[YAOI] FANSITE ll แฟนผมเป็นตากล้อง ❤ [THE END]

ตอนที่ 5 : ll แฟนผมเป็นตากล้อง ll EP.04 :: เขาเรียกว่าเป็นห่วง [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,134
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 113 ครั้ง
    23 มี.ค. 60


ll FANSITE ll
#แฟนผมเป็นตากล้อง

EP.04
กฎของการเป็นแฟนคลับข้อที่ 5
'เป็นห่วงเขาเสมอ'








ผมรีบกดปิดอัลบั้มรูปนั่นก่อนจะจัดการกดปิดเพลงต่อทันที เป็นจังหวะพอดีที่ไอ้คิวเดินออกมาจากห้องน้ำเตรียมพร้อมที่จะถ่ายรูป


"เราใส่ชุดนี้ถ่ายนะ" ไอ้คิวเอ่ยขึ้น 


ผมไม่สนใจคนตรงหน้า จัดการใส่กล้องลงในกระเป๋าก่อนเอ่ย



กูกลับก่อนแล้วกัน พอดีต้องรีบกลับบ้าน


"ทำไมอะ"


"มีธุระ"


ผมว่าก่อนจะสะพายกระเป๋ากล้องพลางลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู โดยไม่สนว่าคนที่ยืนอยู่ในห้องจะสงสัยหรือถามผมว่าเป็นอะไรไป


เสียงฝีเท้าบวกกับเสียงกุญแจดังกระทบกันวิ่งตามหลังผมมา ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นไอ้คิว


นายจะไปไหน ฝนมันตกอยู่ไม่เห็นหรือไง


ผมเดินมาหยุดยืนรอลิฟท์ ไอ้คิวจับไหล่ผมให้หันไปคุยกับมัน ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงต้องอยากกลับทั้งที่ตั้งใจจะมาถ่ายรูปมันเพื่อจะได้ให้รูปครบจำนวนเร็วๆ แต่เป็นเพราะไอ้รูปที่ผมโดนแอบถ่ายนั่นแหละที่ทำให้ผมรู้สึกไม่โอเคกับมันสักเท่าไร


ทำไมมันไม่ยอมลืมเรื่องราวในอดีตอีกวะ ทั้งที่ผมอยากลืมแทบตาย


เรื่องของกูน่าผมสะบัดแขนคล้ายรำคาญ ก่อนจะเดินเข้าลิฟท์พลางเอื้อมมือกดปิดโดยเร็วแต่ไอ้คิวกลับดื้อด้านเดินตามเข้ามาจนได้ มึงจะตามกูลงมาทำไม


ผมถามเสียงแข็งแต่มันกลับมองหน้าผมนิ่ง ทันทีที่ลิฟท์เปิดออก ผมกดเปิดประตูหอออกไปเพื่อมองหาวินมอเตอร์ไซค์ที่อาจจะขี่ผ่านมาแถวนี้ พอเงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วคาดว่าคงไม่มีใครพิเรนทร์ขี่มอเตอร์ไซค์ออกมากลางฝนแน่ๆ นอกเสียจากผมจะต้องวิ่งฝ่าฝนลัดเลาะไปตามฟุตบาทเพื่อไปรอรถเมล์ที่ป้าย


เดี๋ยว


อะไร


ผมหันไปถามขมวดคิ้วอย่างสงสัยบวกกับเคืองเล็กน้อย ที่จู่ๆ ไอ้คิวกลับดึงแขนเสื้อผมเอาไว้เป็นการห้ามปรามไม่ให้ผมก้าวเท้าวิ่งออกไป


ฝนมันตกอยู่จะรีบกลับไปไหน อยู่ที่ห้องเราก่อนดิน้ำเสียงไม่พอใจเอ่ยแถมยังทำหน้าเหมือนโมโหที่ผมวิ่งออกมากะทันหัน ยังไม่ได้ถ่ายรูปเลยไม่ใช่


ไว้วันอื่นเหอะ กูอยากกลับบ้าน


งอแงร้องกลับบ้านเป็นเด็กไปได้


แล้วมึงมายุ่งอะไรกับกูนักเนี่ย ทีกูขอถ่ายดีๆ ไม่เคยให้ ทีกูจะไม่ถ่ายก็มาตามวอแวกูแบบเนี่ยผมพยายามคุมอารมณ์ไม่ให้เดือดไปมากกว่านี้ก่อนจะปัดมือมันออกจากแขนเสื้อผมซะ ไว้กูอยากถ่ายกูมาขอมึงทีหลังแล้วกัน


แล้วจะกลับทั้งที่ฝนตกหนักแบบนี้อะนะ


เออ


“ฝนตกหนักจะตาย นายออกมาแบบนี้คิดว่าเราไม่เป็นห่วงเหรอ


คำพูดของไอ้คิวทำเอาผมชะงักไป หน้าหอไม่มีใครนอกจากเราสองคน แถมยามยังแอบไปงีบที่ไหนก็ไม่รู้ 


ผมมองหน้ามันนิ่ง คำพูดที่มันไม่ควรพูดกับผมทำเอาผมรู้สึกอยากกระโดดซัดหน้ามันสักทีสองที เป็นห่วงอะไรของมึง เพ้อเจ้อฉิบหาย


เก็บไว้เป็นห่วงตัวมึงเองเหอะ


"นี่เราพูดดีๆ กับนายนะ กลับห้องเรารอฝนซามากกว่านี้ก่อนเถอะ"


