[YAOI] REAL FACE ll ผมคบกับบอท ❤ [THE END]

ตอนที่ 37 : ll ผมคบกับบอท ll EP.29 :: น้องพีทคนขี้อ้อน [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,644
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 147 ครั้ง
    11 พ.ย. 61


ll REAL FACE ll
#ผมคบกับบอท

EP.29
กฎของการเล่นบอทข้อที่ 30

'อะไรที่ดีในบอท ให้เก็บไว้เป็นความทรงจำ'












[PEET SAY]

ผมดูใบประกาศคะแนนวิชาอิ้งหน้าตึกอย่างกระวนวายใจ ใจนึงก็กลัวว่าคะแนนรวมออกมาจะติด F อีกใจก็กลัวจะเจอหน้าคนที่ผมพยายามหนีหน้าเขามาสองวันแล้ว

ได้เท่าไรไอ้ภัทรจับไหล่ผมถามด้วยสีหน้าอยากรู้เต็มสปีด กูได้สิบหกเองว่ะ พอรวมๆ แล้วมีเสน่ห์เหลือเกิน…”

อ่ะ ร้องให้จบกูจะฟัง

ห้ามกูหน่อยก็ได้ไอ้พีท -_-“

ไอ้ภัทรรีบหุบปากตัวเองทันทีที่ผมหันไปตั้งใจฟังมันร้องเพลง ผมได้คะแนนน้อยกว่ามันไปหนึ่งคะแนน นี่ขนาดผมแอบแขวะว่ามันไม่ตั้งใจเรียนนะ ทำไมได้เยอะกว่ากูเนี่ย

กูได้น้อยกว่ามึงหนึ่งคะแนนผมยักไหล่ให้มันด้วยความปลง

เพราะมึงไปฝากกูไว้กับพี่กิตนี่แหละ เขาให้กูอ่านหนังสือทั้งวันจนได้ ยึดมือถือกูด้วย

ดีแล้ว กูรักมึงนะเนี่ยถึงทำ

ผมพูดติดขำก่อนจะกอดคอมันเพื่อจะไปหาอะไรกินต่อ ผมหยุดชะงักเมื่อเห็นว่ามีใครสองคนกำลังตรงมาตรงนี้

พี่เอมกับพี่กิต

ไม่รู้เพราะความเคยชินหรืออะไรที่ทำให้ผมต้องมองหาคนๆ นั้น ปากกับใจผมไม่เคยตรงกันสักทีสินะ

มาดูคะแนนเหรอ

ครับ

ไอ้ภัทรตอบแฟนตัวเองตามปกติ พี่เอมยิ้มให้ผมอย่างไม่เต็มที่มากนักเหมือนยังกลัวว่าผมจะเคืองเธออยู่เรื่องบอทคิมยอง ใช่ผมเคืองมาก บอทที่ผมเล่นทุกคนล้วนรู้ตัวตนจริงๆ ผมหมด แต่ไม่มีใครบอกผมเลยสักคน

แต่พอวันนั้นที่ผมได้ฟังสาเหตุที่เธอทำไป ผมก็ได้แค่ปล่อยผ่านมันไปเท่านั้น

พีท เรื่องไอ้เฟรม พี่ขอโทษแทนมันนะพี่กิตหันมาหาผม ผมเลยได้แต่ถอนหายใจออกมาเพราะตลกตรงที่คนขอโทษดันไม่ใช่คนต้นเรื่องน่ะสิ พวกพี่ก็มีส่วนผิดที่ช่วยกันปิดบังเรื่องนี้ พวกพี่ก็รู้มาตลอดเหมือนกัน แต่…”

ช่างมันเถอะครับพี่ พวกพี่ไม่ผิดหรอกครับ

เพราะคนผิดคือผม ผมที่ยอมคุยกับเขา มันผิดที่ผมไม่ใช่เหรอวะ

คือไอ้เฟรมมันไม่ยอมออกจากหอเลย ติดต่อไปมันก็ไม่รับสาย พี่อยากให้พีทเข้าใจในเหตุผลมันจริงๆ นะ

