[YAOI] ll REWARD ll ปรึกษา (รัก) ❤ [END]

ตอนที่ 4 : ll ปรึกษา (รัก) ll EP.02 :: เป็นโรคจิต [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,718
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 314 ครั้ง
    29 ธ.ค. 60

ll REWARD ll
#คณิตติดเอฟ

EP.02
เปลี่ยนแปลงตัวเองครั้งที่ 2













นี่มึงจะไม่ยอมแพ้จริงๆ เหรอวะ

คนตรงหน้าถามพลางนอนกระดิกเท้าอยู่บนโซฟาภายในห้องส่งวิทยุนี้ ผมยืนพยักหน้ารับแบบกล้าๆ กลัวๆ ยิ่งเห็นรอยสักที่เต็มแขนข้างเดียวแล้ว ผมรู้สึกหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก

พี่เขาชื่อ สัจจะ เป็นรุ่นพี่ปี คณะศิลปกรรมศาสตร์ ถามว่าผมคุ้นหน้าเขาไหม บอกได้เลยว่า ไม่

พี่ให้ความหวังผมแล้วนี่ ผมก็ต้องไปต่ออะ

ผมพูดพลางก้มมองพื้น แม้แต่สายตาของเขาผมก็ไม่กล้ามอง

มึงเอาหน้ามาใกล้ๆ ดิ” พี่สัจจะว่าพร้อมกับควักมือเรียกผม เขาลุกขึ้นนั่งบนโซฟา ผมชี้นิ้วเข้าหาตัวเองด้วยท่าทางงงๆ มึงเอ๋อปะเนี่ย เข้ามาใกล้ๆ กู เร็ว!”

ฟึ่บ!

เพราะเสียงตวาดที่ทำเอาผมสะดุ้งเฮือก ทำให้เท้าของผมสไลด์เข้าไปหาพี่แกอย่างไว พี่สัจจะมองพินิจใบหน้าผมชั่วขณะ ผมมองใบหน้าพี่สัจจะนิ่ง จริงๆ ถ้าพี่เขาโกนหนวดออกนี่คงต้องหล่อมากแน่ๆ แต่คงเป็นเพราะคาแรคเตอร์โหดๆ ของเขาแหละมั้งที่ทำให้เขาต้องไว้หนวดยาวขนาดนี้ พี่สัจจะยกมุมปากเหมือนคิดอะไรนัยๆ ก่อนจะเอามือหนาผลักหน้าผม จนตัวของผมหงายหลังล้มตึง

โอ้ยพี่ ผลักผมทำไมวะเนี่ย” ผมยกมือลูบหน้าผากตัวเองปอยๆ มืออีกข้างจับหลังเพื่อดูว่ามันหักไปหรือยัง

แรงก็เท่าควายยังจะมาทำคนอ่อนแอกว่าอีก

ยาก

อะไรยากวะพี่

มึงขี้เหร่เกิน

ดูเขาพูด!

ผมให้พี่มาช่วยผมนะ ไม่ใช่ให้มาบั่นทอนผม” ผมพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ

เกิดมาก็ถูกข่มเหงเหยียบย่ำมาพอแล้ว มาเจอใครหน้าไหนไม่รู้ซ้ำเติมเพิ่มอีก

เคือง แค้น โกรธ โวยวาย!

น้อยใจใส่กูอีก พี่สัจจะพูดแบบส่งๆ เขาเกาหัวเหมือนคล้ายรำคาญ  งั้นมึงลองโทรไปขอความช่วยเหลือไอ้เอฟแล้วกัน มึงบอกมึงรู้จักมันนี่

ก็รู้จักแบบผิวเผินอะพี่ แบบสนิทผมคงไม่กล้าไปสนิทกับพี่เขาหรอกครับ


พี่สัจจะไม่ได้ฟังในสิ่งที่ผมพูดแต่เขากลับแบมือยื่นมาตรงหน้าผม ผมที่ยืนอยู่ก็มองแบบไม่เข้าใจในการกระทำเขาเท่าไร

มึงยังจะมานิ่งอีก เอามือถือมาสิวะ

พี่ไม่พูดอะ ใครจะไปรู้

ผมบ่นอุบอิบไม่ให้พี่เขาได้ยินก่อนจะรีบคว้านหามือถือในกระเป๋ากางเกงตัวเองแล้วจัดการส่งให้พี่สัจจะด้วยความสุภาพ จริงๆ ผมไม่ใช่คนกลัวคนนะ แต่กรณีพี่สัจจะนี่มันน่ากลัวเกินอะ ถ้าผมทำอะไรไม่พอใจมีสิทธิ์ตายห่าในห้อง่ส่งนี้ได้เลยนะ

อ่ะ” พี่สัจจะที่กดเบอร์ของใครคนหนึ่งเสร็จก็ยื่นคืนมาให้ผม โทรไปปรึกษาไอ้เอฟมันแล้วกัน กูไม่รับปากนะว่ามันจะช่วยมึงได้ไหมหรือมันจะช่วยมึงหรือเปล่า แต่มันเคยมีกรณีคล้ายๆ มึง มันน่าช่วยเหลือมึงได้ไม่มากก็น้อย

กรณีคล้ายๆ ผมนี่ กรณีอะไรเหรอพี่

“…”

อ่าผมถามไม่ได้ใช่ไหมเนี่ย…”

ได้” พี่สัจจะพยักหน้าทันที ก็เห็นเงียบกูก็นึกว่าถามไม่ได้นี่ โธ่ มันเคยขี้เหร่มาก่อน พอๆ กับมึงนี่แหละ แต่เพราะมันโดนสังคมมหาวิทยาลัยกดมันมากๆ สิ่งที่มันทำก็คือการลุกมาเปลี่ยนแปลงตัวเอง

โห

แต่มันไม่เหมือนมึงอย่างหนึ่ง

คือ?

