[YAOI] REAL FACE ll ผมคบกับบอท ❤ [THE END]

ตอนที่ 8 : ll ผมคบกับบอท ll EP.07 :: พี่เฟรมคิดจะทำอะไร? [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,330
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 384 ครั้ง
    23 พ.ย. 59


ll REAL FACE ll
#ผมคบกับบอท

EP.07
กฎของการเล่นบอทข้อที่ 8
'อย่าเล่นกับความรู้สึกของคนในบอท'


PS.เพื่ออรรถรส กรุณาเปิดเพลง คำตอบที่ไม่เคยรู้ ในขณะที่อ่านไปด้วยค่ะ













[FREM SAY]

02.00 PM.


มึงดูเหมือนโรคจิตอะ


คนด้านข้างพูดขึ้นในขณะที่ผมกำลังแอบอยู่ในบริเวณพุ่มไม้หน้าคณะด้วยท่าทีระมัดระวัง


สายตาผมจ้องมองสองคนด้านหน้าที่กำลังเดินคุยกันด้วยท่าทีสนิทสนมตามแบบฉบับเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ


ซื่อไม่ซื่อไม่รู้ กูมโนไว้ก่อน


ไอ้กิตยังคงหัวเราะคิกๆ ผมหันไปมองมันด้วยสีหน้าหงุดหงิด คิ้วผมนี่ขมวดเป็นปมผูกโบรักสีดำ ซิงเกิ้ลของศิริพร อำไพพงษ์ 


มึงตลกอะไรเนี่ย


มึงเงียบๆ ดิวะ เดี๋ยวมันได้ยินผมหันไปดุมันพลางใช้นิ้วชี้แตะปากเป็นเชิงสั่งให้มันเบาเสียงลง “เดินตามกูมาไอ้กิต


มึงจะตามน้องเขาไปทำไมวะ เดินไปหาตรงๆ เลยดิ ทำตัวเป็นโรคจิตไปได้


ไม่เอา เดี๋ยวไอ้พีทมันสงสัยกูอีก กูยิ่งตอแยมันบ่อยอยู่ช่วงนี้


ผมค่อยๆ ก้าวเท้าเดินตามผู้ชายสองคนข้างหน้าไปอย่างเงียบๆ ไอ้กิตไม่หลบๆ ซ่อนๆ อะไร มันดูชิวเสมือนมาเดินเล่นตามชายหาดอะไรทำนองนั้น


ผู้ชายสองคนที่ว่าก็คือรุ่นน้องคนดีของผมเองล่ะ ไอ้พีทกับไอ้ภัทร สองเพื่อนซี้ติดหนึบ หนึบถึงขนาดเดินกอดคอกันเลยเหรอวะ


ถึงเนื้อถึงตัวเกินไปแหละแม่ง ทีกูกอดบ้างทำสะดิ้ง!


"แล้วนี่น้องเขารู้หรือยังว่ามึงรู้แล้วว่าน้องเขาคือน้องพาย"



"ยังมั้ง" ผมหันไปไหวไหล่ "ขนาดกูใบ้เป็นเชิงกำกวมให้น้องเขาตีความเองแล้วนะ ยังตีหน้างงใส่กูอยู่เลย"


มึงควรบอกความจริงน้องเขาไปได้แล้วนะไอ้เฟรม แบบนี้น้องเขาอึดอัดตาย


ยังไม่ถึงเวลาผมหันขวับไปมองเพื่อนสนิทตัวเอง กูยังไม่พร้อมบอกน้องเขา


แล้วเมื่อไร ถ้ากูเป็นพีทกูคงเป็นบ้าอะ


ไม่หรอกมั้ง…”


ไม่เหี้ยไร มึงไปสั่งให้น้องเขาหาคนเล่นบอทน้องพาย ทั้งที่มึงก็รู้ทั้งรู้ว่าน้องเขาคือคนเดียวกัน


ผมจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์ ก็มันยังไม่ถึงเวลาที่จะต้องบอกนี่หว่า


