►FIVE DAY FIVE MINUTE ◄ภารกิจพิชิตใจนายร้อนแรง! [THE END]

ตอนที่ 19 : ► INFINITY TAPLET :: Ch.17 ◄ Handwriting.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,829
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    9 มิ.ย. 56



© Tenpoints
















  

 

17

Handwriting.

 

 

 

“อ่ะ! เอาไปดูดิ”

ฉันยื่นกระดาษความลับของแท๊ปเล็ตแผ่นที่สองให้อาร์ตเตอร์ดู คนตรงหน้าฉันรับมันไปแบบสงสัยนิดๆ ก่อนจะกวาดสายตาอ่านอย่างตั้งใจ ตอนนี้ฉันกับอาร์ตเตอร์นั่งอยู่ตรงโต๊ะหินอ่อนในโรงเรียน ฉันนัดมันมาที่นี่เองแหละ มันคือสถานที่ที่เงียบที่สุดในเวลานี้แล้ว

“ฉันว่าต้องเป็นคนรอบๆ ข้างแกแน่ๆ คงเป็นคนอื่นไปไม่ได้”

“ฉันถามไอ้เบสมันแล้ว มันก็ปฏิเสธหน้าตายตลอดอ่ะ”

“แล้วแท๊ปเล็ตล่ะ?

แท๊ปเล็ต? เหอะ! คนอย่างนายนั่นน่ะนะจะเอาความลับของตัวเองมาบอกกับฉัน ที่สำคัญเขาคงไม่มีทางรู้หรอกว่าฉันมีกระดาษความลับของเขาอยู่ ก็มันอยู่ในกระเป๋ากางเกงฉันตลอดนี่นา

“แกคิดว่าเป็นนายนั่นอย่างงั้นเหรอ?

“ถูก บางทีเขาอยากจะให้แกรู้ความลับของเขาอะไรบางอย่าง เลยแอบมาเขียนใส่กระดาษแผ่นนี้ไว้”

“แต่เขาไม่รู้นี่ ว่าฉันมีกระดาษความลับของเขาอยู่?

“บางทีตอนแกเผลอเขาอาจจะแอบเห็นก็ได้ ^^”

แอบเห็น?...ถ้าตอนฉันนอน...กางเกงตัวที่ฉันใส่กระดาษความลับเอาไว้ ฉันก็ใส่มันนอนไปด้วย...บางทีเขาก็อาจจะเห็น หรือว่ามันอาจจะตกตอนฉันนอนอยู่...

ถ้าเป็นอย่างที่ฉันคิด มันก็อาจจะจริงอย่างที่อาร์ตเตอร์พูด!

“แล้วฉันจะทำยังไงดี ที่ฉันจะสามารถรู้ความลับข้อสุดท้ายนี้ได้ล่ะ ตอนนี้ฉันปวดหัวคิดอะไรไม่ออกแล้ว”

“เฮ้อ~” อาร์ตเตอร์ถอนหายใจยาวเป็นกิโลเมตร แล้วมองหน้าฉันอย่างหน่ายๆ “ห้าวันห้านาทีที่แกได้อยู่กับเขามา มันทำให้แกรู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขาบ้างในความลับสองแผ่นนี้”

ฉันเลิกคิ้วสงสัยและนึกไปสองอาทิตย์ก่อน เท่าที่จำได้ฉันก็รู้...

“เขาชอบกินต้มจืด แพ้พริก เขาเป็นพ่อบ้าน เขาชอบไอพอด เขามีเพื่อนชื่อปาล์ม เขาเต้นโคฟเวอร์...”

“…”

“เขามีแฟนชื่อมาร์ตี้...”

ความลับสุดท้ายที่ฉันรู้มา แม้แต่คิดฉันยังไม่อยากจะคิดเลย!

“ข้อสุดท้ายที่แกพูดมา มันคือความลับมั่วๆ จากเมเนเจอร์ถ่ายแบบของคนอื่น!”

“เขาสองคนเป็นแฟนกันจริงๆ”

“มันเป็นไปไม่ได้บาโบ!