"อย่ามาแตะตัวกูได้ไหมเนี่ย" ผมถอยออกห่างจากมัน เมื่ออยู่ๆ คนตัวสูงกลับดึงแขนเสื้อผมอีกครั้ง


ไอ้คิวหน้าเหวอไปนิดๆ มันมองผมนิ่ง 


“จะเกลียดอะไรกันนักหนาวะอยู่ๆ ไอ้คิวก็โพล่งขึ้นนี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินมันพูดจาที่ดูไม่ใช่ตัวมันสักเท่าไร ยอมรับว่าผมแอบเผลอผงะไปนิดๆ เรื่องมันผ่านมาแล้วนายปล่อยให้มันเป็นอดีตไม่ได้เหรอ เรากลับมาเป็นเพื่อนกันไม่ได้หรือไง


คำพูดคล้ายขอร้องทำเอาผมผงะไปอีกครั้ง ผมพยายามคุมสีหน้าให้เป็นปกติและไม่เผลอพลั้งปากด่ามันออกไป



มึงกับกูไม่มีทางเป็นเพื่อนกัน เข้าใจไว้ด้วยนะ


"แค่สนิทก็ไม่ได้เหรอ" มันถามเสียงค่อย สีหน้าของมันในตอนนี้ผมไม่อยากมองเลยด้วยซ้ำ "นี่เรานึกว่านายอยากสนิทกับเราซะอีก"


"กูก็แค่ตามถ่ายรูปมึงเพื่อชดใช้ค่าเสียหายเท่านั้นแหละ"


ผมพูดจบเพียงเท่านั้นก่อนจะเอากระเป๋ากล้องซุกไว้ในเสื้อนักศึกษาของตัวเองพร้อมกับกอดเอาไว้แน่นกันน้ำซึมเข้าไป ในตอนนี้ผมไม่สามารถเอาอะไรมาบังหัวได้เลยเพราะกล้องมีราคากว่าชีวิตผมอีก ผมเลิกสนใจคนด้านข้างแล้ววิ่งออกมาจากจุดนั้นไปตามทางเท้า รองเท้าผ้าใบราคาแพงที่ผมแอบพ่อแม่ไปซื้อมาเปียกชุ่มเพราะน้ำเจิงนองตามพื้น ในตอนนี้สายฝนกระหน่ำไม่มีท่าทีจะหยุด ผมต้องรีบไปถึงป้ายรถเมล์ให้เร็วที่สุดก่อนที่มันจะเปียกไปมากกว่านี้


แต่เอาตรงๆ อยากจะตีปากตัวเองเมื่อกี้มาก ผมลืมแผนการที่ควรจะตีสนิทมันไปซะเกลี้ยง เพราะเผลอพูดก่อนคิดด้วยความโมโหออกไปซะงั้น แบบนี้คงยากที่จะเข้าหามันเพื่อถ่ายรูปแล้วล่ะ...


มันคงโกรธและคิดจะแก้แค้นผม ทำให้ผมถ่ายรูปมันยากขึ้นแน่ๆ...


พรึ่บ


เหมือนว่าฝนที่กระหน่ำลงหัวผมนั้นหายไปบวกกับเหมือนมีเงาดำมาครอบคลุมตัวผมไว้อยู่ พอผมเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเป็นไอ้คิวกำลังใช้เสื้อคลุมยีนส์ตัวประจำที่มันมักใส่ไปเรียนที่ม.เสมอเอามาบังฝนไว้ให้ผม ผมพยายามจะเบี่ยงตัวออก แต่มันกลับใช้แขนอีกข้างกันทางไว้ ในตอนนี้ผมไม่โดนน้ำเลยสักหยด พอหันไปมองไอ้คิวกลับเปียกโชกเพราะฝนเทไปสาดมันอยู่ด้านเดียว


ด้วยความที่ผมกลัวกระเป๋ากล้องจะเปียกไปมากกว่านี้จึงยอมให้มันวิ่งฝ่าฝนขนาบข้างไปกับผมตลอดทาง แม้จะรู้สึกแปลกๆ ก็เถอะ 


เมื่อเราสองคนมาถึงป้ายรถเมล์ โชคดีที่มันมีหลังคากันฝนไว้ให้ ผมรีบผละตัวออกจากเสื้อคลุมที่มันเอามากางบังให้ทันที


กล้องไม่เป็นไรใช่ป่ะน้ำเสียงเป็นห่วงเอ่ยพร้อมมองมาที่กระเป๋าใบเล็กในอ้อมกอดของผม ผมรูดซิปตรวจตราก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่มันไม่โดนน้ำอย่างที่กังวลไว้


ไม่เป็นไรผมตอบก่อนจะเสยผมหน้าม้าตัวเองพลางขยี้ให้มันไม่อับชื้น มึงกลับไปเหอะ ขอบใจแล้วกัน


ผมพูดโดยไม่ได้มองหน้ามันแต่อย่างใด ในตอนนี้หวังเพียงรถเมล์สักคันรีบขับผ่านมาทีเถอะ


ที่นายรีบกลับไม่ได้มีธุระจริงๆ ใช่ปะ


อืม” ผมว่าไปตามตรง


“ที่นายรีบออกมาเนี่ย นายเห็นรูปในคอมแล้วใช่ปะ


"อะไร รูปอะไร" ผมทำอ้ำอึ้งไม่รู้เรื่อง แต่ใจผมรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร


"ในอัลบั้มรูปภาพในแม็กบุ๊คเราอะ..."


