก เซเว่นใกล้แค่นี้เองกลัวอะไรไปยัยบาโบ ขอให้ฉันซื้อของเสร็จก่อนแล้วแกค่อยกระหน่ำลงมาที่หัวฉัน โอเคไหม?

 

แหมะ

อืม... ดีมาก -__-; ที่มันหยดมาแค่หยดเดียว นั่นจึงเป็นสัญญาณเตือนว่าให้ฉันรีบซื้อของเร็วๆ เสียที ฉันไม่มัวภาวนาฟ้าฝน รีบจัดการซื้อของที่จำเป็นและของที่เบสบอลฝากซื้อ เมื่อจัดการของทุกอย่างเสร็จ ฉันก็รีบขึ้นมอเตอร์ไซด์ทันที

ครืดดดด~! เปรี้ยง!!

=[]= จะตายไหม? ฟ้าผ่าแรงขนาดนี้ แถมฉันยังอยู่บนตัวมอเตอร์ไซด์ที่มีแต่เศษเหล็กล้วนๆ ขออย่าได้ผ่ามากลางมอเตอร์ไซด์ฉันก็พอ

ซู่!!!

ทันทีที่เท้างามๆ ของฉันพ้นจากพื้นพร้อมกับการบิดคันเร่งเต็มเหนี่ยว จู่ๆ จากหยดน้ำที่หยดลงบนหัวฉันแค่หยดสองหยด คราวนี้มันเทลงมากระหน่ำซัมเมอร์เซลล์เลยทีเดียวเชียว

ไอ้ฝนบ้า! ที่ฉันบอกว่าให้ฉันซื้อของเสร็จก่อน ฉันหมายถึงว่า กลับถึงคอนโดแล้วต่างหากเล่า ไม่เข้าใจคำพูดฉันหรือไง T^T

ยังไงซะฉันก็ต้องพาร่างเปียกๆ กับมอเตอร์ไซด์เน่าๆ คันนี้ให้ถึงคอนโดสินะ ป่านนี้เบสบอลมันคงนั่งหัวเราะแบบสะใจอยู่หน้าคอมไปเรียบร้อย ทำไมฉันต้องมาขี่รถตากฝนในสภาพอุบาทว์เช่นนี้วะเนี่ย

ซ่า!!!

>0<; ไม่ไหวแล้วเว้ย!!

ทั้งซู่ทั้งซ่าเลยเว้ย! ไอ้เสียงซู่ฉันพอทำใจได้ เพราะมันเกิดจากธรรมชาติที่ลงโทษฉันเมื่อไม่นานมานี้ แต่ไอ้ซ่านี่สิ...มันเกิดจากฝีมือคนเฮงซวยเพียงคนเดียวเท่านั้น!

ฉันรีบบิดมอเตอร์ไซด์ตามรถยนต์สีดำคันหรูที่วิ่งไปแบบช้าๆ กินลมชมวิวอยู่สินะ -__-^ หน็อยยย~ ขับรถเหยียบโคลนเน่าๆ บวกกับน้ำที่นองอยู่บนถนนมาโดนฉันงั้นเหรอ ไม่ดูตาหมาตาแมวหรือไงว่ามีคนขี่มอเตอร์ไซด์หน้าสวยรวยเสน่ห์อยู่ริมถนนทั้งคนน่ะ!

ในตอนนี้ฉันคงไม่ห่วงเรื่องเปียก เรื่องสวยแล้วล่ะ ห่วงศักดิ์ศรีอันสูงส่งของฉันมากกว่า เสื้อราคาแพงที่สุดในตลาดนัดเปียกยังพอแห้งได้ แต่มาเลอะโคลนอันเหม็นสาบด้วยนี่รับไม่ได้อย่างแรง - -* ฉันพยายามขี่มอเตอร์ไซด์ขนาบข้างรถยนต์คันนี้ แล้วจัดการเอื้อมมือไปเคาะกระจกอย่างบ้าคลั่ง ฉันก็กลัวตายเหมือนกันนะ ถ้าเกิดไอ้บ้านี่หักพวงมาลัยเบียดฉันขึ้นมา มันอาจทำให้ฉันลงไปนอนกลิ้งยิ้มแฉ่งรับแสงตะวันหลังฝนตกก็ได้ใครจะไปรู้