O_O ฉันสะดุ้งตกใจไปทันทีที่ได้ยินเสียงผู้ชายแหบพล่าดุฉันเสียงดังใส่ฉันที่ฉันเถียงเขาไป นี่มันไปกินแฟ๊บที่ไหนมาหรือเปล่า ทำไมดุอย่างนี้ล่ะ T^T

อาร์ตเตอร์มองหน้าฉันด้วยท่าทางเลอะละ ก่อนจะตบปากตัวเองหนึ่งทีเหมือนเป็นการทำโทษตัวเอง ก่อนจะหันมายิ้มแห้งๆ ใส่ฉัน

“แก...เป็นอะไรหรือเปล่าอาร์ตเตอร์ ดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยนะ”

“คะ คือ...ฉันอยากให้แกเชื่อคำพูดฉันมากกว่า ไอ้ความลับข้อที่ฉันจดมันมามั่วๆ โดยไม่ไตร่ตรอง”

“แกก็ไม่ควรจดมันมาตั้งแต่แรกนะ -___-“

“เออๆ ฉันขอโทษ แต่ฉันอยากให้แกเชื่อฉัน มันไม่มีวันแน่นอนที่มาร์ตี้จะเป็นแฟนกับแท๊ปเล็ต ก็มาร์ตะ...”

“O_O!”

ฉันจ้องอาร์ตเตอร์ทันทีที่จะได้ยินความลับใหม่ๆ จากปากอาร์ตเตอร์ แต่พอเจ้าตัวรู้สึกว่าฉันจับผิดมากไป ทำให้อาร์ตเตอร์หยุดคำพูดนั้นลงอัตโนมัติ ทำไมล่ะ? มาร์ตี้เป็นแฟนแท๊ปเล็ตไม่ได้เพราะอะไรกัน!

“ก็อะไร..”

“ไม่มีอะไร เอาเป็นว่าแกลบความลับนั้นออกจากสมองไปเลย ห้ามจดจำมันไว้เด็ดขาด แล้วจะเสียใจ”

-*- บ้าจริง ก็ฉันได้ยินมาจากยัยมาร์เองแท้ๆ ว่ายัยนั่นเป็นแฟนกับแท๊ปเล็ต แล้วอย่างนี้จะไม่ให้ฉันเชื่อได้อย่างไงกัน

“เออ...ว่าแต่แกถามความลับที่ฉันรู้มาทั้งหมดไปทำไมอ่ะ มันช่วยให้ฉันรู้ความลับข้อสุดท้ายหรือไง”

“เปล่า”

“อ้าว -___-“

“แต่มันช่วยให้ฉันรู้ว่า แท๊ปเล็ตยังไม่ได้พาแกไปที่สวนเกษตรสถานที่โปรดของเขา”

“สวนเกษตร?

“ใช่! แกอยากเห็นสถานที่ที่เก็บความลับขั้นสุดยอดของเขาหรือเปล่าล่ะ?

อาร์ตเตอร์ถามฉันด้วยสีหน้าจริงจัง รอยยิ้มสะกดนั่นทำเอาใจฉันวูบไปนิดๆ ถามอะไรแปลกๆ ว่าอยากเห็นสวนเกษตรบ้าๆ นั่นหรือเปล่า ขอบอกได้เลยว่า...

“อยาก! ไปตอนนี้เลย!

 

ณ สวนเกษตรหลังโรงเรียนราษฏร์อำรุงตรี

ที่นี่แหละสวนเกษตร ที่ลับของแท๊ปเล็ตอาร์ตเตอร์เอ่ยทันทีที่มาถึง

ฉันมองไปรอบๆ บริเวณสวนเกษตรที่ว่านี่ ถ้ามองออกไปนอกกำแพงก็จะเห็นยอดตึกห้างสูง ห้างที่ฉันชอบมาเที่ยวบ่อยๆ นี่คงเป็นสถานที่ที่เหมาะสมแก่การโดดเรียนมากที่สุดเลยสินะ

ไม่เห็นมีอะไรเลย มีแต่ต้นไม้ใหญ่กับกำแพงข้างๆ สวนเกษตรเนี่ย =___=”

มันน่าจะมีอะไรให้ค้นนะ ฉันว่าฉันไปดูตรงต้นไม้ใหญ่นั่น ส่วนแกไปดูตรงกำแพงไป เผื่อจะพบร่องรอยการทิ้งหลักฐานอะไรไว้มั้ง ประมาณว่า เขาเคยมาปะจิงโก้กับผู้หญิงที่นี่ >.,<”