ไม่รู้แม่งไปเอาความฉลาดมาจากไหน ผมหันไปมองแบบไม่พอใจก่อนจะรีบตอบไปตามตรงอีกครั้ง


เออ มึงจะเก็บรูปกูไว้ทำไม เป็นบ้าเหรอ


"เราไม่ได้บ้า"


"แต่มึงโรคจิตไง"


เราเห็นนายเป็นเพื่อนมาตลอด แต่เราไม่มีโอกาสได้ถ่ายรูปกับนายในช่วงนั้น เพราะนายเกลียดเรามันพูดด้วยสีหน้าที่ไม่ได้ล้อเล่นแต่อย่างใด แค่เราอยากเก็บรูปที่เราตั้งใจถ่ายเองเอาไว้เฉยๆ ยอมรับว่านายอาจจะเคืองที่เราแอบถ่ายนายโดยไม่ขอ แต่นายโกรธเราขนาดนั้นเลยเหรอ


เพียงคำถามสั้นๆ ที่ถามผมกลับ เล่นทำเอาผมเขว่เบาๆ ยังจะหาคำตอบอะไรมาอธิบายอีกอะ คนไม่ชอบขี้หน้ากันยังไงมันก็ไม่มีทางจะดีกันได้ปะวะ 


กูไม่ได้โกรธแค่เรื่องรูปหรอก กูกลัวมึงด้วยที่มึงดู...” 


ผมไม่พูดต่อ พอเห็นสายตาความซื่อของมันผมกลับไม่กล้าพูดออกไป


พวกแท๊ปที่เปิดหนังเกย์ไว้อะนะไอ้คิวเลิกคิ้วถาม ผมรีบเสมองไปทางอื่นไม่มองหน้ามัน มึงพูดคำว่าหนังเกย์โดยไม่รู้สึกระแคะระคายอะไรเลยเหรอวะ เพื่อนเรามันเปิดแกล้งไว้แบบนี้ประจำอะ นี่มันก็คงเปิดทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อวาน เรายังไม่จับแม็กบุ๊คเลย ไม่คิดว่านายจะประเดิมเปิดก่อนนี่


มึงอ้างปะเนี่ย


“ไปถามไอ้ทอยปะละ คนที่มาทำรายงานที่ห้องเราเมื่อวานอะไอ้คิวท้าผมขึ้น เล่นอ้างบุคคลที่สามขึ้นมาแบบนี้ กูไม่เชื่อมึงนี่ก็บาปเลยสินะ มันแกล้งเราแบบนี้ประจำแหละ เวลาเราเปิดแม็กบุ๊คจะทำงาน เราก็ตกใจหน้าจอเวลามันแสดงภาพพวกนั้น…”


“…”


เราพูดจริงๆ นะ


ไอ้คิวพูดด้วยท่าทางใสซื่อตามแบบฉบับมัน แล้วผมจำเป็นต้องมานั่งฟังมันอธิบายเรื่องพวกนี้ไหมวะ


แล้วเจลหล่อลื่นมึงอะ เอาไว้ทำไร” 


ได้ทีจึงถามดักขึ้น ไอ้คิวยื่นปากพลางครุ่นคิดก่อนจะหันมาตอบในทันที


อย่างที่เราบอกแหละ เพื่อนเราให้มาวันลอยกระทง มันบอกว่านั่นเป็นเจลทาขาช่วงหน้าหนาวพอทาแล้วขาจะไม่ลอกไม่แตก เราเลยชวนนายมาใช้ดูไง มาช่วยรีวิวหน่อยว่าดีจริงไหม


นี่มึงแกล้งโง่ปะ มึงปีสามแล้วนะ


ทำไมอะไอ้คิวถามผมกลับ ผมมองมันนิ่งเพื่อให้มันคิดดูดีๆ ว่าที่ผมด่ามันไปน่ะเป็นเพราะอะไร เขาไม่ได้ไว้ทากันขาแตกอย่างที่เพื่อนเราบอกหรอกเหรอ…”


ผมถอนหายใจออกมาแสดงถึงความเหนื่อยหน่ายพลางเหลือบตามองบนอย่างปลงชีวิต ไอ้คิวเลิกสงสัยก่อนจะหันไปสะบัดเสื้อคลุมที่เปียกโชกของมัน ทรงผมที่มันตั้งใจเซ็ตในตอนนี้พังทลายจนไม่เป็นทรงแถมเสื้อที่มันไปเปลี่ยนมาเพื่อถ่ายรูปก็เปียกไปหมด


ขอโทษด้วยแล้วกันที่ทำให้แต่งตัวเก้อผมพูดขึ้นนิ่งโดยไม่มอง "แล้วก็เรื่องที่กูกลับกะทันหัน"


ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมเอ่ยขอโทษมันไปก่อน อย่างน้อยผมก็ควรรับผิดในส่วนนี้จริงๆ แหละ อีกอย่างผมยังได้รูปมันไม่ครบ 999 รูปเลย ขืนผิดใจกันมากกว่านี้ งานหนักจะมาตกที่ผมนี่แหละ


ช่างมันเถอะ ถ้านายอยากกลับบ้าน เราก็ห้ามอะไรนายไม่ได้อยู่แล้ว


"ประชด?


