►FIVE DAY FIVE MINUTE ◄ภารกิจพิชิตใจนายร้อนแรง! [THE END]

ตอนที่ 10 : ► INFINITY TAPLET :: Ch.8 ◄ Hungy?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    23 ก.พ. 56

© Tenpoints!





 



8

“Hungy?

 

 

 

 

 “แท๊ปเล็ตคะ วันนี้มาร์ว่างจากเดินแฟชั่นที่นิวยอกต์เลยนะคะ ^^”

เสียงแหลมๆ ของเธอทิ่มเข้าที่ประสาทการได้ยินของฉันอีกครั้ง หลังจากแท๊ปเล็ตเดินเข้ามาห้ามศึกที่ยัยมาร์กำลังจะฟาดมือมาที่ใบหน้าอันงดงามของฉัน (?)

ยัยมาร (เปลี่ยนชื่อให้อย่างไม่ต้องสงสัย) รีบปรี่เข้าหาแท๊ปเล็ตด้วยท่าทางดี้ด้า ก้นส่ายไปส่ายมาด้วยท่าทางร่าเริง หึ! ตีสองหน้ากันชัดๆ

ว่างแล้วไง -___-;”

คำสงสัยของแท๊ปเล็ตเล่นทำเอาฉันหลุดขำทันที ยัยมาร์หน้าเหวอไปนิดนึง โอ้ๆ น่าสงสารชะมัด ฉันว่าเอาเวลาว่างที่เหลือไปเช็กซิลิโคนจะดีกว่านะ ดูเบี้ยวแปลกๆ :P

กะ...ก็มาร์จะมาชวนแท๊ปไปเที่ยวไงคะ ><”

เธอว่างแต่ฉันไม่ว่าง…”

ทำไมถึงไม่ว่างคะ ยัยมาร์ตวัดสายตามาชำเลืองมองฉันอย่างไม่เป็นมิตร หรือเพราะยัยชะนีฝีช้างนี่กัน!”

แขวะใส่ฉันเห็นๆ เต็มสองลูกตาฉันเลย แท๊ปเล็ตแสดงท่าทีเบื่อหน่ายอย่างเห็นได้ชัด ยัยมาร์อะไรนั่นก็เกาะแท๊ปเล็ตดังกับสัมภเวสีของส่วนบุญ ยัยนี่สวยแต่รูปจูบแล้วอยากอ้วกจริงๆ -__-

มันไม่เกี่ยวกับบาโบหรอกน่า -___-;;” แท๊ปเล็ตพูดพลางแกะมือของยัยมาร์ออกจากเอว ฉันรำคาญเธอต่างหาก

รำคาญงั้นเหรอคะ ยัยนี่ทำแท๊ปเปลี่ยนไปหรือเปล่า แท๊ปบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่รับมอดเจ้าที่เข้ามาในบ้านได้ แท๊ปเล็ตลืมมาร์ไปแล้วอย่างนั้นเหรอคะ!”

ยัยมาร์โวยวายชุดใหญ่ ฉันก็ได้แต่ทำหน้าเบ้ไปกับอารมณ์เดี๋ยวเดือดเดี๋ยวเย็นของเธอ ฉันสังเกตเห็นแท๊ปเล็ตนิ่งผิดปกติด้วยแหละ ฉันว่าคนเดือดกว่าเริ่มจะเกิดขึ้นตรงนี้แหละ

เงียบเถอะมาร์!! มันน่ารำคาญรู้ตัวไหม เสียงแหลมๆ ของเธอมันแทงหูฉัน!”

แท๊ปเล็ตก็ไปเที่ยวกับมาร์สิคะ

บอกแล้วไงว่า ไม่ว่าง’ -____-;;” เขาย้ำคำว่าไม่ว่างอย่างหนักแน่น

ทำไมถึงไม่ว่างคะ ก็...

เอาเป็นว่าไม่ว่างก็คือไม่ว่าง แท๊ปเล็ตตัดบทสนทนาของยัยมาร์ทันที ก่อนที่เขาจะหันมาคว้าข้อมือฉันให้ลุกออกจากโซฟา ไปข้างนอกกัน

ใบหน้านิ่งๆ หันมาชวนฉัน ทำเอายัยมาร์บ้าบอนี่ถึงกับกรี๊ดอย่างหัวเสียเพลียจิต แท๊ปเล็ตถอนหายใจแล้วหันไปมองหน้ายัยมาร์แบบเซ็งๆ

เนี่ยเหรอคะ ที่บอกว่าไม่ว่าง บ้าสิ้นดี!”

