►FIVE DAY FIVE MINUTE ◄ภารกิจพิชิตใจนายร้อนแรง! [THE END]

ตอนที่ 16 : ► INFINITY TAPLET :: Ch.14 ◄ Time up.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,714
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    4 พ.ค. 56

© Tenpoints!








 





14

Time up.

 

 

 



(ผมติดต่อเจ๊ได้แล้วสินะ)

พรุ่งนี้แกอย่าหนีไปไหนนะ อยู่คอนโดรอฉันด้วย ถ้าฉันกลับไปที่นั่นแล้วแกไม่อยู่ ฉันฆ่าแกแน่!”

(โธ่! เจ๊ครับ ผมอยู่คอนโดตลอด ไม่เค๊ยไม่เคยไปไหนเลย)

คนปลายสายทำน้ำเสียงออดอ้อนใส่ฉันยกใหญ่ หลังจากมาถึงบ้านแท๊ปเล็ตปุ๊บ สิ่งแรกที่เขาให้ฉันก็คือโทรศัพท์มือถือรุ่นผ่านสงครามโลกครั้งที่แปดของฉันที่เขายึดไปตั้งแต่วันแรก พอฉันได้มันมาก็รีบโทรหาเบสบอลทันที และฉันก็ไม่ลืมที่จะเตือนไม่ให้มันออกจากคอนโดไปไหน ไม่งั้นฉันต้องนอนหน้าห้องทั้งวันแน่ๆ

เออ ฉันจะพยายามเชื่อ ฉันแค่โทรมาเตือนล่วงหน้า เผื่อแกดันไม่อยากอยู่คอนโดในวันที่ฉันจะกลับ

(ครับเจ๊ ผมรู้น่าว่าเจ๊จะกลับคอนโดวันไหน ผมนับวันรอเลยนะ ไม่ปล่อยให้ละเลยหรอก)

ให้มันจริงเถอะ คนแบบแกไว้ใจได้ที่ไหน -*-“

(เจ๊ครับ คนแบบผมก็...)

แกร๊ก!

(O__O;;  ) ขวับ!

ฉันรีบหันไปที่ประตูห้องทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูขึ้น ก่อนจะเผยร่างชายสูงสง่าเดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบๆ แต่แทนที่เขาจะล้มตัวนอนบนเตียงเช่นทุกวัน เขากลับเลือกที่จะไปนั่งโซฟาฝั่งตรงข้ามกับฉันแทน

แค่นี้ก่อนนะเบสบอล พรุ่งนี้เจอกัน

ฉันรีบวางสายเบสบอลทันที ก่อนที่จะสบตากับคนตรงหน้าแบบไม่วางตา ถึงเขาจะไม่มีท่าทีกดดันอะไรฉัน แต่ฉันกลับรู้สึกอึดอัดแปลกๆ ฉันที่กำลังจะเปิดปากพูด จู่ๆ เขาก็ดันจะพูดเหมือนกัน ทำให้ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไป

เธอพูดก่อนสิ

แท๊ปเล็ตโยนสิทธิให้ฉันก่อน ฉันจึงพยักหน้ารับมันไป ที่จริงมันก็ไม่สำคัญอะไรหรอก แต่ฉันแค่ไม่อยากให้บรรยากาศมันคลุมเครือมากกว่ามานั่งเงียบๆ แบบนี้

พรุ่งนี้นายจะไปส่งฉันไหม?

อืมเขาพยักหน้าให้ฉันหนึ่งที

แล้วนายจะลาฉันไหม?

อืม

แล้วนาย...ฉันก้มหน้ามองมือตัวเองที่ยังคงกำโทรศัพท์ในมือแน่น นาย...จะลืมฉันไหม?

“…”

คนตรงหน้าไม่ยอมบอกฉัน แต่กลับเดินมาทางฉัน ตอนนี้เขาเปลี่ยนจากยืนมานั่งลงคุกเข่าตรงหน้าฉันแทน ฉันที่นั่งอยู่บนเตียงถึงกับเลอะละในใจแปลกๆ ถ้าให้บรรยายสภาพตอนนี้ ก็คือหน้าของฉันกับเขาห่างกันเพียงไม่กี่คืบแล้ว T^T

อะ...เอ่อ...คือฉะ...

