►FIVE DAY FIVE MINUTE ◄ภารกิจพิชิตใจนายร้อนแรง! [THE END]

ตอนที่ 18 : ► INFINITY TAPLET :: Ch.16 ◄ What's Secret.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,749
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    4 มิ.ย. 56






© Tenpoints




 





16

What is Secret.

 




[ Taplet  ‘ talk ]

ผมอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินบาโบตอบกลับผมมาแบบไม่น่าเชื่อเท่าไร นี่เธอเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอ...ไม่สิ! เธอไม่ได้เปลี่ยนไปเองหรอก ไอ้เปอร์ต่างหากที่ทำให้ยัยนี่เปลี่ยนไปน่ะ!

บาโบ...

ฉันขอตัวนะ ฉันมีธุระที่จะต้องทำ ฝากลาไปเปอร์และแฟนของนายให้ด้วยนะ ขอบคุณ ^^”

ไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยชื่อพร้อมกับจะบอกความจริงบางอย่าง อยู่ๆ บาโบก็พูดขัดผมขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ผมรู้ดีว่าสีหน้าที่เธอทำแบบนั้นมันดูฝืนมากแค่ไหน เธอกำลังฝืนใจตัวเองอยู่ใช่ไหมบาโบ

ผู้หญิงตรงหน้าหันหลังกลับไปและเดินจากไปจากจุดที่ผมยืนอยู่ แผ่นหลังของเธอค่อยๆ เลือนหายไปจากสายตาของผม ผมหลับตากลั้นความอดทนต่างๆ ไว้ในใจ เชื่อเลยว่าเรื่องแบบนี้มันจะมาเกิดขึ้นกับตัวผม ทั้งๆ ที่แต่ก่อนผมคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระสิ้นดี ตอนนี้ผมได้มาสัมผัสรู้ซึ้งกับตัวเองแล้ว...รู้แล้วจริงๆ

ผมตัดสินใจเข้าไปในร้านอาหารนี่อีกครั้ง เพื่อไปคุยกับผู้หญิงที่ลากผมมาเจอเรื่องบ้าๆ นี่ และไอ้ผู้ชายหน้าห่วยที่ผมเหม็นขี้หน้ามันจนจะอ้วกอยู่ร่อมรอ ทั้งสองคนนั่งหัวเราะคิกคักเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมก็พอรุ้นะว่าสองคนอาจจะสนิทกันเพราะถ่ายแบบด้วยกันบ่อยๆ แต่มันก็มน่าจะสนิทอะไรขนาดนี้นี่...

แท๊ปเล็ต ^^ มาร์กำลังพูดถึงแท๊ปอยู่พอดีเลย มากินข้าวก่อนสิ ไปเปอร์เขา...

หยุดพูดเลยนะมาร์!” ผมสั่งผู้หญิงตรงหน้าให้เลิกพูดเรื่องไร้สาระนี่สักที ผู้ชายข้างๆ เธอเลิกคิ้วอย่างยียวน นี่มันยังไม่ตายไปอีกไงวะ! “บอกมาว่าเธอจงใจพาฉันมาที่นี่เพราะรู้ว่าบาโบมากับไอ้เปอร์!”

ทันทีที่ผมพูดจบหน้าเจื่อนๆ ของมาร์ตี้ก็ผุดขึ้น นั่นจึงทำให้ผมมั่นใจขึ้นมาทันทีว่าผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจมากแค่ไหน แต่ผมคงทำได้แต่เอือมระอา ถ้าไม่ติดที่ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนเสนอผมให้กับนิตยสาร ป่านนี้เธอคงไม่ได้มายืนคุยกับผมตรงนี้แน่

ฉลาดนี่หว่า ^^” เสียงแขกไม่ได้รับเชิญจากไอ้หน้าห่วยที่กำลังนั่งแทะผักกาดดอง (?) เอ่ยขึ้น รู้แบบนี้แล้วก็อย่ามายุ่งกับแฟนฉัน โอเค?”