เธอนั่นแหละบ้า เลิกโวยวายได้แล้ว หนวกหูชาวบ้าน

หึ! ทีเรามีอะไรกันครั้งก่อน แท๊ปยังบอกให้ร้องดังๆ ทีมาคราวนี้บอกให้เงียบ รู้ไหมคราวที่แล้วมาร์เจ็บคอนะคะ ^^”

O__O! ฉันถึงกับเบิกตากว้างให้กับคำพูดดีเดือดของยัยมาร์ทันที น้ำเสียงชวนขนลุก ทำให้ฉันถึงกับจะอ้วกออกมาให้รู้แล้วรู้รอด มีอะไรกันที่ยัยนี่ว่า มันหมายถึงเล่นบ้านทรายทองตอนที่เด็กๆ ชอบเล่นหรือเปล่าอ่ะ ต้องร้องเพลงจนคอเจ็บใช่ไหม~

พูดอะไรของเธอน่ะมาร์!”

แท๊ปเล็ตปล่อยมือฉัน ก่อนจะหันไปพูดกับยัยมาร์ด้วยน้ำเสียงดุดัน ดูท่าว่าเขาจะโกรธมากเลยทีเดียว ก็ดูเขากำมือทั้งสองข้างสิ...ถ้ามีหน้าใครพุ่งมาให้เขาซัดได้ เขาคงส่งหมัดนั้นให้แบบไม่คิดแหงๆ

มาร์พูดเรื่องจริงนี่คะ แท๊ปจะโมโหทำไมล่ะ

ยัยมาร์ลอยหน้าลอยตาพูดแบบไม่สะทบสะท้านในคำพูดของตัวเองสักนิด

จริง? เหอะ! เธอมันปั้นเรื่องขึ้นมาเองชัดๆ

มาร์ไม่ได้ปั้นเรื่อง เรามี...

หยุดพูดซะ!”

แหม...อายกันก็ไม่บอก ^^”

ฉันเพิ่งรู้นะว่าเธอมัน...เขาถึงกับหยุดคำพูดแล้วหันมามองหน้าฉันด้วยแววตาแปลกๆ ฉันไปรอข้างนอกนะ ตามมาแล้วกัน

แท๊ปเล็ตเดินออกจากห้องโถงทันทีที่พูดจบ ปล่อยให้ฉันยืนเผชิญหน้ากับยัยมาร์ที่ตอนนี้กำลังเดือดปุดๆ ราวกับโดนไฟรนก้น...ตอนแรกฉันก็คิดว่าเธอจะจิตใจงามเหมือนหน้าตานะ ไหงกลายเป็นผู้หญิงแบบนี้ไปได้ ไม่น่าจริงๆ กล้าพูดแม้กระทั้งเรื่อง...

ทำไมฉันต้องเป็นเดือดเป็นร้อนด้วยเนี่ย -___-^

เธอบอกมานะ ว่าเธอเป็นใคร

ฉันที่กำลังจะก้าวออกจากห้องโถง ก็ต้องหยุดชะงักเป็นการด่วนด้วยคำถามห้วนๆ จากยัยมาร์

เป็นเพื่อนแท๊ปเล็ตค่ะ

โกหก!” อืม...ถ้าเธอรู้แล้วจะมาถามฉันทำซากกระดูกจิ้งจกทำไม แท๊ปเล็ตไม่เคยมีเพื่อนอย่างเธอ ฉันรู้ดี!”

ฉันรู้ดี รู้ดี รู้ดี เหอะ! ถ้ารู้ดีทำไมถึงไม่รู้ล่ะว่าแท๊ปเล็ตอยู่ไหน เมื่อกี้ยังถามฉันอยู่เลย ขึ้นเสียงใส่ฉันด้วย โถ่!

ถ้าเธอรู้ดี เธอก็ต้องรู้น่ะสิว่าฉันเป็นใคร

แก!!!”

เออ...ตัดหัวฉันเลยจ้า บ้าบอ!

