[YAOI] REAL FACE ll ผมคบกับบอท ❤ [THE END]

ตอนที่ 34 : ll ผมคบกับบอท ll EP.26 :: พี่เฟรมคนหลายใจ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,643
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 175 ครั้ง
    15 ส.ค. 61


ll REAL FACE ll
#ผมคบกับบอท

EP.26
กฎของการเล่นบอทข้อที่ 27
'หักห้ามความรู้สึกให้อยู่ในความพอดี'








รู้ตัวอีกทีผมก็นอนเล่นมือถือจนเกือบเย็น ไม่มีใครขึ้นมาบนห้องผมทั้งนั้น รวมถึงคนนอนร่วมห้องอย่างพี่เฟรม ที่ดูท่าว่าจะอยู่ดูแลเพื่อนจนลืมไปแล้วมั้งว่ามีผมอยู่ทั้งคนเนี่ย

โว๊ย! รู้ว่าย้อนแย้ง ก็เป็นคนไปบอกเขาเองว่าให้เขาอย่าลืมเพื่อนไม่ใช่เหรอไอ้พีท ไอ้บ้าเอ้ย

กึก

เสียงเปิดประตูทำให้ผมรีบนอนตะแคงทำเป็นว่าเล่นทวิตไม่ได้กระวนกระวายใจอะไรอยู่บนเตียง แม้จะแอบเหล่มองคนที่เดินเข้ามาด้วยความสงสัยก็เถอะ

แอบมาหลับเหรอ

เสียงทุ้มเอ่ยถาม ผมทำเป็นหูทวนลมเหมือนว่าไม่ได้ยินคำถามของพี่เฟรมเมื่อกี้

รำคาญอะ แค่ฟังเสียงก็รู้สึกงอนแล้ว แม่ง!

“…”

ไม่ตอบอีกแน่ะ

พี่เฟรมว่าก่อนจะลงมานอนข้างๆ ผม แถมยังเอาคางมาเกยตัวผมอีก ผมเลยทำการเขยิบหนีซะเลย

พี่เอมเป็นไงบ้างครับผมถามแต่ตามองหน้าจอมือถือตัวเอง อันที่จริงไม่ได้เล่นอะไรเลยครับ

ให้ไอ้กิตช่วยประคบเย็นแล้วก็พาไปที่ห้องแล้วล่ะพี่เฟรมว่าก่อนจะนั่ง เป็นไรอะ เสียงแข็งใส่เฉย

เปล่าครับ

ไอ้ความปากแข็งของผมยังคงอยู่อย่างนี้แหละครับ ไม่ไปไหนหรอก

เปล่าอะไร เห็นทำหน้าเป็นตูดแบบนี้เนี่ย

พี่เฟรมว่าก่อนจะพลิกตัวผมไปเผชิญหน้ากับเขา คนตัวสูงโน้มหน้าลงมาจ้องหน้าผมนิ่ง ผมพยายามทำตัวเป็นปกติ ไม่แพ้สายตาคนตรงหน้าเป็นอันเด็ดขาด

จะแข่งเกมส์จ้องตากันไหมล่ะ ผมไม่ยอมแพ้หรอกเว้ย

ผมจะนอนแล้วครับ

นอนอะไร ยังไม่ดึกเลย

ผมเพลียอะ พี่นอนกลางวันไปแล้วพี่ก็พูดได้ดิ

นี่งอนอะไรอยู่บอกกูมาดิ

คนด้านบนเปิดประเด็น ถ้าให้ผมเดาสีหน้าตัวเองในตอนนี้คงบิดเบี้ยวเบ้หน้าแรงจนยับยู่ยี่ไปหมดล่ะมั้ง

ผมไม่ได้งอนพี่คิดไปเองอีกแล้วนะครับ…”

คนอะไรปากแข็งชะมัดกลิ่นลมหายใจรสมิ้นต์ของคนตรงหน้าทำเอาผมรู้สึกสดชื่นขึ้นมากะทันหัน นี่มันชิดมากเกินไปปะวะ หึงก็บอกว่าหึง อย่าทำหน้าเป็นตูดแบบนี้

พลั่ก

ไม่พูดเปล่า พี่เฟรมยังมีหน้าเอามือมาตบหน้าผากผมเป็นการเรียกสติอีก คนด้านบนย้ายตัวเองมานอนข้างๆ ผมแทน เอาตรงๆ ผมไม่รู้ใจตัวเองด้วยซ้ำว่าที่เป็นอยู่เขาเรียกอะไรกันแน่ แค่รู้สึกไม่ชอบพอใจเวลาเห็นสีหน้าพี่เฟรมแอบไปเป็นห่วงคนอื่นอะ เขาเรียกหึงเหรอวะ รู้สึกตัวเองงี่เง่าชะมัด

ผมไม่ได้หึง…” ผมพูดขึ้นแต่ยังคงหันหลังให้คนที่นอนอยู่ข้างๆ ผมแค่รู้สึกหงุดหงิดตัวเองเฉยๆ

หงุดหงิดอะไร มันต้องมีเหตุผลดิน้ำเสียงดูเย้าหยอกทำเอาผมต้องหันไปมองหน้าพี่เขาอย่างไม่พอใจ

ในตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเราสองคนนอนจ้องหน้ากันซะงั้น

ผมงี่เง่าเองแหละ

แอบหึงที่กูให้เอมขี่หลังมาเมื่อบ่ายเหรอ

อือ

และในที่สุดผมก็ยอมรับไปอย่างจำยอม สิ่งที่พยายามคีพลุคและหลีกเลี่ยงความคิดในใจตัวเองมาตลอด มาพังและเปิดเผยเอาก็วันนี้แหละ

