[YAOI] ll REWARD ll ปรึกษา (รัก) ❤ [END]

ตอนที่ 30 : ll ปรึกษา (รัก) ll EP.18 :: เป็นคนซุ่มซ่าม [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,123
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 402 ครั้ง
    22 พ.ค. 61

ll REWARD ll
#คณิตติดเอฟ

EP.18
เปลี่ยนแปลงตัวเองครั้งที่ 18 





@งานแบกะดิน คณะศิลปกรรมศาสตร์

เหล่าบรรดาเฟรชชี่ปีหนึ่งทยอยกันกระจายไปจัดนั่นนี่ตามซุ้มขายของและเวทีการแสดงเพื่อเตรียมตัวสำหรับงานคืนนี้ ผมไม่ใช่คนในคณะนี้แต่ทำไมต้องมาช่วยเขาด้วยวะ!

ใครเอาผ้าโพกหัวมาให้ไอ้คณิตใส่วะนะ

พี่สัจจะเอ่ยขำที่เห็นว่าผมผูกผ้าสีเขียวพร้อมชื่อใครสักคนไว้ที่หัว พี่ไจ๋และพี่ทอยที่กำลังจัดซุ้มขายกระเป๋าก็หันมามองผมที่กำลังยกสัมภาระที่เอฟเตรียมลงวางกับพื้นเพื่อจัดพื้นที่วาดภาพขาย

อย่าถามหาเจ้าตัวเลย ผมยังไม่ได้คุยกับเขาเลยหลังจากมาถึงที่นี่ พอสั่งงานผมเสร็จเขาก็หายเข้าไปในตึกคณะเสียแล้ว

ผ้าพันหัวมันชื่อในเอกไอ้เอฟนี่

พี่ทอยว่า ผมยังไม่เห็นชื่อที่ว่านั่นเลย รู้อย่างเดียวว่ามันมีชื่อแค่นั้นแหละ เพราะเห็นปีหนึ่งทุกคนก็คาดหัวกันเอาไว้เหมือนเป็นสัญเอกที่บ่งบอกถึงความเฟรชชี่ รุ่นพี่ในคณะเมื่อเห็นก็จะรู้ว่า อ๋อ คนนี้เป็นรุ่นน้องในคณะนะ อะไรประมาณนี้

แต่จะว่าไปก็ไม่เห็นหน้าไลม์เลยแหะ ผมว่าไลม์คงไม่กล้ามาให้ผมเห็นหน้าหรอก ถ้าเขาใส่ยาถ่ายลงไปในแก้วที่ผมดื่มจริงๆ จะว่าโกรธก็โกระนะ แต่อยากรู้เหตุผลที่ทำมากกว่า มันน่าจะมีเหตุอะไรที่ทำให้ต้องทำแบบนี้มากกว่าการมั่นไส้พี่เอฟอะ

เดี๋ยวนี้มึงดูหล่อขึ้นนะ พอไม่ใส่แว่นแล้วอะไรๆ ก็ดูดีไปหมดพี่สัจจะแซวในขณะที่เจ้าตัวกำลังเทสไมค์บนเวที มีคนดูแลดีสินะ

พี่เอฟเล่นดุผมทุกวันอะพี่ ไม่ให้ผมดูดีขึ้นได้ไงอะ

ขาวขึ้นด้วย แปลว่าขัดกันมาดี

พี่สัจจะทำหน้ากรุ่มกริ่ม ผมมองพี่แกอย่างไม่เข้าแต่ก็ต้องทำเป็นเข้าใจ เขาชอบพูดอะไรสองแง่สองง่ามอยู่ตลอด ผมตามไม่ทันหรอก

แล้วแฟนมึงไปไหนละไอ้คณิต

ครับ

ผมหันไปขานรับพี่สัจจะอีกครั้ง พอได้ยินเขาถามคำถามเมื่อกี้ออกมา

แฟนมึงไปไหน

แฟน?งงดิ อย่าว่าแต่ผมเลย พี่ไจ๋กับพี่ทอยที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็งง หมายถึงใครเหรอพี่

ไอ้เอฟไง แฟนมึงก็มีมันคนเดียว มันไปไหน

ไม่ใช่แฟนผมสักหน่อยพี่

ห่ามาก คนหันมามองที่ผมกันเป็นตาเดียว รวมไปถึงพวกปีหนึ่งที่คงรู้กิตติมาศัพท์พี่เอฟดีว่าเป็นสมบัติคณะแค่ไหน แถมยังเพิ่งมาได้ตำแหน่งเฟรชลุคอีก

อ๋อ สรุปน้องคณิตคบกับเอฟเหรอ

พี่ทอยว่าขึ้น แถมยังมายิ้มแซวอีก

ไม่ใช่พี่ โธ่ พี่เอฟเขาจะมาคบผมทำไม ลำพังอยู่ด้วยกันยังแทบจะเอามีดแทงกันตายเลย

แต่อยู่สองต่อสองอาจจะเอาอย่างอื่นแทงก็ได้นี่นา

ไอ้พี่สัจจะ!”

ผมหันไปเตรียมขว้างกระดานวาดรูปใส่พี่สัจจะที่พูดจาหมาไม่แดก แต่พอจะขว้างเท่านั้นแหละ เจ้าของกระดานก็โผล่ออกมาจากตึกพอดี พร้อมกับสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อยจนผมดูออก

ตายยากแหะ

พี่ไจ๋แซวพี่เอฟก่อนจะหันไปจัดข้าวของในซุ้มตัวเองต่ออย่างขะมักเขม้น ผมเลิกคิ้วมองด้วยความสงสัยเหมือนว่าเขากำลังมองหาอะไรบางอย่าง

มีอะไรหรือเปล่าพี่เอฟผมตะโกนถามเจ้าตัว

กูหางานที่เคยวาดไว้ไม่เจออะ มีใครเห็นปะ งานที่ดออิ้งไว้ปีที่แล้วอะ

พี่เอฟไม่ได้ตอบผมคนเดียวแต่ชายตาถามคนที่จัดงานอยู่รอบๆ ทุกคนต่างส่ายหน้าไม่รู้ถึงที่เก็บของดังกล่าว