มันไม่พึ่งคนอื่น มันพึ่งพาตัวเอง

จึ๊ก!

ราวกับถูกธนูยิงเข้ากลางแสกหน้า 

"ไม่มีห่าไรแล้วก็ออกไปได้แหละ กูง่วงจะนอน ปิดไฟด้วย"

พี่สัจจะพูดเสร็จก็ล้มตัวลงนอนคลุมโปงไม่สนใจผมอีกเลย ผมเลยทำได้แค่ทำปากขมุบขมิบล้อเลียนพี่แกเงียบๆ

ไล่กูเลยนะครับพี่!

ผมไม่ได้อยากจะพึ่งพาคนอื่นนี่ แต่ให้ผมทำไงอะ พยายามทุกวิถีทางแล้วมันก็ไม่เคยสำเร็จสักที จะให้คนรอบข้างมาช่วย ทั้งชีวิตที่สนิทสุดก็มีแค่ไอ้ชาลีคนเดียว แถมมันยังเรียนโรงเรียนประจำด้วย เจอกันทีก็แค่วันศุกร์เสาร์อาทิตย์ นานๆ ทีจะได้คุยกันแบบไม่ทะเลาะกัน กูเกิ้ลก็ไม่ช่วยอะไร TT

ชีวิตของคณิตแม่งน่าเศร้ากว่าที่พี่คิดอีก ไอ้พี่สัจจะ!

หลอกคนอื่นว่าเป็นดีเจผู้แสนดี ไอ้เราก็หลงกลขอคำปรึกษาหวังจะช่วยได้ สุดท้ายโบ้ยให้ใครหน้าไหนก็ไม่รู้ สงสารแฟนคลับคลื่นคลับซันเดย์จริงๆ เว้ย

ผมเดินคอตกออกจากห้องส่งแล้วมองหน้าจอด้วยใจห่อเหี่ยว ไม่รู้ว่าผมพอจะมีหวังกี่เปอร์เซ็นต์กับการโทรไปขอร้องพี่เอฟครั้งนี้ ใครๆ ก็ต่างลือกันว่าพี่แกสุงสิงกับคนอื่นยากมาก วันๆ เขาก็อยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของเขา แถมเป็นคนหงุดหงินขี้รำคาญง่ายมาก

ซึ่งผมนี่แหละ อาจจะเป็นตัวหงุดหงิดของพี่แก

อะ

เพราะมัวแต่เดินก้มมองมือถือมากเกินไป ทำให้แมลงอะไรสักอย่างบินรอดเข้าแว่นมาเข้าตาผมอย่างจัง ผมรีบถอดออกแล้วจัดการขยี้ตาตัวเองทันที

"ไอ้แมลงเฮงซวยเอ้ย"

ผมบ่นก่อนจะพยายามเอาสิ่งที่ระคายเคืองออกจากเบ้าตา เบื่อสัตว์พวกนี้ชะมัด จะบินทั้งทีช่วยบินให้พ้นตากูหน่อยสิเว้ย!

น้อง

เสียงของใครบางคนเรียกอยู่ใกล้ๆ และผมคิดว่าเขาคงเรียกผมนี่แหละ ผมเลยเงยหน้ามองทั้งที่ตัวเองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

คะ ครับ พี่เรียกผมเหรอ

ผมขานรับเสียงผู้ชายตรงหน้าที่หน้าเบลอจนแทบจับจุดไม่ได้ว่าไหนลูกตา ไหนจมูก ไหนปาก มันรวมกับเป็นภาพที่จับทรงได้ยากมาก

อืม” พี่แกขานรับในลำคอ ผมขยี้ตาที่แสบจนสวมแว่นกลับไม่ได้ เราเห็นอาจารย์พรจันทร์เดินมาทางนี้ปะ

คือผมไม่ใช่นิสิตคณะนี้อะพี่” ผมพูดพร้อมส่ายหน้า

อ้าว” เสียงผิดหวังดังแรงมากครับ แล้วมาทำอะไรที่ชั้นนี้อะ

มาหาพี่คิวปิดน่ะครับ พอดีมีธุระ…”

อยู่นิ่งๆ

ผมที่พูดไม่จบก็ต้องหยุดนิ่งตามคำสั่งคนตรงหน้า มือเย็นวูบของเขากำลังจับหนังตาผมถ่างพลางเป่าลมเบาๆ ในระยะใกล้ๆ จนผมต้องหลับตาปี๋ ความแสบในทีแรกหายวับไปกับตาราวกับมายากล

อะ เอ่อ…”

เห็นเราขยี้ตามานานแหละ หายยัง

ครับ ขอบคุณนะพี่

อืม ไปแหละ กลับดีๆ ไอ้น้อง

ไหล่ผมถูกแตะเบาๆ สองทีเป็นเชิงลาก่อนที่เขาจะเดินผ่านตัวผมไป กลิ่นน้ำหอมที่เขาใช้ติดจมูกผมไม่หายไปสักที แถมท่าทางอ่อนโยนแบบนั้นอีก

ผมรีบสวมแว่นกลับเพื่อจะดูว่าเขาเป็นใคร แต่มันก็สายเกินไปเพราะพี่เขาหายเสียแล้ว เสียดายชะมัด ถ้าเห็นหน้าพี่เขาครั้งหน้าจะได้ขอบคุณอย่างเป็นทางการสักหน่อย

ช่างเหอะ 

ผมเดินออกจากคณะแล้วมุ่งไปยังใต้ตึกคณะตัวเองทันที ในมือหมุนมือถือตัวเองพลางครุ่นคิดว่าผมควรตัดสินใจโทรหาพี่เอฟหรือไม่ ใจนึงก็กลัวว่าพี่เขาอาจจะด่าผมกลับมา อีกใจก็กลัวว่าเขาจะไม่ช่วยและปล่อยให้ผมหวังลมๆ แล้งๆ

ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมเข้าเพจของมหาวิทยาลัยแล้วเลื่อนหาเฟซบุ๊กของพี่เอฟ ผมพอจะจำได้ว่าเพื่อนในเฟซผมเคยแชร์รูปพี่เขามาหวีดกันหน้าฟีดบ่อยๆ

อะ เจอแล้ว!