ให้ทำไงได้วะ


ถ้าผมบอกน้องไปว่าผมรู้ว่าน้องเล่นบอทน้องพายนั่นแต่แรก แล้วไอ้พีทโกรธผมขึ้นมา นี่ผมไม่ได้คุยทั้งน้องพายทั้งน้องพีทแน่ๆ


แห้วแดกคู่ไปอีก


เอาน่ามึง กูขอกวนตีนน้องเขาไปแบบนี้ก่อน ถ้าพร้อมกูก็บอกเองแหละ


"น้องมันก็คนนะไอ้เฟรม ไปเล่นกับความรู้สึกน้องมันไม่ตลกเอาซะเลย"


"กูแค่กวนตีนนิดหน่อยเอง"


ระวังน้องเขาจะไม่ขำกับมึงนะครับ


ไอ้กิตพูดจบเพียงเท่านั้น เล่นทำผมชะงักขึ้นมานิดๆ ความรู้สึกลังเลแบบนี้แม่งทำเอาผมไขว่เขว่ไปเหมือนกันนะ


เชื่อเหอะ ก่อนที่กูจะได้บอกเรื่องทั้งหมดกับน้องเขา กูว่าน้องเขาต้องเข้าใจกู


หึ กูเห็นสีหน้าน้องตอนเจอมึงแต่ละครั้งนี่ออกแนวเอือมระอา


น้องเขาชอบกู กูรู้กูดูออก


"มั่นหน้าฉิบหายไอ้ข้อศอกหมาเอ้ย"


ผมยิ้มเป็นเชิงกวนตีนให้กิต คนเป็นเพื่อนถึงกับมองบนก่อนจะส่ายหน้ารัว


แล้วนี่มึงจะตามน้องเขาไปถึงไหนเนี่ย นี่มันทางไปหอมึงไม่ใช่


ไอ้กิตถามขึ้น ผมชะเง้อมองผู้ชายสองคนที่ดูร่าเริงเฮฮาปาจิงโกะกอดคอกันเสมือนว่ามีความสุขมากมาย


มึงไปเอาไอ้น้องภัทรของมึงออกมาจากไอ้พีทดิ กูเห็นแล้วรำคาญ


ผมเริ่มงี่เง่าเท้าเอวมองภาพตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ ยิ้มเข้าไป มีความสุขกันเหลือเกินครับ


แหม่ ~~~~~ / กัดฟัน


น้องภัทรของกูพ่อมึงดิ ไปเอาออกเอง เกี่ยวไรกับกู


เด็กมึงอะ เห็นนัดมาใต้ตึกบ่อยเหลือเกินไม่ได้พิศวาสน้องหรือไง


กูเอามาเล่นหนังเฉยเฉ๊ย


ไอ้ควายเสียงสูงผมพ่นหัวเราะออกมาอย่างเอือมๆ กูว่ากูขอขึ้นหอไอ้พีทดีกว่า


ผมที่คิดไอเดียอะไรบางอย่างได้จึงพูดเสนอออกมา คนด้านข้างยื่นหน้ามามองเพื่อทวนประโยคเมื่อกี้


มึงว่าไงนะ


กูจะขึ้นหอไอ้พีท


มึงจะเอา?


เอาเหี้ยไร กูอยากรู้น้องอยู่ยังไง คิดอกุศลสัดๆ นะมึงเนี่ย


ฟังไม่ผิดหรอกครับ ไอ้คนด้านข้างที่สาวๆ หลายคนต่างยกให้เป็นปริ้นซ์แห่งนิเทศฯ ผู้ชายสุขุมเรียบร้อยที่เห็นกันทั่วบ้านทั่วเมือง มีนิสัยที่แท้จริงเป็นแบบนี้ล่ะครับ เห็นเงียบๆ นี่ฟาดเรียบเป็นหน้ากลองมาหลายคนแล้ว


แล้วมึงจะไปขึ้นหอมันได้ไง มึงดูไอ้กิตชี้ไปยังคนสองคนด้านหน้าที่กำลังเดินลัดเลาะเข้าไปจะถึงหอสีชมพู ซึ่งเป็นหอไอ้พีท มีไอ้ภัทรมาด้วยแบบนั้น มึงไม่ได้ขึ้นไปหรอก