คนตรงหน้าโน้มใบหน้าของตัวเองลงมา จึงทำให้ริมฝีปากของเราทั้งสองจดกันอย่างตั้งใจ เขาขยับริมฝีปากล่างบนให้กระชับแน่นกับริมฝีปากของฉัน ความดูดดื่มเริ่มซึมซับสู่ร่างกายของฉัน ลมหายใจอุ่นๆ ถูกสับเปลี่ยนกันอย่างเป็นจังหวะ  ความเร่งเร้ายิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่ฉันจะค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากออกอย่างช้าๆ เพื่อดูดกลืนรสชาติหวานฝาดของกันและกัน...

แท๊ปเล็ตใช้มือทั้งสองประคองใบหน้าฉันด้วยความอ่อนโยน ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงห้าน้ำตาที่คลออยู่ไม่ให้มันไหลไม่ได้ ฉันรู้แค่อย่างเดียวว่า ฉันไม่อยากให้คนตรงหน้าฉันจากไป ฉันอยากหยุดเวลาให้มันเป็นสี่วันอยู่อย่างนี้ ไม่อยากให้เวลาที่ใกล้จะมาถึงผ่านพ้นไป ฉันขอล่ะ...

อย่าถามคำถามโง่ๆ แบบนั้นกับฉันอีก...

“…”

ต่อให้เธอหายไปจากโลกนี้...ฉันก็ไม่มีวันลืมเธอ...

“…”

“เข้าใจไหมยัยบื้อ! เลิกดราม่าใส่ฉันได้แล้ว -__-“

แท๊ปเล็ตเปลี่ยนจากประคองหน้ามาขยี้หัวฉันแทน แทนที่ฉันจะเคืองเขาแต่กลับหัวเราะทั้งน้ำตา เชื่อเลยว่าคนตรงหน้าที่ทำให้ฉันร้องไห้ได้อย่างไม่มีสาเหตุ กลับเป็นคนเดียวกันกับที่ฉันเกลียดขี้หน้าตั้งแต่แรกเห็น

แท๊ปเล็ตยิ้มให้ฉันก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างเช่นทุกครั้ง เหลือแต่ฉันที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ทำไมฉันถึงนอนไม่หลับนะ ทั้งๆ ที่ฉันอยากให้วันพรุ่งนี้มันมาถึงตั้งนานแล้ว แต่ทำไม...

ฉันอยากอยู่ต่อขึ้นมาล่ะ...

“นะ นายจะพูดอะไรกับฉันก่อนหน้านี้หรือเปล่า...”

ฉันหันไปถามผู้ชายที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง เขาหันมามองหน้าฉันก่อนจะพยักหน้าให้และดีดตัวขึ้นนั่งข้างๆ ฉัน

“ฉันแค่อยากจะถามเธอ”

“อืม ถามมาสิ” ฉันหันไปรับฟังเขาอย่างตั้งใจ ดูสีหน้าของเขากำลังฝืนอะไรหลายๆ อย่าง จนฉันอดใจไม่ได้ที่จะแตะไหล่เขาเบาๆ

“ถ้าเธอกลับไปอยู่ในที่ๆ เธออยู่ประจำ เธอยังจะคุยกับฉันอยู่ไหม?

“คุยสิ...ถ้านายทักฉันก่อนนะ ^^” ถ้าเกิดนายเปลี่ยนใจไม่อยากรู้จักฉันขึ้นมาล่ะ...

“เธอจะไม่ห่างเหินกับฉัน เหมือนตอนที่ยังไม่รู้จักกันใช่ไหมบาโบ”

เขามองหน้าฉันอย่างจริงจัง สายตาแน่วแน่มองมาที่ฉัน ที่สำคัญ...เขาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วทำเอาใจฉันสั่นแปลกๆ

“สัญญา...”

“…”

“ฉันจะจดจำนาย”

ฉันมองเขานิ่งเช่นเดียวกับเขาที่พยักหน้าให้ฉันพลางยิ้มอย่างโล่งใจ รอยยิ้มของเขากลับดูอบอุ่นและเป็นยิ้มที่เป็นมิตรไม่เสแสร้ง ฉันส่งยิ้มกลับไปให้เขา ก่อนที่เขาจะเอนตัวลงนอนกลับไปที่เดิม...