เปล่า เรารู้ว่านายไม่ได้เต็มใจอยากที่จะถ่ายรูปเราตั้งแต่แรกใช่ไหมล่ะถ้าให้มาอยู่กับเราแค่สองต่อสองนายก็คงไม่สะดวกใจ


อืมผมพยักหน้ารับไปโดยไม่ปฏิเสธ


ไว้วันอื่น ถ้านายอยากถ่ายเราส่งไลน์นัดเรามาแล้วกัน


“…”


สำหรับนายต่อให้เราไม่ว่างยังไง เราก็จะทำตัวให้ว่างที่สุดเพื่อนายนะ"


ผมไม่ได้ตอบคนด้านข้าง เพราะไม่รู้จะตอบอะไรให้มันสมกับประโยคหวังดีของแม่ง รู้สึกกดดันนิดๆ รู้สึกตัวเองดูเลวทันทีที่คอยจงเกลียดจงชังมันทั้งที่มันออกจะใสซื่อขนาดนี้ เอาตรงๆ มันก็เป็นคนแบบนี้มาตั้งแต่มัธยมจริงๆ แหละ แต่ผมไม่รู้นะว่าจริงๆ แล้วจิตใต้สำนึกของมันที่แท้จริงเป็นยังไง


ถึงผมจะเป็นเด็กจิตวิทยา ยอมรับจุดนี้เลยว่าผมมองใครก็ผิดพลาดไปหมด ดูได้จากเพื่อนสนิทอย่างไอ้นิวที่ผมคิดมาตลอดว่ามันจะเป็นสุภาพบุรุษรักศักดิ์ศรีตัวเองอะไรแบบนั้น แต่เปล่าเลยนิสัยจริงของมันยิ่งกว่าเด็กมัธยมต้นเสียอีก


ในความเงียบที่ครอบคลุมพื้นที่อยู่เกือบหลายนาที ในที่สุดสิ่งที่ผมรอคอยก็มาถึง รถเมล์สายประจำทางกลับบ้านผมขับผ่านมาพอดี ผมรีบก้าวขึ้นรถแต่ก่อนประตูรถเมล์จะปิด ผมตัดสินใจหันไปมองคนตัวสูงที่ยืนมองผมนิ่ง


ไอ้คิวโบกมือให้ผมเป็นเชิงลา สายตาไม่สื่ออารมณ์อะไรออกมาแต่อย่างใด มีเพียงเม็ดฝนที่เกาะตามใบหน้าของมัน


ขอบใจที่มาส่งผมพูดแค่นั้น แต่เหมือนว่าตัวผมเองกลับสั่งให้หันไปพูดกับมันต่ออีกครั้ง… “เดินกลับหอดีๆ มึงอย่าลืมกินยาด้วยแล้วกัน


ผมพูดเพียงแค่นั้น ไอ้คิ้วยกยิ้มขึ้นทันทีเป็นช่วงที่ประตูรถเมล์ปิดพอดี ผมเดินไปนั่งเก้าอี้ด้านในสุด ไม่ได้มองออกนอกหน้าต่างเพื่อดูว่าไอ้คิวจะเดินกลับไปหรือยัง จะตากฝนหรือไม่ 


แต่นั่นก็เป็นเพียงความคิดแค่วูบเดียว ผมตัดสินใจหันไปมองป้ายรถเมล์และกลับพบว่าคนตัวสูงได้หายไปจากจุดนั้นซะแล้ว


รถเมล์เคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ พร้อมกับฝนที่ตกกระหน่ำยิ่งกว่าเดิม ในหัวผมมีความคิดตีกันวุ่นวายไปหมด ทำไมต้องไปแคร์ความรู้สึกคนที่เราไม่ชอบขี้หน้าขนาดนั้นด้วยวะมาร์ช มันป่วยตายมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับมึงปะ สนใจทำห่าไร


ติ้ง


เสียงข้อความดังขึ้นทำลายความคิดฟุ้งซ่านในหัวผมแตกกระเจิง ผมกดเข้าแอพพลิเคชั่นไลน์ก็พบว่าเป็นไอ้คิวที่ส่งข้อความมาให้ผม


Q :: นายก็อย่าลืมอาบน้ำกินยานะ เดี๋ยวไม่สบาย 

Q:: เราเป็นห่วงจริงๆ นะ :)


เพียงแค่ประโยคสั้นๆ ไม่กี่ประโยค ทำให้ผมต้องอ่านวนไปวนมาอยู่เกือบสิบรอบอย่างไม่เข้าใจตัวเอง ผมเลื่อนนิ้วลงขยับหน้าจอเพื่อดูรูปคู่ที่ไอ้คิวส่งมาในตอนเช้า จู่ๆ ภาพในหัวผมก็ดันย้อนนึกถึงตอนม.6 ขึ้นมาเฉย 


ผมรีบปิดหน้าจอก่อนจะยกมือจับหน้าอกตัวเองแน่นเพราะมันดันรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมากะทันหัน อัตราการเต้นของหัวใจ ทำเอาผมหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่อากาศภายในรถเมล์ก็เย็นสบายดี


แม่งเอ้ย กูไม่สบายจนได้!