เดี๋ยวกูอ้างเอง


อ้างไร


ผมที่ถูกถามถึงกับคิดหนัก สมองพยายามประมวลความตอแหลที่มีแต่กำเนิด จนสุดท้ายความคิดดีๆ ก็ผุดขึ้นมา ผมยกยิ้มให้ไอ้กิตอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะหัวเราะออกมาในลำคอเบา


หอกูไฟดับ


หล่อแล้วยังฉลาดอีกกู


ไฟดับห่าไร มึงอย่าลืมซอยนี้ใช้ไฟทางเดียวกัน ถ้าดับมันต้องดับทั้งหมดสิเว้ย


แต่ความตอแหลของผมกลับสู้ความฉลาดของไอ้เพื่อนยากไม่ได้ซะงั้น...


มึงจะเอาทฤษฎีความจริงมาทำไมเนี่ย แถๆ ถูๆ ไถๆ ไปเดี๋ยวมันก็เชื่อ


แต่ในตอนนี้มึงจะเอาไงก็รีบทำเหอะ นู้นมันจะขึ้นหอกันแล้ว


ไอ้กิตส่งสัญญาณให้ผมมองตามสองคนนั้นที่กำลังจะเข้าหอ วินาทีที่ฉุกคิดได้ ผมจึงรีบวิ่งไปแบบไม่รีรอ ก่อนจะกระชากแขนที่กอดคอกันไว้ของทั้งสองออกจากกัน ไอ้พีทกับไอ้ภัทรหันมาทำหน้าเหวอก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าสงสัยคล้ายงงโลกแทน


ผมพยายามเก็บอาการรนสุดฤทธิ์ ตีขรึมหน้าเข้มกระแอ่มในลำคอเบาๆ เอียงคอเป็นเชิงข่มขวัญเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงคล้ายหาเรื่อง


จะไปไหนกัน



….


…..


ไปไหนเหี้ยอะไรเล่า! 

นี่หอของมันไหมไอ้เฟรมมมมม T[]T

 

-----------------------------

 

 09.45 PM.


ผมเหล่มองคนร่างบางที่กำลังยกกระทะไฟฟ้าตั้งบนพื้นห้องที่ปูด้วยกระเบื้องลายหินอ่อน อาการตึงๆ บริเวณหัวทำเอาผมรู้สึกเบลอเล็กน้อย เนื่องจากผมเพิ่งตื่นเพราะเผลอไผลหลับไป จริงๆ กะจะนอนทับไอ้พีทเฉยๆ ไหงไปๆ มาๆ ผมดันเคลิ้มหลับลึก รู้ตัวอีกทีก็มานั่งขยี้ขี้ตาอยู่ตรงนี้แหละครับ


พี่ลงมานั่งกินมาม่ากับผมก่อนก็ได้ครับ


ไอ้พีทช้อนสายตาขึ้นมามอง เสื้อยืดขาวตัวใหญ่ใส่คู่กับกางเกงขาสั้นนักเรียนสีกรมนี่มันดูแล้วน่ารักจังวะ


ก็แค่น่ารัก ไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย -3-


ผมนั่งลงกับพื้นตามคำชวนของพีททันที มันเปิดฝาครอบกระทะส่งควันคลุ้งไปทั่วพื้นที่บริเวณ เราสองคนใช้มือปัดๆ เพื่อไล่ควันให้หายไป


-_- ทำไมกูต้องมานั่งโซ้ยมาม่าในหอคนอื่นด้วยวะเนี่ย


ทำไมไม่ไปหาอะไรดีๆ กินข้างนอกวะผมเอ่ยก่อนที่พีทจะส่งตะเกียบมาให้


กินที่มีในหอผมนี่แหละพี่ ประหยัดดี


เดี๋ยวกูเลี้ยงก็ได้มะ จะประหยัดทำส้นตีนอะไร


ไม่อะ ผมอยากกินแบบนี้


มันพูดจบก็ใช้ทัพพีตักมาม่าใส่ถ้วยเล็กในมือของมันก่อนจะจะจัดการกินโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรต่อ