ให้ผมไปช่วยหาไหม ผมอาสา ผมจัดพื้นที่ตรงนี้เสร็จแล้วอะ

อ่างั้นรบกวนมึงมากับกูที

เพราะทุกคนต่างวุ่นอยู่กับงานของตัวเอง ทำให้ผมต้องไปช่วยพี่เอฟด้านในตึกอีกครั้ง พี่แกนำผมขึ้นมายังชั้นสองซึ่งมีห้องเก็บของอยู่ห้องนึง ข้างในค่อนข้างมืด พี่เอฟจึงเปิดแฟลชมือถือให้ผมเป็นการนำทางเข้าไปในห้องดังกล่าว

ทำไมไม่เปิดไฟอะผมถาม มือเกาะชายเสื้อพี่เอฟเอาไว้

ไฟมันไม่ติด ห้องนี้เป็นห้องเก็บของที่พวกจิตรกรรมเอารูปมาเก็บ กูแอบเอามาเก็บไว้ด้วยเพราะเอกกูไม่มีห้องเก็บของกับเขาหรอก

จริงสินะ เพราะทั้งชั้นเป็นของจิตรกรรมหมดเลย ตึกจะแบ่งเป็นตามเอกๆ ไป ไม่มายุ่งชั้นใครชั้นมัน

รูปพี่หน้าตาเป็นแบบไหนอะ ผมจะได้หาผมเปิดแฟลชจากมือถือตัวเองพร้อมกับส่องไปทั่วๆ ห้อง มีกี่รูปเหรอ

มีแค่สามรูป ขนาดเท่า A2 รูปมันจะเป็นรูปวาดเสมือนจริง มีรูปที่เป็นหน้ากู หน้าไอ้สัจจะแล้วก็หน้าอุ่นใจ

ผมหยุดกึกทันทีที่ได้ยินชื่อคนสุดท้าย

ครับและผมก็ตอบสั้นๆ เพียงแค่นั้น

เป็นไร น้อยใจที่กูวาดรุปอุ่นใจหรือไง ยังหวงอุ่นใจกับกูอยู่อีกเหรอ

พี่เอฟแม่งสาดแฟลชเข้าหน้าผมราวกับจะสอบสวน ผมส่ายหน้าและทำเป็นก้มหารูปดังกล่าว

เปล่า ผมไม่ได้หวงพี่อุ่นใจเขาสักหน่อย

แต่ไม่รู้หวงอะไร น่าหงุดหงิดโว้ย!

กูหามาจะชั่วโมงแล้ว แม่งหายไปได้ไงวะ ห้องนี้พวกจิตกรรมแม่งไม่กล้ายุ่งกับงานคนอื่นนี่ ไม่มีทางหายหรอก

คนตรงหน้าบ่นไปก็รื้อของไปเงียบๆ เขาพยายามจะไม่ทำห้องนี้รก เพราะแค่ขยับนิดหน่อยก็อาจทำให้คัตเอาส์ขนาดใหญ่ หล่นมาทับหัวแบะได้

ผมปลีกตัวเข้าไปลึกๆ เพื่อไปหาของดังกล่าว ที่นี่แม่งมีแต่งานศิลป์ดีๆ เต้มไปหมด เสียอย่างเดียวที่มันมืดบวกกับฝุ่นมากมายที่ตลกอบอวนไปหมด ผมนั่งย่อๆ ก่อนจะดึงผ้าใบขนาด A2 ทีละอันออกดู เผื่อมีงานของพี่เอฟเล็ดลอดเหน็บเข้ามา

เฮ้ย!”

อั่ก!

ตุ่บ!

เพราะผมมัวแต่เหมอจนไม่ได้ดูเลยว่ามีตะขาบตัวเล็กวิ่งผ่านมือไปทำให้ผมต้องสะบัดออกและความผิดพลาดแม่งก็เกิดกับผมจนได้

เป็นไรวะ

คนตัวสูงรีบวิ่งเข้ามาดูอาการผม เข้าส่องเห็นตะขาบตัวนั้นจึงรีบเหยียบมันเอาไว้ทำให้ตะขาบเละคาตีนไปในที่สุด โชคดีที่ผมไม่ถูกตะขาบกัด แต่ความโชคร้ายก็คือ

ตะปูเกี่ยวนิ้วผมอะ

พอเอาแฟลชส่องจึงเห็นได้ชัดเลยว่าเลือดมันไหลออกมาเยอะมากๆ เหมือนตะปูที่โดนมือผมเมื่อกี้จะเป็นตะปูที่ตอกผ้าใบเอาไว้ พี่เอฟนั่งลงข้างๆ ผมก่อนจะจับมือผมห่อด้วยเสื้อตัวเอง

การกระทำนั้นเล่นเอาผมเบิกตากว้าง เพราะเสื้อของพี่เขามันเป็นสีขาวแถมยังเป็นเสื้อสำหรับคนในงานแบกะดินด้วย

ไม่ต้องหาแม่งแล้วไอ้รูปห่าเหวไรเนี่ย มึงไปโรงบาลกับกูก่อน

พี่เอามือผมออกมาจากเสื้อเถอะ มันเลอะไปหมดแล้วนั่นอะ

เออน่า ช่างมันเหอะ ห่วงตัวเองก่อนพี่เอฟดึงตัวผมไปใกล้ๆ แต่พอจะออกไปข้างนอก ก็กลับมีใครบางคนเดินมาในบริเวณใกล้ๆ ทำให้เราสองคนต้องหามุมหลบ แปบ มีคนมา เดี๋ยวกูโดนจับได้ว่ามายุ่งกับห้องเอกอื่น

ก็ไม่น่าไปยุ่งกับห้องเอกอื่นตั้งแต่แรกไหมล่า!

เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ประตู แต่ยังไม่มีใครเปิดเข้ามา พี่เอฟจับมือที่ผมโดนตะปูเกี่ยวไว้แน่น เราสองคนต้องนั่งหลบๆ อยู่มุมมืดๆ ข้างประตู เพื่อรอให้คนหน้าห้องเดินจากไปก่อน แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ยอมเดินไปไหนเลยแหะ

ขอคุยด้วยก่อน

เสียงของผู้หญิงคนนึงที่ผมคุ้นหูเป็นอย่างดีดังขึ้น ผมเหมือนเคยได้ยินมาจากไหนสักที่นี่แหละ แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก ดูท่าว่าพี่เอฟจะคิดเหมือนกันกับผมนะ

อะไรวะพี่ ผมจะลงไปทำงาน

ทำงานอะไรของแก เรายังคุยกันไม่จบ

เสียงผู้ชายมีอารมณ์หงุดหงิดอยู่ในประโยค ทำไมผมคุ้นเสียงของสองคนนี้แปลกๆ วะ

เสียงอุ่นใจ

พี่เอฟกระซิบทำเอาผมตาสว่างและไม่ต้องนึกให้ปวดสมอง จริงว่ะ เสียงผู้หญิงที่กำลังคุยกับผู้ชายด้านนอกนี่มันพี่อุ่นใจชัดๆ

ผมบอกพี่ไปแล้วไง พี่จะถามอะไรเซ้าซี้วะ

ถ้าแกไม่เล่าความจริงทั้งหมด ฉันจะฟ้องป๋า

แม่ง ตั้งแต่ผมมาเรียนนี่เคยเป็นอิสระบ้างปะ เอะอะๆ ฟ้องป๋าตลอด ใช่นี่ เป็นลูกรักของป๋านี่ ผมลูกเมียน้อยแม่งทำเหี้ยไรก็ผิด ก็ถูกจับตามองไปหมด จะฟ้องก็ฟ้องไปเหอะ ผมไม่คุยด้วยแหละ

ไอ้ไลม์!”

และดูเหมือนว่าผมไม่ต้องนึกเสียงผู้ชายคนนี้ให้มากความ พี่อุ่นใจตะโกนเรียกคนตรงหน้าจนผมได้ยินชัดแจ๋ว

พี่ใจจะเอาไง

ตอบตามจริง แกไปใส่ยาถ่ายในน้ำแล้วให้เอฟกินเหรอ

อือ! รู้แล้วจะมาถามทำไมอีก

แล้วแกเป็นบ้าไรมาใส่ยาถ่ายให้เพื่อนพี่กิน หา!”

สองคนนี้เป็นพี่น้องพ่อเดียวกันแต่คนละแม่สินะ

ส่วนเรื่องยาถ่ายมันก็เป็นจริงอย่างที่ผมกับพี่เอฟนึกไว้ไม่มีผิด เขากำลังเล่นวิธีสกปรกอยู่นี่เอง

ผมไม่ชอบขี้หน้าไอ้นั่น มันทำตัวเหนือใส่ผมหลายครั้งแล้วนะ ไหนจะมาแย่งเพื่อนที่ผมกำลังพยายามจะทำความรู้จักไปอีก ผมมาอยู่ที่นี่แทบจะไม่มีเพื่อนเลยด้วยซ้ำ พี่ไม่เข้าใจผมหรอก

ทำไมฉันจะไม่เข้าใจ แล้วไอ้การเล่นวิธีโง่ๆ ของแกมันเกี่ยวอะไรกับการไม่มีเพื่อน หา!”

ผมอยากชนะ ผมอยากเป็นที่หนึ่ง ผมอยากให้คนเข้ามาหาผมบ้าง ผมทรมานกับการไม่มีเพื่อนมาจะ 19 ปีแล้วนะพี่ ผมเปลี่ยนแปลงตัวเอง ผมทำทุกวิธีทางแต่แม่งก็ไม่เคยมีใครจริงใจหรือเข้ามาใช้คำว่าเพื่อนแท้กับผมจริงๆ สักคน

ไลม์ร้องไห้ ผมได้ยินเสียงของเขามันกระเซ่าและสะอื้นคล้ายคนอดกลั้นมานาน

เหมือนเขาจะมีปมตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ ปมที่ผมก็มีเช่นกัน เขาไม่เคยมีเพื่อนเลย แล้วที่ผมถามว่าสังคมเป็นไง เขาก็ตอบแบบขอไปทีอีก ผมเข้าใจแล้วล่ะว่าสิ่งที่เขากำลังอธิบายกับพี่อุ่นใจมันหมายถึงอะไร

แล้วการที่แกทำให้คนหนึ่งต้องมาพังเพราะฝีมือแก เพื่อที่แกจะได้เป็นหน้าเป็นตา สังคมจะได้ยอมรับแก แกภูมิใจมากแล้วเหรอพี่อุ่นใจบ่นชุดใหญ่ แกเป็นถึงเดือนของคณะ แกไม่ชนะเดือนมหาวิทยาลัย แกก็เอาแต่ไปเมาร้องห่มร้องไห้ แกเคยใช้หัวใจตัวเองเข้าหาคนอื่นไหม แกหวังอะไรอยู่

“…”

ไม่ใช่ว่าไม่มีใครอยากคบแก ไม่ใช่ว่าสังคมไม่ต้องการแก แต่แกนั่นแหละ ที่ทำตัวเองจนสังคมเขาไม่ต้องการ

“…”