รูปงานกีฬาสีคณะมีพี่เขาเป็นพรีเซนเตอร์ด้วยแหะ แถมยังโชว์รูปร่างซิกแพคให้สาวๆ หวั่นไหวอีก แต่หน้าหวานชะมัด เหมือนผู้หญิงเลยแหะ

‘ATIKORN INHORADEE’

ต้องขอบคุณเพจที่ติดแท็กเฟซของพี่เอฟเอาไว้ ผมรีบกดเข้าไปเพื่อส่องชีวิตความเป็นไปของเขาทันที แต่พอไม่เห็นอะไรอัพเดตผมเลยเลือกที่จะกดแอดเฟรนด์เขาไป ไม่รู้ว่าพี่เขาจะรับผมหรือเปล่านี่ดิ เพราะโปรไฟล์เฟซบุ๊กผมใช้รูปการ์ตูนนารุโตะขึ้น ผมไม่กล้าใช้รูปหน้าตัวเองนี่นา มันไม่มีรูปดีเลยสักรูป

เฮ้ยๆ นั่นคนนกหรือเปล่าว๊า

เออใช่ว่ะ ฮัลโหลคุณคานิดดดดด

ได้ข่าวว่าสอยสาวเชียร์ลีดเดอร์คณะเลยเหรอ ใช่ย่อยนะเราอะ

แต่แห้ว!”

ฮิ้วววววววววว

เสียงโห่แซวที่ขานเรียกชื่อผมทำให้ผมหันไปมองยังกลุ่มที่ว่า ผู้ชายสามสี่คนเหมือนเพิ่งลงมาจากคณะทำท่าทางเหมือนผมเป็นตัวตลกของเขา แล้วกูจะไปทำอะไรได้ นอกจากนั่งเงียบๆ รับประโยคหมาๆ พวกมันไป

เป็นไส้เดือนอยากขึ้นยานบินอวกาศเหรอครับ

ไม่เถียงด้วยว่ะ

"นั่นดิ หรือมันหูหนวกวะ"

ฮู้วววว ไม่สนุกเลย ไรวะ อุตส่าห์ไปสืบมาว่าใคร ผิดหวัง

เหมือนการเงียบจะได้ผล แม้จะต้องอายที่ทุกคนรอบๆ ในตอนแรกที่ไม่รู้เรื่องด้วยก็มารู้เพราะไอ้กลุ่มพวกนั้น สายตาทุกคนจับจ้องมองมาที่ผมยังกับตัวประหลาด ผมเลยทำได้แค่ขยับแว่นตัวเองแล้วฟุบลงกับโต๊ะม้านั่งไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น

แย่เนอะ

เกิดมาในสังคมที่ต้องใช้หน้าตาทำมาหากินก่อนอับดับแรก คนที่ถูกยอมรับกลับกลายเป็นคนสวยคนหล่อ แล้วคนแบบผมควรไปอยู่ตรงจุดไหน

ติ้ง

เสียงแจ้งเตือนจากมือถือทำให้ผมเลิกคิดฟุ้งซ่านแล้วดึงสติกลับมาจดจ่อที่หน้าจอตามเดิม

ATIKORN ตอบรับคำขอเป็นเพื่อนคุณแล้ว

รับคำขอเป็นเพื่อนคุณแล้ว

เป็นเพื่อนคุณแล้ว

เฮ้ยยยยยยย!

ผมลุกขึ้นนั่งตัวตรง ในใจนี่แทบจะกระโดดโลดเต้นไปรอบๆ คณะอยู่รอมร่อ ในทีแรกผมคิดว่าเพื่อนเขาจะเต็มเสียด้วยซ้ำ

เอาไงดีไอ้คณิต มึงจะทักไปเลยดีไหม

หรือจะโทรไปดีวะ

โอ้ยยยย ผมนี่ทึ้งหัวตัวเองเป็นรอบที่ล้านแปดแล้ว ทำไมจะพึ่งพาใครสักคนผมถึงต้องคิดมากขนาดนี้วะ

ติ๊ด

O_O

เหี้ย!

ด้วยความที่ทึ้งหัวแรงถึงขนาดที่ว่าลงหัวไปกดโดนโทรออกเบอร์ที่กดเซฟล่าสุดพอดี มือผมลนลานพยายามจะกดวางสาย แต่นั่นแหละครับ ผมอาจจะช้าไปจริงๆ

(โหล)

เพราะเจ้าของเบอร์รับสายแล้วน่ะสิ

แค่น้ำเสียงที่รอดผ่านปลายสายมายังรับรู้ได้ถึงความเย็นชาและน้ำเสียงเบื่อหน่ายชีวิตเลย

พี่เอฟปะครับ

ผมควบคุมสติไม่พยายามเสียงสั่นและจะเป็นปกติให้มากที่สุด แม้มือจะสั่นเหมือนเจ้าเข้าไปแล้วก็ตามทีเถอะนะ

(อือ) ตอบสั้นเหมือนที่บ้านสั่งให้ประหยัดคำพูดเลยว่ะ (ใคร)

คือว่าผม…”

()

คือ…”

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

ไม่ทันที่จะได้แนะนำตัวคนปลายสายก็จัดการกดทิ้งอย่างไม่ใยดีอะไรทั้งนั้น ผมมองมือถือตัวเองสลับกับแนบหูประมาณสามรอบมันก็ไม่สามารถกู้คืนสายดังกล่าวกลับมาได้

ขี้โมโหและหงุดหงิดสมคำล่ำลือจริงๆ ว่ะ

บ่มีอีหยังมาพังทลายยยย ความฮักเฮาสอง…’

ผมจัดการตะครุบมือถือที่ร้องเพลงนาคีดังลั่นก่อนจะรีบรับสายของคนที่โทรมาโดยไม่ดูชื่ออะไรทั้งนั้น ไอ้ชาลีมึงแอบมาเปลี่ยนริงโทนมือถือกูอีกแล้ว เวรเอ้ย!