ไอ้บ้า! แกนี่หื่นชะมัดเลยวะอาร์ตเตอร์ -___-“

ฉันตีไหล่อาร์ตเตอร์ไปหนึ่งทีเพราะเขาดันพูดอะไรที่มันทะลึ่งๆ ออกมา อาร์ตเตอร์ปัดมือไล่ให้ฉันไปยังกำแพงของสวนเกษตร ฉันจึงพยักหน้ารับมันไปตามคำสั่งของเพื่อนรัก ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าฉันเกิดบ้าจี้มาที่นี่เพื่ออะไร เอาเถอะ! ความลับข้อสุดท้าย มันอาจทำให้ฉันหายสงสัยอะไรในหลายๆ อย่าง

ฉันเดินไปยังกำแพง และเดินมองไปที่กำแพงเรื่อยๆ กำแพงสีขาวถูกพวกนักเขียนมือบอนใช้ปากกาเมจิกเขียนเลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปหมด ในขณะที่ฉันกำลังอ่านข้อความบนกำแพง จู่ๆ สายตาของฉันก็พลันไปเห็นแผ่นกระดานสีน้ำตาลขนาดใหญ่พิงอยู่ที่กำแพงนั้นอย่างเด่นหล่า

ห้ามออกก่อนได้รับอนุญาตจากแท๊ปเล็ต

ลายมือนี่มัน....

อาร์เตอร์! แกมาดูอะไรนี่สิ

ฉันเรียกอาร์ตเตอร์ที่กำลังเดินรอบต้นไม้อย่างใจเย็น คนถูกเรียกสะดุ้งไปนิดๆ ก่อนจะหันมามองฉันแล้วเดินตรงมาที่ฉันอย่างสงสัย

มีอะไรแก O_O”

ลายมือที่อยู่บนกระดานนี่เหมือน...ฉันรีบกางกระดาษความลับของแท๊ปเล็ตในมือมาดูแล้วส่งให้ผู้ชายข้างๆ เหมือนความลับข้อสุดท้ายที่ฉันกำลังหามันอยู่!”

จริงๆ ตอนแรกฉันก็ไม่อยากจะเชื่อหรอกนะ ว่าเจ้าตัวจะมาเขียนความลับของตัวเองลงกระดาษใบนี้ แต่ตอนนี้ความเชื่อของฉันเริ่มเต็มร้อยเปอร์เซนแล้วล่ะ

เออ...เป็นอย่างที่ฉันเดาไว้ไม่มีผิดเลยวะ...แล้วนี่มันกระดานปิดอะไรเนี่ย

อาร์ตเตอร์ไม่พูดจารีบเลื่อนกระดานแผ่นนี้ออกจากกำแพงทันที พอกระดานแผ่นนั้นเลื่อนออก สิ่งที่ฉันและอาร์ตเตอร์เห็นเป็นอันดับแรกก็คือรูกำแพงขนาดกว้าง ที่สามารถเอาคนออกไปได้ตั้งหนึ่งคน ฉันค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งและมองลอดรูนี้ไป ฉันก็พบกับห้างที่อยู่ฝั่งตรงข้ามและเป็นห้างที่ฉันมาเที่ยวบ่อยๆ ซะด้วยสิ

นี่เขามีที่โดดเรียนส่วนตัวหรือไงกัน -*-

นายนั่นลงทุนทุบกำแพงโรงเรียนเพื่อสร้างเป็นที่โดดเรียนอย่างนั้นเหรอ?

มันอาจจะมีอยู่แล้วก็ได้ ประมาณว่าเขาพบมันเป็นคนแรก ก็เลยเก็บไว้เป็นสถานที่ส่วนตัวอะไรทำนองนี้

แต่ฉันก็ยังไม่หายสงสัยอยู่ดี ว่าเขาต้องการให้ฉันรู้เรื่องอะไรบางอย่างหรือเปล่า แล้วทำไมไม่ยอมบอกฉันมาตรงๆ

แกกล้าไปถามเจ้าตัวเขาไหมล่ะ?

ให้ฉันไปถามอย่างนั้นเหรอ...ถ้าเขาอยากบอกกับฉันตรงๆ ป่านนี้เขาคงบอกไปแล้ว ไม่ต้องมาแอบเขียนใส่กระดาษแผ่นนี้ให้ยุ่งยากหรอก เชื่อฉันสิ แถมวันก่อนยัยมาร์ยังขู่ฉันไว้สารพัดว่าห้ามเข้าใกล้แท๊ปเล็ต ที่สำคัญฉันพูดไม่ดีไว้กับนายนั่นด้วย จะให้ฉันกล้าไปพบหน้าเขายังไงล่ะ

แกพาฉันกลับคอนโดเถอะ

แล้วแกไม่..."