ฉันค่อยๆ เอนตัวลงนอนตามเขาไปติดๆ ฉันลืมไปเลยว่าคนข้างๆ ฉันคือคนเดียวกับนายแบบนิตยสารเคซี่บอยคนแรกที่ทำให้ฉันเกลียดเขาและเกลียดการให้สัมภาษณ์ของเขา แถมเขายังเคยดูถูกหาว่าฉันจงใจใส่เสื้อสีขาวไปตากฝนเพื่อล่อหูล่อตาชาวบ้านอีก เขาไม่มีดีสักอย่าง เอาแต่ใจ ชอบเถียง ชอบกัด ชอบกวนประสาทฉันตลอด แต่ทำไมตอนนี้ความรู้สึกเกลียดมันเริ่มน้อยลง กลับเป็นความไว้ใจที่ฉันไม่เคยให้ใครมาก่อน ฉันกลับอยากอยู่ใกล้ๆ เขา อยากคุยกับเขามากขึ้นกว่าแต่ก่อน...

...หรือนี่เขาเรียกความรู้สึกที่เรียกว่ารักกัน...

 

 

9.00 AM.

ฉันจัดการกับกระเป๋าเสื้อผ้า ซึ่งไม่ใช่เสื้อผ้าของฉันเลยสักชิ้น แต่แท๊ปเล็ตกลับให้ฉันเอามันกลับไปด้วย เพื่อให้ฉันไว้ใส่เล่นที่บ้าน -___- นั่นจึงเป็นเรื่องยากที่ฉันจะปฏิเสธ ของฟรีแบบนี้หาได้ที่ไหน

และนี่ก็เป็นอีกวันที่ฉันตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบกับแท๊ปเล็ต ฉันเพิ่งมารู้ได้ไม่กี่นาทีก่อนจากป้าสมรศรี (ที่ฉันลืมไปแล้วว่ายังมีตัวตน) ว่าเขาอาบน้ำแต่งตัวรอฉันอยู่ที่ห้องโถงเรือนใหญ่ สรุปว่าวันนี้ฉันตื่นสายที่สุดในบ้านสินะ

“เหลืออีกแค่สองชั่วโมงห้านาทีสินะ...”

ฉันเงยหน้ามองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังห้องเรือนเล็ก หลังจากฉันเดินลงมาจากห้องนอน เท่าที่ฉันจำได้ แท๊ปเล็ตได้ตั้งเวลาไว้ที่โทรศัพท์ของเขา นั่นคงเป็นสัญญาณที่ตรงที่สุดในเวลานี้ ฉันปัดความคิดทุกอย่างก่อนจะเดินไปที่ห้องโถงเรือนใหญ่ ซึ่งมีเจ้าของบ้านรอฉันอยู่แล้ว ห้าวันห้านาทีช้าสำหรับใครก็ชั่ง แต่สำหรับฉันมันเร็วกว่าที่คิด เร็วจนฉันไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลยด้วยซ้ำ

“เสร็จแล้วเหรอ”

คำถามสั้นๆ จากผู้ชายตรงหน้าที่กำลังนั่งโซฟาอยู่ภายในห้องโถงถามฉันขึ้น ถ้าเป็นวันแรกๆ เขาคงว่าฉันทำไมถึงช้า หรือหาคำกัดสารพัดมาเถียงกับฉัน แต่ตอนนี้กลับเป็นคำถามที่ถามจริงๆ ไม่มีวี่แววประชดประชันในคำพูดนั้นสักนิด

“อืม” แต่ฉันก็ได้แต่พยักหน้าไปให้เขา...

แท๊ปเล็ตสูดลมหายใจแล้วยิ้มให้ฉันเหมือนฝืนใจอะไรไว้บางอย่าง เขาลุกขึ้นจากโซฟาแล้วพยักหน้าให้ฉัน ก่อนที่ฉันจะตามเขาไปขึ้นรถ มันมาแล้วสินะ...ช่วงที่แกรอไงบาโบ วันสุดท้ายที่แกรอมานานน่ะ!