แล้วฉันมาแช่งตัวเองทำไมวะ =,,=

ดีที่มันไม่เป็นอย่างที่ฉันคิด เจ้าของรถหยุดจอดนิ่ง ก่อนที่ฉันจะหยุดจอดตามติดๆ แน่จริงลงมาเปียกด้วยกันสิยะ

กระจกด้านคนขับถูกเลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นผู้ชายผมดกดำซอยสั้นแต่ถูกเซตให้ดูดีและเนี้ยบจนผู้หญิงอย่างฉันอาย ดวงตาดุจดั่งเหยี่ยวบินโฉบเฉี่ยวชำเลืองมองฉันด้วยแววตานิ่ง จมูกโด่งเข้ากันกับริมฝีปากเชิดน่าจูบดูเย้ายวนชวนน่าจับกด เอิ่ม... ฉันเคลิ้มอะไร -__-

แต่หมอนี่หน้าตาคุ้นๆ แหะ?

มีปัญหาอะไร?

คำพูดคล้ายหาเรื่องถูกตอกเข้าที่หน้าฉันเต็มๆ ความหล่อที่นายมีมันหมดไปเลยตั้งแต่นายเปิดปากพูด ฉันไม่มีปัญหาหรอก นายน่ะสร้างปัญหาเองต่างหากเว้ย!

นายขับรถภาษาอะไรฮะ! เหยียบน้ำกับโคลนริมถนนกระเด็นมาโดนฉันเนี่ย

ฉันชี้ที่เสื้อตรงบริเวณที่มันโดนโคลนให้นายนี่เห็น แต่ก็ไร้ประโยชน์ นายนี่มองตามนิ้วของฉันก็จริงแต่ก็ยักไหล่เหมือนไม่รู้ร้อนรู้หนาว เขาพ่นลมหายใจพลางส่ายหน้าเป็นการบอกว่า นี่มันเรื่องไร้สาระชัดๆ

จะเอาค่าเสียหายว่างั้น?

หน็อย~ เห็นว่าฉันเห็นแก่เงินเหรอ บ้านฉันก็มีกิน ไม่จำเป็นต้องมาเอาเงินจากคนแบบนายหรอกโว๊ย!

ไม่! แค่นายลงจากรถ มาเปียกแบบฉันนี่

ลงไปเปียกเนี่ยนะ เหอะ! ไม่มีอะไรเล่นแล้วหรือไง

เขาเหยียดมุมปากขึ้นสูง แล้วเสมองไปที่อื่นอย่างเบื่อหน่าย

งั้น... นายก็ขอโทษฉันซะ

ทำไมต้องพูดให้คนแบบเธอด้วยไม่ทราบ

ก็นายทำฉันเลอะเทอะเปรอะเปื้อน!”

ไหนล่ะหลักฐานว่าฉันเป็นคนทำเธอ...

นายนี่เอียงคอถามฉัน แววตาเต็มไปด้วยชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่ หลักฐานงั้นเหรอ...

ไม่มี!”

หึ! ฉันก็บ้าจอดรถเพื่อคุยกับคนว่างงานอย่างเธอ ไร้สาระชะมัด

เขาบ่นเสร็จก็เลื่อนกระจกปิดทันที เฮ้ย ได้ไงเนี่ย ทำฉันเลอะเทอะ แม้แต่คำขอโทษก็ไม่มีเลยหรือไง นายมันเห็นแก่ตัวจริงๆ เลย!

นี่! เปิดกระจกมาคุยกับฉันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้ ฉันไม่ได้ว่างงานนะ

เขาไม่ฟังฉันสักนิด กลับเหยียบคันเร่งไปซะเฉยๆ เกือบลากตัวฉันไปด้วยแน่ะ ไอ้ฝนบ้านี่ก็ตกจัง T__T

แต่มีรึว่าฉันจะยอมแพ้ง่ายๆ ฉันจัดการสตาร์ทมอเตอร์ไซด์ แต่ผลออกมาก็คือ...

ไม่ติด!

T^T ทำไมวันนี้ฉันถึงซวยซ้ำ ซวยซ้อน ซวยๆ แบบนี้นะ

เอี๊ยด!

*0* รถยนต์ของนายนั่นถอยหลังกลับมาที่เดิมอีกครั้ง...

นายจะช่วยฉันใช่ไหม ที่จริงนายก็คือคนดีศรีหนุ่มหล่อ แห่งประเทศไทย นายไม่ใจร้ายใจดำ นายจะ...

พรึ๊บ!

-__-?