โหลครับ” 

ผมกรอกน้ำเสียงไปอย่างหงุดหงิด ตอนนี้ระดับความเกรี้ยวกราดมีมากพอๆ กับระดับความหัวร้อนเลย

(เออ โทษทีเมื่อกี้แบตหมด นี่ใคร)

น้ำเสียงทุ้มคุ้นหูทำเอาผมต้องละหน้าจอมาดูว่าเป็นใคร พอเห็นว่าเป็นเอฟเท่านั้นแหละ

พี่ คือผมชื่อคณิตนะ เรียนอยู่พัฒนาชุมชน ผมอะอยากให้พี่…”

(ช่วยเปลี่ยนแปลงผมหน่อย เพราะผมเพิ่งอกหักจากสาวมา) คนปลายสายดักคำพูดผมเสมือนมาอยู่ในความคิด (ใช่มะ?)

อ่าจะว่างั้นก็ได้พี่ ทำไมพี่รู้อะ...

(แล้วทำไมกูต้องช่วย)

นั่นไง! ว่าแล้วต้องมีคำนี้โผล่ขึ้นมา คงไม่มีใครว่างถึงขนาดที่อยากจะมาช่วยคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักกันหรอกเนอะ จริงไหม

ผมก็ไม่ได้อยากขอให้พี่ช่วยหรอก แต่ผมไม่มีทางอื่นแล้วนี่ อีกอย่างพี่สัจจะเขาบอกว่าพี่น่าจะช่วยผมได้อะ

ผมพูดด้วยน้ำเสียงไร้ความหวัง มือข้างที่ว่างเขี่ยไปมาบนโต๊ะอย่างหมดสิ้นกำลังใจ สงสัยต้องขี้เหร่และไร้สาวเหลียวแลแบบนี้ต่อไปแล้วล่ะไอ้คณิตเอ้ย

(กูไม่ช่วย แค่นี้นะ)

อ้าว

ตัดสายกูไปหน้าตาเฉย คราวนี้คงไม่ใช่แบตหมดแล้วล่ะ คงเป็นคนปลายสายนี่แหละที่ตัดทิ้ง

เออ! ไม่ง้อก็ได้เว้ย อยู่แบบเหงาๆ โสดๆ ไร้คนพึ่งพาแบบนี้ต่อไปก็ได้เว้ย!

ปั่ก!

โอ้ย!”

ฮ่าๆ โง่สุด

เบื๊อกเอ้ย

ผมเขย่งเท้าขึ้นเมื่อดันลุกขึ้นผิดจังหวะจนไปกระแทกเข้ากับโต๊ะม้านั่ง คนที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็นินทาซะดังเลย ใครจะอยากเอาส้นตีนไปเตะขอบโต๊ะกันล่ะวะ เจ็บชะมัด

ผมรีบกำชับกระเป๋าสะพายแน่นแล้วเดินกระเพกออกจากพื้นที่ตรงนี้ทันที อายก็อาย ยิ่งมีคนคอยสมน้ำหน้าเรื่องไม่เจียมตัวไปบอกรักสาวเชียร์ลีดเดอร์คณะด้วยยิ่งอายเข้าไปยกใหญ่

ว่าแต่ไอ้โรเบิร์ตที่รักผมเอามันไปจอดไว้ส่วนไหนของคณะวะลืม

ฉิบหายแล้ว ผมลืมไปว่าตัวเองเอาโรเบิร์ตไปจอดที่คณะศิลปกรรมศาสตร์ตอนที่แวะไปหาพี่สัจจะ แล้วตัวเองก็โง่เดินกลับมาที่คณะตัวเองนี่หว่า ตายห่าล่ะ

เท้าของผมรีบสับไปยังคณะนั้นอย่างไว โชคดีที่โรเบิร์ตของผมยังคงยืนหล่อเหลาอยู่ที่ลานจอดรถของคณะศิลปกรรม

อยู่นี่นี่เองลูกรักของพ่อ ใจหายหมดเลย จุ๊บ

ผมก้มลงไปจุ๊บหน้าผากโรเบิร์ตหนึ่งทีก่อนจะเงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นว่าใครบางคนกำลังมองผมนิ่ง มองด้วยสีหน้าที่ไม่เข้าใจในการกระทำของผม

ทำไรของมึงอะคนตรงหน้าผมถามขึ้น ผมรีบผงะออกจากมอเตอร์ไซค์แล้วทำตัวให้ปกติ นี่ถึงขั้นพิศวาสมอเตอร์ไซค์กันเลยเหรอวะ ไอ้ข่าวที่ข่มขืนเบาะรถนักศึกษานี่ใช่มึงปะเนี่ย

เฮ้ย ไม่ใช่ผมนะพี่ นี่มันรถผม ผมแค่รักรถผมแค่นั้นเอง

รักรถ…” คนตัวสูงพูดทวน สายตามองสำรวจโรเบิร์ตผมอย่างพินิจ กูว่ารถมึงมรณภาพแล้วล่ะ หาซื้อใหม่เหอะ จะจูบจะกอดจะได้ไม่เป็นบาดทะยักตายไอ้ห่า

แม้จะไม่เข้าใจว่าประโยคที่เขาสื่อมามันคือความห่วงใยหรือหลอกด่ากันแน่ แต่ที่รู้ๆ ผมคุ้นหน้าไอ้หมอนี่ชะมัด