อึดอัดสัด


พรุ่งนี้ไปท่องบทหอกูด้วย


ผมพูดส่งๆ มือก็คีบเส้นมาม่าเข้าปากตัวเอง


ก็อร่อยดีนี่ ไม่เลวร้ายอะไร


ท่องที่ใต้ตึกแบบไอ้ภัทรไม่ได้เหรอพี่ ทำไมต้องไปหอพี่ด้วยอะ


มันไม่เงียบ หอกูเงียบกว่าผมไหวไหล่ไม่แคร์ ทำไม กลัวหรือไง


ใครกลัวพี่ ไม่เห็นต้องกลัวนี่


ผมยกยิ้มเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่กล้าเงยหน้าสบตาผม จริงๆ ที่อยากมาหอมันก็ไม่มีเหตุผลอะไรมาก ผมอยากรู้ว่ามันอยู่ยังไงทำอะไรเท่านั้นเอง


แล้วนี่อยู่คนเดียวไม่เหงาเหรอวะ ดูเงียบฉิบหาย


ไม่นะ ผมมีอะไรทำเยอะแยะ


เล่นทวิต?


คนตรงหน้าหยุดคีบเส้นมาม่าเข้าปาก มันชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะมองหน้าผมแบบลนลาน


การแสดงแบบปกปิดของไอ้นี่นี่ห่วยระดับสิบ


ผมก็เล่นทุกอย่างแหละพี่ ไอจี เฟสบุ๊ค ไลน์ ทำไมต้องทวิตอย่างเดียวเล่า


แล้วจะเสียงดังทำไม ตีปากแตก


ผมเอาตะเกียบแตะปากมันเบาๆ หลังจากที่มันดันโวยวายออกมา ไอ้พีทดันแขนผมออกอย่างไม่สบอารมณ์เล็กน้อย


เห็นวันนั้นมึงสอนกูว่าอย่าไว้ใจบอท ก็นึกว่ามึงเล่นบอทกับเขาด้วย


ผมตีหน้าซื่อพูดเรื่องเท็จออกไป รู้อยู่แล้วแหละน่าว่ามันติดเล่นทวิตแค่ไหน ผมเมนชั่นไปหาน้องพายทีไรมันตอบกลับมาไม่ถึงนาทีเลยด้วยซ้ำ


กินไปเลยพี่ พูดมากสัด


ไอ้พีทเริ่มหาท่าทีหลบหลีกที่จะตอบประโยคของผมเมื่อกี้ ผมแอบลอบยิ้มออกมานิดๆ เวลามันลนลานนี่น่ารักวะ


จะไปแสดงหนังให้ผมได้ไงวะ แค่ในชีวิตจริงมันยังเล่นไม่เนียนเลย


ผมแค่เอางานมาอ้างเพื่อที่ผมจะได้อยู่ใกล้มันแค่นั้นแหละ ไม่ได้อยากให้มาช่วยจริงจังซะหน่อย


ถ้าให้ถามว่าทำไมผมถึงตามกวนตีนมันอยู่ตลอด ไม่รู้เหมือนกันแหะ ผมรู้ว่าตัวเองดุเป็นคนไม่มีเหตุผลนะ แต่มันน่าแกล้งนี่หว่า อีกอย่างมันยังแสดงละครหน้าตายตีบทแตกแกล้งทำงงเป็นไม่รู้จักน้องพายใส่ผมอีกแน่ะ


ไอ้นี่ต้องตี


หว่า ลืมถ่ายรูปของกินให้น้องพายดูเลยแหะ


ผมทำเป็นโอเวอร์แอคติ้งคิดอะไรบางอย่างออกจึงรีบหยิบมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาทำท่าจะถ่ายรูป ไอ้พีทมองการกระทำผมอึกอัก มือของมันถือมือถืออยู่เช่นกัน ผมยิ้มให้คนตรงหน้าในเชิงกวนประสาทก่อนจะเข้าแอพกล้องถ่ายรูปและถ่ายกะทะไฟฟ้าที่มีมาม่าตรงหน้าทันที