ฉันไม่อยากรู้ความลับของนายนั่นแล้ว

แต่...

กลับกันเถอะนะ...

 

ฉันทิ้งมันไปแล้ว...

ใช่! ฉันทิ้งกระดาษความลับบ้าๆ นั่นที่ทำให้ฉันเป็นบ้าไปแล้ว ถ้าฉันยิ่งอยากรับรู้มากเท่าไร ฉันเหมือนยิ่งทำร้ายใจตัวเองมากเท่านั้น ฉันกลับมาใช้ชีวิตแบบปกติ ทะเลาะกับน้องชายทุกวัน ปาของทุกอย่างใส่มันแบบไร้สาเหตุ และนั่งดูนิตยสารที่ฉันชอบอ่านประจำ ฉันทำได้!

ผมไปซ้อมเต้นเดี๋ยวนี้ ไม่เจอพี่แท๊ปเล็ตเลยอ่ะเจ๊

ฉันทำได้!!!

แล้วผมก็ไม่ค่อยเห็นพี่แท๊ปเล็ตจะมาหาพี่ปาล์มเลย...

ฉันทำได้เว้ย!

สงสัยพี่แท๊ปเล็ตคงลาออกจากวงการเต้น ไปมีแฟนแล้วมั้ง

โธ่เว้ย!!!!!”

โป๊ก!

ไปตายซะไอ้น้องเฮงซวย!

ฉันคว้าหนังสือแล้วเล็งไปที่หัวน้องชายของตัวเอง ก่อนจะเหวี่ยงแรงทั้งหมดไปที่หัวนั่นอย่างชำนาญ =___= ไอ้บ้าเอ๊ย! คนอุส่าห์จะลืมนายนั่นแล้วยังจะมาเป่าหูเรียกชื่อนายนั่นทำไมอยู่ได้ ฉันจะทำไม่ได้เพราะมันเนี่ยแหละ ให้ตาย T^T

เจ๊...ผมเจ็บ หัวแตกแล้ว T[]T!!!” มันคลำหัวตัวเองปอยๆ ก่อนจะแหกปากโวยวายยกใหญ่

มันไม่ตายหรอกไอ้เบส!”

เจ๊กินน้ำตาลมากไปอีกแล้ว ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ ผมแค่พูดถึงพี่ทะ...

หุบปาก!”

ง่า TT”

ฉันจะลงไปกินข้าวข้างล่างคอนโด ดูแลห้องด้วย

ฉันคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นมาสะพายแล้วหันไปมองเบสบอลที่ยังคงบีบน้ำตาดราม่าไม่เลิก

ผมไปด้วยนะ

ไม่ต้อง!”

แง่ว T^T”

เดี๋ยวฉันซื้อมาฝาก เฝ้าห้องไป!”

ฉันปัดมือไล่เบสบอลที่กำลังจะลุกขึ้นมาจากเก้าอี้คอมฯ ถ้าขืนเอามันไปกินข้าวด้วย มันคงจะพ่นชื่อนายนั่นตั้งแต่ก้าวออกจากห้องยันลงไปข้างล่างเลยมั้ง ให้ฉันได้กินข้าวแบบสบายใจเถอะ!

ฉันลงมาข้างล่างคอนโดและกะจะเดินไปที่ร้านอาหารที่เป็นที่นิยมของคนในคอนโดนี้ ที่จริงก็นานๆ ทีแหละนะที่ฉันจะได้มากินข้าวข้างล่าง มีแต่มาม่ากับอาหารสำเร็จรูปต่างๆ นั่นแหละ ที่ฉันจะสวาปามได้ทุกเมื่อ ฉันที่กำลังก้าวลงจากบันไดขั้นสุดท้าย สายตาก็ดันเผลอไปมองเห็นผู้หญิงร่างสูงสง่า ที่ใส่ฮูดสีดำกับกางเกงขาสั้นเผยให้เห็นขาเรียวสวย เธอใส่แว่นดำเพื่อปกปิดใบหน้าของตัวเอง เท้าที่ใส่ส้นสูงหลายนิ้วกำลังเดินตรงมาที่ฉันดั่งเป็นจุดเป้าหมายไว้อยู่แล้ว...ฉันจำยัยนี่ได้ดีแม้จะปกปิดหน้าตาก็ตาม!

มาทำไมกัน!