---------------------------------------------------------------------







(เดี๋ยวกูเลคเชอร์ไว้ให้ก็ได้ มึงไม่ต้องมาเรียนหรอก)


แค่กๆ ขอบใจมากนิว ไว้เดี๋ยวกูเอาข้าวมันไก่ไปฝาก ลาจารย์ให้ด้วยนะ


ผมส่งเสียเพื่อนรักผ่านปลายสายเสร็จก็ฟุบหน้าลงบนโต๊ะทานข้าวในบ้านทันที ผมสูดน้ำมูกจนสุดปอดก่อนจะมองนาฬิกาที่เดินกินเวลาเรียนคาบบ่ายไปเกือบยี่สิบนาที ผมทั้งตื่นสายทั้งไม่สบาย นี่ดีนะที่ไอ้นิวไปเรียน เพราะทุกครั้งไอ้เวรนี่ไม่ค่อยขยันไปซะเท่าไร ใช้โควต้าหยุดครบทุกวิชา


ในครัวกำลังวุ่นกับการต้มไก่ ทำน้ำซุป บ้านผมมีกิจการเล็กๆ เป็นร้านข้าวมันไก่ที่เปิดอยู่หน้าบ้าน เปิดตั้งแต่บ่ายสามจนถึงตีสอง พ่อแม่ไม่ค่อยอยากให้ผมไปเรียนหรอกครับแกอยากให้ช่วยงานบ้านมากกว่า นี่แหละที่ผมหยุดได้โดยที่เขาไม่สนใจว่าผมจะเป็นตายร้ายดี เกรดแย่ไม่แย่เขาก็ไม่สนหรอก


อามารช์ ลื้อออกไปซื้อซอสถั่วเหลืองหน้าปากซอยล้ายม้าย


เสียงแว๊ดของม๊าดังขึ้นมาจากหลังบ้าน ผมสะลึมสะลือมองคนสั่งก่อนจะพยักหน้าแล้วคว้าเงินที่วางอยู่บนหลังทีวีมาหนึ่งร้อยบาท


ว่าจะไปแวะไปร้านยาซื้อผ้าปิดปากพอดี ไอทั้งวันยังไม่ได้นอน เพราะใคร เพราะไอ้สัดคิวไงล่ะ


ผมเดินออกจากบ้านคล้ายวิญญาณจะหลุด แดดประเทศไทยที่มึงแวะมาพักผ่อนช่วงซัมเมอร์เหรอ มาผิดฤดูไม่พอยังเผาหัวจนกูจะมีเดียมแรร์อยู่แล้วไอ้เวรเอ้ย


ป้าครับ ซอสถั่วเหลืองสองขวด


ผมชูสองนิ้วเป็นการย้ำความมั่นใจให้ป้าแก่ๆ หูไม่ค่อยดีเท่าไร ป้าแกพยักหน้าก่อนจะหันไปหาสิ่งที่ผมต้องการจะซื้อนานพอสมควร


คุณป้าครับ มีพารา…”


ผมหันไปมองต้นเสียงที่โผล่เข้ามาในร้านอย่างรีบเร่ง มันหยุดพูดทันทีที่เรามองหน้ากัน ผู้ชายร่างสูงกว่าผมมองด้วยอาการชะงัก ไม่ต่างจากผมหรอกแต่ผมเก็บอาการไว้อยู่ มันสวมชุดนิสิตเต็มยศคาดว่าคงไปเรียนมาแล้วแหงๆ


มาทำไรอะผมถามสงสัย เพราะบ้านมันไม่ได้อยู่แถวนี้นี่


ซื้อยาแก้ปวดอะ พอดีร้านยาแถวหอปิด


ไอ้คิวว่าก่อนจะยิ้มให้ผมนิดๆ ผมเผลอไอออกมาเพราะเสือกดันมาคันคอกะทันหัน เป็นจังหวะพอดีกับป้ายื่นซอสถั่วเหลืองมาให้


ไม่ต้องทอนครับป้า


ผมจ่ายเงินให้ป้าเป็นจำนวนเงินพอดี ก่อนจะหันหลังรีบกลับแต่ดูท่าว่าไอ้คิวกำลังเดินตามผมมาติดๆ ทำให้ผมต้องหยุดเดินและหันไปมองหน้ามันอย่างไม่เข้าใจ


ไม่สบายเหรอ


ขี้เสือกอีกแล้วพ่อคุณ


เออ กูตากฝนเมื่อคืนไงผมพูดด้วยน้ำเสียงปกติ จะซื้อยาก็ซื้อ ตามมาหาแป๊ะไร


ให้เราไปส่งเปล่า บ้านอยู่ไหนอะ


ผมมองไปทางข้างหลังมันก็พบว่ามันเอามอเตอร์ไซค์คันประจำของมันมา ผมส่ายหน้าปฏิเสธให้เป็นมารยาท เพราะก้าวเท้าไปอีกสามก้าวผมก็จะถึงบ้านแล้ว 


ความตั้งใจในตอนแรกคือแวะร้านยา แต่พอเห็นหน้าแม่งแล้วก็ไม่อยากแวะแหละ อารมณ์เสียเว้ย


อย่า มา ยุ่ง กับ กูผมพูดเน้นคำและเดินต่อไม่สนใจมัน


แต่ไอ้คิวมันเป็นคนดื้อแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ถ้ามันได้ตามบอกเลยมันตามจนนึกว่าสัมภเวสีเจ้ากรรมนายเวรอะไรทำนองนั้นอะ


พาเราไปร้านยาหน่อยดิ ดูท่าว่าร้านป้าเมื่อกี้จะไม่มียาอะ


อยู่หน้าปากซอยซ้ายมืออะ ไปเองนะ


"ตรงไหนอะ"