พี่เอฟผมลองเรียกเขาทันทีที่เขาทำท่าจะขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์คันเท่ของเขา คนถูกเรียกหยุดชะงักการสวมใส่หมวกกันน็อกแล้วหันมามองผมพร้อมเลิกคิ้ว พี่เอฟปะ

รู้จักกูด้วยเหรอ

พี่ ผมคณิตเองผมรีบเดินอ้อมโรเบิร์ตแล้วพุ่งไปประชิดตัวพี่เอฟทันทีพี่ช่วยผมเหอะน้า แค่นิดเดียวก็ได้อะ

โห พอมาเจอใกล้ๆ แล้วหล่อสมคำร่ำลือชะมัด ผิวก็เนียน จมูกก็โด่ง นัยต์ตาก็คมเข้ม แถมทรงผมเปียกๆ เหมือนเพิ่งไปออกกำลังกายนี่อีก รูปร่างจัดได้ว่าดี สูง กล้ามเนื้อชัดทุกส่วน นี่สินะถึงเป็นสเป็คสาวๆ หลายๆ คนของมหาวิทยาลัยที่นี่ ไม่แปลกใจเลยว่ะ

ตอนที่ไอ้สัจจะบอกว่ามีน้องหน้าตาห่วยๆ จะมาขอความช่วยเหลือ กูก็ไม่คิดว่าจะห่วยเบอร์นี้

โหพี่ นั่นปากถูกไหมครับ

ใจเย็นไอ้คณิต เขาก็คงคีปคาแร็คเตอร์ผู้ชายหมาปากของเขาตามปกติแหละ

มึงยิ้มดิ

หะ

ยิ้ม

อี้ววววววว >+++<” ผมยีฟันให้คนตรงหน้าพลางหลับตาปี๋ พอได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอ ผมก็รีบหุบยิ้มทันที หัวเราะทำไมพี่

กูตลก

“…”

เชื่อฟังคนง่ายขนาดนี้เลยเหรอวะ

ผมว่านอนสอนง่ายจะตายพี่ ช่วยผมเหอะ ผมไม่ดื้อ ไม่ซน ไม่กวนใจอะไรพี่อยู่แล้วอะ

ผมพูดด้วยท่าทางจริงจัง ภาวนาให้คนตรงหน้าใจอ่อนกับผมสักที ง้อยากฉิบ ยากยิ่งกว่าพี่อุ่นใจที่ผมตื้อให้ไปกินข้าวด้วยเสียอีก

ฮือ พอคิดถึงชื่อพี่เขาแล้วน้ำตาจะไหล

มีอะไรมาแลก

ผมไม่มีอะไรเลยนอกจากหมอ…” ผมหยุดคำพูดตัวเองเมื่อคิดได้ว่ามันไม่สมควรพูดออกไป คนตรงหน้าเลิกคิ้วรอฟังคำตอบจากปากผม มีแต่รอยยิ้มที่ผมยิ้มให้พี่แค่นั้นแหละ

สามพัน

อะไรนะพี่

จ่ายค่าคอร์สให้กูสามพัน กูจะช่วยให้มึงพัฒนาตัวเองทั้งหมดสี่ครั้ง เหมาสามคอร์สกูจะตีให้เป็นสิบห้าครั้ง โอเคปะ

พี่มึงเปิดคาดิโอ้ฟิตเนสเหรอ หน้าเลือดสัด

อะ ก็ไม่ได้บังคับมึงนี่ ไม่เอาก็ตามใจ

เดี๋ยวๆๆ

ผมรีบคว้าแขนพี่เอฟไว้ในทันทีเมื่อเห็นเขาทำท่าจะสตาร์ทมอเตอร์ไซค์หนี

อะไรอีก กูจะรีบไปซักผ้า ฝนจะตก

เย็นชา นิ่งเฉย และไร้อารมณ์กับกูจริงโว๊ย!

ทดแทนเป็นอย่างอื่นได้ไหมพี่ ผมไม่ค่อยมีเงินอะ

อ่านปากกูพี่เอฟเอียงคอเข้ามาใกล้จนผมเบิกตากว้าง ไม่!”

สิ้นสุดการปฏิเสธ เจ้าตัวก็จัดการสตาร์ทมอเตอร์ไซค์ตัวเองทันที ทำไมเป็นคนตื๊อยากขนาดนี้วะ

ฟุ่บ!

พี่เอฟ ผมขอล่ะ

ผมลงไปคุกเข่ากับพื้นปูนที่แข็งราวกับหัวพี่เขา คนบนมอเตอร์ไซค์ผงะกับการกระทำผมจนต้องดับเครื่องแล้วมองว่าผมกำลังจะทำอะไร

ไอ้ห่า มึงลงไปนั่งทำไมวะน่ะ

พี่เป็นที่พึ่งทางใจสุดท้ายของผมแล้วพี่ ช่วยผมเหอะ

เชี่ย คนมองตรึมเลย อายฉิบหาย

ให้ผมก้มหัว…”

หยุด! มึงอย่าทำนะ ถ้าทำกูเตะยอดหน้าโชว์คนแน่

นี่มันโตในคุกหรือไงวะ ทำไมจิตใจจะโหดถึงขนาดเตะยอดหน้ากันเลยเหรอ U_U

รับข้าเป็นศิษย์ด้วยเถิด

ไอ้นิด มึงทำกูอับอายขายขี้หน้าคนอื่นหมดแล้ว ลุกขึ้น!”

ผมไม่ลุกจนกว่าพี่จะรับปากว่าจะช่วยผมฟรีไม่คิดเงิน

“…”

ผมจะคุกเข่าอยู่ตรงนี้จนกว่าพี่จะตอบตกลง

เขานึกว่ามึงมาสารภาพรักกูกันหมดแล้วไอ้นิด!”