ยัยมาร์ตี้เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน ก่อนจะเอาเอาหมวกฮูดขึ้นมาคลุมหัว ทำให้เธอดูลึกลับยิ่งขึ้น เหอะ! อย่าบอกนะที่ปกปิดขนาดนี้เพราะกลัวคนเห็นว่าเป็นนางแบบ...บอกไว้ก่อนเลยว่า คนแบบเธอไม่มีใครเขารู้จักหรอก ยกเว้นก็แต่ฉัน! ที่รู้จักคนแบบเธอดี!

สบายดีไหมบาโบ ยัยมาร์ตี้เขยิบเดินเข้ามาหาฉันอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้ฉันต้องถอยหลังขึ้นบันไดไปหนึ่งก้าว ฉันมาดีน่า ไม่ต้องกลัว

เธอจะมาห้ามปรามอะไรฉันอีก ขอบอกก่อนเลยว่า ฉันเลิกยุ่งกับเขาไปแล้ว

เธอแน่ใจเหรอบาโบ!”

จุ่ๆ มาร์ตี้ก็ดันกระแทกเสียงขึ้นเสียงดัง จนฉันตกใจเบิกตากว้าง...ผู้หญิงตรงหน้าใช้มือเรียวสวยบีบที่คางฉันไว้ แรงบีบค่อยๆ แรงขึ้นเรื่อยๆ หน้าของฉันเริ่มชาเพราะแรงบีบ ทำให้ฉันสะบัดหน้าหลบจนสุดแรง ยัยนี่มันโรคจิตชัดๆ

เป็นบ้าอะไรของเธอน่ะมาร์ตี้!”

แกมันมีดีอะไร หน้าตาก็งั้นๆ สู้ฉันก็ไม่ได้เลยสักนิด! แท๊ปเล็ตคงหูตาไม่ค่อยดีน่ะสินะ ถึงต้องรักแกจนไม่เหลียวกลับมามองฉันน่ะ!”

อ๋อ...ที่ลากตัวเองมาถึงที่คอนโดฉัน เป็นเพราะเรื่องไร้สาระเรื่องนี้งั้นเหรอ แล้วนี่จะมาหาเรื่องฉันด้วยการอ้างเรื่องแท๊ปเล็ตอีกสินะ บ้าบอสิ้นดี! ฉันไม่พบไม่เจอเขามาเกือบหนึ่งอาทิตย์แล้ว ยัยนี่จะตามมารังควานอะไรฉันอีก

ฉันไม่ได้คุยกับเขามาเกือบอาทิตย์หนึ่งแล้ว

ถึงแกจะไม่ได้คุย ไม่ได้เจอเขา เขาก็ยังเพ้อถึงแก!”

เธอช่วยหยุดเสียงดังแล้วพูดดีๆ กับฉันได้ไหมมาร์ตี้!”

ฉันที่กลั้นอารมณ์ความรู้สึกไม่ไหว ก็ถึงกับระเบิดตัวเองออกมาใส่ยัยมาร์ตี้ไปหนึ่งที คนรอบๆ คอนโดหันมามองที่ฉันและมาร์ตี้ แต่ผู้หญิงตรงหน้าฉันกลับไม่มีทีท่าว่าจะอายเลยสักนิด ยัยมาร์ดึงข้อมือฉันทันทีที่ฉันจะหันหลังกลับไปข้างบนคอนโด ยัยนี่นับวันยิ่งดูน่ากลัวขึ้นทุกวัน ไม่สิ! ยัยนี่น่ากลัวมาตั้งแต่วันแรกพบแล้ว

ให้ฉันพูดดีๆ กับคนแบบแกอย่างนั่นเหรอ

เธอก็บอกฉันดีๆ สิ ว่าฉันไปทำอะไรให้เธอ แท๊ปเล็ตกับฉันเลิกลาต่อกันตั้งแต่วันหมดกิจกรรมนั่นแล้ว

ถ้าแท๊ปเล็ตยังคงเลิกรักแกไม่ได้ ฉันก็คงจะอยู่เฉยไม่ได้เหมือนกัน

เธอจะทำ...

ฉันขอโทษด้วยนะ แกมันตัวมารในชีวิตฉัน!!!”

พลั๊ก!