แชะ


ผมยิ้มกรุ่มกริ่มก่อนจะจัดการแท็กหาบอทน้องพายที่เจ้าของแอคมันนั่งหน้าบวมน้ำซุปอยู่ตรงหน้าผมนี่ไง


ไอ้พีททำเป็นยกมือถือขึ้นมาสไลด์หน้าจอเล่น ผมรู้น่าว่ามันคงไม่อยากให้ผมเห็นการแจ้งเตือนที่มันจะโป๊ะเอาเข้าสักวัน


FROM : .เฟรมคนคลู 2016 @FFREMXX

@PIELUVU กินอะไรหรือยังครับ นี่พี่กินแล้วน้า

/แนบรูปหม้อมาม่า


ผมกดส่งก่อนจะหันกลับมาเนียนกินอาหารตรงหน้าด้วยสีหน้าที่มีความสุขที่ได้แกล้งมันอีกครั้ง พีทวางชามในมือลงก่อนจะมองหน้าจอมือถือด้วยสีหน้านิ่งๆ มันพิมพ์อะไรบางอย่างนั่นลงไป จึงทำเอาผมเหลือบมองด้วยท่าทีสนใจ


FROM : น้องพายบอทคนสวย @PIELUVU

@FFREMXX อร่อยไหม น่ากินจังเลย อยากกินด้วยยยย ^0^


ผมยกมือถือขึ้นอ่านก็ถึงกับขำออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ไอ้พีทชำเลืองมองผมแบบไม่พอใจ


พี่ขำอะไรอะ


เปล่าผมปฏิเสธหน้าระรื่น ไอ้พีทมองบนใส่ผมจนผมต้องเม้มปากเพื่อกลั้นขำ "แค่อ่านเรื่องตลกนิดหน่อย"


FROM : .เฟรมคนคลู 2016 @FFREMXX

@PIELUVU ตอนนี้พี่กินกับรุ่นน้องคนหนึ่ง มันทำให้พี่กินอะ ไม่อร่อยเลยยยย อย่ามากินกับพี่เลยเนอะ ไว้เราไปกินของที่ดีกว่านี้ดีกว่า .หอมแก้ม


เคร้ง!


เสียงตะเกียบเหล็กถูกวางบนกระแทกเข้ากับกระทะไฟฟ้าด้วยอารมณ์บ่จอยของคนตรงหน้า ผมเลิกคิ้วงงมันทำหน้าตึงตังใส่ผมเฉย


ผมจะเก็บกระทะแล้วนะพี่ กินอิ่มหรือยัง


เก็บดิผมว่าก่อนจะใส่มือถือลงในกระเป๋าเสื้อและยกชามตัวเองขึ้นมาโซ้ยน้ำให้เกลี้ยง


ไม่อร่อยไม่ใช่เสียงของไอ้พีทหยุดการกระทำของผมไปทันที กินทำไมอะ


หืม ใครบอกไม่อร่อย


ผมตีหน้างง มันรู้ตัวไหมเนี่ยว่าตัวเองหลุดอะไรออกมา


มึงเป็นไอ้พีทไม่ใช่น้องพาย คีพลุคหน่อยเว้ย


ปะ เปล่า ผมคิดไปเอง


เสียงติดขัดทำเอาผมยิ้มล้อมัน พีทรีบยกกระทะไฟฟ้าออกไปนอกระเบียงเพื่อล้าง ผมเก็บจานชามตามมันไปติดๆ


ตอนนี้ภาพตรงหน้ามีเพียงวิวทะเลและถนนที่เต็มไปด้วยรถราแค่ไม่กี่คัน บรรยากาศยามดึกดูเย็นสบายเป็นปกติแบบนี้ประจำเพราะมันอยู่ติดทะเลด้วยแหละ ผมมองไอ้พีทที่กำลังขัดกระทะด้วยสีหน้าและการกระทำที่ดูออกเลยว่ามันคงหงุดหงิดกับคำพูดในทวิตผมแน่ๆ


