[YAOI] - มากกว่าที่เคย -

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 : เพื่อนกันเขาไม่ทำแบบนี้ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 236
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    21 ก.ย. 63


- ม า ก ก ว่ า ที่ เ ค ย -
VICTON's Byungchan and Lee Jinhyuk Blessed Fans with Adorable Bromance at  Recent 'Inkigayo' Encore Stage

01
เพื่อนกันเขาไม่ทำแบบนี้


 

กฎของการควบคุมอารมณ์ คือ ให้อดกลั้น เก็บอาการ อย่าแสดงออกว่าเราโมโห


ไอ้สัตว์


ผมพ่นคำด่าออกไปใส่หน้าคนตรงหน้าที่ชื่อว่า นายท่านอย่างเดือดดาด มันหยุดชะงักมือที่กำลังจับปากกาจดอะไรบางอย่าง ก่อนจะวางปากกาลงแล้วเสยผมเก็กหน้าหนึ่งที


เป็นเหี้ยไร


ไปนั่งไกลๆ ตีนกูดิ๊ รำคาญตาฉิบหาย


มึงเป็นอะไรเนี่ย คัฟเวอร์เจ๊ลีน่าจังเหรอ หรือเมนส์ไม่มา


ยังมาถามอีก ก็เพราะมึงนั่นแหละที่ทำให้กูอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่เช้า


ใครเขาจะอยากเป็นแฟนกับคนที่ไม่เปิดเผย ไม่ใส่ใจ ไม่เอาไหนอย่างมึงกันวะ


คนคบกับมึงแม่งคิดผิดชัดๆ ใช่ กูเนี่ย คิดผิดเต็มสองประตูกู้อีจู้เลย


นั่นดิเสียงทุ้มจากคนที่นั่งข้างผมเอ่ยถามด้วยความสงสัย มันยกคิ้วเป็นเชิงต้องการคำตอบ ทำหน้าหงุดหงิดตั้งแต่เช้าจนเย็นเลย มึงทะเลาะอะไรกันเปล่าเนี่ย


เปล่า


เปล่า


ผมกับนายท่านตอบเปาโลเพื่อนรักอย่างมิได้นัดหมาย ก่อนที่ผมจะจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์และยกน้ำดื่มด้วยความกระหาย


เปลืองน้ำลายจริงๆ คุยกับคนประสาทแดกอย่างไอ้ท่านเนี่ย


ละดู มองหน้ากันเหมือนจะแดกกันทั้งตัว ทะเลาะอะไรกันก็คุยกันดีๆ ปกติมึงรักกันจะตาย


ไม่


ไม่


ผมกับคนตรงหน้าตอบเปาโลพร้อมกันอีกระลอก ผมทำแก้มป่องก่อนหันไปสบตาเว้าวอนขอความเห็นใจบางอย่างจากเปาโล ส่วนนายท่านก็กำลังแยกเขี้ยวขู่เชิงหมาหวงถิ่น


จะทำไม นอกจากจะเอาความโสดกูไปครองแล้วยังจะเอาเพื่อนกูไปอีกหรือไง ไม่ได้หรอก กูเยี่ยวใส่ขาเปาโลจองไว้แล้ว แบร่!


อะไรมึงมันถามเหมือนรู้ใจ


เลิกทำรายงานกลุ่มเลยได้ไหม กูสัญญาว่าเสาร์อาทิตย์กูจะตั้งใจทำทั้งวัน ไม่แวะไปฉี่ถี่เหมือนวันนี้


ผมทำเสียงอ้อนวอนให้คนข้างๆ สนใจ ส่วนคนตรงหน้าก็ยกยิ้มมุมปากมองบนเหมือนรู้เป็นนัยๆ ว่าที่ผมหนีไปฉี่บ่อยๆ ผมแค่หนีคนร่างสูงก็เท่านั้น


เปาโลถอนหายใจออกมาด้วยความหน่ายกับผมเสียเหลือเกิน ผมมองมันด้วยแววตาละห้อย เปาโลเป็นคนที่หน้าตาดี ตัวสูงพอๆ กับนายท่าน แต่ติดที่ว่ามันชอบทำหน้าเหมือนว่าโลกใบนี้มีแต่ความสุขไร้ความทุกข์ยังไงยังงั้น เพราะมันเอาแต่ยิ้ม ยิ้ม และก็ยิ้ม จนบางทีผมก็แอบคิดว่ามันไปโดนตัวไหนมาหรือเปล่า