ฉันถึงกับส่ายหน้าพลางถอนหายใจให้กับยัยมาร์ด้วยอาการเซ็งๆ เอาดูมๆ หนีบจมูกฉันให้ตายไปตรงนี้อย่าให้ฉันมีอากาศหายใจอีกต่อไปเลย ดีกว่ามายืนเถียงจนหัวชนฝาหน้าชนนมกับเธอ - -+


เอาเป็นว่าเธอถามแท๊ปเล็ตสุดที่รักของเธอเองแล้วกัน ฉันขี้เกียจตอบอะไรยาวๆ แล้วเธอไม่เข้าใจ

ฉันสาวเท้าเดินออกโดยปล่อยให้ยัยนั่นยืนกรีดร้อนเหมือนโดนไม้จิ้มฟันแทงเหงือก แท๊ปเล็ตที่ยืนรออยู่ตรงโรงรถก็ถึงกับส่ายหน้าให้ฉัน นี่! มันไม่ใช่ความผิดอะไรของฉันนะ ถ้าจะโทษก็โทษยัยดีเดือดนู้นสิ ยื้อฉันให้อยู่ทะเลาะตั้งนานสองนาน

แท๊ปเล็ตไม่พูดอะไร เขากลับขึ้นรถแล้วสตาร์ททันที ฉันเลยต้องรีบเปิดประตูแล้วก้าวเท้าขึ้นไปนั่งเป็นการด่วน ทำไมถึงรีบอ่ะเหรอ... ถ้าไม่รีบนายนี่ต้องถอยรถมาเหยียบฉันเละแน่ๆ

นายจะไปไหน

ทันทีที่รถเคลื่อนตัวออกจากรั้วหน้าบ้าน ฉันก็หันไปถามเขาด้วยอาการสงสัยเต็มประดา แล้วนี่เขากล้ามากเลยนะ ที่ปล่อยให้ยัยมาร์อยู่บ้านคนเดียวแบบง่ายๆ เออสิ นายนี่มันรวยล้นฟ้าอยู่แล้ว

ไปหาเพื่อน

ทำไมต้องลากฉันไปด้วยไม่ทราบ

เดี๋ยวเธอหนี

นายไม่ได้เต็มใจให้ฉันอยู่อยู่แล้วนี่ ถ้าฉันหายไปทั้งคน นายก็น่าจะดีใจไม่ใช่เหรอ

“…” สิ่งที่ได้รับกลับเป็นคำว่างเปล่า ไร้แม้แต่เสียงลอดออกจากลำคอ แต่สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจแล้วเปิดปากพูด หลังจากที่ฉันจ้องเขาแบบอยากได้คำตอบ ฉันพูดหรือเปล่าว่าไม่เต็มใจ ฉันบอกหรือยังว่าเธอหายไปแล้วฉันจะดีใจ…”

คำพูดของเขาเล่นทำเอาฉันเบือนหน้าออกไปทางหน้าต่างประตูรถ ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ใบหน้าของฉันเหมือนเลือดสูบฉีดขึ้นอย่างรวดเร็ว ใจเต้นไม่ตรงจังหวะอย่างที่เคยเป็น ก็แค่คำพูดไม่กี่คำของแท๊ปเล็ต คำพูดที่เขาไม่เคยจะสนในความหมายที่ตัวเองพูดออกมา คำพูดที่เขาพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์...

คำพูดแค่นี้ ทำให้ฉันไปไม่ถูกเลยงั้นเหรอ?

ไม่รู้ ฉันคิดไปเอง

อืม ทีหลังจะคิดอะไรก็ถามใจฉันบ้าง

“…”

นายนี่ทำเอาฉันเงียบอย่างเฉียบพลัน แอร์ที่ฉันเคยคิดว่ามันหนาวในช่วงแรกกลับร้อนระอุราวกับไฟที่กำลังเผาผลาญอยู่ในร่างกายฉัน แข็งใจไว้ยัยบาโบ นายนี่มันคือแท๊ปเล็ต ผู้ชายที่เธอไม่ชอบขี้หน้าตั้งแต่แรกเห็นนะ!

 

ฉันเจอความสามารถพิเศษ!