รถคันสีดำจอดนิ่งสนิทรอเจ้าของและฉันเข้าไปนั่งมันข้างใน แท๊ปเล็ตเปิดประตูให้ฉันทั้งๆ ที่เขาไม่เคยทำแบบนี้กับฉันมาก่อน คงยกเว้นวันแรกที่เขาเปิดเพราะต้องยัดตัวฉันเข้าไปในรถ แต่คราวนี้กลับเป็นการเปิดประตูอย่างให้เกียรติและเป็นการกระทำที่อ่อนโยน ฉันค่อยๆ เข้าไปนั่งในรถอย่างเงียบๆ แท๊ปเล็ตปิดประตูฝั่งฉัน ก่อนจะไปเปิดประตูด้านที่นั่งคนขับของตัวเอง เราสองคนตอนนี้ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครพูดอะไรออกมา มีเพียงเสียงแอร์และเครื่องยนต์ที่ถูกสตาร์ท รถค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากรั้วหน้าบ้าน ฉันหันหลับไปมองบ้านหลังนี้เป็นครั้งสุดท้าย บ้านที่กว้างใหญ่แต่มีเจ้าของเพียงคนเดียว บ้านที่ฉันเดินเท่าไรก็ไม่ทั่ว บ้านที่ฉันสนิทเพียงห้องนอนและห้องโถง ฉันจะได้จากมันแล้วจริงๆ สินะ...

 

 

‘เหลือเวลา 15 นาที’

ตอนนี้รถของแท๊ปเล็ตมาจอดที่หน้าคอนโดฉันแล้ว แต่เวลาที่ฉันจะอยู่กับแท๊ปเล็ตยังเหลืออยู่สิบห้านาที มือถือของแท๊ปเล็ตที่นำมาตั้งเป็นจีพีเอสเตือนอยู่ทุกๆ ห้านาทีที่มันจะค่อยๆ ลดลงเรื่อยๆ บรรยากาศภายในรถยังคงเงียบสงัด ฉันและแท๊ปเล็ตต่างไม่มีใครเปิดปากพูดตั้งแต่ออกจากบ้าน ได้แต่สลับกันมองหน้าดั่งคนไม่มีอะไร

‘เหลือเวลา 10 นาที’

แท๊ปเล็ตถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ หันมาใช้มือของเขาปัดผมที่ปิดข้างแก้มของฉันอย่างบางเบา...

“เธอรู้ไหม...ความลับของฉันในเรื่องแพ้พริกน่ะ”

“…”

“มีครอบครัวและป้าสมรศรีเท่านั้นที่รู้...”

“…”

“เพราะเรื่องนี้จะเป็นคนสำคัญสำหรับชีวิตฉันเท่านั้นที่รู้มัน...”

“…”

“เธอรู้ไหม...ว่าฉันดีใจแค่ไหนที่เป็นเธออีกคนที่รู้เรื่องนี้...”

“…”

“ขอบคุณเธอจริงๆ ที่เธอใส่ใจฉัน แม้ว่าเธอจะใช้ผ้าขนหนูเน่าๆ บนหัวเตียงไปชุบน้ำแล้วมาตากบนหน้าฉัน แต่ฉันกลับดีใจอย่างบอกไม่ถูก...”

“…”

“คงเพราะคนนั้นเป็นเธอ...ขอบคุณนะ”

รู้ไหม...ที่ฉันไม่สามารถโต้ตอบอะไรได้เลย เพราะฉันพยายามฝืนกลั้นเสียงสั่นๆ กลัวว่าเขาจะรู้ว่าฉันกำลังจะร้องไห้ ฉันกำลังฝืนมันอยู่ ไม่ให้น้ำตาที่นองอยู่ใต้ตามันไหลออกมา อย่านะบาโบ แกจะมาร้องไห้เพราะเรื่องนี้เป็นรอบที่สองไม่ได้นะ!

‘เหลือเวลา 5 นาที’

“…” ฉันหลับตาและกุมมือแน่นอย่างอดกลั้นเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนสุดท้าย ใครก็ได้หยุดมันที...หยุดเวลาเหล่านี้ที

“ในนิตยสารที่ฉันเคยให้สัมภาษณ์ ว่าห้าวันห้านาทีฉันจะใช้มันไปกับอะไร...”

“…”

“...ฉันได้ใช้มันไปแล้วนะ”

“…”

ฉันเงยหน้ามองแท๊ปเล็ตทันทีที่เขาพูดประโยคสุดท้ายจบ ฉันยังจำได้เสมอว่าเขาได้ให้สัมภาษณ์อะไรไว้บ้าง จำได้จนประโยคสุดท้ายที่เขาพูด นี่ก็แปลว่า...