ฉันมองเสื้อคลุมชุดสูทสีดำที่ถูกนายนี่โยนใส่หน้าฉันเต็มๆ โยนมาทำไม? ถ้าจะให้ฉันเอาไปเป็นผ้าเช็ดบาทา ฉันจะรับเป็นการด่วน!

คิดว่าใส่เสื้อขาวมายั่วฉันได้เหรอ แล้วเขาก็สวมแว่นตากันแดดสีชาด้วยท่าทางชิวๆ เอาไปคลุมซะ ฉันสงสารลูกตาชาวบ้านเขาน่ะ เห็นเธอในสภาพนี้มันอุบาทว์ลูกตาสิ้นดี

แล้วรถยนต์ผู้งามงอนก็เคลื่อนตัวไปโดยไม่ย้อนกลับมาอีกเลย เอาไปคลุมงั้นเหรอ ไอ้บ้าเอ๊ย! ใครเขาจะตั้งใจใส่เสื้อขาวออกมาตอนฝนตกกันล่ะ ฉันไม่ได้ใส่มายั่วนายสักหน่อย ฉันใส่อะไรมันก็เรื่องของฉัน ใครสั่งให้นายดูเล่าไอ้หัวบ๊วย!

แล้วมอเตอร์ไซด์...

T[]T ฉันต้องเข็นมันกลับจริงๆ เหรอเนี่ย!!!

 

ฮ่าๆ เจ๊สภาพดูไม่จืดเลยอะ ><”

ฉันกะไว้แล้วว่ามันต้องหัวเราะฉันแน่ๆ และก็เป็นไปตามคาด มันหัวเราะซะฉันเสียความมั่นใจไปสามปีเต็ม

เพราะไอ้หัวบ๊วยนั่นแหละ!

หยุดหัวเราะเดี๋ยวนี้เลยไอ้เบส -__-“ ฉันหันไปสั่งมันทันที

คร๊าบผม ^0^”

ฉันคว้าผ้าขนหนูที่วางอยู่บนเตียงขึ้นมาเช็ดหัวด้วยความบ้าคลั่ง ถ้าหัวหลุดได้มันคงกลิ้งเป็นแตงโมไปแล้ว อารมณ์เสียสุดๆ ปีนี้มันเป็นปีชงของฉันหรือไงนะ ปีของความซวยมาเยือนชัดๆ

มอเตอร์ไซด์ ฉันทิ้งไว้ข้างทางนะ

ฉันโยนกุญแจมอเตอร์ไซด์ให้เบสบอล ในขณะที่มันยังนอนอ่านการ์ตูนอยู่บนเตียงด้วยท่าทางชิวๆ

อ้าวเจ๊ ทำไมทำแบบนั้นอะ

ฉันขี้เกียจเข็น อีกอย่างมันสตาร์ทไม่ติด ฝนก็ตกลำบากฉันเปล่าๆ

ฉันตอบเบสบอลไป ก่อนจะนั่งลงตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง คิดดูสิ ครีมที่ทาไว้หนาเตอะ ต้องไหลเยิ้มไปพร้อมสายฝนฟรีๆ ไม่คุ้มค่าเอาซะเลย

เจ๊ แต่ระยะทางจากเซเว่นมาคอนโดมันแค่นี้เองนะ

ลำพังฉันเดินเปียกฝนก็ลำบากอยู่แล้วนะ ฉันต้องเข็นรถของแกมาด้วย มีหวังฉันต้องตายก่อนบวชพระแหงๆ

เจ๊บวชได้ซะที่ไหนเล่า

ฉันยกตัวอย่างเว้ย!”

ฉันเถียงกับน้องชายตัวเองอยู่สักพักใหญ่ แต่สุดท้ายคนที่แพ้ก็คือมันนั่นแหละ ฉันก้มลงเก็บหนังสือของอาร์ตเตอร์ที่นอนแอ้งแม้งอยู่ที่พื้นด้วยน้ำมือของฉันไม่กี่ชั่วโมงก่อน เหอะ! เปิดคอลัมน์ที่มีอีตาแท๊ปเล็ตนั่นแล้วยิ่งโมโหกว่าเดิม ถ้าเป็นหนังสือของฉัน ฉันคงฉีกกระจายเอาไปทำถุงกล้วยแขกขายแล้ว โทษฐานทำฉันหมั่นไส้

แต่เดี๋ยวนะ... เมื่อฉันมานึกอะไรขึ้นได้บางอย่าง ฉันก็รีบเปิดไปที่หน้าคอลัมน์เฮงซวยนั่นทันที เฮือก! =[]= ตอนแรกฉันก็คิดไปเอง ว่านายหัวบ๊วยนั่นหน้าตาละม้ายคล้ายใครคนนึง แต่ตอนนี้ไม่ใช่คล้ายแล้วล่ะ นี่มันแท๊ปเล็ตชัดเจนแจ่มแจแด่มแจ่มว้าว!