เป็นไรอะ


ผมเอียงคอถาม มันส่ายหน้าพลางยกไหล่


เปล่าพี่ ผมแค่เจอเรื่องหงุดหงิดนิดหน่อย


มึงนี่เวลาเจอเรื่องหงุดหงิดแล้วทำไมชอบแสดงออกใส่กูวะผมถามย้อน


พี่คิดไปเองเปล่า ผมก็เป็นปกตินะ


มันพูดกับผมแต่ไม่ยอมมองหน้าผมสักที ทำตัวให้น่าแกล้งแล้วยังมากวนใจทำให้ผมรู้สึกอึดอัดอีก


สรุปคนที่ถูกกวนใจคือมึงหรือกูกันแน่วะ


ผมเปิดก๊อกเพื่อล้างมือ แต่ด้วยเพราะความหมั่นไส้ส่วนตัวผมจึงควักน้ำใส่หน้ามันไปพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างสะใจในแผนการตัวเอง


เฮ้ยพี่!”


คนถูกสาดน้ำอุทานออกมาเสียงดังลั่นท่ามกลางระเบียง ผมมองห้องด้านข้างด้วยความระแวงว่าจะมีใครออกมาด่าเราไหม ดีที่ห้องข้างๆ ทั้งสองต่างพากันปิดไฟไปหมดแล้ว 


อ๊าร๊ายยยยผมพูดน้ำเสียงยียวน โทษทีจะสะบัดน้ำแล้วมองไม่เห็นว่ามีคนยืนอยู่


“ผมรู้ พี่จงใจแกล้งผม


ใครแกล๊ง!!!ผมยังคงทำเสียงสูง มันแยกเขี้ยวก่อนจะจัดการเปิดก๊อกแล้วรองน้ำใส่มือมาสาดหน้าผมอย่างเต็มแรง


"เอาคืนไปพี่!"


ไอ้พีท! มึงแก้แค้นกูเหรอผมหันตวัดสายตาดุด่าคนตรงหน้าที่กล้าดีเอาน้ำมาสาดผมคืน


ฮ่าๆ พี่ทำผมก่อนอะ


มึงมานี่เลย


ผมจัดการโน้มตัวจับแขนมันทั้งสองข้างเพื่อรวบตัว เสียงหัวเราะของมันทำเอาผมยิ่งหมั่นไส้เพิ่มไปอีก เดี๋ยวนี้เหิมเกริมฉิบหายไอ้เด็กนี่ต้องโดนดี!


โหพี่ แกล้งคืนนิดหน่อยเอง ฮ่าๆ


มันพยายามดิ้นออกจากพละกำลังแขนของผม แถมยังมีหน้ามาล้อผมอีก


ผมใช้แขนซ้ายเกี่ยวเอวมันมาชิดเข้ากับลำตัวผม ส่วนแขนขวาก็ใช้วิธีรวบมือเอาไว้ ดูเหมือนคนในอ้อมแขนผมจะบ้าจี้ไม่ยอมหยุดขำสักที วินาทีที่นึกขึ้นได้ผมจึงรีบโน้มหน้าไปใกล้เพื่อส่งสายตากดดันให้มันหยุดขำผม แต่


เอ่อ…”


ทุกอย่างนิ่งและเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของเราสองคน อยู่ๆ คนตรงหน้าก็หยุดหัวเราะไปซะงั้น หน้าผมและไอ้พีทขนาบเกือบชิดกันโดยบังเอิญ ระยะห่างเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้นทำเอาเราชะงักไปทั้งคู่


ลมหายใจอุ่นๆ ของคนในอ้อมแขนผมติดขัดไปชั่วขณะจนสัมผัสได้ชัด แววตาที่มองตรงมายังผมเลิ่กลั่กอย่างบอกไม่ถูก ไอ้พีทเม้มริมฝีปากที่แห้งผากอันเกิดจากความประหม่า ไม่ต่างอะไรกับผมในตอนนี้ที่หัวใจดันส่งเสียงดังและรัวอย่างผิดปกติ น้ำลายก้อนหนืดติดคอทำเอาผมกลืนลงอย่างยากลำบาก