‘ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด’

ฉันหันไปมองโทรศัพท์ที่ส่งเสียงเตือนให้รู้แล้วว่าเวลาทั้งหมดที่อยู่ร่วมกันมาได้สิ้นสุดลงแล้ว...

ฉันยิ้มให้กับผู้ชายข้างๆ ก่อนจะเปิดประตูรถออกมาแล้วปิดมันไปตามเดิม ฉันยืนมองรถตรงหน้าที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปช้าๆ ฉันทนไม่ได้ที่จะต้องเอามือมาปิดปากเพื่อปิดเสียงสะอื้นที่จะมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาจนทำให้ฉันมองไม่เห็น ฉันตัดสินใจเอาโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าแล้วกดโทรออกไปยังเบอร์โทรของเบสบอล ฉันรอเสียงรอสายบรรเลงไปเรื่อยๆ ซึ่งมันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด...รับหน่อยสิ...จะให้พี่แกตายไปตรงนี้เลยหรือไงกัน

(ฮัลโหล เจ๊โบ)

แกลงมารับฉันหน่อยสิ...

(โบร้องไหนเหรอ แป็นอะไรอ่ะ O0O!)

เสียงตกใจดังขึ้นจากปลายสาย ตามมาด้วยเสียงเลื่อนเก้าอี้ที่ดูเหมือนว่ากำลังจะลงมารับฉันทันที

ฉัน...อึก! ฉันสบายดี ฉันเผลอสะอึกด้วย T^T

(บ้านผมไม่เรียกว่าสบายแล้วเจ๊ เออๆ ตอนนี้ผมกำลังลงบันไดไปรับ ผมเหนื่อยนะ เจ๊จ่ายค่าลิฟท์เถอะผมขอร้อง~!)

อึก...อือ~!”

(ชิบหายแล้ว อีเจ๊ปล่อยโฮ =[]=)

และนั่นคงเป็นเสียงสุดท้ายที่ปลายสายได้ทิ้งไว้ ก่อนจะตัดสายไป ฉันไม่ได้ขี้แงนะ ฉันแค่กลัวแดดกลางวันมันแผดเผาผิวงามๆ ของฉันต่างหาก T^T

จริงๆ นะ...

...เชื่อฉันเถอะ T[]T~!

 

 

เจ๊ควรพูดกับผมให้รู้เรื่อง มากกว่ามานั่งสะอึกน้ำลายโดยไม่มีเหตุผลอยู่ตรงนี้นะ =___=;”

พอฉันมาถึงห้อง เบสบอลมันก็ถามสาระทุกข์สุกๆ ดิบๆ กับฉันทันที แต่ฉันกลับไม่มีคำตอบให้มันเลยสักประโยค มีแต่เสียงสะอื้นแก้เท่าไรไม่หายซะที T^T

“…”

เจ๊... เบสบอลเรียกฉันพลางหมุนเก้าอี้ที่ตัวเองนั่งอยู่ไปมา ฉันที่ถูกเรียกเงยหน้ามองน้องชายตัวเองทันที เจ๊ชอบพี่แท๊ปเล็ตแล้วใช่ไหมเนี่ย?

“…”

ผมว่าเจ๊ตัดใจซะเหอะ เพราะคนแบบพี่แท๊ปเล็ตไม่เคยรักใครนอกจากตัวเอง...จากที่รู้จักเขามา เขาไม่เคยมีแฟนเลยนะ

ฉันรีบก้มหน้ามองนิตยสารในมือที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี ก่อนที่ฉันจะตัดสินใจเปิดคอลัมน์ ‘Cool Boy’ ที่แต่ก่อนฉันเกลียดมันอะไรดี ผู้ชายที่สวมเพียงเสื้อกล้ามสีดำ เผยให้เห็นรอยสักที่แขนขวาของเขาทำเอาใจฉันวูบไปชั่วขณะ คำที่เขาให้สัมภาษณ์ดูกวนประสาทอย่างที่ฉันไม่เคยอ่านที่ไหนมาก่อน ฉันได้รู้อะไรหลายๆ อย่างเกี่ยวกับเขาในหนังสือเล่มนี้ ทำให้ฉันได้อยู่กับเขาเพราะหนังสือเล่มนี้...