ฉันสามารถนั่งรถโดยหุบปากสงบคำได้ตั้งชั่วโมงกว่าๆ จนมาถึงห้างแห่งหนึ่งซึ่งไม่ไกลจากโรงเรียนที่ฉันเรียนอยู่นัก จะว่าไปมันก็อยู่หลังโรงเรียนของแท๊ปเล็ตนั่นแหละ แค่ปีนกำแพงโรงเรียนก็สามารถมาเดินเล่นได้สบายแล้ว

ฉันกับแท๊ปเล็ตเดินเข้าไปในห้างและตรงดิ่งไปที่ชั้นห้า ซึ่งฉันก็พอจะรู้มาว่า ชั้นห้าเป็นพื้นที่โล่งกว้าง เหล่าบรรดานักเต้นทั้งหลายก็จะมาซ้อมกันที่นี่ บางทีต้องจองพื้นที่ยึดไว้เลย น้อยมากจะมีกลุ่มใหม่ๆ มาซ้อม เพราะพื้นที่ส่วนมากจะเป็นกลุ่มเก่าๆ เสียมากกว่า

เมื่อขึ้นมาถึงชั้นห้า ฉันก็พบกับเหล่าอินฟินิตี้ทันที สายตาของฉันก็ไม่พลาดที่จะโฟกัสไปที่ผู้ชายหัวทองนามว่า ปาล์ม ที่กำลังซ้อมเต้นคนเดียวอย่างจริงจัง ต่างจากสมาชิกที่เหลือที่เอาแต่นั่งกิน ไม่ก็นอนไปที่พื้นอย่างสบาย

แท๊ปเล็ต!! >0<”

เสียงตะโกนของไอซ์แลนด์เล่นเอาคนทั้งชั้นหันมามองที่ฉันและแท๊ปเล็ตเป็นตาเดียว ผู้หญิงบางคนที่กำลังซ้อมเต้นอยู่ก็ถึงกับหยุดเต้นและหันมามองด้วยท่าทางดี้ด้า

ฉันก้าวเท้าตามแท๊ปเล็ตไปที่กลุ่มอินฟินิตี้ สายตาหลายคนมองมาที่ฉันอย่างสงสัยว่าฉันเป็นใคร มาจากไหน มาอยู่กับแท๊ปเล็ตได้ไง

เออ...คงไม่มีแฟนคลับนายตามมาจิกหน้าฉันเอาไปขยำแหลกคามือหรอกนะ

ไหนบอกจะไม่มาซ้อมไง ให้เป็นเอกขึ้นเวทีแทนไม่ใช่เหรอ

ปาล์มหยุดเต้น ก่อนจะเอาผ้าเย็นขึ้นมาซับหน้าซับตาพลางคุยกับแท๊ปเล็ตที่ตอนนี้เขาลงไปนั่งขัดสมาธิเป็นที่เรียบร้อย

-___-;; ติดดินเป็นกับเขาด้วย

อืม....ให้เป็นเอกเต้นไปนั่นแหละ ฉันแค่เบื่ออยู่บ้าน

โห! แท๊ปเล็ตเบื่ออยู่บ้านอ่ะพี่น้อง!”

คราวนี้ไอซ์แลนด์มาสมทบกับเขาด้วยคน นายนี่นั่งยองๆ เหมือนคนปลดทุกข์ -*- อยู่ตรงหน้าแท๊ปเล็ต

แปลกตรงไหนวะ

แหม...แปลกก็แปลกอยู่หรอก คนในพื้นที่กว่าจะเจอตัวแกมันยากอยู่น้า วันนี้เจ้าตัวเดินมาให้เจอเองมันน่าอะเมซิ่งนะว่าไหม ^+++^”

หุบปากแกไปเลย ที่มาเพราะรำคาญยัยมาร์นั่นต่างหาก

พี่มาร์~ O.,O”

ไอซ์แลนด์เรียกยัยมาร์พร้อมกับทำหน้าหื่นกามอย่างเห็นได้ชัด จริงๆ เลยนายนี่ เอ๊ะ! แต่เมื่อกี้ไอซ์แลนด์เรียกยัยมาร์ว่าพี่งั้นเหรอ แปลว่ายัยนี่ก็อายุมากกว่าฉันกับแท๊ปเล็ตน่ะสิ

ว่าแล้ว...ม.ปลายอะไร นมใหญ่เท่าหัวเด็กอนุบาล!