ต่างคนต่างไม่มีใครพูด


ลมหายใจของเราสองคนยังคงปะทะตีกันจนผมเริ่มรู้สึกว่ามันหน่วงจนอยากโน้มลงไปแนบชิดเข้ากับริมฝีปากนุ่มๆ นี่สักที


พี่…”


อ่ะ


ผมผงะถอยหลังทันทีที่รู้ตัวว่าตัวเองเริ่มถลำลึกไปใหญ่แล้ว ต่างคนต่างทำเหมือนว่าเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมเกาหัวตัวเองแก้เก้อ ก่อนจะหันไปพูดอะไรบางอย่างแต่กลับลืมเอาซะได้


นี่ผมกลายเป็นคนรนเหมือนไอ้พีทตั้งแต่เมื่อไรวะ


พี่ไปนั่ง…”


“คะ คือพอดีว่าเจ้าของหอเพิ่งไลน์มาบอกว่าไฟมาแล้วผมพูดขัดมันด้วยความรู้สึกที่อยากออกไปจากตรงนี้สักที งั้นกลับก่อนนะ


คนด้านหน้าดูมีท่าทีที่อึดอัดไม่ต่างจากผมพยักหน้าให้ก่อนที่ผมจะยกมือเป็นเชิงบอกลามันไปตามมารยาท


ครับ…” มันตอบกลับมา สายตาหลุบลงเล่นเอาผมเกิดวูบๆ ที่หน้าอก


ไว้เจอกัน


ผมมองหน้าไอ้พีทชั่วครู่แต่เมื่อนึกได้ว่าผมควรออกจากจุดนี้เสียทีจึงรีบเดินออกมาหยิบกระเป๋าและออกจากห้องโดยไม่ต้องหันกลับไปมองมันอีก


ปัง!


เฮือก!


ทันทีที่ปิดประตูลง ผมรีบสูดลมหายใจเข้าปอดให้ลึกที่สุด


นี่มันเรื่องเหี้ยไรวะ


ผมพยายามคุมสติและลมหายใจตัวเองให้เป็นปกติ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมผมถึงต้องหอบเหนื่อยอะไรกับมันขนาดนี้


ผมพิงหลังเข้ากับประตูห้องไอ้พีทพลางยกมือจับหน้าอกตัวเองที่มันยังคงเต้นรัวไม่ยอมหยุดเสียที อาการแปลกๆ นี่มันเกิดขึ้นจนผมกลัวตัวเองเลยแหะ ภาพเมื่อกี้ยังวนเวียนอยู่ในหัวผมไม่ออกไปเสียที แถมความรู้สึกหน่วงบริเวณท้องนี่อีก


แววตาใสซื่อบวกกับริมฝีปากบางแถมมีลักยิ้มที่ผมอยากครอบครองนั่น


ไอ้เฟรมนะไอ้เฟรม


ทีกับคีย์บอร์ดน่ะเก่งนัก

พอเอาเข้าจริงทำไมมึงปอดแหกจังวะ!



























-100%-
นี่แหละจุดจบของนักเลงคีย์บอร์ด
ทำเองตายเอง และอิคนแต่งก็ตายเองเช่นกัน
5555555555555555555555
เรื่องนี้อาจไม่สนุกสำหรับบางคนต้องขอโทษด้วยนะคะ
55555555555555555555555555555555
PS.บทความอาจจะแจ้งเตือนบ่อยต้องขอโทษด้วยนะคะ
แอดแฟนกดที่รูปพีทด้านล่างเลยฮะ
 ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ yoonsu gif






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 384 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,608 ความคิดเห็น

  1. #7588 Dak บ๊องๆๆ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 13:00
    น้องอ่ะไม่เนียน แต่พี่อ่ะโคตรไม่เนียน นี่คนอ่านจับได้จับเอา จริงๆก็ยอมให้น้องจับแหละ ดูออก