เบสบอล...

ฉันเงยหน้าเรียกน้องชายตัวเองที่กำลังนั่งเล่นคอมทำกิจกรรมเดิมๆ เบสบอลหันมามองฉันพร้อมกับเลิกคิ้มใส่

ว่าไงเจ๊ จะด่าอะไรผมล่ะ =w= ฮั่นแน่! ในมือมีหนังสือ กะจะปามาที่หัวผมล่ะสิ

แกเคยมีความรักหรือเปล่า?

หืม Owo!!”

สีหน้าหยอกล้อตั้งแต่แรกเปลี่ยนเป็นสีหน้าสงสัยเฉียบพลัน ฉันไม่รู้ตัวเองจริงๆ ว่าฉันถามคำถามบ้าๆ นี่ออกไปได้ยังไง แต่ก่อนแต่ไร ฉันไม่อยากคิดเรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ!

ตอบมาสิ

เออๆ เคยมี... ฉันขมวดคิ้วใส่เบสบอลทันทีที่มันตอบ เท่าที่อยู่กับมันมา...ฉันไม่เคยรู้เลยว่ามันจะเคยมีแฟน "“น้องสาวไอ้พิกเล็ตมันน่ะ

แก...หักหลังเพื่อน

ไม่ใช่นะเจ๊ พิกเล็ตมันแนะนำให้ผมรู้จักต่างหาก

แล้วที่แกบอกว่าเคยมี ก็แปลว่าเลิกกันไปแล้วเหรอ

เปล่า...มีก็เหมือนไม่มี ตอนนี้ก็คบกันอยู่ แต่ช่างยัยนั่นเถอะ ปล่อยลิงคืนสู่ป่าอย่างสงบเถอะเจ๊ พูดแล้วอารมณ์เสียวะ

ว่าเสร็จผู้ชายตรงหน้าก็หมุนเก้าอี้ไปที่หน้าคอมตามเดิม นี่ขนาดคนคบกันเป็นแฟนแบบเต็มตัว ยังดูห่างเหินทำตัวเหมือนไม่มี แล้วฉันจะหวังอะไรกับคนที่ไม่เคยจะเหลียวแลฉัน คนที่รู้จักกันไม่ถึงอาทิตย์ เขาจะมาสนใจอะไรกับคนที่ไม่เคยอยู่ในสายตาเขา คนที่เขาไม่ชอบขี้หน้า คนที่เขา...

ไม่เคยรักฉันเลย...

 

 




----------------------------------------------------------------------

02 / 05 / 56

:: -___-
ดราม่ากระจายคลุ้งเต็มบทความ
จากกันแล้ว!!!
5วัน5นาที จบแล้วววว T^T
ชีวิตจะดำเนินต่อไปดี
นางเอกปล่อยโฮ 555 บทนี้ไม่มีความฮาเลย
ดูเศร้าแปลกๆ เป็นเพราะไรท์อยากให้มีฉากแบบนี้บ้าง จากกันด้วยดี ฮือออ
บทต่อไป เชิญพบกับบุคคลในตำนาน (ตำนานก็ละเอียดดิ ถุย! ไม่ใช่แหละ)
บทหน้าดราม่าอีกตามเคย บอกก่อน จะได้รับมือทัน 555
ระหว่างที่แต่งสองบทนี้ ไรท์ต้องเค้นน้ำตาเพื่อฉากสมจริง (?)
เปล่า กลัวตัน ซาบซึ้งแต่งมาถึง บท 14 555
ดีใจที่มันไม่ตัน เพราะเลข 13 จะเป็นลางบอกว่า
แกตันแน่ๆ แต่ว่าเรื่องนี้ไม่ตัน!!!
เย้~!
ยังไงก็ฝากโหวต แอดแฟบด้วยนะจ๊ะ รักนะ ♥♥♥
:) ขอบคุณแฟนคลับที่เพิ่มมาอีก 7 คน (ม้างงง)
รักทุกคนเลยยยย เอาแบนมาแลกกันได้นะจ๊ะ