พี่เอมสมทบเข้ามาอีกแรง ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก เหมือนผมกำลังกลายเป็นคนที่ทำให้พี่เฟรมหมกตัวอยู่แต่ในหออะไรแบบนั้น

ครับ

ผมไม่ได้พูดอะไรมาก ได้แต่ตอบสั้นๆ เพียงนั้น ผมยกมือไหว้พี่เขาสองคนแล้วเดินออกมาจากจุดนั้นเพื่อเลี่ยงแววตากดดันทั้งสองคนที่พยายามพูดให้ผมเข้าใจในตัวพี่เฟรม ผมเข้าใจพี่เขาดีแต่ผมแค่รู้สึกเหมือนตัวเองยังคงตกใจกับเรื่องที่ได้ยินอยู่

ไม่มีบอทคนไหนอยากโดนหลอกแบบนี้หรอกครับ เข้ามาคุยทั้งที่รู้ว่าคนๆ นั้นเป็นใคร มันเหมือนกลายเป็นว่าเขาสนุกที่จะแกล้งอะไรแบบนั้น

เจตนาของพี่มันคืออะไรกันแน่พี่เฟรม

ถึงในหัวจะคิดแบบนั้นแต่ชีวิตผมรู้สึกย้อนแย้งสุดๆ รู้ตัวอีกทีผมก็มายืนที่หน้าหอพี่เฟรมเสียแล้ว แถมในมือยังมีถุงโกโก้ร้อนร้านนมร้านโปรดที่เราไปกินกันบ่อยๆ ด้วย ผมขึ้นบันไดมาชั้นสองก่อนจะแขวนมันไว้เพื่อให้เขาออกมาแล้วได้ดื่มมัน

รู้สึกเหมือนตัวเองพยายามโกรธพี่เขาแต่กลับโกรธไม่ลงจริงๆ แม้จะทำให้ผมหน้าชาใจวูบมากแค่ไหน ผมกลับเหมือนคนตายด้านที่ทำได้แต่เดินหนีแม้ว่าใจอยากจะอยู่ต่อก็ตาม

ผมก้มมองหน้าจอมือถือตัวเองในมือ ผมใช้รูปที่ผมแอบถ่ายพี่เขาตั้งเป็นวอลเปเปอร์ตั้งแต่วันแรกที่ถ่ายจนตอนนี้ผมก็ยังไม่เปลี่ยนมันสักที อยากจะลบยังทำไม่ลง

แค่คิดถึงยังไม่กล้าบอกเขาไปตรงๆ เลย

 

 

-สองวันต่อมา-

เฟรม (ขอโทษ) :: ที่ทำไปเพราะกูอยากรู้จักมึงจริงๆ นะพีท

เฟรม (ขอโทษ) :: กูต้องขอโทษมึงอีกสักกี่หนมึงถึงจะพอใจ แต่ไม่ใช่ไม่คุยกับกูแบบนี้ดิ

เฟรม (ขอโทษ) :: ถ้ามึงรู้สึก กูรู้สึก เราสองคนรู้สึกด้วยกันทั้งคู่ไม่ใช่เหรอ เลิกโกรธกูเถอะนะ กลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะพีท

พรึ่บ

ผมฟุบหน้าลงกับโต๊ะหินอ่อนหน้าหอไอ้ภัทรด้วยความอิดโรย ไม่รู้ว่านี่มันเกิดบ้าอะไรที่ทำให้ผมนึกถึงวันนั้นทีไรรู้สึกเหมือนโดนตบหน้ากลางสี่แยกลาดพร้าวทุกที

ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงไม่มีท่าทีตกใจหรือโกรธเคืองที่ผมสารภาพไปตามตรงว่าผมคือน้องพาย