คณิต พี่เรียกชื่อผมแบบเต็มยศสิพี่ เรียกไอ้นิดมันดูแต๋วๆ ไงไม่รู้

ผมเงยหน้าต่อร้องต่อเถียงคนบนมอเตอร์ไซค์ที่ทำท่าทีจะไม่ยอมรับคำขอจากผมง่ายๆ เอาวะ แลกกับเข่าด้านแล้วได้ความหล่อกลับมา ผมยอมหมดแหละวะ

งั้นถ้ามึงอยากนั่งก็นั่งไปแล้วกัน กูจะกลับบ้านไปซักผ้า

ไร้ซึ่งความมีน้ำใจหรือความเมตตาต่อกัน เจ้าตัวไม่สนว่าการกระทำของผมมีความหมายต่อเขามากแค่ไหน รู้ตัวอีกทีพี่แกก็สตาร์ทมอเตอร์ไซค์ใส่หมวกแว๊นออกไปเสียแล้ว

ปล่อยให้ผมนั่งคุกเข่านิ่งก้มหน้ารับความผิดหวังที่ไม่ได้อะไรคืนกลับมา

ผมจะไม่ลุก เพราะศักดิ์ศรีที่ผมยอมเสียเพื่อเขาผมทุ่มเทไปจนหมดแล้ว ผมไม่มีอะไรจะต้องเสียแล้วนี่เนอะ

เชี่ยมือหนาของใครบางคนแตะเข้าที่ไหล่ผมเข้าให้ จนผมต้องเงยหน้าขึ้นมอง มึงมานั่งคุกเข่าอะไรตรงลานจอดรถวะเนี่ย

พี่สัจจะดูอึ้งกับการกระทำของผมเล็กน้อย ผู้คนที่ต่างพากันมุงล้อมด้วยความสงสัยเริ่มกระจายตัวหายกันไปเป็นมุมกว้างเพราะสายตาพี่สัจจะที่กวาดมองอย่างไม่เป็นมิตรของเขา

ผมแค่กำลังให้พี่เอฟเขาเห็นใจผม

ไอ้เอฟ?พี่สัจจะมองไปรอบๆ เมื่อไม่เห็นใครเขาจึงดึงคอเสื้อผมเหมือนพยายามให้ผมลุกขึ้น แต่ผมมีแรงมากพอที่จะต้านเขาไว้ ผมพูดคำไหนก็คำนั้นน่า มึงมานั่งหน้าหงอยตรงนี้แล้วมันจะรับรู้ไหม ทำไมไม่โทรไปหามันหรือไม่ก็ทักไปขอมันดีๆ

ผมทำทุกอย่างแล้วพี่ เขาเพิ่งหนีผมไปเมื่อกี้เอง

แล้วมึงจะมานั่งคุกเข่าประท้วงมันอย่างนี้อะนะ

ครับ

มึงนี่นอกจากจะหน้าตาไม่ดีแล้วมึงยังซื่อบื้ออีกเนอะ

“…” ย้ำจังวะ ย้ำคำว่าหน้าตาไม่ดีกันจังวะ

"..."

"..."

เออกูขอโทษ

ช่างเหอะพี่ ผมจะนั่งอยู่อย่างงี้แหละ

อยากหน้าตาดีอะไรขนาดนั้นวะ อยากให้ผู้หญิงคนนั้นกลับมาชอบมึงเหรอ มึงทุ่มเทไปเปล่าเนี่ย

พี่สัจจะดูจะหัวร้อนไม่ต่างจากผมในทีแรกเลย จริงๆ จุดมุ่งหมายในทีแรกของผมก็ตามที่พี่สัจจะว่านั่นแหละ แต่พอมาคิดดูดีๆ แล้ว ผมแค่อยากเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อให้อะไรๆ ในชีวิตมันดีขึ้น ผมอยากมีเพื่อน มีสังคม มีคนดีๆ เข้ามาในชีวิตบ้าง แต่ผมไม่กล้าแม้แต่จะเผชิญอะไรเลย

ถ้าผมกล้าพอ ผมมั่นใจพอ ผมคงจะทำมันได้

บรื้นนนนน บรื้นนนนน

ผมละสายตามองเจ้าของเสียงมอเตอร์ไซค์ที่เพิ่งมาเยือน พี่สัจจะก็เช่นกัน พอผมเห็นว่าเป็นพี่เอฟก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้

พี่ไม่ได้ใจร้ายอย่างที่ผมคิดจริงๆ ด้วยว่ะ

ทำไมมึงยังนั่งอยู่วะ

กูต้องถามมึงมากกว่า ว่าทำอีท่าไหนไอ้ห่านี่ถึงมาคุกเข่าประท้วงมึงอยู่ตรงนี้

พี่สัจจะถามขึ้นด้วยความสงสัย พี่เอฟถอดหมวกกันน็อกแล้วเสยผมหน้าม้าขึ้นลวกๆ

กูไม่ได้บังคับให้มันทำ มันทำตัวมันเอง

แล้วนี่มึงขี่รถกลับมาเพราะจะช่วยมันถูกไหม” 

พี่สัจจะพูดเพื่อเพิ่มความหวังผมเข้าไปอีก

เปล่า กูลืมชีทเรียนอาจารย์โต๋ เดี๋ยวไอ้เก้าจะเอามาให้และความหวังกูก็ดับวูบ ที่บอกว่ามึงไม่ใจร้ายกูขอลบคำชมออกแล้วกัน ส่วนมึงไอ้นิด ลุก

“…”

หน้าตาขี้เหร่แล้วยังหูหนวกอีก

คำก็ขี้เหร่สองคำก็ขี้เหร่ เพราะผมถูกกดขี่ด้วยคำพวกนี้ไงผมถึงต้องมาขอร้องพี่อะ

ผมระเบิดความคิดที่อัดอั้นในใจออกไปจนสองคนตรงหน้าถึงกับผงะ ผมไม่ได้ตั้งใจจะโมโหจนปี๊ดแตก แต่มันอดจะพูดประโยคพวกนี้ไม่ได้จริงๆ นี่หว่า