ไม่โอเค!” ผมตอบกลับแทบไม่ต้องคิด

หึ! แบบนี้เขาเรียกแพ้แล้วพาลนะครับวิศวะ

เรื่องของฉันไอ้ทรพี!”

ฉันชื่อปัถพีเว้ย! -0-“

หน้าแบบมันน่าชื่อทรพีน่าจะเหมาะกว่า ผมเริ่มจะเปลี่ยนจากเกลียดมันเป็นรังเกียจมันแล้วเนี่ย -___-

ที่เธอบังคับให้ฉันเป็นแฟนเธอหนึ่งวัน แลกกับการที่เธอจะไม่มายุ่งกับชีวิตบาโบ เธอทำมันเพราะทำร้ายชีวิตฉันงั้นเหรอ!”

ผมเลิกทะเลาะกับไอ้ทรพี แล้วหันไปถามมาร์ตี้ตรงๆ เธอบังคับให้ผมเป็นแฟนเธอหนึ่งวัน เพื่อเธอจะไม่เอาความลับต่างๆ ที่ผมเก็บไว้ไปบอกบาโบ...ความลับอะไรน่ะเหรอ...ถ้าผมบอก จะเป็นความลับหรือเปล่าล่ะ?

มาร์อยากให้แท๊ปเลิกยุ่งกับมัน เลิกเข้าข้างมันเสียที และอยากให้แท๊ปรู้ด้วยว่ามันมีเจ้าของแล้ว

หล่อด้วย ^^”

ไม่ได้ถามไม่ต้องสะเออะตอบ!”

ผมสบถใส่มันไปชุดใหญ่ มันยักคิ้วใส่ผมอย่างกวนเบื้องล่าง เนี่ยเหรอ คนที่คู่ควรกับยัยนั่นน่ะ โกหกกันชัดๆ บาโบจะมาเอาผู้ชายหน้าห่วยแบบมันทำแฟนได้ยังไง

ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้น่ะ

ขอทานะแท๊ปเล็ต... เธอลุกขึ้นมา ก่อนจะช้อนสายตาของตัวเองขึ้นและมองผมด้วยสายตาที่ผมมเคยประสบพบเจอมาก่อน นี่มัน...ฉันเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว

เธอทำไปเพื่ออะไร!”

ฉันมีเหตุผลต่างๆ นานาของฉัน! นายไม่เคยเข้าใจฉันหรอกแท๊ปเล็ต ฉันหวังเพื่อเป็นเจ้าของนายมาตลอด แต่มันกลับมาพังไปเพราะยัยผู้หญิงหน้าบ้านๆ แบบยัยนั่น!”

ทำแบบนี้มันก็ไม่ได้ทำฉันรักเธอขึ้นมาหรอกนะ

ผมรู้ว่าคนทั้งร้านมองมาที่จุดนี้เยอะมากแค่ไหน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผู้หญิงตรงหน้าผมเลิกพูดจาหน้าตาย มีก็แต่ไอ้หน้าห่วยที่ยังคงกินไม่เลิก ของเผ็ดๆ แสบคอแบบนั้นมันกินไปได้ไงวะ!

แท๊ปพูดเองนะ!” แรงบีบของผู้หญิงบีบที่ข้อมืออย่างน่ากลัว นี่มันแรงผู้หญิงจริงๆ เหรอ ทำไมมันปวดแบบนี้ล่ะ แล้วแท๊ปกับมันจะได้เห็นดีกันกับมาร์ในไม่ช้านี้!”