เพราะพี่เขารู้อยู่แล้วนี่เองสินะ

กูว่ามึงกับพี่เฟรมจะทะเลาะกันเดือนเว้นเดือนบ่อยไปแล้วนะเพื่อนสนิทผมเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นท่าที่ทีผมแสดงออกมามันดูแล้วพาเครียดจริงๆ แล้วไม่ยอมคุยกับพี่เขามาจะสี่วันแล้ว มันเกินไปเปล่าวะ

น้ำเสียงของไอ้ภัทรทำเอาผมพ่นลมหายใจออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ผมไม่ได้รู้สึกโกรธพี่เขาแต่ผมรู้สึกเหมือนตัวเองโง่มากกว่าที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพี่เขาเลย ทั้งที่เรื่องแบบนี้มันไม่ควรปิดบังกันแต่แรกไม่ใช่เหรอ เข้ามาด้วยวิธีนี้ทำไมวะ เข้ามาคุยกับบอทของผมทั้งที่รู้อยู่เต็มอกแล้วเนี่ยนะว่าบอทนั้นคือผมเอง

ไม่รู้ว่ากูควรจะโกรธหรือจะเคืองพี่เขาดีไหม ตอนนี้กูสับสนมาก กูมีแต่คำถามมากมายวนอยู่ในหัวไปหมด

มึงไม่ได้โกรธไม่เกลียดหรือเคืองอะไรพี่เขาหรอก มึงแค่รับไม่ได้ไอ้ภัทรว่าก่อนจะเลื่อนแก้วน้ำที่มันซื้อมาเมื่อกี้ให้ผม รับเรื่องที่เขาปิดบังมึงไม่ได้ มึงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโง่ที่โดนเขาหลอกอยู่ใช่ไหมล่ะ

“…”

แต่มึงไม่ได้โดนหลอกหรอกเขาแค่ปิดกั้นเพื่อให้มึงสบายใจแค่นั้น

ไอ้ภัทรก่อนจะกินขนมอย่างชิว ผมเล่าทุกอย่างให้มันฟัง ในทีแรกมันดูไม่เข้าใจกับสิ่งที่พี่เฟรมทำสักเท่าไร ถึงขนาดโทรไปถามพี่กิตว่าเรื่องราวมันเป็นยังไง และผมก็ได้คำตอบมาว่า

ตั้งแต่วันแรกที่คุยกันพี่เฟรมรู้มาตลอดว่าคนที่เล่นบอทนั่นคือตัวผมเอง

ผมเหมือนโดนเล่นกับความรู้สึกยังไงไม่รู้

ทำไมพี่เขาต้องเข้ามาทำให้ผมอึดอัด ทั้งขอร้องให้ผมช่วยพี่เขาตามจีน้องพาย ทั้งขอน้องพายคบในบอท

ปวดหัวเว้ย!

กูนอยด์ที่เขาไม่เคยบอกเรื่องนี้กับกู กูต้องโง่ไม่รู้ไปถึงไหนอะ ถ้าวันนั้นกูไม่เดินไปหาพี่เขา กูจะได้รู้เรื่องนั้นตอนไหนก็ไม่รู้ เผลอๆ ชาตินี้กูก็ไม่รู้เลยด้วยซ้ำ

เจ็บไหมไอ้ภัทรถามขึ้น ผมส่ายหน้าให้มัน เจ็บอะไรของมึงวะ เขาโกหกมึงเพราะอยากตีสนิทกับมึงเนี่ย รู้สึกเจ็บที่ใจบ้างไหม

“…” ผมอ้าปากจะเถียงแต่พอทวนคำพูดก็ต้องหยุด ไม่…”

แล้วทำไมถึงไม่คุยกับพี่เขาดีๆ ถามเหตุผลเขาหรือยัง

ตอนนั้นกูรู้สึกเฟลมากทั้งพี่เฟรมทั้งพี่เอมที่แอบปลอมบอทมาหลอกกู แต่ช่างเหอะ เขาเข้ามาเพราะกูอาจทำให้เขาไม่พอใจแค่นั้น แต่กับพี่เฟรม...ถ้าเขาตั้งใจจะคุยกับกูทีแรกก็ควรจะบอกกูปะ จะปิดไว้ทำไมวะ"