ฉันเข้าใจแกเพราะแกเป็นน้องชายฉันคนหนึ่ง ฉันเป็นห่วงแกตลอดเวลาแกไปเรียน กลับมาถึงบ้านแกก็เอาแต่ปิดประตูไม่พูดไม่จากับคนในบ้าน อยู่นอกบ้านแกทำตัวร่าเริงเพื่อให้คนเข้าหาแก แต่ภายในใจแกมันปิดกั้นความจริงใจอยู่รู้ไหมถ้าให้เดาสีหน้าพี่อุ่นใจต้องดูน่าเกรงขามสไตล์พี่สาวของบ้านแหง แกไปถามตัวเองเถอะ ว่าที่แกอยากเป็นคนในสังคม แกอยากเป็นเพราะอะไร แกอยากเป็นเพราะอยากมีเพื่อน หรือแกอยากเป็นเพราะอยากเป็นที่หนึ่งเหนือกว่าใครเขา จะได้เอาไว้ข่มคนอื่นว่าตัวเองมีดีกว่าคนอื่น คนอื่นมาสู้แกไม่ได้แบบนี้เหรอ แล้วใครจะไปอยากคบกับแกด้วยหัวใจวะ

นั่นสินะ สิ่งที่เขากำลังทำในตอนนี้คือการอยากเอาชนะทุกคนที่มีดีกว่าตัวเอง เพื่อจะได้ให้คนอื่นมาสนใจเขาอย่างที่คนอื่นสนใจบุคคลเหล่านั้นบ้าง

มันแย่นะ ผมก็เคยมีความคิดที่จะอยากเอาชนะทุกคนบนโลก อยากจะให้คนที่เคยดูถูกผมกลับมาเห็นค่าผมบ้าง แต่ผมก็ทำไม่ได้หรอก ผมอยากมีเพื่อนที่จริงใจกับผมบ้าง ผมพยายามใช้ใจและเข้าหาคนเหล่านั้นแล้ว แต่มันก็ไม่เคยเป็นผล เพราะบางที รูปลักษณ์ภายนอกมันก็ทำให้คนอื่นตัดสินเราว่าเราเป็นคนยังไงไปแล้วอะ

ไปแล้วแหะ

พี่เอฟพูดขึ้นหลังจากสองคนนั้นเงียบไป พอพี่เอฟขยับจะลุกผมก็รู้สึกแสบที่มือขึ้นมาเฉย เสือกเรื่องชาวบ้านจนลืมไปเลยว่าเคยเจ็บ แม่ง T[]T

อ่ะ…” ผมร้องออกมา พี่เอฟเอาแฟลชในมือถือส่องที่มือผมอีกครั้ง รอยเลือดเลอะเสื้อพี่เอฟจนท่วมเลย แง้ เลือด…”

ไปโรงบาลเถอะ ไปฉีดยากันบาดทะยัก

ผมไม่อยากไปโรงบาลอะพี่ ผมกลัว

กลัวเข็ม?

เปล่าผมส่ายหน้า ผมกลัวโรงพยาบาลนี่แหละพี่ ผมไม่ชอบที่ต้องเห็นคนป่วยหรือรถเข็นเตียงอะ

ไม่มีอะไรหรอก กูอยู่นี่ทั้งคน ไม่ต้องกลัว

ดูเหมือนจะเป็นคำที่เอาไว้ปลอบใจไม่ให้กลัว แต่ทำไมผมรู้สึกอุ่นใจกับคำนั้นก็ไม่รู้

แต่ตอนนี้ผมเริ่มแสบขึ้นมาเสียแล้วสิ จากตอนแรกคิดว่ามันคงไม่เป็นอะไรมาก พอพี่เอฟบอกว่าต้องฉีดยาก็แอบทำผมระแวงนิดๆ ลืมไปเลยว่าถ้าโดนของมีคมอะไรพวกนี้มันต้องฉีดยากันบาดทะยัก ซึ่งผมไม่เคยฉีด!

พี่ปล่อยมือผมเถอะ ผมไม่เป็นไรมากหรอก เดี๋ยวเดินลำบาก

ผมพยายามบอกคนข้างๆ ที่จับมือผมห่อเสื้อของเขาไว้ไม่ยอมปล่อย พอพี่เอฟหันมาจิปากตาขวางใส่ผมก็ต้องหุบปากเดินตามเขาไปเงียบๆ เหมือนผมถูกจับมือตลอดทางเลยอะ

เอ้า จะไปไหน

พี่สัจจะถามเราสองคนทันทีที่ลงมาถึงข้างล่างตึก พี่สัจจะเบิกตากว้างทันทีที่เห็นรอยเลือดบนตัวพี่เอฟ

พาไอ้หน้าบานนี่ไปหาหมอ มันซุ่มซ่ามคราวนี้ผมกลายเป็นเป้าสายตาคนรอบข้างไปเลย ฝากหารูปที่กูเคยวาดหน่อยดิ อยู่ที่ห้องจิตรกรรม ช่วยกูหน่อยนะ

พี่เอฟกระซิบพี่สัจจะเพียงแค่นั้น เขาก็พาผมไปที่มอเตอร์ไซค์ตัวเองทันที

พอเห็นเขาทำหน้าไม่สบายใจบวกกับร้อนรนแล้วผมรู้สึกผิดเลยอะ มาทำให้เขาวุ่นวายอีกแล้ว

พี่คณิต!”

เสียงของใครบางคนตะโกนเรียกผมอยู่ใกล้ๆ ไอ้ชาลีถอดหมวกกันน็อกส่งคืนวินมอเตอร์ไซค์ ก่อนจะวิ่งพุ่งเข้ามาผมในทันที

มึงมาทำไรอะผมหันไปถามเจ้าตัว

มาช่วยพี่สัจเขาจัดเวทีอะ พี่เขาใช้ก็ต้องมา แล้วมือพี่…”

เอาไว้ค่อยคุยกันนะ

พี่เอฟหันมาตอบไอ้ชาลีแทนผม ก่อนที่เขาจะขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ ผมรีบซ้อนและพยักหน้าให้ไอ้ชาลีเป็นการบอกว่าไม่เป็นไร

ระหว่างที่พี่เอฟขับมุ่งตรงไปยังโรงพยาบาลของมหาวิทยาลัย ผมก็ดึงมือตัวเองออกมาจากเสื้อพี่เขาและพบได้ว่ารอยแผลที่เกิดแม่งถูกฉีกลากเป็นทางยาวเกือบห้าเซนติเมตร ไม่แปลกใจเลยถ้ามันจะเลือดออกขนาดนั้น

เจ็บมากไหม

พี่เอฟเอี้ยวคอหันมาถาม ผมส่ายหน้าตอบกลับ

ไม่ค่อยน่ะครับ แสบมากกว่าแต่ไม่มากเท่าไร

มึงนี่ทำไมชอบมาทำตัวให้น่าห่วงอยู่เรื่อยเลยวะ ระวังบ้าง

ผมตกใจแล้วมันเผลอไปโดนนี่นา ใครจะอยากเอามือไปเฉียดตะปูเล่า

ผมอมลมจนแก้มป่อง พี่เอฟแม่งแอบส่ายหัวเอือมใส่ผมด้วยอะ!