หรือพูดง่ายๆ ว่าเร็วๆ นี้

ไอ้เปอร์พูดสมทบทันทีที่มาร์พูดจบ เธอปล่อยข้อมือผมให้เป้นอิสระ ก่อนที่ทั้งสองจะเดินออกไปจากร้าน ทำให้ผมยืนงงอยู่ในร้านพลางมองข้อมือที่ตอนนี้เป็นรอยช้ำแดงที่ผุดขึ้นมารอบข้อมืออย่างเห็นได้ชัดเจน นี่ผมคุยกับบุคคลอันตรายมาตลอดเลยเหรอ..แล้วมาร์จะทำอะไรกัน

ทำไมผมถึงเป็นห่วงบาโบแปลกๆ นะ

[ The End Talk ]

 

กุกกัก กุกกัก~!

เจ๊หาอะไรอ่ะ O_o”

ครืด~ ครืด~

เลื่อนโต๊ะคอมผมทำไมอ่ะ T^T”

โธ่เว้ย!!!

แค่กระดาษสองแผ่นทำไมมันหายากเย็นแบบนี้นะ ฉันจำได้ว่าฉันเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกงขาสั้น หลังจากนั้นฉันก็เอาไป...

เอาไปเผา!

เอาไปทิ้ง!

เอาไปกิน!

ฉันเอามันไปไว้ที่ไหน T0T

ช่วยฉันหาของสำคัญหน่อยสิ

ฉันหันไปมองน้องชายตัวเองที่ยืนกอดอกพิงประตูห้องมองฉันอย่างสลดหดหู่ หลังจากฉันหันไปขอความช่วยเหลือ เบสบอลมันก็ขมวดคิ้วสงสัยใส่ฉันทันที นี่อย่าเพิ่งสงสัยอะไรได้ไหม ช่วยฉันหากระดาษสองแผ่นก่อน

ให้ผมหาอะไรว่ามา

กระดาษสองแผ่น

กระดาษสองแผ่นงั้นเหรอ... เบสบอลใช้นิ้วเคาะที่คางอย่างครุ่นคิด ก่อนจะดีดนิ้วเป็นสัญญาณเหมือนว่าคิดอะไรออก ความลับของแท๊ปเล็ต!”

O_O! นั่นแหละ กระดาษอันนั้นแหละ!

แกรู้เหรอเบสบอล!”

ผมเห็นมันอยู่ที่...

เบสบอลหมุนตัวเองไปมาอยู่สามรอบ -*- นี่มันเป็นหมาหาที่นอนไม่เจอหรือไง หมุนอยู่ได้ไอ้บ้านี่...เวียนเฮดเว้ย!

ฉันลุ้นตัวโก่งว่ากระดาษแผ่นนั้นจะอยู่ที่ไหน ช่วยนึกให้มันเร็วๆ หน่อยสิ ฉันยังอ่านไม่จบเลยนะ ได้โปรดเถอะ บอกฉันทีว่ามันอยู่ที่ไหน

อยู่ที่ไหนเบสบอล!”

มันอยู่ในตะกร้าผ้าที่เจ๊เอาไปซักเมื่อวาน =___=”

“=[]= ทำไมแกไม่เก็บไว้ หรือเอาออกมาให้ฉันก็ได้

ผมเห็นหัวข้อกระดาษแล้ว ผมก็นึกว่าเจ๊จะเอาแอบใครไว้ในกางเกง ผมเลยไม่ยุ่งเพราะมันเป็นความลับ ><”

ช่วยเป็นคนดีให้ถูกทางหน่อย ไอ้บ้าเอ้ย!

เอ๊ะ! พูดถึงเสื้อผ้า ฉันยังไม่ได้เก็บขึ้นมาเลยตั้งแต่เมื่อวาน แล้วตอนนี้ซากกระดาษจะเป็นเช่นไรหนอ ฉันไม่อยากจะคิด ไม่อยากจะคาดเดาไว้ล่วงหน้า T^T