แรงของผู้หญิงร่างสูงที่ยืนอยู่ได้ใช้ฝ่ามือทุบเข้าที่ท้ายทอยของบาโบอย่างจัง ร่างบางของบาโบลงสู่พื้นอย่างว่าง่าย มาร์ตี้ได้แต่ยิ้มเหยียดเยาะอย่างได้ชัด ในหัวเธอตอนนี้ได้แต่คิดหาวิธีกำจัดผู้หญิงที่เป็นเสี้ยนหนามหัวใจของเธอ เธอเฝ้าตามคอยตื้นแท๊ปเล็ตมาตลอดเกือบห้าปีเต็ม แต่จู่ๆ เธอก็ต้องมาเสียคนรักที่สุดของเธอไปเพียงเพราะผู้หญิงหน้าโง่เพียงคนเดียวที่แท๊ปเล็ตเพิ่งเจอเธอได้ไม่ถึงเดือน

แกได้หายไปจากชีวิตแท๊ปเล็ตแน่ บาโบ!”
 



[ Taplet Talk ]

-- นี่ผมนั่งคิดถึงยัยนั่นมากี่วันแล้วนะ เฮ้ย! ไม่ใช่ ไม่ได้คิดถึงซะหน่อย ผมหมายถึง...เอ่อ...เออๆ คิดถึงก็คิดถึง แต่นั่นมันก็ไม่ได้ทำให้เบื่อไปกว่าการที่ต้องมานั่งฟังมาร์ตี้พูดเกาะแกะผมทุกๆ ห้าชั่วโมงหรอก ผมก็ได้แต่บ่ายเบี่ยงหลบหน้าเธอตลอด พูดง่ายๆ ว่าผมรำคาญนั่นแหละ ตั้งแต่ที่ผมรู้นิสัยที่แท้จริงของเธอ ผมก็มักจะขออยู่ห่างๆ เธอตลอด คนอันตรายอยู่ใกล้ไปก็มีแต่สิ่งอันตรายเข้ามาในชีวิต แต่วันนี้ค่อยดีไปอย่าง :) ผมไม่เจอมาร์ตี้เลยตั้งแต่เช้า~

ติ้ง~ ต๋อง~

ผมหันไปมองที่หน้าบ้านทันทีที่ได้ยินเสียงออดหน้าบ้านดังขึ้น อย่าบอกนะว่าไอ้ที่ผมดีใจว่าจะไม่เจอมาร์ตี้ไปเมื่อกี้มันคือความฝันอันลมๆ แล้งๆ ของผมน่ะ! ให้ตายเถอะ! คนบ้าอะไรตายยากชะมัด! แล้ววันนี้ป้าสมรศรีก็ลาไปเที่ยวซะด้วย =___= คนทำหน้าที่เปิดประตูคงหนีไม่พ้นผมสินะ

แต่ผมก็ได้แต่บ่นในใจ เท้าของผมก้าวออกจากบ้านไปที่หน้าบ้านเป็นที่เรียบร้อย ผมเลื่อนประตูรั้วหน้าบ้านรับแขกที่มาเยือน แต่พอผมเห็นหน้าแขกเท่านั้นแหละแทบอยากจะเลื่อนประตูหนีบหน้ามันให้รู้แล้วรู้รอด

เหอะ! ตัวซวยเข้าบ้านผมตั้งแต่เช้าเลย

แกมาทำไม -___-“

มาทักทายวิศวะ ผู้คุ้นเคย ^^”

ฉันไม่มีเวลาว่างมานั่งคุยหรือมาทักทายอะไรกับแก

ยืนก็ได้ ^^”

อยากจะเอาเท้าเขี่ยหน้ามันเล่นจริงๆ เว้ย!

ผมส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ในขณะที่ผมตัดสินใจจะปิดประตูรั้วใส่หน้ามัน มันก็ดันใช้มือดันประตูหน้าบ้านผมอย่างง่ายดาย ตกลงมันมาเพื่อกวนเบื้องล่างหรือมาเพื่อให้ผมประสาทกินเล่นกัน

จะพูดอะไรก็พูด

อย่ายุ่งกับบาโบอีก ^^”

เสียใจวะ ผมยิ้มใส่มันจนมันชะงักไปนิดๆ ข้อนี้ฉันทำไมได้

แกมีมาร์ตี้แล้วไง! จะมายุ่งอะไรกับแฟนชาวบ้านวะ!”