ทันทีที่มาถึงโรงพยาบาล คนตัวสูงก็รีบจูงแขนผมไปที่ห้องฉุกเฉินในทันที แม้มันจะไม่ใช่เคสร้ายแรง แต่ถ้าเกิดอุบัติเหตุเล็กอุบัติน้อยก็ต้องตรงมายังที่นี่

พอดีน้องผมโดนตะปูเกี่ยวเป็นแผลน่ะครับพี่เอฟอาสาตอบนางพยาบาลที่วิ่งเข้ามาดูอาการผม ถ้ายังไงฝากดูและฉีดยากันบาดทะยักให้ทีนะครับ

คนเป็นหมอเป็นพยาบาลเขาต้องรู้เคสเองสิโว้ย มาบอกเขาเสร็จสรรพทำยังกับเรียนมาเองแน่ะ

พี่พยาบาลส่งยิ้มให้พี่เอฟเป็นการทักทายก่อนจะพาผมมายื่นบัตรนิสิตเพื่อทำรายการประวัติคนไข้ แล้วเดินเข้ามายังห้องๆ หนึ่ง ซึ่งมีเตียงอยู่สองเตียงและมีตู้ยาอยู่รายรอบ ส่วนพี่เอฟก็นั่งรอข้างนอกตรงที่มีญาติคนไข้หลายคนนั่งรออยู่

ไปโดนตะปูที่ไหนมาคะเนี่ย

พี่พยาบาลถามขึ้น แต่ไม่ได้มองมาที่ผม เขาง่วนอยู่กับสำลีและแอลกอฮอล์ขวดใหญ่

ที่ตึกคณะศิลปกรรมครับ

เคยฉีดยากันบาดทะยักมาไหมคะ

มะ ไม่เคยครับ…”

งั้นเดี๋ยวพยาบาลจะขอฉีดยากันบาดทะยักและทำแผลให้นะคะ ขอดูแผลหน่อย

พี่พยาบาลสาวสวยพูดด้วยน้ำเสียงน่าฟัง ต่างจากไอ้คนตัวสูงที่นั่งรอผมอยู่ข้างนอก คนตัวเล็กดึงมือผมพลิกไปพลิกมาก่อนจะส่งสายตาและยิ้มกลับมาให้

ยิ้มไรวะ

ผมไม่ฉีดไม่ได้เหรอครับ

กลัวเข็มเหรอคะ

อ่ามันน่าอายที่จะบอกใช่ไหมครับ ครับ ผมกลัว

กลัวที่นี่ด้วย ทั้งกลิ่นทั้งบรรยากาศมันทำเอาผมอึดอัดและย้อนนึกถึงวันที่พ่อแม่ผมจากไป พอคิดได้ไม่เท่าไร ผมก็น้ำตาไหลออกมาเฉย

คุณคณิตเป็นอะไรคะเนี่ย เจ็บมากเลยเหรอคะ ร้องไห้ทำไมคะพี่พยาบาลแกคงตกใจแหละ

ผมไม่ชอบที่นี่นี่นา

ผมไม่ค่อยโอเคกับที่นี่น่ะครับ

งั้น เดี๋ยวเรียกญาติคนไข้มาให้นะคะ จะได้สบายใจ

พี่พยาบาลเปิดประตูหายไปได้สักพัก ก็โผล่เข้ามาพร้อมกับคนตัวสูงที่ใส่เสื้อเลอะรอยเลือดผม เขาตรงเข้ามาด้วยสีหน้าที่ดูเป็นกังวล มันไม่ใช่สีหน้าที่เขาเคยรำคาญและหงุดหงิดผมเหมือนทุกครั้ง

มึงโอเคไหม ร้องไห้ทำไม

พี่เอฟจับบ่าผมเมื่อเห็นว่าผมปาดคราบน้ำตาลวกๆ

ผมไม่ชอบที่นี่อะพี่

มันไม่มีอะไร กูไม่รู้หรอกนะว่าทำไมมึงถึงกลัว แต่กูอยู่ด้วยแล้ว เลิกงอแง เป็นผู้ชายห่าไรอ่อนแอเป็นเด็กไปได้

แม้ปากพี่แกจะบ่น แต่มือเขาก็กุมมือข้างที่ผมไม่ได้เป็นอะไรไว้ ผมมองการกระทำของเขาแล้วก็ทำได้แค่เม้มปากยอมรับสิ่งนั้น ไม่ได้ขัดขืนหรือแย้งการกระทำใดๆ

พี่อยู่กับผมนะผมเงยหน้าขอ คนที่ยืนอยู่พยักหน้าให้

งั้นพยาบาลขอฉีดยาก่อนนะคะ

ผมกำมือพี่เอฟแน่นทันทีที่ได้ยินคำสยองนั่น พี่เอฟใช้นิ้วโป้งข้างที่กุมมือผมไว้ลูบที่หลังมือเบาๆ ผมไม่ได้ห่วงเรื่องฉีดยาเลยตอนนี้ เพราะมัวแต่รับรู้ถึงความอ่อนโยนที่เขามีมาให้ ผมหันหน้าไปซุกที่แขนของพี่เอฟทันทีที่เข็มจิ้มเข้ามายังต้นแขน ผมก็บีบมือเขาแน่น

ไม่เจ็บหรอกน่า อย่ามาตุ๊ดคำปลอบโยนที่ดีที่สุดของพี่แกเลยล่ะ!