แกได้เก็บเสื้อผ้าที่ฉันเอาไปซักขึ้นมาหรือเปล่า

จะไปเก็บตอนไหน ผมอยู่หน้าคอมทั้งวัน

แปลว่าเสื้อผ้ายังอยู่ข้างล่างอ่ะดิ

อย่าถามคำถามที่ตอบยากได้ไหมเจ๊ เจ๊ก็วิ่งไปเอาสิครับ

ไม่ต้องรอให้เบสบอลบอก ฉันก็วิ่งออกจากห้องแล้วดิ่งลงไปชั้นล่างเป็นที่เรียบร้อย ป้าแม่บ้านของคอนโดคงเก็บไปทิ้งแล้วมั้งป่านนี้ ฉันก็มัวแต่เสียใจเรื่องเมื่อวานจนลืมไปเลยว่าได้ฝากซักไว้ในเครื่องซักผ้า

เออ...ป้าคะ ป้าเห็นตะกร้าผ้าสีขาวที่วางอยู่ข้างๆ กับตู้เสื้อผ้าเครื่องที่สี่ไหมคะ?

ฉันวิ่งตรงเข้ามาในร้านซักผ้าทันที ก่อนจะถามแม่บ้านที่เฝ้าประจำการร้านอย่างด่วนจี๋ ป้าแกมองหน้าฉันชั่วครู่เหมือนครุ่นคิด แล้วเดินไปที่จุดรับเสื้อผ้าและหยิบตะกร้าผ้าสีขาวที่มีเสื้อผ้าอยู่ในนั้นส่งมาให้ฉัน

ต้องขอโทษด้วยนะหนู ที่เมื่อวานไฟฟ้ามันขัดข้อง มันเลยปั่นไปได้แปปเดียวเอง ป้าบอกพลางกล่าวขอโทษฉันยกใหญ่ นั่นก็แปลได้เลยว่า เสื้อผ้าฉันยังไม่สะอาดดีอย่างแน่นอน เอ่อ...หนูจ๊ะ ป้าเห็นกระดาษมันอยู่บนเสื้อผ้าที่หนูใส่ในเครื่องสองแผ่นนะจ๊ะ แต่ดีนะที่ไฟฟ้ามันขัดข้องเสียก่อน ไม่งั้นน้ำคงท่วมกระดาษปั่นเละเทะแน่นอน มันเปียกนิดๆ คงไม่เป็นไรนะจ๊ะ ^^”

เมื่อป้าแกพูดจบก็ยื่นกระดาษสองแผ่นที่ดูชื้นๆ มาให้ ก่อนที่ป้าแกจะลุกไปทำธุระที่อื่นต่อ ฉันรีบวางตะกร้าผ้าในมือแล้วหันมาสนใจกระดาษสองแผ่นนี่แทน รอยปากกาที่อาร์ตเตอร์เขียนไว้ เริ่มซึมเจือจางเข้าสู่ตัวหนังสือเหมือนจะเลือนหายไป แต่ฉันก็พอจะจับใจความในข้อความบางส่วนได้ ฉันรีบอ่านข้อความในกระดาษแผ่นที่สองนี่ทันที

...

...

แท๊ปเล็ตเกิดในวันที่ 29 กุมภาพันธ์ 25xx’

ตั้งแต่เขาเกิดมา เขาคิดเสมอว่าความรักคือสิ่งไร้สาระ เขาจึงไม่มีแฟนมาตลอด 18 ปี

แท๊ปเล็ตเป็นพ่อบ้านที่ดี เขาสามารถทำอาหารหรืองานบ้านได้อย่างชำนาญ เพียงแต่ว่าเขาไม่อยากทำเท่านั้นเอง

ตอนเด็กแท๊ปเล็ตเป็นเด็กติ๋มของห้อง จึงถูกเปรียบเทียบกับเพื่นคนหนึ่งเสมอ

เขาไม่ใช่ลูกคนเดียว

เพื่อนสนิทเขาคือ ปาล์ม ดนัยกฤษ เสรีพินิชยการ

เขาไม่เคยเข้าเรียนเลย แต่เวลาสอบกลับทำคะแนนดีที่สุดในห้อง

แท๊ปเล็ตแอบ...

 

O_O!

อะไร! แอบ! คือ!