เพราะเขากลัวได้รับคำตอบมาเป็นเหมือนตอนนี้ไงไอ้ภัทรแทรกขึ้น พอบอกความจริงก็รับไม่ได้หาว่าเขาเข้ามาเล่นกับความรู้สึกมึง พอเขาปิดก็หาว่ามีความลับใส่กันอีก จะเอายังไงพีท กูไม่เข้าใจหัวอกของมึงจริงๆ

“…”

สรุปคือมึงชอบพี่เขาไหมกูขอถามแค่นี้

ชอบผมพูดไปตามตรง

โกรธมากไหมที่เขาโกหก

ไม่มาก กูแค่นอยด์

แล้วเดินออกมาจากชีวิตเขาทำไม ทำไมไม่คุยดีๆ

“…”

กฎของการที่คนรักควรเข้าใจมากที่สุดคือ การหาเหตุผลในการทะเลาะ มึงจะมาทำเป็นไม่คุยกับพี่เขาเพียงเพราะเขาไม่ยอมบอกเรื่องที่รู้อยู่แล้วว่ามึงเล่นบอทนั้นไม่ได้ โกรธก็ไม่ได้โกรธ ทำไมต้องปล่อยให้พี่เขาคิดมากกลัวมึงจะเกลียดพี่เขาวะ

เหมือนว่านี่กลายเป็นเรื่องที่สลับกัน ผมเคยคิดว่าวันหนึ่งที่ผมได้พูดความจริงว่าผมเป็นบอทน้องพายออกไป พี่เฟรมต้องรับไม่ได้กับเรื่องนี้แน่ๆ และอาจจะไม่คุยกับผมไปเลย

แต่ก็ไม่ทุกอย่างดูปกติ กลายเป็นว่าความรู้สึกเหล่านั้นมาตกที่เรื่องนี้แทน ความลับที่พี่เฟรมบอกว่าจะบอกแต่ไม่ยอมบอกผมสักที

กูยังไม่แน่ใจ ว่าพี่เขาจะโกหกอะไรกูอีกหรือเปล่าผมเงยหน้ามองท้องฟ้าเอาหลังผิงเก้าอี้อย่างอ่อนแรง เขาเข้ามาคุยกับกูเพราะรู้สึกกับกูเหมือนปัจจุบันจริงๆ เหรอวะ

ติ้ง

เฟรม (ขอโทษ) :: ถ้าทำให้เสียใจ กูขอโทษกับเรื่องราวที่ผ่านมาแล้วกัน..

/ข้อความเสียง

ผมถอนหายใจเป็นรอบที่ล้านแปดของวัน ก่อนจะเอามือถือแนบหูและฟังข้อความเสียงที่พี่เขาส่งมา

(กูอาจจะผิดที่ไม่บอกเรื่องนี้กับมึง แต่กูขอบอกเลยว่ากูไม่ได้เข้ามาเล่นกับความรู้สึกมึง กูแค่อยากให้มึงมองคนในชีวิตจริงอย่างกูบ้าง กูเป็นห่วงกลัวมึงจะอยู่แต่ในโลกโซเชียลอย่างเดียว มึงอาจจะไม่รู้หรอกว่ามีใครเขาอยากคุยอยากสนิทกับมึงมากแค่ไหน กูอยากให้มึงรู้ ว่าทุกสิ่งที่กูทำแต่ต้นจนมาถึงวันนี้ กูทำให้มึงด้วยใจกูไม่ได้แกล้งหรือเข้ามาเล่นกับความรู้สึกมึงเลยสักนิด)

ดวงตาผมร้อนผ่าวอย่างไม่ทราบสาเหตุ ไอ้ภัทรนั่งมองผมด้วยความเป็นห่วง ผมไม่อยากเสียน้ำตาให้ความผิดพลาดตัวเอง นิสัยของผมเป็นคนคิดมากและเดาใจตัวเองยากสุดๆ ผมแทบจะไม่รู้ใจตัวเองด้วยซ้ำว่าคิดอะไรอยู่

บางทีกว่าจะรู้มันก็สายไปแล้ว

เขาชอบมึง เขาถึงเข้ามาในชีวิตมึงไอ้ภัทรว่าขึ้น มึงเคยสังเกตตัวเองพักหลังๆ ไหมพีท..”