เดี๋ยวทำแผลให้นะคะ แล้วก็มาล้างแผลทุกอาทิตย์นะคะ

มืออีกข้างของผมยังไม่ถูกคนตัวสูงปล่อย แทนที่เขาจะปล่อยให้ผมเป็นอิสระ แต่กลับกุมมือเอาไว้ไม่ไปไหน เพราะผมเอาแต่มองพี่เอฟ รู้ตัวอีกทีมือข้างที่บาดเจ็บก็ถูกปิดด้วยผ้าพันแผลเรียบร้อยไปแล้ว

เสร็จแล้วเหรอครับ ผมถามอย่างแปลกใจ

ค่ะ ถ้ายังไงรับยาและจ่ายเงินทางด้านเคาน์เตอร์หมายเลข 2 นะคะ

ผมลงจากเตียงก่อนจะบีบต้นแขนตัวเองเบาๆ เพราะมันแอบปวดนิดๆ จากการฉีดยาเมื่อครู่

เจ็บปะ

พี่เอฟถามด้วยความอยากรู้  ผมทำหน้าบูดเพราะแม่งไม่ได้สนุกกับการมาที่นี่เอาเสียเลย

เจ็บดิพี่ เจ็บทั้งมือ เจ็บทั้งต้นแขนเพราะฉีดยาเลยเนี่ย

เดี๋ยวก็หาย มึงไม่ได้ใช้มือกับต้นแขนทำอะไรอยู่แล้ว คนตัวสูงว่าพลางรอรับยาตามใบเสร็จ หรือมึงต้องใช้ช่วยตัวเองบ่อยๆ?

อะไร

ผมถามเมื่อเห็นว่าสีหน้าของคนตรงหน้าดูมีความหื่นกามอย่างเด่นชัด

เปล่า กูหมายถึงมึงอาจจะใช้มือกับต้นแขนไว้วิดพื้นช่วยให้ตัวเองมีกล้ามหน้าท้องบ่อยๆ ไรงี้ ช่วงนี้ก็งดวิดพื้นไปก่อนล่ะกัน ไว้หายค่อยกลับมาทำใหม่

เหอะ รู้หรอกว่าแอบคิดอะไรกามๆ น่ะ คนแบบผมแม้จะแอบเด๋อแต่ใช่ว่าจะวัยใสหัวใจสี่ดวงสักหน่อย เรื่องอย่างว่าแม้จะไม่ได้ทำบ่อย แต่มันก็ทำบ้างเป็นครั้งคราว พักหลังผมก็ไม่ค่อยทำเพราะแม่งมีพี่เอฟอยู่ด้วยตลอดนี่แหละ

ใครจะไปชู้วู้ตอนที่มีรูมเมทอยู่ด้วยวะ ยิ่งแอบไปทำในห้องน้ำแล้วเผลอครางออกมานี่มีหวังขายหน้าตาย

พอผมได้ยาตามใบสั่งพยาบาลพี่เอฟก็พาผมกลับมาคณะ แต่เพราะผมยังมีอาการปวดแขนจากการฉีดยาอยู่ต่อเนื่องก็ทำให้พี่มันบ่นผมว่าผมสำออยไปตลอดทาง ปากบ่นงั้นแต่การกระทำโคตรขัดแย้ง เดินชิดติดตามไม่บ่อยให้ผมเดินคนเดียวเลยเหอะ

แล้วพี่จะใส่เสื้อตัวนี้นั่งวาดรูปเหรอครับ…”

ผมถามเขาในขณะที่บางร้านขายของเริ่มวางแผงกันแล้ว ผู้คนเริ่มทยอยมาเดินซื้อของภายในงาน ส่วนซุ้มวาดรูปพี่เอฟ ก็มีคนมานั่งวาดอยู่สองคน ซึ่งแน่นอนว่าผมไม่ได้รู้จักพวกเขาหรอก รู้แค่ว่าเป็นคนร่วมหุ้นเปิดแผงนี้กับพี่เอฟก็เท่านั้น ผมแอบเห็นว่าซุ้มพี่เอฟมีรูปมาวางไว้แล้ว ซึ่งนั่นเป็นรูปหน้าพี่เขาและหน้าพี่สัจจะ ส่วนรูปพี่อุ่นใจผมไม่เห็นแหะ

ใส่ไปแหละ กูไม่ได้ไปเดินแคทวอค จะให้กูแต่งตัวดูดีไปไหน

แต่พี่ใส่งี้แม่งยังกับฆาตกรที่เหมือนไปฆ่าคนมาเลยอะ

ฆ่ามึงคนแรกเลยดีไหม ทำไมชอบเถียงกูจังฮะ

ไรอะ ยังไม่ทันเถียงเลย

ผมเบะปาก เราสองคนมาที่ซุ้มวาดรูปของพี่เอฟและไม่ได้แวะไปซุ้มและเวทีของพี่สัจจะเลย รู้แค่ว่าตอนนี้มีวงดนตรีของคณะศิลปกรรมขึ้นทำการแสดงแล้ว ตอนนี้ก็เวลาหกโมงครึ่ง เป็นช่วงที่คนมักจะออกมาหาซื้อของกินและช๊อปปิ้ง

พื้นที่วาดรูปของซุ้มนี้ไม่มีอะไรมากมาย เป็นการวาดรูปนั่งกับพื้นสมตามคอนเซปแบกะดิน ของทุกอย่างที่วางขายก็แบกับพื้นทุกร้าน เพื่อนพี่เอฟสองคนเริ่มต้นวาดรูปใครบางคนที่มานั่งให้วาด คนหนึ่งกำลังวาดภาพเหมือนด้วยสีน้ำ อีกคนกำลังวาดภาพเหมือนด้วยสีไม้ ส่วนของพี่เอฟน่าจะวาดด้วยดินสอ EE เพราะเขาเหลาด้วยคัตเตอร์มาตั้งแต่เช้าเกือบๆ ร้อยแท่งได้