เลิกทำหน้าแบบนั้นสักทีไอ้ไอซ์ -____-“

หึงพี่มาร์เหรอ~” ไอซ์แลนด์ใช้นิ้วเขี่ยคางแท๊ปเล็ต แต่เขาก็สามารถเบือนหน้าหลบนิ้วนั้นได้ทัน บาโบก็อยู่ทั้งคน แกแบ่งให้ฉันสักคนสิวะ

ไม่!” แท๊ปเล็ตตวาดใส่ไอซ์แลนด์ เล่นทำเอาทุกคนหันมามองจ้องเขาทันที อะไรเนี่ย! ทำไมต้องโมโหไอซ์แลนด์ด้วย ฟังก็รู้แล้วว่าไอซ์แลนด์แค่พูดเล่นๆ จะทำหน้าจริงจังไปไหนน่ะ ฉะ...ฉันหมายถึงไม่ซ้อมเต้นกันหรือไง

อะ...เออ พวกเราเพิ่งจะซ้อมเสร็จเมื่อกี้

ไอซ์แลนด์ที่ดูท่าไม่ดีจึงถอยกลับไปหลบหลังปาล์มด้วยสีหน้าหวาดกลัว ดูสิ T___T

อะ...อืม แท๊ปเล็ตพยักหน้าแล้วหันมามองฉันที่ตอนนี้คิ้วฉันขมวดชนกันจนมัดเป็นปมแก้ไม่ออกแล้ว นี่เขาเล่นเปลี่ยนอารมณ์ซะฉันตามไม่ทัน เธอหิวหรือเปล่า

ถ้านายหมายถึงว่าไปกินข้าวกันไหม ฉันจะตอบทันทีว่าไป

งั้น...เราไปกัน

เขาไม่พูดเปล่า เขายังจับมือฉันแล้วลุกขึ้นดึงฉันที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาทันที สายตาเหมือนมีรังสีของใครหลายๆ คนทิ่มเข้าที่กลางหลังให้ความรู้สึกแปร๊บๆ แล่นผ่านไปถึงไส้ติ่ง =.,= ไม่ตายดีแน่ๆ ฉัน

เธออยากกินอะไร

เขาพูดพร้อมกับจับมือฉันไม่ยอมปล่อย เราสองคนลงบันไดเลื่อนไปชั้นที่สี่ถัดลงมาแค่ชั้นเดียว ฉันรู้สึกถึงอุณภูมิร่างกายแปลกๆ ที่มันพล่านจากมือเขาสู่มือฉัน แทนที่ฉันจะดึงมือออก ฉันกลับให้เขาครอบครองมือนั้นอย่างง่ายดาย ฉันบ้าไปแล้วแหงๆ -____-

แล้วแต่นายเลย ขืนฉันกินอะไรที่มันไม่ถูกปากนายขึ้นมา ฉันก็โดนว่าฟรีอีก -__-“

แล้วถ้าฉันเลือกแล้วมันไม่ถูกปากเธอขึ้นมาล่ะ

ฉันกินได้หมดน่า

ฉันก็กินได้หมด

สรุปแล้วฉันก็ต้องเสนออาหารเช้า (?) ที่จริงนี่ก็เวลากลางวันแล้ว แต่ฉันยังไม่ได้กินอะไรในตอนเช้าไง จะว่าไปชั้นสี่ของห้างนี้ก็มีอาหารนานาชาติเยอะแยะไปหมด เอาเป็นว่าฉันจะกินของไทยใช้ของไทยแล้วกัน

ฉันเลือกร้านนี้ ^^” ฉันชี้ไปที่ร้านอาหารไทยร้านหนึ่ง กลิ่นเครื่องแกงนี่ลอยมาเตะจมูกฉันเหลือเกิน ร้านแซ่บหลาย~”

พูดแล้วน้ำลายก็จะไหลพรากเป็นน้ำตก =.,= แต่สีหน้าบุคคลข้างๆ ฉันเหยเกผิดรูปแปลกๆ นายให้ฉันเลือกเองนะ มาแปรผันเปลี่ยนคำพูดตอนท้ายนี่ไม่ได้นะ ฉันไม่ยอมเน้อ!