ทำไมวะ

มึงยิ้มให้คนรอบข้างมากขึ้นกว่าแต่ก่อน เมื่อก่อนมึงเอาแต่ยิ้มให้หน้าจอมือถือ เวลาคุยกับกูแทบไม่มองตากูด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้มึงคุยกับทุกคนมากขึ้น มีแต่คนรู้จักมึงเพิ่มขึ้น เมื่อก่อนเขาไม่รู้จักมึงเพราะมึงเอาตัวตนลงไปในทวิตจนเกินไปยังไงล่ะ ตั้งแต่มึงรู้จักกับพี่เฟรม กูสังเกตเห็นว่ามึงแทบจะไม่แตะมือถือบ่อยเหมือนก่อน มึงดูมีความสุขเวลาอยู่กับเขา ดูพูดมากขึ้น…”

“…”

พี่เฟรมเป็นคนดึงมึงออกมาเผชิญโลกความจริงนะ

“…”

บางทีโลกของบอทที่มึงเข้าไปอยู่ อาจจะไม่ได้เสมือนจริงอย่างโลกที่มึงอยู่ปัจจุบันก็ได้

ผมได้ฟังคำเตือนใจของไอ้ภัทรเสร็จก็ก้มหน้าเลื่อนดูทวิตที่มีข้อความๆ หนึ่งส่งมาหา

บอทคิมยองยองตัวน้อย :: พี่ขอโทษนะพีท ทุกๆ อย่างที่พี่ทำพี่ไม่ได้คิดไตร่ตรองให้ดีก่อน

บอทคิมยองยองตัวน้อย :: แต่ทุกๆ อย่างที่เฟรมมันทำ มันไตร่ตรองดีแล้ว มันเป็นห่วงพีทนะ

บอทคิมยองยองตัวน้อย :: เชื่อพี่เถอะพีทเจอคนที่ดีที่สุดในชีวิตแล้วจริงๆ

บอทคิมยองยองตัวน้อย :: เฟรมไม่ได้บังคับให้พี่ต้องมาพิมพ์อะไรไซโคพีท แต่พี่แค่อยากให้พีทลองยื่นโอกาสให้มันอีกครั้ง ต่อแต่นี้พี่เชื่อว่าพีทจะไม่เสียใจเพราะมันแน่นอน ถ้าพีทจะโกรธจะเกลียดอะไรพี่ พีททำได้เลยนะ พี่ขอเพียงอย่างเดียว

บอทคิมยองยองตัวน้อย :: อย่าโกรธไอ้เฟรมมันเลยนะ

ผมปิดหน้าจอเงยหน้ามองไอ้ภัทรที่ดูกังวลมากกว่าผมเสียอีก ผมเม้มปากคิดทบทวนเรื่องราวดีๆ ที่พี่เขาคอยทำอะไรให้ผมมาแต่ละอย่าง ผมรู้ว่าบางทีพี่เขาไม่ได้สุภาพเหมือนคนอื่น แต่การกระทำของเขาผมว่าสุภาพกว่าใครหลายๆ คนอีกนะ

ไอ้พีทนะไอ้พีททำตัวเองอีกแล้ว

กู กลับหอก่อนนะ

ผมลุกขึ้นเพราะไม่อยากมานั่งจมปักคิดมาอยู่ที่หน้าหอไอ้ภัทรแบบนี้ เพื่อนรักพยักหน้าเข้าใจก่อนที่มันจะคืนสมุดเลคเชอร์ที่เคยเอาไปลอกก่อนไฟนอลให้ผม ระหว่างทางที่เดินมาผมนึกแต่หน้าพี่เฟรมวนไปวนมาเหมือนสมองผมบังคับให้จดจำแต่หน้าเขาอะ