เจอกันบทต่อไป ^^ :: ไปเปอร์




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

396 ความคิดเห็น

  1. #202 Lächeln (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 23:10
    เศร้าจังเลยตอนนี้
    #202
    0
  2. #200 ป่าน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 21:40
    ตอนนี้ดราม่าอ่ะ
    #200
    0
  3. #198 CYAUPI (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 20:51
    ฮืออออ ซึ้ง
    #198
    0
  4. #179 soulmuk (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2556 / 21:12
    ซึ็งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #179
    0
  5. #178 เนย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2556 / 15:06
    อ๊ากกก แท็บเล็ตทำซึ้ง เศร้าเลยT-T

    แอบสงสัยเบสบอลปิ๊งใคร ปล่อยลิงสู่ป่า ฮาเลย 55
    #178
    0
  6. #175 noowiwie (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 15:29
    โอ๊ยยย เขินๆๆๆๆๆๆๆ
    ขนาดเป็นตอนที่เศร้านะ ยังเขินเลยอะ
    ><

    รอติดตามที่เหลือนะคะ
    #175
    0
  7. #174 Cindy-SwD (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 02:33
    รู้ไหม! รู้ไหม! เค้าคือใคร! (?)ไม่ต้องรู้หรอก-..-เพราะพี่ยีนส์รู้จักเค้าอยู่แล้ว(?)วันนี้เค้าฮึด! เลยอยากจะมาเม้นยาวๆๆๆๆๆให้-...- แก้คำให้สละสลวยด้วยล่ะ-..-! พี่ขึ้นไปดูตรงหัวๆตรงแรกๆดิตรง'คนปลายเสียงทำน้ำเสียงอ้อดอ้อนฉันยกใหญ่น่ะ คือพอมาถึง...' ดูตรงพอมาถึงอ่ะพี่ใช่คำว่า'หลังจากมาถึงบ้านปุ๊ป' ดีกว่าไหม? เพราะบรรทัดนั้นมันมีคำว่าพอเยอะเกินไป พี่ใช่คำศัพท์เปลืองมากเบย-3-![แค่มีพอซ้ำสองตัวเองอิบ้า- -:พี่ยีนส์]อ้อ! แล้วก็มีคำตกหลนเยอะเลย แบบพี่ยีนส์พิมพ์ตกอ่ะตรง'ดทร'เข้าใจน่ะว่าอ่า'โทร'แต่มันก็แปลกๆอ่าน่ะ=_= [ที่พูดมาเหมือนตัวเองจะเป็นโปรเฟซโซนอลจัง- -"]=..=แต่เค้าก็ยังติดตาม5วัน5วิ(?)#ผิดของพี่อยู่น่ะครับ>_
    See U Next Chapter Kapp(Or?)=..=?
    #174
    0
  8. #171 Lächeln (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 15:18
    อ๊ายยย!!! อีแท็ป รีบบอกรักเลยน้าาาาาา >.<
    #171
    0
  9. #162 ParFAiiT (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 21:44
    ไม่ใช้ตาโบ๋เอ้ย! บาโบนะ เเต่ฟังเเล้วเขินอ้ะ =///= 555
    #162
    0
  10. #161 ~*NaN_WonTeuk*~ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 20:47
    อ๊ายยยยย แท๊ปแล็ตพูดแบบนี้ถึงกับม้วนเลย

    ถึงแม้ว่าจะเศร้าแต่ก็กรี๊ดดดดดดดด
    #161
    0
  11. #160 oOpTiOnOo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 20:12
    เลือกไม่ถูกว่าจะฟินหรือจะเศร้าดี คิคิ
    #160
    0
  12. #159 karn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 17:49
    แค่เริ่มต้นก็เศร้าแล้ว สงสารแท็ปเล็ตกับบาโบ
    #159
    0
  13. #158 milk (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 17:19
    เศร้าอ่ะไรเตอร์ อัพไวๆๆๆๆๆๆๆนะค่ะ.
    #158
    0
  14. #157 noowiwie (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 13:50
    เจิม :)
    #157
    0
  15. #156 MPautumn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 08:35
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #156
    0
  16. #155 soulmuk (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 20:20
    เจิมมมมมมมมมมมมม
    #155
    0
  17. #154 Cindy-SwD (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 19:24
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม>O<
    #154
    0
  18. #153 karn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 19:06
    เจิมค่ะ รออ่านนะคะ จะดราม่าไหม ลุ้นจริงๆเลย
    #153
    0