กินจริงๆ เหรอ

อ้าว ฉันเลือกแล้วนะ ^^”

อะ...อืม เข้าไปสิ

แท๊ปเล็ตจูงมือฉันเข้าไปที่ร้ายแซ่บหลาย ร้านที่รวมไว้แต่อาหารรสจัดจ้าน ที่เรียกน้ำหูน้ำตาได้ดีทีเดียว ครบเครื่องแบบนี้แหละที่ฉันชอบ มันคือของโปรด *0*

ฉันและแท๊ปเล็ตนั่งลงที่เก้าอี้ปุ๊บพนักงานผู้หญิงที่ฉันแอบเห็นว่าแย่งกันมาเสริฟเมนูก็ส่งเมนูให้แท๊ปเล็ตก่อนใครเพื่อน แล้วของฉันล่ะ!!! สองมาตรฐานชัดๆ มีเลือกส่งเมนูด้วยหรือไง

เธอสั่งแล้วกันอยากกินอะไรก็เชิญ

แท๊ปเล็ตส่งเมนูให้ฉันแบบลวกๆ ฉันคิดว่านายจะดีแบบเมื้อกี้ไปตลอดนะ ชิ! ที่ไหนได้ นายก็คือแท๊ปเล็ตผู้มีมารยาทงามไส้คนเดิมนี่เอง

เอาแกงเผ็ดไก่ ผัดเผ็ดขิงหมูสับ ยำซีฟูดพริกกระเหรี่ยง ต้มยำจัดจ้าน เป็ดผัดฉ่า พะแนงหมูป่าค่ะ ^^”

ฉันปิดเมนูแล้วส่งให้พนักงานที่กำลังจดด้วยสีหน้าที่เร่งรีบ แต่แทนที่จะกลับไปทำอาหารที่ฉันสั่ง เธอกลับหันมาส่งยิ้มหวานให้กับแท๊ปเล็ต

สุดหล่อไม่เอาอะไรเหรอคะ

ไม่มีเมนูที่...เอิ่ม... ไม่เอาแหละครับ เอาตามที่ยัยนี่บอกแล้วกัน

รับน้ำอะไรคะ

ยังคงไม่ไปไหน -___-;;

น้ำเปล่า เอาหลายๆ ขวด

แท๊ปเล็ตสั่งพนักงานอย่างเน้นคำ กลัวเผ็ดแหงๆ ทำไมตอนเด็กๆ ไม่ฝึกกินพริกกับเขาบ้างยะ เหมือนพ่อแม่ฉันไง ยัดน้ำพริกให้กินตั้งแต่ยังไม่คลาน กินได้ทั้งลำต้นพริกแล้วมั้งตอนนี้

พนักงานสะบัดบ๊อบใส่หน้าแท๊ปเล็ตทันทีที่นายนี่ไม่สนใจแม้แต่จะชายตามองเธอ - -* มาเป็นฉันสิ จะได้รู้ว่านรกมีจริงบนโลกใบนี้ ทำกรรมเวรไว้เยอะๆ เดี๋ยวจะได้พบเจอนายนี่เอง

สั่งขนาดนั้น เธอกินหมดหรือไงฮ่ะ -__-;”

มีนายช่วยกิน หมดอยู่แล้วน่า

ฉันไม่กิน

อ่ะๆ นายบอกฉันเองนะว่านายกินได้หมด อยากให้ฉันเตือนความจำไหม?

ฉันยื่นหน้าไปท้าทายเขาแล้วยักคิ้วให้เหมือนได้เปรียบ จะอดยากหรือจะกินดีๆ เขาเบือนหน้าหนีฉันด้วยอาการเซ็งๆ ฉันจึงหันกลับมานั่งที่ตัวเองแบบนิ่งๆ เพื่อรออาหารมาเสริฟบนโต๊ะ

และแล้วมันก็มาถึง ^0^ อาหารสีฉูดฉาดตะการตาวางเรียงอยู่บนโต๊ะ ทำเอาฉันตาเป็นประกายอย่างที่เห็น มีก็แต่คนตรงหน้าฉันนี่แหละ เอาแต่มองจ้องอาหารแล้วทำหน้าแบบไม่สู้ดีนัก แถมยังเหลือบมองฉันแบบเคืองๆ อีก

อาหารบ้าอะไรวะเนี่ย

อาหารไทยนะคะแท๊ปเล็ต ^^;”

รู้แล้ว! แค่เห็นก็พาท้องไม่ดี

-____-;; เรื่องมากจริงๆ

แต่ฉันไม่สนแล้วว่านายนี่จะบ่นอะไร ฉันสนเพียงอาหารตรงหน้าเท่านั้น ดูสิ กินกับข้าวสวยร้อนๆ มีควันลอยฟุ้งกระจาย ยิ่งน่าอร่อยเข้าไปใหญ่ ฉันบอกแล้วว่าอาหารไทยน่ากินขนาดไหน