"บอกซ้ายมือ" ผมขมวดคิ้วในความเด๋อของมัน "ซ้ายมือเนี่ย หันไปแล้วก็เลี้ยวซ้ายมือ"


ผมว่าก่อนจะหันตัวมันให้ออกไปทางหน้าปากซอยแล้วยกแขนซ้ายมันเป็นการบอกว่าซ้ายอยู่ทางไหน ผมทำแบบนั้นเสร็จก็เดินหันหลังกลับเตรียมตัวจะเผ่นทันที


เราอยากตกลงเรื่องถ่ายรูปกับนายอะเท้าผมหยุดกึก ไม่ได้แพ้คำไหนเท่ากับคำว่าถ่ายรูปมาก่อน ผมเลือกไม่ถูกระหว่างจะเดินไปต่อหรือหันกลับไปยิ้มหน้าเกร็งหล่อๆ ใส่มันดี เราคิดว่าถ้าเรามีข้อแม้ในการถ่ายรูปในแต่ละวัน นายน่าจะได้รูปไปให้น้องแอดมินคนนั้นทันนะ


ยังไงและแล้วผมก็หันไปหามัน เฮ้อ เบื่อตัวเองที่ต้องมาแพ้ลูกเล่นอะไรแบบนี้


เราว่าเราจะให้นายถ่ายรูปเราวันละสิบรูป


เดี๋ยวผมยกมือห้ามมันก่อนจะคิดอะไรได้บางอย่างในหัว วันละสิบรูปนี่กูต้องเจอมึงร้อยวันเลยหรือไง


อืม เราก็เจอกันร้อยวันไง


พอครบร้อยวันแล้วก็เผาเลยไหมสัด น้องเขาจะเอาเดือนหน้า


เราไปคุยกับน้องเขามาแล้วอะ น้องเขาบอกร้อยวันก็ได้


ถ้าให้อธิบายสีหน้าผมตอนนี้คงประมาณ >>> -___-; นี้แหละ แบบเอือมจนไม่รู้จะเอือมยังไง กูต้องมาจมปลักกับผู้ชายคนนี้ร้อยวัน ไม่ให้กูไปเตะบอล แดกหมูทะ กินเหล้า เข้าผับ ทำบ้าทำบออะไรเลยหรือไง


นรก! อยู่กับมึงเหมือนลงนรก!


วันนึงพันรูปได้มะ คนกันเองผมต่อรอง รู้แหละว่าแม่งไม่ได้


ร้อยวันเหอะมันพูดด้วยรอยยิ้มที่ทำเอาผมลอบกลืนน้ำลาย อยากเจอ


สัด มึงคิดว่ามึงเล่นเรื่องฟรีแลนซ์เหรอ อยากเจอเหี้ยไร กูไม่อยาก!


เรื่องมาก


พาเราไปร้านยาหน่อยครับ


เออ!”


ผมสะบัดถุงซอสก่อนจะเดินหันหลังนำหน้ามันไปอีกทาง ไอ้คิวไม่ขี่รถตามมา มันเลือกที่จะเดินมาข้างๆ ผมด้วยสีหน้าสดใส บอกเลยว่าหน้าผมกับหน้ามันนี่คนละอารมณ์สุดๆ คือหน่าย คือเพลีย


แล้วนี่กินยายังไอ้คิวยื่นหน้าเข้ามาถาม ผมรีบผงะถอยหลังออก


ไอ้ห่าเอ้ย คิดจะยื่นหน้ามาใกล้ก็ใกล้จนกูนึกว่าดูหนังสามมิติ


ทำไมต้องอยากรู้ชีวิตกูนักหนาเนี่ย เอาเวลาเสือกเรื่องคนอื่นไปหาเมียไหม


ก็หาอยู่นี่ไงมันพูดพร้อมยักไหล่ไม่สนไม่แคร์ ผมลอบถอนหายใจผมกับไอออกมาอย่างห้ามไม่ได้ กูอาจจะตายวันตายพรุ่งเพราะเป็นวัณโรคก็ได้ ไอเหี้ยไรนักเว้ยรำคาญ


เราสองคนมาถึงร้านยา ผมยืนสำรวจยาที่ตั้งอยู่เรียงรายเต็มร้าน หายาที่ถูกจริตตัวเองให้มากที่สุด อยากกินยาน้ำแต่เดี๋ยวไอ้คิวต้องล้อผมว่าเป็นเด็กน้อยไม่ยอมกินยาเม็ดแน่ๆ ก็มันขมอะ ใครจะไปกินลงวะ


เอายาแก้ไอหนึ่งแผง ยาแก้ปวดหัวอีกหนึ่ง ผ้าปิดปากอนามัยหนึ่งแพ็ก แล้วก็เจลลดไข้หนึ่งกล่องครับ


ไอ้คิวจัดการบอกรายชื่อที่ต้องการให้กับเภสัชทันที ดูมันไม่ป่วยเลยนะ ทำไมถึงสั่งอะไรเยอะแยะแบบนั้นวะน่ะ