ฉันเชื่อว่ายัยนั่นไม่ใช่แฟนแก! ส่วนมาร์ตี้มันคือข้อแลกเปลี่ยนวันนั้นแค่วันเดียว

แกรู้ได้ไงว่าบาโบไม่ได้เป็นแฟนฉัน เธอออกจะปลื้มฉันออกหน้าออกตาซะขนาดนั้น

ตอนนั้นใช่ แต่ตอนนี้ฉันดูออก ว่ามันไม่ใช่

มันโคตรหลงตัวเองเลยวะ! ผมดูบาโบออกว่าตอนนี้เธอไม่ได้ปลื้มมันออกนอกหน้าแบบแต่ก่อน คงเป็นเพราะเห็นธาตุแท้ของมันตอนไปถ่ายแบบคราวก่อน ภาพที่มันสร้างมา มันทลายไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว

ไม่แน่นะ บาโบอาจจะแค่หยิ่งใส่ฉันเพราะชอบฉันเหมือนที่แกหยิ่งใส่บาโบในตอนแรกไง มุกมันเก่าและตลกนะว่าไหม?

ไอ้เปอร์!”

ผมง้างหมัดขึ้นสูงเพราะความโมโห แต่ไม่ทันที่ผมจะส่งหมัดไปที่หน้ามัน จู่ๆ มันก็ชูไดอารี่สีดำที่ผมตามหามันเมื่อสองอาทิตย์ก่อนขึ้นมา...นี่มัน...

กว่าจะขู่ป้าสมรศรีมาได้เล่นเอาเหงื่อท่วมตัวเลยแหะ

แก!”

แกตามหาไอ้สิ่งนี้อยู่สินะ ขอโทษด้วยนะที่แอบเอามาโดยไม่ได้ขอเจ้าของเสียก่อน เอาเป็นว่าวันนี้ฉันขออย่างเป็นทางการแล้วกัน

ว่าเสร็จมันก็เก็บไดอารี่สีดำของผมใส่กระเป๋าเสื้อฮูดของมันทันที ตอนนี้หัวของผมเริ่มเดือดจนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ นี่มันฆ่ากันทางอ้อมชัดๆ!

แกต้องการอะไรกันแน่ไอ้เปอร์! แกคงไม่ได้มาเพราะเรื่องบาโบหรอกใช่ไหม

เฮ~ ฉลาดเป็นบ้า ว่าแล้วทำไมถึงสอบได้ที่หนึ่งมาตลอด ฮ่าๆ

แกต้องการอะไร! ตั้งแต่เด็กจนตอนนี้แกก็ยังตามรังควานฉันไม่เลิก บอกฉันสิวะ!”

ผมเดินออกไปจากประตูรั้วหน้าบ้านแล้วดึงคอเสื้อมันอย่างโมโห ผมคับแค้นใจมานานพอแล้ว ผมไปทำอะไรให้มันกันนะ มันถึงต้องจองล้างจองผลาญผมมาตลอด 18 ปีเต็มเนี่ย!

พ่อแกไง!!”

“…” พะ...พ่องั้นเหรอ

แม่ฉันเสียใจจนตรอมใจตายเพราะใครกันล่ะ! ถ้าไม่ใช่พ่อของแก

พ่อฉันไปเกี่ยวอะไรวะ! อย่าพูดอะไรพล่อยๆ ได้ไหม!”

หึ! สายเลือดชั่วๆ ของพ่อแกมันอยู่ในตัวฉันตั้งครึ่งนึง...ตอนที่แม่แกท้องแกอยู่ ฉันขอถามแกหน่อยสิ...

“…”

ว่าพ่อแกควรจะหาความสุขในกามได้จากที่ไหน?

“…”

ถ้าไม่ใช่แม่ฉันน่ะ!!!”

“…”

นะ นี่มัน...เรื่องอะไรกันวะ!!

เพราะแบบนี้ไงแกถึงไม่ควรมีความสุข แกควรไม่ได้อะไรจากใครเลย แม้กระทั้งของขวัญ คำยกย่องและคนรัก!”

ผมค่อยๆ ปล่อยมือออกจากเสื้อมัน ที่มีคนบอกผมมาเสมอว่าผมไม่ใช่ลูกคนเดียวนี่มันเป็นเรื่องจริงเหรอ...แล้วทำไมผมต้องมีพี่น้องเป็นสายเลือดเดียวกับมันด้วย!!!

ทำแบบนี้แกคิดว่าแกมีความสุขมากหรือไงไอ้เปอร์!”

ถึงอย่างนี้ไง ฉันถึงมาหาแก

แกจะ...

พาแกไปจากโลกนี้ หายไปจากชีวิตของฉันซะ!”

พลั๊ก!