    น้องจับผิดไม่ได้เพราะน้องซื่อหรอก /หันไปอีกทีน้องยิ้มกับหญิงแล้ว~
    #7,588
    0
  2. #7549 crzoldyck7 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 12:50
    เขินนนนนนนน
    #7,549
    0
  3. #7511 Jibangrin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 02:35
    กากกกกกก5555555555555
    #7,511
    0
  4. #7475 pcy921 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 00:05
    ป๊อดทำไมอยากได้ไหมเมียอะ
    #7,475
    0
  5. #7437 daisylune (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 13:50
    งื้ออออออ ว่าอ่านเฉยๆละเขินละนะเปิดเพลงไปด้วยยิ่งแบบโอ้ยๆๆๆ เอมวีมา อิพี่ก็คือจะแกล้งเค้ากลับโดนแกล้งคืนเอง555555555
    #7,437
    0
  6. #7417 dajuras (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 19:05
    อิพี่เอาตุ๊กตาทองคำไปปปปป~ .มอบ
    #7,417
    0
  7. #7375 Miki_milky (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 22:05
    แกล้งมาแกล้งกลับไม่โกงจ๊ะ
    #7,375
    0
  8. #7361 farsmail3110 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 11:54
    เพลงเพราะมากแง้
    #7,361
    0
  9. #7342 BangJae_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 07:28
    ก็นักเลงคีย์บอร์ดทั้งสองคนปหละว่ะะ5555
    #7,342
    0
  10. #7334 noonafy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 17:12
    เอ้าาา นึกว่าภัทรอยู่ในแผนการ
    #7,334
    0
  11. #7314 filmed (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 22:03

    ใครจะงอลใครเมื่อถึงวันความจริง

    #7,314
    0
  12. #7249 Shipnielong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 10:25
    พี่เฟรมคนป๊อด55555
    #7,249
    0
  13. #7207 Mistyblack (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 12:07
    #พี่เฟรมคนปอดแหก2017
    #7,207
    0
  14. #7169 Think_out (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 16:37
    นักเลงคีย์บอร์ด~ ต่อหน้าไม่กล้าบอก~ เปิดเพลงแสตมป์ใส่อัดหน้าเฟรม 55
    #7,169
    0
  15. #7160 Timtha (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 17:00
    สตรองน้ะอิพี่
    #7,160
    0
  16. #7136 คยองซู_lovelove (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 07:36
    ป๊อดว่ะพี่เฟรมมมฮ่าๆๆๆ
    #7,136
    0
  17. #7112 hh_9094 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 01:18
    ไม่ได้เรื่องเล้ยยยยย
    #7,112
    0
  18. #6994 AomAm... (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 10:36
    นักเลงคีย์บอร์ด โอ้ยยสงสารพี่เฟรม -555
    #6,994
    0
  19. #6986 RhongTood (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 18:19
    ขอติด #พี่เฟรมนักเลงคีย์บอร์ด ได้ไหมค่ะ 55555555555
    #6,986
    0
  20. #6863 fairy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 19:00
    พี่เฟรมนักเลงคีย์บอร์ด55555
    #6,863
    0
  21. #6850 mynbun (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 15:10
    เอ็นดูพี่เฟรมมมม55555555566
    #6,850
    0
  22. #6619 Kim뷔 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 23:18
    จริงๆแล้วถ้าใช้ชื่อตัวละครเป็นชื่อของยุนซูหรืออึนอูจริงๆความมโนจะเพิ่มพูนยิ่งขึ้นไปอีกนะ คือแบบนี้เวลาอ่านมันมโนยากว่าพีทนี่ใครกันนะ??เฟรมเป็นใครกันนะไรงี้คือเราจะอินเพราะรู้จักตัวตนของตัวละครจริงๆ แต่เนื้อเรื่องโอเคมากจริงๆ
    #6,619
    0
  23. #6514 SW_Nadear (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 01:24
    พี่เฟรมน่ากลัวว่ะ5555555
    #6,514
    0
  24. #6258 nchler (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 03:28
    อิพี่เฟรมม เลิกแกล้งได้แล้ววว
    #6,258
    0
  25. #5648 Noey Rtyui (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 16:39
    ชอบบ โอ๊ยย ฟินนน ติดนิยายเรื่องนี้มากค่ะะ???
    #5,648
    0