ซื้อให้ใครวะด้วยความสงสัยผมจึงถามออกไปลอยๆ ไม่ได้มองหน้ามัน ป่วยด้วยเหรอ


ซื้อให้แฟนอะ


มันพูดเพียงแค่นั้นก่อนจะรับถุงยาจากเภสัชมา ผมอึ้งกับคำตอบมันไปนิดๆ มีแฟนกับเขาด้วยเหรอวะ วันๆ เดินคนเดียวไม่มีเพื่อนคบเนี่ยนะ แต่ก็นะ คนแบบมันมีแฟนคงไม่ใช่เรื่องแปลกอะ แฟนคลับมีเป็นหมื่น แถมเป็นเน็ตไอดอลในโซเชียลอีก เป็นใครก็ต้องคอยจ้องจะง้าบทั้งหญิงทั้งชายอยู่แล้ว


แต่คนเขาบอกว่าไอ้คิวมันเป็นเกย์นี่ -_- ผู้หญิงนี่ตัดทิ้งไปเหอะ


ไม่ต้องตามมาส่งบ้านหรอก กูกลับเองได้ เดี๋ยวพ่อกูด่า


ด่าทำไมอะ เราไม่ได้ทำอะไรนายสักหน่อยแค่ไปส่งบ้าน


เออ ไม่ต้องมาส่ง ส่งแค่นี้ก็พอ ยังไงก็พรุ่งนี้มาเจอกูที่หน้าตึกคณะตอนสี่โมงเย็นด้วยแล้วกัน กูจะได้ชาร์ตแบตไป


ผมว่าแค่นั้นก่อนจะเดินต่อเพื่อกลับบ้าน แต่อยู่ๆ ไอ้คิวกลับเดินตาผมมาอีก เห้ย เป็นเชี่ยไรเนี่ย


นายไม่สบายอะมันว่าก่อนจะยื่นถุงยามาให้ผม


ถามว่างงไหมก็งง แต่มันเป็นการงงแบบอึ้งๆ มากกว่า คือในตอนแรกมันจงใจจะซื้อยาอยู่แล้วไม่ใช่แล้วทำไมถึงยื่นมาให้ผมทั้งถุงแบบนี้วะ


ให้ทำไม ซื้อให้แฟนไม่ใช่ผมถามด้วยสีหน้ากลัวๆ นี่กลัวจริงไม่อิงเหี้ยไรทั้งนั้น


คือวันนี้เราไม่เห็นนายไปเรียน เลยถามนิวอะ กะว่าจะแวะมาเยี่ยมแต่เห็นนายออกมาข้างนอกพอดี…”


“…”


เลยชวนไปซื้อยาด้วยกันซะเลย


ผมพ่นลมหายใจออกมาเม้มปากกัดฟันแน่น นี่มันเรื่องอะไรที่กูต้องมาเจอกับไอ้คนที่ผมเกลียดขี้หน้ามาตั้งหลายปีแล้วจู่ๆ ก้กลับมาพบมาเจอกันอีกครั้งวะเนี่ย


สวรรค์ลงโทษอะไรกูครับ กูทำอะไรผิดไปเหรอ หืม T^T


ซื้อให้กู?


อืม อยากให้หายไวๆ เดี๋ยวไม่มีแรงมาถ่ายรูปเรา


"เดี๋ยวแฟนมึงก็ป่วยตายห่าหรอก เอาไปให้แฟน"


"ให้อยู่"


มันยิ้มออกมาจนผมโกรธมันไม่ลงจริงๆ ที่เขาบอกว่ารอยยิ้มไอ้คิวฆ่าคนคงเป็นแบบนี้สินะ จากอารมณ์เดือดๆ นี่กูซอฟท์ไปโดยปริยายเลยครับ


"ตลกล่ะ"


"เราล้อเล่น เอาไปเถอะ ถือเสียว่าเป็นคำขอโทษที่ทำให้กลัวเมื่อคืน"


"..."


"นะ"


"..."


"นะครับบบบ"


ขอบคุณ


ผมเอื้อมมือไปจะดึงถุงจากมือมัน แต่ไอ้คนตรงหน้ากลับยื้อเอาไว้จนผมเริ่มไม่ตลก


แปปนึง


มันว่าก่อนจะล้วงแผ่นเจลในถุงออกมาหนึ่งแผ่น พร้อมกับหาอะไรในกระเป๋าเป้ของมัน มันคือปากกาหมึกซึม มันจดอะไรบางอย่างบนแผ่นเจลนั้นแล้วจัดการแกะแปะบนหน้าผากผมอย่างพลการ


เฮ้ย!”


อย่าแกะออกนะ จนกว่าจะหายไม่สบาย


มันจับมือผมเป็นการห้ามทันทีที่ผมทำท่าจะแกะแผ่นเจลบนหน้าผากตัวเองออก


เออ กลับไปได้แหละ อย่าลืมมาถ่ายรูปแล้วกัน


อือ ไม่ลืมหรอก หายไวๆ นะ


มันโบกมือยิ้มส่งท้าย ผมรีบจ้ำอ้าวไม่สนใจมันอีก หน้าเริ่มร้อนจนรู้สึกอยากจะเอาหน้าไปแช่ในถังน้ำแข็งเหลือเกิน เกลียดตัวเองเวลาเป็นไข้อะ มันร้อนไปหมด ร้อนไปยันหูเลย หงุดหงิดเว้ย


ผมมองถุงยาในมือแล้วก็อดนึกถึงยิ้มที่มันยิ้มให้ผมเมื่อกี้ไม่ได้ ไอ้มาร์ชมึงลบภาพหน้ามันออกจากซีรีบรัมเดี๋ยวนี้ อย่าไปจดจำภาพลวงตาใสซื่อของมัน