T^T ตัวหนังสือละลายหายไปไหนหมด มันเป็นบรรทัดสุดท้าย ข้อความสุดท้าย ความลับสุดท้ายด้วย เขาแอบเป็นเกย์? เขาแอบใส่ยกทรงแม่? หรือแอบจูบผู้ชายหลังห้อง?

คำว่าแอบมันแปลได้หลายสถานะนะเฟ้ย!

จริงสิ! คนที่รู้ว่าข้อความต่อไปมันคืออะไรก็มีแค่อาร์ตเตอร์คนเดียว เพราะเวลามันไปถามคนที่รู้จักแท๊ปเล็ตมันก็ต้องจด พอมันจดมันก็ต้องอ่าน พอมันอ่านมันก็ต้องจำ เยสสส~ ><

ฉันรีบล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมากดเบอร์อาร์ตเตอร์แล้วโทรออกทันที...

~เพราะว่าฉันนั้นคือผู้หญิงที่ไม่อาจเปิดเผยความจริงข้างใน ฉันต้องเก็บไว้ ฉันต้องซ่อนไว้ลึกๆ ข้างใน ~

(โหลครับ?)

-___-? ทำไมเสียงมันแมนจัง? นี่สามีมันหรือเปล่าเนี่ย?

ขอสายอาร์ตเตอร์หน่อยค่ะ

(เอ่อ...พูดอยู่ฮ้า~)

-___-; มันเปลี่ยนเสียงยังกะเบล นันทิดา

แกจำเบอร์ฉันไม่ได้เหรอ แกไม่ได้เมมไว้ใช่ไหม

(ฉันเพิ่งไปล้างเครื่องมา มันเลยหายเกลี้ยงเลยอ่ะ)

อืมๆ เรื่องนี้เอาไว้ก่อน ว่าแต่แกจำกระดาษความลับของแท๊ปเล็ตทั้งสองแผ่นได้ไหม?

(จำได้สิ...ฮั่นแน่! อย่าบอกนะว่าแกอ่านจบแล้ววว มีเรื่องให้แกเซอร์ไพรส์เยอะเลยเนอะว่าไหม?)

น้ำเสียงดี้ด้าจากปลายสายกำลังพูดโดยไม่เหลือช่องว่างให้ฉันได้พูดแทรกสักนิด อ่านจบบ้าอะไร -*- อ่านจบฉันคงไม่โทรมาหาแกหรอก ไอ้ตุ๊ดตูดแฟ๊บ TT

ข้อความสุดท้ายของกระดาษแผ่นที่สอง มันคือความลับอะไร?

(ที่บอกว่าไม่เคยเข้าเรียนอะนะ)

ไม่ใช่ๆ สุดท้ายกว่าอันนั้น

ปลายสายเงียบลงผิดปกติจนฉันต้องดูหน้าจอว่ามันดับหรือเปล่า ก็ไม่นี่นา...ทำไมอาร์ตเตอร์มันเงียบจนฉันหวั่นใจแปลกๆ นะ

(มันไม่มีนะ...)

แกจะบ้าเหรอ...แกเขียนมันไม่ใช่หรือไง

ฉันรู้สึกลางไม่ค่อยดีสักเท่าไร แต่เมื่อฉันกางกระดาษเพื่อเทียบลายมือดูอีกครั้ง นั่นจึงทำให้ฉันแปลกใจอย่างกะทันหัน...ลายมือมันคนละลายมือชัดๆ!

นี่ก็แปลว่า...

(และฉันก็ไม่ได้เขียนข้อความนั้นด้วย)

แกกำลังหมายความว่า แกยื่นกระดาษแผ่นนี้ให้คนอื่นเขียนใช่ไหม!”

(เฮ้ย! จะบ้าหรือไง กระดาษความลับที่มีในนั้นทุกอย่างมีฉันเท่านั้นที่รู้ และฉันเท่านั้นที่เขียน ฉันจำได้เสมอว่าข้อความสุดท้ายมันคือ แท๊ปเล็ตไม่เข้าเรียนแต่ยังสอบได้คะแนนดีนี่แหละ)

ผีหลอก?