ตุบๆ

พี่ครับเตะบอลคืนให้ผมหน่อย

เสียงเด็กผู้ชายวัยประมาณสิบขวบเอ่ยเรียกผมจนต้องหยุดเดินคิดอะไรในหัว ผมก้มมองลูกฟุตบอลก่อนจะใช้เท้าเตะส่งคืนไปให้น้องเขา

อย่าเตะออกมาตรงถนนนะอันตรายผมว่าขึ้น เด็กคนนั้นพยักหน้ารับ

ผมมองเด็กคนนั้นเล่นกับเพื่อนด้วยความสนุกสนาน อยู่ๆ ภาพซ้อนทับของเหตุการณ์วันนั้นมันก็ดันย้อนมาให้ผมนึกคิด

มึงไม่เคยแพ้นะรู้เปล่ามึงชนะใจกูตั้งแต่แรกแล้วนะไอ้พีท

เสียงของคนคุ้นเคยดังขึ้นมาพร้อมภาพย้อนความจำ ตั้งแต่แรกเหรอครับ

พี่รู้สึกดีกับผมตั้งแต่แรกจริงๆ เหรอ

กึก

เท้าผมหยุดที่หน้าหอตัวเองเมื่อเห็นใครบางคนกำลังเดินสวนมา เหมือนว่าเขาจะเพิ่งไปซื้อข้าวกล่องกลับมาจากหน้าปากซอย เพราะการแต่งตัวด้วยชุดนอนและหน้าตาที่ไม่ได้จัดเซตอะไร ทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าเขาคงเพิ่งตื่นแน่ๆ

พี่เฟรมหยุดเดินไม่ต่างจากผม สายตาเรามองกันชั่วครู่ ผมที่จะอ้าปากพูดบางอย่างแต่ก็ต้องเก็บเอาไว้เพราะพี่เฟรมเลือกจะเดินผ่านตัวผมไปแทน ชั่วแว๊บเดียวที่มือเราสวนกันแล้วจับกันไว้ ความอบอุ่นแล่นผ่านจนผมต้องดึงมือเขาไว้เป็นการห้าม

ช่วยอธิบายทุกอย่างให้ผมเข้าใจทีได้ไหมครับ

ผมเอ่ยเพียงแค่นั้น พี่เฟรมถอนหายใจออกมาก่อนจะหันมามองผมด้วยแววตาที่ผมพอจะเดาออกว่าเขารู้สึกเสียใจกับเรื่องที่เกิดยังไง ไม่ต่างอะไรกับผมสักเท่าไรหรอก

กูขอโทษ

ไม่ใช่คำอธิบายแต่กลายเป็นคำขอโทษสั้นๆ ที่ทำเอาผมรู้สึกไปต่อไม่ถูก ผมไม่รู้จริงๆ ว่าเรื่องใครถูกใครผิดกันแน่ ทำไมพี่เขาขอโทษแล้วผมต้องรู้สึกผิดที่ใจขนาดนี้วะ

พี่รู้แต่แรกทำไมพี่ไม่บอกผมอะ

แม้จะพยายามกลั้นความอึดอัดนี่ไว้ยังไงมันก็ไม่สามารถห้ามอยู่แล้ว ผมปล่อยให้น้ำอุ่นๆ ไหลออกมาจากดวงตาได้อย่างง่ายดาย

กูกลัวมึงไม่อยากคุยกับกูน้ำเสียงกังวลทำเอาผมใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ถ้ากูบอกไปตามตรงว่ากูอยากสนิทกับมึง เผลอๆ กูอาจจะไม่ได้มายืนเป็นห่วงมึงตรงนี้ก็ได้

พี่แม่งคิดไปเองวะ

กูผิดจริง แต่กูไม่ได้มาแกล้งหรือเข้ามาเล่นกับความรู้สึกของมึง ทุกอย่างที่กูทำกูจริงจัง