คนจะเรียนศิลปกรรมต้องใจนิ่งถึงขนาดนั่งเหลาดินสอ EE ร้อยกว่าแท่งไม่ให้หักด้วยเหรอ ผมโคตรทึ่งตอนที่เห็นว่าเขาเหลามันหมดภายในครึ่งชั่วโมง

มึงหิวเปล่า ให้กูไปหาอะไรกินเป็นเพื่อนไหม

พี่เอฟถอดรองเท้าเตรียมนั่ง แต่พอเห็นว่าผมยังยืนชะเง้อมองบางสิ่งบางอย่างอยู่ เขาจึงต้องหันมาถามผม

ไม่ครับ ผมไม่ได้หิว ผมแค่จะดูว่าไอ้ชาลีมันยังอยู่ในงานไหม

อยู่แหละมั้ง ไอ้สัจจะบอกให้น้องมาอยูเป็นเพื่อนนี่ น่าจะอยู่หลังเวทีด้วยกันแหละ ทำไมอะ จะไปหาเหรอ

ไม่ล่ะครับ ผมอยู่กับพี่ดีกว่า

ผมรีบนั่งลงในทันที ก่อนจะตั้งใจมองคนตรงหน้าจัดกระดาษเข้ากับกระดาน ผู้คนเดินผ่านไปมา ไม่ได้สนใจในรูปวาดที่ตั้งโชว์ แต่กลับสนใจพี่เอฟที่กำลังนั่งจดจ่ออยู่กับกระดานในมือ

ถ้าง่วง ถ้าหิวก็บอกกูนะ

พี่เอฟหันมาบอกผมทิ้งท้าย ผมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

พี่เอฟที่เป็นเฟรชลุคปีนี้หรือเปล่าคะ

ดูเหมือนว่าความฮอตของพี่แกจะไม่จบไม่สิ้น จู่ๆ ก็มีหญิงสาวแสนสวยเข้ามาทักพร้อมกับรอยยิ้มสดใส

หะแต่พี่เอฟแม่งกับหูหนวกซะได้นี่สิ ว่าไงนะ

ใช่พี่เอฟที่เป็นเฟรชลุคปีนี้หรือเปล่าคะ

อ๋อ ครับ

คนข้างๆ ผมตอบสั้นๆ ได้ใจความ

ขอถ่ายรูปด้วยหน่อยนะคะ

อ่า ได้

พี่เอฟไม่ได้ปฏิเสธอาจเพราะคงถูกผู้หญิงขอเยอะจนชินไปแล้ว คนตัวสูงเขยิบมาใกล้ๆ ผมก่อนจะดึงเอวผมไว้ไม่ให้ไปไหน

เดี๋ยวๆ เขาให้ถ่ายกับเขาไม่ใช่ถ่ายกับกูไหมล่ะ!

หนึ่ง สอง…”

นั่นแหละ พอผู้หญิงคนนี้ลั่นชัตเตอร์ หน้าผมก็แอบติดเข้าไปในกล้องเขาด้วย

แล้วพี่คนนี้ ชื่ออะไรเหรอคะ

ผมนิ่งไปพักหนึ่ง เพราะผู้หญิงคนที่ถ่ายรูปพี่เอฟเมื่อครู่หันมาถามผมต่อ เพื่อนกลุ่มเธอแอบนินทาด้วยผมเห็น!

ไม่ใช่พี่หรอกครับ ผมปีหนึ่งเองรู้เลยว่ากูหน้าแก่ ชื่อคณิตครับ

ทันทีที่ตอบ เพื่อนของผู้หญิงตรงหน้าผมก็เหมือนจะดันตัวเธอให้เธอพูดอะไรบางอย่างออกมา

คือ จะขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมอะ พอดีกลุ่มเพื่อนเราอยากถ่าย มันบอกว่าเห็นมาตั้งแต่วันงานเฟรชลุคแล้ว

ผมเหรอผมชี้เข้าหาตัวเอง

พอหันไปมองคนตัวสูงข้างๆ เขาก็ทำเป็นไม่สนใจ แต่ผมแอบเห็นว่าพี่เอฟแอบยิ้มนิดๆ ด้วยอะ

ถ่ายได้ไหมอะ น่ารักดี เผื่อในอนาคตเป็นคิวท์บอยของมหาวิทยาลัย เราจะได้ไม่ต้องตามหา

ดูเหมือนคำพูดเธอจะแอบติดขำ นี่สรุปว่าเขาอยากถ่ายผมจริงๆ หรือเห็นว่าผมหน้าตาตลกจนน่าเก็บเอาไว้ดูเล่นตอนที่เครียดๆ วะ

ถ่ายกับเราแน่นะผมถามย้ำ เราเนี่ยนะ

กับคณิตนี่แหละ อะ นับเลยนะหนึ่ง สอง…”

ดูเหมือนทุกอย่างจะรวดเร็วไปหมด กลุ่มของเธอกรู่เข้ามาในเฟรมราวกับว่าไม่เคยถ่ายรูปกับคนแปลกหน้า ก่อนที่เธอขะขอบคุณและวิ่งกันออกไปเหมือนเขินที่ได้ถ่ายรูปกับผม

เดี๋ยวนะ

เมื่อกี้เขาขอผมถ่ายรูปด้วยจริงดิ

หล่อใหญ่เลยนะมึง มีคนขอถ่ายรูปด้วย

พี่เอฟแซวผม นั่นเป็นการย้ำเตือนอย่างหนึ่งว่าผมไม่ได้คิดไปเองว่าคนที่มาขอถ่ายรูปเมื่อกี้ตาเป็นต้อถึงขนาดมองผมเป็นคนที่น่าขอถ่ายรูปด้วย

เขาตั้งใจขอผมถ่ายรูปด้วยจริงๆ เหรอเนี่ย

ผมทำอะไรไม่ถูกเลยอะผมเกาหัวยังงงอยู่กับสิ่งที่เกิด เกิดมายังไม่เคยเจองี้เลย ผมคิดว่าเขาล้อผมเล่นซะอีก