กินสิ O_O นายจะอดข้าวตายหรือไง

ไม่!” คราวนี้เขาปฏิเสธเสียงแข็ง จนฉันอดขำไม่ได้ กินก็ได้วะ

ถึงสีหน้ากับคำพูดจะดูคล้อยตามกันไปด้วยดี แต่ฉันรู้ดีว่าใจของเขาไม่อยากจะทำตามปากเท่าไร เขาเป็นคนไม่เคยแพ้ใคร ถ้าเขาจะมาแพ้เพราะกินเผ็ดนี่มันก็น่าอายอยู่นะ

เขาตักอาหารที่เผ็ดน้อยที่สุดขึ้นมา นั่นก็คือพะแนงหมูป่า เขาพยายามเลี่ยงน้ำให้มากที่สุดก่อนจะเอามาใส่จานและตักข้าวผสม ก่อนจะส่งมันเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยสีหน้านิ่งๆ...

ไม่เผ็ดใช่ม้า ^0^”

“…!”

อร่อยก็กินอีกได้นะครับ ^0^”

“-___-;;;”

ใบหน้าของแท๊ปเล็ตเริ่มผุดเม็ดเหงื่อแตกออกมาเป็นสายคล้ายดั่งน้ำท่วมกรุงเทพ ฮ่าๆ เขาพยายามกลั้นอะไรบางอย่างไว้ด้วยแหละ

นายกินอีก...

โอ๊ยยยยย! เผ็ดเว้ยยย!!! T[]T”

O.,O!!

 













------------------------------------------------------------------------
22 / 02 / 56
:: อัพแล้ววววว^^
หลังจากดองมานานเกือบเดือน
ผมสอบนะฮ่ะ เลยไม่ได้มาอัพ
พอดีมีคนมากระตุ้นต่อมอยากให้แต่งเรื่องพิกเล็ตกับท่านเจ้าคุณไวๆ
เลยจะเตรียมเปิดอย่างเป้นทางการ ในวันที่
5 มีนาครับ ^^ ถ้าไม่ติดอะไรอ่ะนะ
แต่จะเปิดเรื่องใดก่อนก็รอลุ้นกันคร๊าบบบบ

บทนี้มียัยมาร์โผล่มาแบบโดนลืม
ปล่อยไว้งั้นแหละ 555
บทนี้แท๊ปเล็ตออกแนวน่าเสียฟอร์มซะเยอะเชียว มันน่าไหมเนี่ย -___-;;

ใครที่แฟนเพจแท๊ปเล็ตก็เข้าไปกดไลค์มันบ้าง
ดูออกแนวกวนบาทาชาวบ้านเขาเหลือเกิน ฮ่าๆ
อ๋อ...ฝากเพจพิกเล้ต เดชา เดบิวส์ด้วยน้า
ไปคุยเกรียนๆกับพวกเค้าหน่อย 5555


พิกเล็ต
เดชา
เดบิวส์

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

396 ความคิดเห็น

  1. #195 CYAUPI (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 19:55
    น่ารักซะ
    #195
    0
  2. #98 เนย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 08:13
    บาโบเธอคิดได้ไงนั่งเล่นบ้านทรายทอง รั่วได้อีกผญคนนี้

    แท็บเล็ตน่าสงสารT-T
    #98
    0
  3. #72 filfillip (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 09:42
    5555 ตลกดีนะ
    #72
    0
  4. #71 BEERJTK (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:06
    555555  เก๊กตั้งนาน
    #71
    0
  5. #70 ` ฟีลลลิ่ง. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:54
    5555555 ชอบๆ
    #70
    0
  6. #68 ซินดี้ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:47
    'เผ็ดโว้ยยยยย'จี้คำนี้ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ
    #68
    0
  7. #67 soulmuk (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:44
    มันส์ พระยา ค่ะ
    #67
    0
  8. #66 ซินดี้ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2556 / 12:17
    จัดการมานนนนนน-W-
    #66
    0
  9. #64 B2UTY_KUNGKING (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:23
    555 บาโบจัดการมันซะ
    #64
    0