ว่าแล้วฉันก็...

โป๊ก!

เจ๊ปาหนังสือใส่หน้าผมทำไมอีกเนี่ย T^T”

ไม่ไหวแล้ว! แค่เกลียดในหนังสือฉันก็ถือว่าสุดยอดแล้วนะ พอมาเจอตัวเป็นๆ ใกล้ๆ ระยะประชิดแบบนี้ มันยิ่งย้ำซ้ำเติมความมั่นใจให้ฉันเข้าไปยกใหญ่ ว่านายนั่นน่าให้เกลียดขนาดไหน

อย่าให้เจออีกนะ!

แม่จะ...จะ...จะ

วิ่งหนีใส่เกียร์ร้อยยี่ให้ดู โธ่!!!












--------------------------------------------------------

11 / 12 / 12
:: ฮัลโหลวววว~
^___^ ขอทักทายกันก่อนเลยว่า... อัพบทที่1แล้ว
ตอนแรกมาอัพให้ 30% เพราะดันขี้เกียจกลางทาง ไม่อัพดีกว่า
บทนี้ใช้ Word ด้วย ไฮโซเนอะ ^^
ขอบอกเลยว่า คอมเรานั้น ยังไม่มี Word ตามเดิม
แต่อันนี้ยืมข้างบ้าน - -* มันจนขนาดหนักอ่ะ คิดดู
บทนี้ :) แท๊ปเล็ตโผล่ด้วย สุดยอด
โผล่มาง่ายๆ จนตกใจเลยว่า เอ๊ะ! แท๊ปเล็ตเหรอ?
ใช่แล้ว แท๊ปเรามีรถยนต์ด้วย หรูซะ -__-;
นางเอกเราในช่วงแรก จะเป็นงี้แหละ อย่าเพิ่งไปเกลียดมันนะ 555
มันติ้งต๊องออกแนวรั่วหน่อย ก็อย่าไปถิอสา
บทหน้าใครรออาร์ตเตอร์.... เดี๋ยวเจอกัน ^0^


เม้น + โหวต
เพื่อคุณงามความดีตามหน้าตา เอิ้กกกก






ผมไม่กลัวพี่สาวหรอก :: เบสบอล

(เหรออออ =,.=)


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

396 ความคิดเห็น

  1. #388 @ Aprodite & Kaji @ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 17:36
    เพิ่งมาเจอเรื่องนี้ นางเอกด่าน้องมันมาก5555
    #388
    0
  2. #371 OilNy_BabyExoFan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2556 / 13:52
    อย่างฮาอ่ะ เจ๊บาโบบ้าบอคอแตก 55+
    #371
    0
  3. #269 ICCube (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2556 / 12:06
    555 มาตอนแรกก็ทะเลาะกันสะแล้ว 
    #269
    0
  4. #221 Rinkomaw (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2556 / 17:12
    บาโบด่าฮามาก ; . . ; สงสารเบส 
    #221
    0
  5. #166 ` วังเวอเวย์ [?] (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 23:54
    สนุกกกกกๆๆๆ >< ตาโบ๋ 5555
    #166
    0
  6. #15 l ฟิ $ u (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 17:49
    สงสารเลสบอลอ่ะ ไม่ได้ทำอะไรให้ก็โดนหนังสือปาใส่หน้าตลอด 5555'
    #15
    0
  7. #13 เนย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2555 / 21:09
    เบสบอลน่ารักน่าแกล้ง^^
    #13
    0
  8. #12 moonแอนนา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 19:29
    55สงสารคุรน้องที่สุดเลย T^T //เคยโดนมาล่ะ
    #12
    0
  9. #11 Juni'June (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 18:40
    สงสารน้องหนูเบส 55 โดนพี่ปาหนังสือใส่ซะงั้น
    แท็ปเล็ตน่ารักอ่ะ สุภาพบุรุษสุดๆ - -"
    มาอัพต่อไวๆนะคะ

    #11
    0