แรงกระแทกจากไปเปอร์ถูกส่งไปที่ต้นคอของแท๊ปเล็ตอย่างจัง ร่างของแท๊ปเล็ตค่อยๆ ลงสู่พื้นอย่างช้าๆ ดวงตาของเขาค่อยๆ ปิดดับและมืดลงเพราะสลบจากแรงกระแทก ไปเปอร์เหยียดมุมปากอย่างได้ชัย การเริ่มต้นแก้แค้นไม่ใช่แค่นี้ แต่มีอีกหลายอย่างที่เขายังไม่ได้คิดบัญชีกับแท๊ปเล็ต...

ถ้าเขาได้เห็นแท๊ปเล็ตเห็นบาโบตายไปต่อหน้า...

มันคงทรมานและสะใจน่าดู!!!

 

 

 

 



 









----------------------------------------------------------------------
9 / 06 / 56
:: อัพจบแล้วบทที่ 17~
เกิดอะไรขึ้นกับบาโบและแท๊ปเล็ต?
ฉากนี้ขอบอกก่อนว่า กำลังดูหนังละครน้ำเน่าเลย 555
แบบ เฮ้ย ฉากมันเจ๋งอ่ะ เลยก๊อปเค้ามา (อ้าวอินี่ 555)
ความลับของแท๊ปเล็ตข้อสุดท้ายก็ยังไม่มีใครรู้ว่า "แอบ"
ที่ว่าคือแอบอะไร....บางคนเดากันไว้ว่า แอบชอบนางเอก
แอบหลงรักนางเอก แอบ บลาๆ
ขอบอกก่อนว่า...หึหึ ใช่เหรอ 5555
ความลับของไปเปอรืและแท๊ปเล็ตเผยออกมาแล้วจ้า ว่าเค้าสองคน
"เป็นพี่น้องพ่อเดียวกัน เย้!!"
เนี่ยแหละ เหตุผลที่ต้องหาบุคคลิกที่หน้าตาพอๆกัน คล้ายๆกัน 555
>< แล้วเค้าสองคนเป็นอะไรหรือเปล่า ความลับจะถูกเปิดในบทหน้า
ติดตามด้วยนะคะ ^^


#แอดแฟบและกดโหวตด้วยนะคะ
ขอบคุณค่าาาา 55555













 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

396 ความคิดเห็น

  1. #246 Hana (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2556 / 19:45
    รีบอัพนะคะ ติดตามอยู่ค่าาาาา
    #246
    0
  2. #245 Lächeln (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2556 / 08:32
    อ้าว! โดนจับกันทั้งคู่แบบนี้แล้วใครจะไปช่วยล่ะ
    อาร์ตเตอร์ช่วยด้วยยยยย (หวังอะไรอยู่?)
    กะแล้วว่าไปเปอร์ต้องเป็นพี่น้องหรืออะไรสักอย่างกับแท็ปเล็ต
    #245
    0
  3. #243 เนย (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 19:47
    ร้ายกาจอ่ะ แล้วใครจะช่วยบาโบกับแทบเลตได้ล่ะเนี่ย
    #243
    0
  4. #241 my_puppy1209 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 15:07
    ค้างมากกกกกกกก
    โอ้ยยยยย อยากอ่านต่อแล้วอ่าาา
    อัพไวๆน้าาา สู้ๆคร้าบบบ
    #241
    0
  5. #240 Arm=.,= (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2556 / 17:14
    ค้างงงงงงงงงงงงงงงง
    มากกกกกกกกกกกกกกก
    มายยยยยยยยยยยยยย
    TTTT^TTTT
    #240
    0
  6. #239 ~*NaN_WonTeuk*~ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2556 / 09:58
    อยากรู้ความรับของแท็ปเล็ตแล้วววว
    #239
    0
  7. #238 coming soon (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2556 / 00:28
    เว้าวอนนน อัพอัพอัพ
    #238
    0
  8. #237 ป่าน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2556 / 22:30
    อาร์เตอร์รู้ไรมานะ สงสัยมากๆ
    #237
    0
  9. #236 WinE436 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2556 / 00:43
    อาร์เตอร์น่าสงสัยยย
    #236
    0
  10. #235 chanok- (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2556 / 08:18
    รอรอรอรอรอรอรอ.
    #235
    0
  11. #234 Bai'Tong (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2556 / 20:56
    เจิมจ้าาา
    #234
    0
  12. #232 Arm=.,= (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2556 / 18:47
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #232
    0
  13. #231 ` วังเวอเวย์ [?] (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2556 / 17:57
    ,, เจิม จ้า รอน๊าา ,,
    #231
    0