เรามักเป็นกลุ่มเพื่อนที่ไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ เปาโลมักจะตีตัวออกกลุ่มบ่อยสุดเพราะมันเป็นประธานภาคด้วย เลยไม่ค่อยมีเวลาอยู่ร่วมทำนั่นนี่กับเรา


นั่นแหละครับ ผมกับไอ้เวรนี่เลยมีโอกาสอยู่ด้วยกันบ่อยๆ จนหน้ามืดตามัวเปลี่ยนสถานะจากเพื่อนเป็นแฟนกันเฉย


เปา มึงแน่ใจเหรอว่าจะสัญญากับคนแบบชาอะไอ้ท่านทำเป็นเอ่ยเสียงเรียบ มองฟ้ามองอากาศเหมือนพูดลอยๆ ระวังมันไม่ทำตามสัญญานะ


มึงยุ่งจังนะผมกัดฟันเดือด เดะกูแง่มหน้าม้าแหว่งกว่าเดิมเลย


ผมแยกเขี้ยวทำท่าจะเข้าไปงับหน้ามัน ดีที่เปาโลเอาแขนซ้ายกันตัวผมเอาไว้


ดีนะที่มีเพื่อนมาห้าม ไม่งั้นมึงเจอแน่ โธ่


เป็นไรกันวะ ปกติมึงสองคนรักกันจะตายเปาโลถามพลางยิ้มแหย่


เป็นเพื่อนผมตอบ


เพื่อนเขาไม่ทำกันงี้หรอก


นายท่านสวนกลับ ผมกำหมัดอยากจะเหวี่ยงไปกระทบหน้ามันเบาๆ สักสามทีแล้วเวียนเทียนสวดมนต์อโหสิกรรมทำบุญทำทาน อย่าได้มาเจอะมาเจอกันอีกเลย!


ใจเย็นเปาโลยังคงความเป็นผู้นำเหมือนฉีดเข้าสายเลือดตั้งแต่ยังร้องอุแว้ ค่อยๆ คุยกันดิวะ มึงด่ากันไปกันมาแบบนี้ กูงงนะ


อย่างที่บอก ผมกับนายท่านคบกันแบบลับๆ ไม่มีใครรู้ความสัมพันธ์ที่ชัดเจนของสองเรา รวมถึงผมในตอนนี้ที่ไม่อยากชัดเจนกับความสัมพันธ์ห่วยแตกนี่แล้ว จะว่าผมเอาแต่ใจก็ได้ งี่เง่าก็ได้ แต่คุณลองมีคนรักแล้วถูกกระทำเหมือนเป็นคนทั่วไปดูนะครับ แล้วคุณจะรู้ว่าอาการที่ผมเป็นอยู่มันเป็นยังไง


งั้นเดี๋ยวกูส่งรายงานส่วนของกูไปทางเฟซบุ๊กนะ อยู่ที่นี่แล้วจะอ้วก เหม็นพวกหน้าม้าแหว่ง


ขี้บุลลี่จัง ใครได้เป็นแฟนคงฝันร้ายตาย


ตายไปเลยไอ้เวร


ผมชูนิ้วกลางใส่หน้านายท่านพลางเก็บข้าวของใส่แฟ้มลวกๆ เพราะรีบกลับหอ อยากหายไปจากที่นี่ เป็นไปได้ หายไปจากไอ้นี่ได้ก็จะดีมาก


เอ้าเปาโลคิ้วขมวดเกาหัว ไม่วายยังยิ้มออกมาเพื่อไม่ให้บรรยากาศตึงเครียดเกินไป ไปเลยเหรอ ไม่ให้ไอ้ท่านไปส่งอะ…”


กูเดินกลับได้ หออยู่แค่นี้เองผมยิ้มกลับก่อนจะหุบยิ้มเมื่อเห็นว่าคนตรงข้ามกำลังท้าวคางมองผมด้วยสายตากวนตีน ไม่อยากเป็นเสนียดตูด


ให้กูไปส่งเปล่าเปาโลยังคงฉุดกระชากยื้อผมเอาไว้


ถ้ามึงรู้ว่ากูกับมันเป็นอะไรกัน มึงต้องช็อกตายแน่เลยเปาโล แต่ก็ดีแล้ว เพราะต่อไปนี้ เราสองคนก็คงไม่ได้เป็นอะไรกันอีก อ๋อ เป็นเพื่อนได้ แต่คงไม่ใช่เพื่อนรักกันเหมือนอย่างเคยอะนะ