ตื่นเต้นอะไรของมึง

โธ่ พี่ถูกขอถ่ายรูปจนชินแล้วนี่ ผมเพิ่งโดนครั้งแรกนะ

ต่อไปมึงหล่อขึ้นก็จะมีคนเอารูปไปลงที่เพจของมอ แต่กูไม่ค่อยอยากให้เขาเอารูปมึงไปลงเลยเอาตรงๆ

พี่เอฟใช้ดินสอในมือเคาะหัวผม ก่อนจะดึงมุมปากมองผมด้วยสายตาเคืองๆ

ทำไมอะ

หล่อมากไปมันก็ไม่ดีหรอก

ไม่ดีไงอะ

คนจะมาจีบมึงเยอะ กูไม่ชอบ















-100%-


ไหนใครไปคว้าเล่มมาแล้วบ้างงงงง
เอามาอวดกันในแฮชแท็กหน่อยน้าาาา
คิดถึงไหม เราได้ปิดเทอมแค่อาทิตย์เดียวเอง
5555555555555555555555555555


น้องนิดพี่เอฟวางขายที่ร้านขายหนังสือชั้นนำแล้วนะรู้ยัง!!!




เรามีทวิตนะ สามารถไปฟอลเพื่อดูนิยายได้ที่
@Checkbill1996
เม้นๆ เป็นกำลังใจให้ก่อน
ฉันไม่มีแรง5555555555555
----------------------------


แอดแฟน กดที่รูปน้องคณิตเลย!
รูปภาพที่เกี่ยวข้อง
โหวต + เม้น ด้วยนะครับ
ตามไปเสริมหล่อคณิตได้ที่
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 402 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,634 ความคิดเห็น

  1. #1571 rattanalak44 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 23:42
    วุ้ย..มีหวงด้วย55555
    #1,571
    0
  2. #1539 ทีมพีรญา (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 20:51

    ถ้าไม่รู้นี่คือโง่แล้วนะ

    #1,539
    0
  3. #1506 buakaiyuan (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 15:44
    จ้ะ ไม่ชอบเนอะ ไม่ชอบ ไม่ช๊อบบบ
    #1,506
    0
  4. #1494 Choco'l Pis (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 19:48
    ชอบพี่เอฟ พี่แกดูมั่นคงอะ ชัดเจนเลยว่าคนนี้พี่ชอบ ไรเง้
    #1,494
    0
  5. #1485 Pairliz (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 09:07

    พพี่เอฟฟฟฟฟฟฟหากดสหสกากทกมก ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆแล้วนะคะ เหลือแค่ขอคบ

    #1,485
    0
  6. #1443 NJChokdee (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 02:43
    หวง พูดแบบนี้นะคะพี่
    #1,443
    0
  7. #1280 MBM-9397 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 21:55
    อยากอ่านต่อแล้ววว อิพี่นี่น้อยๆหน่อย อิอิ
    #1,280
    0
  8. #1278 UnBer (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 22:52
    ดูไม่ออกเลยว่าหวง อิอิ น้องน่ารักกก น้องจะได้เป็นคิ้วบอยแล้วน้าพี่เอฟ ไม่รีบจีบหรอออ
    #1,278
    0
  9. #1277 ท้องฟ้าเรืองแสง (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 22:17
    ไม่ค่อยรู้เท่าไหร่ค่ะว่าหวง
    #1,277
    0
  10. #1276 Aonkad (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 19:25
    อยากจะแหม๋ไปถึงยโสธร
    #1,276
    0
  11. #1275 tanpitcha_1414 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 14:56
    หวงก็พูดม๊าาา
    #1,275
    0
  12. #1274 M79_donut (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 12:18
    ซื้อเล่มมาเเล้วเด้ออออออ
    #1,274
    0
  13. #1273 P-Aresia (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 22:22

    ฮั่นแน่ หวงใช่มั้ยล่าาา ><

    #1,273
    0
  14. #1272 Kanokpornbb (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 19:09
    พี่เอฟฟฟฟฟ คิดอะไรกับน้องก็บอกมาาาา
    #1,272
    0
  15. #1271 Dmminer (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 12:02
    กรี๊ดร้องอยู่ในใจ เขินพี่เอฟเว้ยยย
    #1,271
    0
  16. #1270 yayeff (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 15:46
    โว๊ยยยย พี่เอฟฟฟฟ หมั่นไส้ๆๆ
    #1,270
    0
  17. #1269 Aidan (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 13:16
    ง่อววววววววววววววววววววว
    #1,269
    0
  18. #1268 ขนมหวานในจาน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 09:09
    พี่เอฟหวงน้องก็บอกเถอะ
    #1,268
    0
  19. #1267 ลูกชุบสีดำ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 23:16
    อะแฮ่มๆ ไม่ชอบหรือหวงคะพี่เอฟ แหมมมมมมมมมมมม...
    #1,267
    0
  20. #1266 ppraww (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 22:13
    แหมมมมมมมมมมมมมคุณเอฟฟฟฟฟไม่เท่าไหร่เล๊ยยน!
    #1,266
    0
  21. #1265 ช่อมช้อม (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 21:39
    หึงก็บอกค่าาาา ><
    #1,265
    0
  22. #1264 subtle'z (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 00:03
    ฮั่นแน่ เขินหรือป่าวคะคนพี่เอฟคนซึนนน~
    #1,264
    0
  23. #1263 Tiptip SuNg (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 23:56
    พี่เอฟเอาแล้วจร้าาา เริ่มแล้วววว
    #1,263
    0
  24. #1262 Suttiphong Sribunchoo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 22:16
    เอาละโว่ยยยยยย พี่เอฟโว่ยยยยยย
    #1,262
    0
  25. #1261 นังคนขี้ชิป (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 21:09
    โอ้ยยยยเขินไม่ไหวแล้วววววว
    #1,261
    0