ฉันอ่านข้อความทั้งสามคำสุดท้ายนี่ซ้ำไปซ้ำมา และทบทวนดูว่าใครเป็นคนเขียนมันกันแน่ แต่พอฉันยิ่งนึกเท่าไรก็ยังนึกไม่ออก ฉันใส่มันไว้ในกางเกง และฉันก็ใส่มันไว้ในตะกร้าผ้าตอนกลับจากบ้านแท๊ปเล็ต คนเห็นกระดาษแผ่นนี้คนสุดท้ายก็คือ...

แก...

(ฉันว่ามีคนแอบแกล้งแกแน่ๆ)

แกกำลังคิดเหมือนฉันใช่ไหม?

(มั้ง! ฉันคิดอยู่ก็มีแต่เบสบอลกับ...)

นั่นแหละ! คนที่เห็นกระดาษของฉันคนสุดท้าย!”

ฉันไม่รอช้ารีบตัดสายไปทันทีโดยไม่สนว่าอาร์ตเตอร์มันจะเดือดสักแค่ไหน บางทีข้อความสุดท้ายที่โดนน้ำหายไป อาจเป็นเบสบอลมันเขียนก็ได้!

ถ้าเป็นฝีมือแกจริงๆ ฉันจะเอาตะกร้าฟาดหน้าแล้วกระทืบซ้ำจนกว่ามันจะปางตาย เรื่องนี้ฉันซีเรียสนะ เพราะถ้าฉันยังคงมาค้างใครกับข้อความสุดท้ายอยู่อย่างนี้ ฉันก็อาจตัดใจลาขาดกับเขาไม่ได้ ฉันรู้ข้อความทั้งหมดเมื่อไร ฉันจะลืมทุกอย่าง ฉันจะไม่อยากรู้อะไรเกี่ยวกับนายอีก ฉันจะไม่โดนใครหลอกเกี่ยวกับความลับนาย...

ฉันจะไม่รักนายอีกแล้ว!!!

ปัง!!!

เบสบอล! ในกระดาษความลับข้อความสุดท้ายแกได้เขียนมันใช่ไหม!”

“O.,O”

ผู้ชายหน้ามึนที่กำลังนอนอ่านการ์ตูนอย่างเปรมปรีย์อยู่หันมามองฉันอย่างงงๆ หลังจากที่ฉันถีบประตูเข้าไปอย่างไม่ปราณีใครหน้าไหนทั้งนั้น

ตอบฉันมาไอ้เบส!”

ฉันชูกระดาษในมือให้เบสบอลดู ผู้ชายตรงหน้าขมวดคิ้วจนกลายเป็นโบผูกกัน เบสบอลลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะเดินเข้ามาเพ่งพินิจกระดาษในมือฉัน

แท๊ปเล็ตแอบ...แอบอะไรอ่ะเจ๊? O_O”

แกอย่ามาตีหน้าซื่อนะ แกเขียนมันใช่ไหมเบสบอล TT”

แอ่กๆ เจ๊หยุดเขย่าตัวผมก่อนนะ

ฉันหยุดเขย่าตัวเบสบอลแล้วหันมาสงบสติตัวเองอย่างแน่นิ่ง ทำไมมันเดาอะไรยากแบบนี้นะ อะอีคำว่า แอบเนี่ย!

ตอบ!”

ผมไม่ได้เขียน -___-; ถ้าลายมือผมสวยแจ่มขนาดนี้ ผมไปประกวดคัดลายมือแห่งชาติแล้ว

แล้วใครเขียน?