ไม่เป็นไรครับ มึงกับกูคนละทางกัน ไปก่อนนะ


อ่ากลับดีๆ นะ


ผมโบกมือลาเปาโลก่อนจะลดมือลงแล้วเบะปากใส่นายท่านไปที


กว่าจะหลุดจากตรงนั้นได้ ผมแทบจะหยุดหายใจ ไม่เคยต้องทำอะไรให้ตัวเองอึดอัดขนาดนี้มาก่อน ผมว่าตอนเราคบกันแม่งน่าอึดอัดแล้ว ตอนจะเลิกแล้วไม่ได้เลิกนี่อึดอัดกว่าอีก


ลำบากที่จะหนีแล้วจะทำตัวให้ตัวเองลำบากทำไม


อยู่ๆ เสียงมอเตอร์ไซค์ทรงเวฟป้าสีครีมกับคนใส่หมวกกันน็อกเห่ยๆ ลายสกู๊ปปี้ดู ก็ค่อยๆ ขับมาช้าๆ เทียบขนาบข้างกับผมที่เดินอยู่บนริมฟุตบาท


ใครลำบาก ไปไกลๆ ชิ้วๆ


ผมไล่มันพร้อมกับทำมือปัดส่งและเดินเร็วเพื่อหนีไอ้ท่านที่ตอแยไม่เลิก


ละมึงตามมาหาพระแสงอะไรอีก หนีมึงปะมึงเหรอ ยิ่งกว่าเจอนายกมาเยี่ยมบ้านอีก


ไล่เป็นหมูเป็นหมา ถ้าคิดถึงเดี๋ยวก็ร้องให้ไปหาอีก


อี๋ พูดเหี้ยไรคร้าบบบบ กูไม่เคยยยยย


ผมตอบกลับด้วยความสยอง จะมุกเสี่ยวเพื่อเกี้ยวใจกูเหรอ ฝันไปครับ มึงไม่ใช่พระเอกซีรีส์วายในจีเอ็มเอ็มไหมไอ้ห่า


ละไม่ให้ไปส่งจริงดิ


มันถามผมเสียงขรึงขัง หึ ทำไม จะยอมบอกเลิกกูล่ะสิ บอกเลยๆๆๆ กูไม่เอาหรอกนะห้าหมื่นน่ะ กูยอมไม่เอาเงินดีกว่าต้องคบคนสัปดลอย่างมึงไอ้ท่าน!


ใช่ผมทำหน้าเย่อหยิ่งโอหัง เชิดชูหน้าขึ้นสูงราวกับบนโลกไม่มีใครถูกอ้อนวอนจากชายร่างสูงคนนี้ได้อีกยกเว้นผม ไม่ไป


โอเค


มันตอบเสียงเศร้า ผมยกยิ้มสะใจ ยังไงมึงก็ขับไปส่งกูถึงหออยู่ดีนั่นแหละ ไม่ปล่อยให้กูต้องกลับคน


แว๊นนนนนนนนนนนน!


เสียงมอเตอร์ไซค์ที่เก่าจนแทบจะล้อหลุด ขับพุ่งตรงไปไม่ย้อนกลับมาราวกับจะไปแข่งเทศกาล บางแสน กรังด์ปรีซ์ ครั้งที่ 15 ที่ชลบุรี


กูถามจริงนะ


มึงไม่คิดจะเป็นสุภาพบุรุษกับกูเลยเรอะไอ้ท่านหัวกล้วย!




70%



ผมทำท่าจะด่าพ่อล่อแม่ แต่พอดูเวลาแล้วก็กลัวว่ายามหน้าคณะอื่นจะถือกระบองมาไล่หวดจนกลับหอไม่ถูก


ผมถอนหายใจพลางเก็บกลั้นอารมณ์ท่องนะโมในใจอยู่หลายตลบ จนในที่สุดเท้าของผมก็มาหยุดที่หน้าประตูหอ ก่อนที่ผมจะแนบคีย์การ์ดเข้าหอเข้ากับประตู แต่อยู่ๆ มือของใครบางคนก็เอามาบังตัวสแกนคีย์การ์ดไว้


ไม่ไม่ใช่อย่างที่ทุกคนคิด บุคคลที่กำลังเก็กหล่อ ยกคิ้วดึงหน้าท่านนี้ไม่ใช่ไอ้เวรนายท่านแต่อย่างใด


ยาม ใช่ ฮี อิส ซิเคียวลิตี้!