แล้วทำไมมึงไม่พยายามด้วยตัวเอง

พี่เอฟพูดด้วยสีหน้าที่นิ่ง นิ่งจนผมแอบหวั่นกลัวในใจ

ผมพยายามแล้ว พยายามมากพอแล้ว

ความพยายามของมึงมีเส้นขีดจำกัดไว้ด้วยเหรอ ทำไมมึงไม่พยายามมากกว่านี้วะ กูดูก็รู้ว่ามึงเป็นคนมีความพยายามไม่มากพอ

พี่เอฟเริ่มกดผมต่ำลงเรื่อยๆ นั่นสิเนอะ ทำไมมึงเป็นคนความอดทนต่ำได้เบอร์นี้วะคณิต

ผมเข้าใจแล้ว

ไม่รู้อะไรที่ทำให้ผมตัดสินใจลุกขึ้นปัดเข่าตัวเองแล้วก้มหน้ามองพื้นไม่สบตาพี่ทั้งสอง ในใจของผมเต็มไปด้วยความอ่อนแอ ผมมันแย่เองแหละ ผมเอาตัวเองมาให้พวกเขาข่มเหงเองแหละ

ขอโทษแล้วกัน

จะไปไหน

ผมหันหลังกลับมือคว้ากุญแจรถเตรียมเสียบโรเบิร์ตที่รักแล้วบึ่งกลับหอด้วยจิตใจห่อเหี่ยวและไร้เรี่ยวแรง ฉันเหมือนคนไม่มีกำลังและหมดแรงจะยืนจะลุกจะเดินไป

กลับหอผมตอบโดยไม่มองหน้าพี่เอฟ อับอายจะแย่ ทุกอย่างที่ทำไปไร้ค่าสัดๆ ผมจะไปพยายามด้วยตัวเองอีกครั้งแล้วกัน

ก็ดี

“…”

อืม ก็ดี

ไอ้นิด

เสียงเรียกของพี่เอฟทำให้ผมต้องเก็บอาการน้อยใจตัวเองเอาไว้แล้วหันไปทำสีหน้าปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ครับ

หออยู่ไหน

ถามทำไมอะนี่ กูหยิ่งบ้าง! “ในเมื่อพี่ไม่…”

กูจะช่วย

คำพูดสั้นๆ ดับความหยิ่งของตัวเองซะหายจ๋อยไปเลย

จริงดิพี่

หออยู่ไหน ตอบกูดิ

ปัญญาชนหลังมอเนี่ยพี่

อืมพี่เอฟพยักหน้ารับส่งๆ ใครบางคนวิ่งถือชีทมาให้พี่แกตามที่บอกไว้จริงๆ คืนนี้กินเหล้าร้านเดิมนะไอ้สัจ!”

กูชื่อสัจจะไอ้หน้าเหลน เรียกดีๆ สิวะ คนมีพ่อมีแม่ให้ชื่อมา

เออน่า ทีหลังไม่ต้องเอาใครมาให้กูช่วยแล้วนะ แค่ไอ้นี่คนเดียวประสาทก็จะแดก

ครับพ่อ กูก็แค่ทำตามหน้าที่ดีเจคลับซันเดย์ไรนั่น

ผมมองหน้าพี่เอฟอย่างมีหวัง แม้พี่เขาจะไม่ได้พูดเต็มปากว่าเขาจะช่วยผมด้วยวิธีไหน แต่แค่เขาบอกว่าจะช่วยผมก็เริ่มมีหวังขึ้นมาสองเปอร์เซ็นต์แล้ว

ส่วนมึงไอ้นิด

ครับ

เลิกเป็นคนหัวอ่อนและงอแงได้แล้ว มึงเป็นผู้ชายตัวโตซะเปล่า

ครับ!”

เจอกัน

พี่เอฟตบทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคสั้นๆ แต่ทำเอาผมเผยรอยยิ้มขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ เจ้าตัวขี่รถออกไปจากตรงนี้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ได้ตัดกำลังใจผมอย่างตอนแรก

สู้ๆ นะ อยู่กับมันก็อย่ากัดกันจะเป็นจะตายล่ะ กูช่วยมึงในฐานะคิวปิดได้แค่นี้แหละ ต่อไปนี้ก็ขึ้นอยู่กับตัวมึงเองแล้วนะ กูไปแหละ ง่วง

พี่สัจจะพูดยาวเหยียดไม่เว้นพื้นที่ให้ผมขอบคุณเลยสักนิด

ผมมองตามแผ่นหลังที่เคลื่อนตัวออกไปไกลจนสุดสายตา ก่อนจะก้มมองเข่าตัวเองที่ทุ่มเทลงไปนั่งเมื่อกี้

ตอนนี้มึงเจ็บมึงยังพอสู้ไหว มึงต้องเข้มแข็งให้มากกว่านี้นะ คณิตคนเดิมจะไม่มีแล้วนะเว้ย พี่เขาช่วยมึงได้เท่าที่เขาจะช่วยได้แค่นั้น อดทนหน่อยนะ...