ผมหยุดที่หน้าร้านทองข้างๆ บ้านผม ร้านมันปิดทำให้ผมเห็นเงาตัวเองสะท้อนจากกระจก ผมเดินเข้าไปส่องกระจกเพื่อดูความผิดปกติของใบหน้าตัวเองว่ามันแดงขนาดไหน แต่แทนที่ผมจะสนใจในส่วนนั้น กลับกลายเป็นสนใจแผ่นเจลลดไข้บนหน้าผากตัวเองมากกว่า มันมีตัวอักษรไทยสามตัวเขียนไว้ตัวใหญ่เบอเริ่ม ผมเพ่งมองแล้วอ่านดีๆ ถึงมันจะกลับด้านจากเงาสะท้อนกระจก แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะอ่านออกได้โดยไม่ต้องแกะออกมา


จอง















ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ v bts sick













-100%-
แก ฉันกลับมาแล้วววววววววววววววว
ไอแอมคัมแบ็คคคคคคค!!!
ไม่เดบิวต์ใหม่ด้วย ฉันจะกลับมาอัพถี่ตามเดิมมมม
เนื่องจากผมคบกับบอทต้องทำการอัพช้าลงเพราะตีพิมพ์
แกฉันเสียใจ เดี๋ยวฉันอัพอันนี้เป็นการไถ่โทษษษษ
คิวน่ารักสัด เอาผู้แบบนี้หนึ่งอัตราไม่ใส่น้ำจิ้ม แยกน้ำค่ะ


แอดแฟน กดที่รูปพี่มาร์ชเลย!
ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ minjae and v gif

ตามติ่งคิวมาร์ชได้ที่
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 113 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,645 ความคิดเห็น

  1. #6642 จูปาจุ๊ปสฺ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 21:37
    เนี่ยย.. พระเอกเรามันเปงคนรว้ายๆ
    #6,642
    0
  2. #6636 taetan06518 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 23:18
    เนียนเลยน้าาาาา
    #6,636
    0
  3. #6598 ไอแนน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:25
    จองแล้วนะ
    #6,598
    0
  4. #6575 Nebbianuvolaa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 16:24
    คิวมันร้ายยยยยยยยย
    #6,575
    0
  5. #6526 Nada Am (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 15:17
    ก็จองกันไปเนียนๆ ~ 555555
    #6,526
    0
  6. #6515 ลายหมึก (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 22:36
    ดีต่อใจ หยอดทุกเม็ด
    #6,515
    0
  7. #6506 Chopoom94 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 22:04
    พี่คิวคนจริงค่าาาา ตัวเบ่อเร่อที่เจลไปเลย จอง อ้ากกกกกกก
    #6,506
    0
  8. #6144 Timtha (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 13:23
    โอ้ยยย ใจน้องงง จอง
    #6,144
    0
  9. #6141 Miki_milky (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 12:47
    ตายละคิวค่ะเอาแบบไงๆๆอย่างงี้เลยหรอ นี่จีบมาร์ชอยู่ใช่ไหมอ่ะ
    #6,141
    0
  10. #5673 กีกี้ส์ :-*) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 17:09
    โอ๊ยย จองก็จองงงง 5555555555 ที่มาร์ชเกลียดคิวทั้งที่เมื่อก่อนเป็นเพื่อนกันนี่เพราะตอนนั้นคิวชอบมาร์ชรึเปล่า?
    #5,673
    0
  11. #5590 mynbun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 01:03
    ชอบก็จีบปะวะคิววววว ใจหน่อยยยยยยยย
    #5,590
    0
  12. #5161 Som O Usanee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 23:13
    เอาล่ะเว้ยยยยย จองแล้วนะ อย่าไปหาคนอื่นล่ะน้องมาร์ช 5555
    #5,161
    0
  13. #5088 tungminpe (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 19:57
    มีจองด้วยว้อยยยยยย~
    #5,088
    0
  14. #4915 sofar_fa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 12:01
    พี่คิวน่ารักอ่ะ อยากด้ายยยยยยยยย
    #4,915
    0
  15. #4913 Tzabuzabu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 09:38
    เขาจองกันแล่วค่ะคุณณณณ
    #4,913
    0
  16. #4627 iibnz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 00:45
    จองเลยวุ้ยยย ไม่ทัมดาา
    #4,627
    0
  17. #4428 ntn.9846 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 18:27
    หูยยยยย เล่นใหญ่นะ
    #4,428
    0
  18. #4145 trnqvil (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 16:20
    น่ารักจังวุ้ยยยยย ดีต่อใจ คิดภาพตามเป็นวีตัวอ่อนด้วยนะ
    #4,145
    0
  19. #4118 Ann Healy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 23:11
    จองงงงงงงงงง
    #4,118
    0
  20. #3960 ifai___ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 21:12
    จองงงงงงงงงงงงง ._______.
    #3,960
    0
  21. #3885 Saturdayy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 14:59
    มีจองนะคะ แหม่ >\\\\<
    #3,885
    0
  22. #3870 AomAm... (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 01:15
    คิวมันร้ายยยย งื้อออออ
    #3,870
    0
  23. #3389 northlj94 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 13:32
    น่ารักกก ชอบบบบ
    #3,389
    0
  24. #3374 มูตี้ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 22:16
    ^______^
    #3,374
    0
  25. #3277 mmjmv_i (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 23:21
    ความซื่อนี้ จะไม่เชื่ออออออ ร้ายแบบใสใส
    #3,277
    0