ครับผมยกคิ้วขึ้นถาม ก่อนจะลดมือลงจากตัวสแกน มีอะไรหรือเปล่าครับ


พอดีเมื่อครู่เพื่อนน้องขอกุญแจสำรองไป ยังไงเอาลงมาคืนด้วยนะ


เพื่อน?


ใช่ คนสูงๆ ขาวๆ ที่หน้าม้าเด๋อๆ มากับเราบ่อยๆ น่ะ


อ่าแม้จะพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ แต่หมัดคือกำจนเส้นเลือดแตก เดี๋ยวผมไปเอาลงมาให้นะครับ ขอโทษที่รบกวนด้วย


ไม่เป็นไร


แต่พี่ครับ


ว่า


ต่อแต่นี้ไป เขาไม่มีสิทธิในการเข้าห้องผมแลวนะครับ ยังไงช่วยลบเขาออกจากรายชื่อผู้ถูกได้รับอนุญาตให้เข้าห้องด้วยนะครับ ผมกับเขาคงไม่ได้สนิทกันแล้ว


ผมว่าก่อนจะสแกนคีย์การ์ดขึ้นลิฟท์กดไปยังชั้นห้า ซึ่งเป็นถิ่นพักอาศัยมาร่วมๆ ปีกว่าๆ ตั้งแต่ย้ายมาเรียนที่นี่ ส่วนคนที่ยามกล่าวถึงก็คือไอ้ปลาจรวดที่ดันใช้สิทธิผู้ถูกอนุญาตเข้ามาในห้องหน้าตาเฉย


ต่อแต่นี้มึงไม่ได้รับอนุญาตแล้วไอ้ท่าน!


ใครเชิญมึงไม่ทราบครับ


ทันทีที่เปิดประตูเข้าห้อง ผมก็เอ่ยปากทักทายด้วยประโยคที่แสนจะประทับใจในทันที


กูอยู่ในรายชื่อผู้ได้รับอนุญาตให้เข้าห้อง ยามก็จำกูได้ มาเป็นปกติประจำอยู่แล้วนี่


ว่าไม่พอยังยกขวดน้ำดื่มที่ผมแช่เอาไว้ในตู้เย็นยกดื่ม ก่อนมันจะเล็งปาลงถังขยะด้วยความแม่นยำสมกับเป็นนักกีฬาบาสตั้งแต่มัธยมปลาย


แต่มึงกับกูไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว


ใครบอกอะ


กริ๊ก!


ไอ้ท่านเดินดุ่มเข้ามาก่อนจะเอื้อมมือผ่านหลังผมและกดล็อกประตูหน้าตาเฉย


สายตาผมกับมันผสานกันราวกับนิยายหวานแหวว ถ้ามีซาวด์เอฟเฟ็กมันก็คงเสียงประมาณ วิ้ง! มีประกายวิบวับรักใสหัวใจพองโต แต่พอมาคิดดูอีกที คนตรงหน้าแม่งดันเป็นแฟนที่ห่วยแตกชนิดที่ว่า ถ้าให้มองหน้ามันกับมองดากหมาเพิ่งอึเสร็จ ผมเลือกมองอย่างหลังยังจรรโลงใจกว่า


เราตกลงกันแล้ว ต่างคนต่างอยู่ กูจะไม่คิดกับมึงเหมือนแฟน ส่วนมึงจะคิดไงก็แล้วแต่ ถ้าทนไม่ไหวก็พูดออกมาได้


พูดไร


เลิกไง


มึงพูดเองดิชา


เลิก กูอยากเลิก


ไหนอะ ห้าหมื่น


เห็นมะ มึงแม่งหัวหมอฉิบหาย


ผมผลักอกคนตรงหน้าก่อนจะดันตัวมันออกไปห่างๆ จากเตียงผม


เปล่า ก็สัญญานี้มึงเป็นคนคิดขึ้นมาเอง ช่วยไม่ได้นี่


เดี๋ยวมึงก็หมดความอดทนไปเองแหละท่าน เพราะยังไงต่อไปนี้กูกับมึงก็เพื่อนกันเหมือนเดิม