พี่รู้ไหม ผมอึดอัดมากแค่ไหนที่ต้องทนคอยปิดบังไม่ให้พี่รู้ว่าผมคือน้องพาย ผมกลัวพี่จะโกรธมากแค่ไหนถ้าพี่รู้ว่าบอทนั่นคือผมเองที่เล่นถ้าพี่รู้ พี่ควรบวกผมให้ผมเลิกคิดมากสิ

อย่าร้องดิ

น้ำเสียงเป็นห่วงจากคนตรงหน้าเอ่ยขึ้นพร้อมกับนิ้วหนาที่เข้ามาประคองใบหน้าผมพร้อมกับปาดมันออก จากภาพพร่ามัวมันก็หายเป็นภาพใบหน้าผู้ชายชัดเจน

พี่โกหกผมทำไมครับ…”

ผมยกมือปาดน้ำตาตัวเองลวกๆ งอแงฉิบหายเลยกูเนี่ย

อายพี่เฟรมด้วย T^T

ฟังกูนะพีท กูโกหกมึงแค่เพียงเรื่องที่กูรู้ว่ามึงเป็นน้องพายแค่นั้น…”

“…”

ส่วนความรู้สึกที่ผ่านมาทั้งหมด คำพูดทั้งหมด สีหน้า แววตา ท่าทางที่กูทำกับมึง กูไม่เคยโกหกมึงจริงๆ นะ

ไม่รู้เพราะแรงโน้มถ่วงโลกหรือเปล่าที่ทำให้ผมไม่มีแรงต้านคนตรงหน้าให้ดึงไปกอดได้ ความโกรธวูบแรกในตอนนั้นมันแทบไม่มีเหลือเลย ผมโกรธพี่เขาไม่ลงจริงๆ

พยายามหาเหตุผลมาพูดกับตัวเองว่าพี่เขาปิดบังผม แต่มันก็ไม่เพียงพอที่จะลบล้างกับสิ่งที่เขาแสดงและมอบให้ผมมาตลอดได้เลย

ถ้าพี่ไม่ได้ชอบผู้ชายตั้งแต่ทีแรก พี่จะมาคุยกับผมทำไมอะผมถามขึ้น เสียงอู้อี้เล็กน้อยเพราะปากผมจรดเข้ากับไหล่คนในอ้อมกอด อยากจะเลิกงอแงแต่ทำไม่ได้สักที

กูชอบมึง

หะ…” ผมถึงกับร้องออกมาอย่างไม่เข้าใจ

กูชอบมึงที่เป็นมึง ไม่ได้ชอบผู้ชาย

พี่พูดอะไรวะ ผม…”

ไม่ต้องงง รู้ว่ากูชอบมึงก็พอ เข้าใจไหม

ครับ

คนในอ้อมกอดผละออกก่อนจะใช้ปลายนิ้วปาดน้ำที่ไหลอาบแก้มผมอีกครั้ง

เลิกงอแง นี่หายโกรธกันแล้วใช่ไหม

ยังครับ

ผมพูดดักความดีใจของพี่เฟรมทันที คนตรงหน้าหุบสีหน้าบานๆ ตัวเองลง

สี่วันแล้วนะ กลับมาคุยกันเหมือนเดิมเถอะ เรื่องมันผ่านมาแล้ว…”

ผมจะยังไม่หายจนกว่าพี่จะแสดงให้ผมเห็นว่าพี่รักผมจริงๆ ทำไมสี่วันที่ผ่านมาพี่เอาแต่ส่งข้อความมาง้อผมอะ ไม่เห็นจะมาให้ผมเจอหน้าเลย

ผมพูดด้วยน้ำเสียงเคืองจริงจัง จริงๆ ถ้าแคร์กันแทนที่จะมาหากันบ้างปะวะ ถ้ามาให้ผมเห็นหน้าอีกครั้งในตอนแรกผมอาจจะหายโกรธเร็วกว่านี้ก็ได้

เออ เอาแต่ใจรู้เว้ย!