เจ๊ถามคำถามยากกับผมอีกแล้วอ่ะ T[]T”

ฉันทึ้งหัวตัวเองไปมาดั่งคนบ้า ใช่! ฉันมันบ้าไปแล้วจริงๆ ถ้าฉันยังหาคนเขียนข้อความบ้าๆ นี่ไม่ได้ คงเหลือแต่ผีเจ้าที่แล้วล่ะ ที่สามารถมาล้วงในกางเกงฉันได้น่ะ

นี่ฉันต้องรู้ข้อความสุดท้ายให้ได้ใช่ไหม...

โอเค! ฉันจะหาคนเขียนข้อความสุดท้ายนี้ให้ได้ด้วยตัวเอง!

 




 





 

----------------------------------------------------------------------

27 / 05 / 53
:: อัพครบสักที ><
ดองบทนี้มาเกือบอาทิตย์ได้เวลาอัพเสียที 555
กว่าจะอัพได้แบบเหงื่อตก งานก็เยอะ
นี่แค่เปิดเทอมนะเนี่ย ~
บทนี้รู้ความลับของแท๊ปเพิ่มมาอีกหลายข้อเลย
ทั้งวันเกิด...ซึ้งไม่น่าจะเกิดมาเลย
และพ่อบ้าน? พ่อบ้าน (ฮา)
มันน่าเชื่อความลับนี้ไหมเนี่ย??
บทนี้ใครคิดถึงเบสบอล โผล่มาเต็มสปีดจ้า ทั้งอาร์ตเตอร์และเบสบอล
มาตามหาความลับข้อสุดท้ายไปพร้อมกัน
:) บทต่อไป มีอึ้งงงงง~~









แก้คำผิด เมื่ออัพครบ 100%









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

396 ความคิดเห็น

  1. #394 Pii O'clock (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:19
    แอบอะไรอ่ะ แอบชอบบาโบใช่มั้ยยยยย >/////<
    #394
    0
  2. #229 noowiwie (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2556 / 22:46
    แอบ.. แอบอะไรอะ
    แล้วใครเป็นคนเขียน??
    #229
    0
  3. #228 JESSICA <3 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2556 / 22:14
    อร๊าย! ไคเขียนเนี่ยยย ><

    #228
    0
  4. #227 my_puppy1209 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2556 / 21:52
    ลุ้นๆๆๆๆ แอบอารายอ่าาา >o<
    #227
    0
  5. #226 เนย (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2556 / 09:38
    ลุ้นมาก ยังกับเป็นบาโบซะเอง ฮ่าๆ บาโบความคิดเธอช่าง
    #226
    0
  6. #224 Lächeln (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2556 / 22:38
    อีคำว่าแอบคำเดียวคิดไปถึงไหนเนี่ยบาโบ
    เค้าแอบชอบเธอเนี่ย 555 (เดาเอา)
    #224
    0
  7. #223 ป่าน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2556 / 20:58
    แอบ...อะไรอ่า~ ค้างโว๊ยยยย
    #223
    0
  8. #222 Rinkomaw (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2556 / 20:56
    อร๊างงง เบสบอลไม่โดนยัดเข้าเครื่องปั่น!! ดีใจ!!!! กรี๊ดดดดดดดดดดด >[]<
     ดีใจ >.,<
    ดีใจจ >[]<


    ดีใจ >[]<



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 27 พฤษภาคม 2556 / 21:14
    #222
    0
  9. #219 JESSICA <3 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 23:07
    เจิมค้าาาาา

    #219
    0
  10. #217 MyKris.YA (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2556 / 17:37
    เจิมมมม
    #217
    0
  11. #216 my_puppy1209 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2556 / 17:17
    เจิมจ้าาา >0<
    #216
    0
  12. #215 Bai'Tong (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2556 / 17:03
    เจิมจ้า
    #215
    0
  13. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  14. #212 Cindy-SwD (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2556 / 02:35
    เจิมมมมม>[]<
    #212
    0
  15. #210 ป่าน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2556 / 20:35
    เจิม ตอนที่แล้วเศร้าอ่ะ ทำไมบาโบไม่บอกความจริงไป
    #210
    0