เพื่อนไรมันคิ้วขมวดทันทีที่ได้ยินสถานะเก่าของเราสองคน กูไม่เป็น บอกแล้วไงชา


แล้วที่ผ่านมามีอะไรที่คนเป็นแฟนเขาทำกันบ้างอะ เพื่อนกันเขาทำให้กันได้ทั้งนั้นอะ


ผมย้อนก่อนจะวางกระเป๋าลงบนเก้าอี้คอม และทิ้งตัวนั่งบนเตียงด้วยสีหน้าผู้ชนะ แต่ทว่า คนร่างสูงกลับพุ่งตัวมากดไหล่ผมไว้อย่างรวดเร็ว


จะเอาไรไหนพูด


มึงจะทำห่าไรเนี่ย อย่าใช้กำลังกับกู ขอเตือน


ผมปัดมือมันออกจากไหล่ ก่อนจะยืดเส้นยืดสาย ทำหน้ากวนใจให้มันหงุดหงิดเล่น


ทนไม่ได้ก็บอกเลิกกูเลยยยยยยย~


เพราะกูไม่เคยใส่ใจมึงเหรอชา


มึงก็รู้ตัวนี่ผมพูดเสียงสั่นพยามเป็นคนที่เข้มแข็งต่อหน้ามันให้มากที่สุด คนเป็นแฟนกัน เขาไม่ทำเหมือนที่มึงทำกับกูทุกวันนี้หรอก บอกใครก็ไม่ได้ ความใส่ใจที่มากกว่าเพื่อนคนอื่นก็ไม่มี ทำเหมือนกูเป็นดินเป็นอากาศ อยากจะมาก็มา อยากจะไปก็ไป วันเกิดกูมึงยังลืมเลย


ผมพ่นความในใจออกไปมากกว่าเก่า ผมงี่เง่ามากเลยใช่ไหม แต่มันมีมากกว่านี้จนผมไม่อยากจะพูด เพราะผมพูดออกไปมันก็เหมือนตอกย้ำความเสียใจผมเข้าไปอีก


ไอ้ท่านมันใจร้ายจะตายครับ


กูก็เป็นของกูแบบนี้ มึงจะให้กูเป็นแบบไหนมันเถียงผมทันควัน


มึงไม่ได้รักกูอย่างแฟนท่าน มึงรักกูแบบเพื่อน มึงทบทวนดูดีๆ


ถ้ากูอยากจูบมึง มึงยังคิดว่ากูอยากคบมึงแบบเพื่อนอยู่ไหมชา!”


“…”


"กูอยากจูบมึงจะตายอยู่หลายครั้ง แต่กูห้ามตัวเองเอาไว้ตลอด มึงว่ากูยังอยากเป็นเพื่อนกับมึงได้ลงคอไหม"


"มึงพูดเหี้ยไรเนี่ย..."


กูขอตัวก่อนแล้วกัน


“…”


แต่กูไม่เลิกกับมึงหรอกนะ


“…”


เพราะกูไม่อยากเป็นเพื่อนมึง


“…”


และไม่อยากเป็นแฟนเก่ามึงด้วย


100%

enter-talk] CHOI BYUNGCHAN'S VIDEO BEFORE STARTING HIS V-LIVE NN (FT. KANG  DANIEL'S 2ND BIGGEST FANSITE CLOSES) - Kkuljaem-좋아!


TBC.
18-09-20

ฮะเฮเละ!
สวัสดีค่า เช็คบิลคัมแบค ฮู้เล่ๆ 
กลับมาพร้อมกับนิยายที่เหมียนจะดราม่าก็ไม่เชิงจะประสาทแดกก็ก่ำกึ่ง
แต่รับรองว่า ทั้งสองคน ไม่มีใครยอมใครแน่นอน!




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

34 ความคิดเห็น

  1. #32 Bird of rain (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 07:23
    นายท่าน!!
    #32
    0
  2. #21 เสี่ยวลู่เรนเดียร์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กันยายน 2563 / 00:57

    ในที่สุด!!!!!!
    #21
    0
  3. #17 woranitta15 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 19:34
    ผมเฝ้ารอเหมือนหมารอเจ้าของเลยครับ
    #17
    1
    • #17-1 เช็ค'บิล(จากตอนที่ 2)
      17 กันยายน 2563 / 19:45
      กลับมาแล้วคร้าบบบบ แฮ่
      #17-1