นึกว่าชอบอ่านข้อความพี่เฟรมพูดหน้าตาย นี่คิดจริงคิดเล่นวะ ถ้าเจอหน้ากูมึงอาจจะโกรธกูมากกว่าเดิมก็ได้ สู้ส่งข้อความมาลองเชิงก่อนไม่ดีกว่าเหรอ

สำหรับพี่แค่ข้อความมันไม่พอสำหรับผมหรอกครับ ดูแค่ตัวหนังสือจะไปรับรู้ความรู้สึกจริงๆ ของคนพิมพ์ได้ไงอะ

แล้วทำไมไม่ตอบกลับสักหน่อยอะพี่เฟรมว่าขึ้น รู้สึกคนอารมณ์ขึ้นจะกลายเป็นพี่เขาไปซะแล้ว แล้วนี่อะไร ไม่เจอกันสี่วันคำพูดคมคายเลยเหรอ

ติดมาจากพี่แหละมั้ง

ผมพูดก่อนจะยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ไม่รู้ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมีอิทธิพลต่อใจผมขนาดนี้ ผมจะโกรธเขาก็โกรธได้ไม่นานสักที พยายามใจแข็งก็ทำไม่ได้

เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วใช่ไหมพีทน้ำเสียงจริงจังเอ่ยถามตัดความบรรยากาศคลุมเครือไปในทันที ให้โอกาสกูแก้ตัวเถอะนะ นี่เกิดไม่มาไม่เคยง้อผู้ชายที่ไหนยกเว้นมึงคนเดียวเลยนะเนี่ย

ครับ

อะไรคือครับอะ…”

ครับ ผมจะกลับมาคุยกับพี่เหมือนเดิม

ผมพูดจบก็ยิ้มออกมาทั้งน้ำตาอย่างห้ามไม่ได้ ยิ่งผมเห็นหน้าพี่เขาผมยิ่งรู้สึกผิดกับตัวเองที่เอาแต่ใจคอยแต่หนีปัญหาไม่ยอมหันมาคุยกับพี่เขาดีๆ คนตรงหน้าดึงตัวผมไปกอดอีกครั้ง จมูกจรดกดบนไหล่ผมก่อนจะสูดลมหายใจลึก แสดงให้เห็นว่าเขาคงเหนื่อยไม่ต่างอะไรกับผม พี่เฟรมเหนื่อยที่ต้องคอยวิ่งตามผมมาตลอด ผมก็เหนื่อยที่ไม่ยอมหยุดรอเขาสักที

ต่อแต่นี้ผมคิดไว้แล้วว่า ถ้าเรามีปัญหาอะไร เราควรคุยให้เข้าใจกันไปเลย ดีกว่ามาทำให้เรื่องมันค้างคาไปแบบนี้

ขอโทษอีกครั้งนะน้ำเสียงอู้อี้ดังขึ้นข้างๆ หูผม ผมพยักหน้าให้

ผมก็ขอโทษที่ทำให้พี่ต้องเหนื่อยกับผมนะ









-100%-


แอดแฟนกดที่รูปพีทด้านล่างเลยฮะ
 ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ nam yoon su gif
แวะไปแหกพีทได้ที่แฮชแท็ก




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 147 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,608 ความคิดเห็น

  1. #7537 สาวน้อยหัวใจY (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 02:54

    อยากมีเพื่อนแบบภัครจัง เตือนสติเราได้เวลาเรามีปัญหา คอยให้คำปรึกษาตลอด ถ้าพีทไม่ได้ภัครเป็นเพื่อนนี่พีทคงจะคิดไม่ได้อะ สับสนกับความคิดตัวเองไปอีกกก

    #7,537
    0
  2. #7497 pcy921 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 15:38
    เอ้อออออออโล่งอก
    #7,497
    0
  3. #7430 Miki_milky (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 21:31
    เข้าใจกันสักทีนะ
    #7,430
    0
  4. #7390 Y'O'Y (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 09:48
    กว่าจะเข้าใจกัน..ลุ้นจนหืดขึ้นคอ
    #7,390
    0