ต่อไปนี้จะไม่มีไอ้คณิตที่ไร้ตัวตนอีกแล้วนะ




















-100%-
ถ้าให้นิยามหนึ่งคำสำหรับคณิตได้
คงนิยามได้แต่คำว่าเด๋อ555555555555
เด๋อแบบเด๋อไม่ไหวแล้ว
แต่นางน่ารักนะ ไม่รู้ว่าใครชอบบุคลิกโง่ๆ ของนางไหม 
จริงๆ นางแกล้งโง่ที่เหมือนโง่จริงค่ะ555555555
----------------------------
กดไลค์เพจไว้น้าาา เดี๋ยวพลาดกิจกรรมดีๆ

แอดแฟน กดที่รูปน้องคณิตเลย!
รูปภาพที่เกี่ยวข้อง
โหวต + เม้น ด้วยนะครับ
ตามไปเสริมหล่อคณิตได้ที่
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 314 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,634 ความคิดเห็น

  1. #1552 rattanalak44 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 09:21
    อย่าตอกย้ำ
    #1,552
    0
  2. #1529 ทีมพีรญา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 09:39

    อยากเห็นพวกที่ล้อๆนี่หล่อมากมั้ง555

    #1,529
    0
  3. #1104 PareWaPkh (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 20:55
    สู้หน้า พยายามเข้า
    #1,104
    0
  4. #931 P-Aresia (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 19:39
    สงสารน้อง TT 
    #931
    1
    • #931-1 Noname07(จากตอนที่ 4)
      24 เมษายน 2562 / 00:24
      โอ้ยยอยากกอดน้องงง
      #931-1
  5. #834 Mistyblack (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 15:11
    แม่ก็พยายามแล้วลูก ไม่สำเร็จเหมือนกัน แม่ก็เลยตามเลย
    #834
    0
  6. #763 macaroon-cookie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 09:20
    บางจุดก็ดูบังเอิ๊ญญเกิน แต่การบรรยายอ่านลื่นอยู่
    #763
    0
  7. #717 amayys (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:06
    คณิต!! สู้นะโว้ยยย
    #717
    0
  8. #683 Yukira (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:43
    คณิตหนูจะเด๋อขนาดนี้ไม่ได้!!!! ในที่สุดเอฟก็ยอมช่วยแล้ว
    #683
    0
  9. #510 missmissCT (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 20:15
    พี่เช็คบิล เนื่องจากอันตัวน้องนี้ไม่สามารถคิดให้พี่ก้อนเมฆสูงถึง175ซม.ได้น้องจึงขอมโนเปลี่ยนคณิตจากเมจฮาซองอุนเป็นจินหลงกั๋วมา ณ ที่นี้ คัมซัมฮัมนีดาาาา
    #510
    1
  10. #405 Mint Sch (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 22:05
    เอาจริงๆพยายามแล้วมันไม่ได้สำเร็จทุกคนอะเนอะ
    สู้ค่าน้องนิด
    #405
    0
  11. #365 คันซากิ ฮิเมะ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 11:53
    จริงอย่างที่พี่เอฟพูด คณิตไม่เคยพยายามทำอะไรเลย
    #365
    0
  12. #269 Choco'l Pis (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 23:18
    จะมีเวลาไหนที่พี่สัจไม่ง่วงบ้างไหม 55555555 ง่วงตลอดเลอออ
    #269
    0
  13. #248 namnam68 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 14:29
    คณิตน่ารักกก
    #248
    0
  14. #131 Dearcb (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 18:59
    โอ้ยๆๆๆเขินๆๆๆๆ
    #131
    0
  15. #86 litlesmile (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 08:32
    ใครเมะใครเคะง่า
    #86
    0
  16. #85 ท้องฟ้าเรืองแสง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 07:43
    คณิตดูบทเคะแต่นิสัยดูเมะนะคะ55555555555555555
    #85
    0
  17. #84 Suchadakulkes (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 19:50
    เราอยากให้ คณิตเคะนะ แต่ พี่เอฟก็มีนิดๆ
    #84
    0
  18. #83 Kurozhungz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 13:28
    มีคำถามนึงไม่รู้มันจะเร็วไปมั้ยที่จะถาม
    แบบ
    ใครเมะใครเคะวะ55555
    อยากให้คณิตเคะง่าา
    #83
    2
    • #83-1 เช็ค'บิล(จากตอนที่ 4)
      7 สิงหาคม 2560 / 14:49
      ต้องรอลุ้นกันต่อไปค่ะ555555555555555555
      #83-1
    • #83-2 Ashe~(จากตอนที่ 4)
      7 สิงหาคม 2560 / 19:15
      เดาโพสิชั่นไม่ถูกค่ะ พูดตรงๆเลยว่าเลือกไม่ถูก มันดีไปหมดดดด565555555555
      #83-2
  19. #82 KNNish (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 11:22
    อัพเถอะค่ะงื้ออออ อยากอ่านเยอะ อยากเผือกเอ้ยรู้ความเป็นไปของเรื่องนี้
    #82
    0
  20. #81 Suttiphong Sribunchoo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 00:17
    ถ้าเป็นหนู หนูจะเอาตัวเข้าแลกค่ะ // โดนคณิตตบ
    #81
    0
  21. #80 MILDBLUEZ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 00:07
    กรี๊ดดดกดดกด กีงามมากกกกกก อยากอ่านต่อแล้วค่ะ มาต่อไวๆนะคะ
    #80
    0
  22. #78 atom190023 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 22:07
    ชอบคู่นี้ ลงบ่อยนะคะไรท์ สู้ๆ
    #78
    1
    • #78-1 เช็ค'บิล(จากตอนที่ 4)
      6 สิงหาคม 2560 / 22:07
      ขอบคุณที่ชอบนะค้าาาา
      #78-1
  23. #77 BLACKPINK-BLINK (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 10:38
    ไรท์มาเร็วๆน้าาาา
    #77
    0
  24. #76 Anitatatayoung (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 22:27
    ลงบ่อยๆน้า ชอบพลอตมากกกกก
    #76
    1
    • #76-1 เช็ค'บิล(จากตอนที่ 4)
      5 สิงหาคม 2560 / 22:45
      ขอบคุณที่ชอบนะคะ แฮ่ๆ
      #76-1
  25. #75 Suchadakulkes (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 20:48
    กรี๊ดดดดดดดดดด ปูเสื่อรอ
    #75
    0