น่ารัก

หะ…”

หึงน่ารักดี

คนตรงหน้ายิ้มขึ้น ผมแอบกลั้นอาการเขินตัวเองเอาไว้ อย่าเพิ่งไปตกหลุมพรางเขาสิไอ้พีท มึงควรจะงอนไอ้คนตรงหน้านานๆ เอาให้สมกับที่ทำมึงหงุดหงิดเมื่อตอนบ่าย

อืมผมตอบสั้นๆ ก่อนจะทำเป็นว่ายกมือถือขึ้นมาเล่นทวิต สายตาคนด้านข้างไม่ยอมละไปไหน ทำเอาผมต้องเหลือบมองเขาอย่างสงสัยพี่มองผมทำไมเนี่ย

อยากเห็นหน้ามึงนานๆ ไม่ได้ไง หน้ามึงเวลางอนนี่ตลกจะตาย

“…”

น่ะ คิ้วขมวดอีกแหละ

กวนตีน

ผมพึมพำเบาๆ ผลสุดท้ายมือถือในมือผมก็ถูกแย่งไปโดยพี่เฟรมหน้าตาเฉย ผมที่จะแย่งก็ดันคว้าน้ำเหลวเพราะพี่แกไวยิ่งกว่าเรือเจ็ทเสียอีก

คุยกับใคร ไหนดูสิ

เฮ้ยพี่

ผมโน้มตัวไปกอดตัวพี่เฟรมไว้หวังจะเอื้อมมือคว้ามือถือกลับคืนกลายเป็นว่าผมถูกมืออีกข้างของพี่เขาล็อกเอวผมไว้ อธิบายภาพในตอนนี้ก็เหมือนว่าผมกำลังนอนอยู่บนตัวพี่เขาเนี่ยล่ะครับ

บอทคิมยองยองตัวน้อย…” ผมถอนหายใจออกมาเพราะห้ามคนตรงหน้าไม่ทันเสียแล้ว ผมเลยปล่อยเลยตามเลยให้พี่แกตรวจและสำรวจได้เลยครับ เอาเลย! “มี DM คุยกันซะด้วย…”

คุยตามประสาบอททั่วไปเนี่ยแหละครับ

ทำไมนางถามแต่คำถามแปลกๆ กับมึงเนี่ย

พี่เฟรมขมวดคิ้วสงสัย ไม่ต่างจากผมตอนอ่านข้อความพวกนั้นในตอนแรกหรอก หน้าสงสัยแบบเดียวกับพี่เฟรมเปี๊ยบ

เขาคงสงสัยพี่มั้งครับ เล่นเอาแอคหลักมาคุยกับผมขนาดนั้นผมว่าไปตามจริง แต่ผมบอกเขาไปแล้วว่าผมกับพี่คบกันในบอท

ดีมาก ตอบไปว่ากูเป็นแฟนมึง จะได้ไม่ต้องมายุ่งกับน้องพายของพี่อีก

อย่า…”

ผมรีบดันหน้าพี่เฟรมที่กำลังจะเอาปากมาหอมแก้มผม คนถูกห้ามชะงักไปนิดๆ

มือเลอะอะไรอะ

หืม…” ผมชักมือตัวเองออกจากหน้าพี่เฟรมมาดูอย่างละเอียด เลอะอะไรวะก็ว่า

จุ๊บ!

ไม่ได้แดกพี่หรอกครับ

ไอ้พี่เฟรม…”

ผมที่จะต่อว่าก็ต้องหยุดทุกอย่างเพราะนี่มันใกล้เกินไปแล้ว จมูกผมแทบจะจมไปกับแก้มพี่เขาอยู่รอมร่อ นี่ถ้าแม่เปิดประตูมาเห็นฉากนี้ล่ะก็จากตอนแรกที่รับได้จะกลายเป็นว่าปรี๊ดบ้านแตกและกลับคำเอามีดไล่ฟันพี่เฟรมก็เป็นได้ แต่นั่นเป็นเพียงแค่ความคิดผม เพราะห้องผมปิดสนิทแถมหน้าต่างทุกบานยังมีม่านกั้น ผมเป็นคนไม่ชอบแสงจ้าจึงพยายามทำให้ห้องมืดอยู่เสมอ ภาพคนตรงหน้าผมนี่สิดันชัดเจนจนผมต้องผงะออก แต่แล้วก็ถูกมือของพี่เฟรมช้อนหัวผมไม่ให้ขยับหนี

ทีหลังเป็นอะไรให้บอกตรงๆ รู้เปล่าพี่เฟรมว่า ลมหายใจเราสับเปลี่ยนแทนที่จะเวียนหัวแต่มันเป็นเหมือนการแสดงความใกล้ชิดจนผมรู้สึกใจเต้นหนักขึ้น มึงจะมาขยันทำงานอะไรตอนนี้วะ หยุดเต้นได้แล้ว กูไม่รู้สึกกับใครมากกว่ามึงหรอก เลิกกังวลเถอะ

ผะ ผมก็ไม่ได้กังวลอะไรนี่พี่ผมหลุบสายตาพยายามไม่มองตาคนตรงหน้า นี่มันใกล้จนผมรู้สึกหวั่นไหวมากเกินไปแล้ววววว ผมแค่ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องรู้สึกโกรธเวลาพี่ไปดูแลคนอื่นก็แค่นั้น

หึงอะดิ

ไม่รู้ ผมรู้แค่ว่าผมไม่เคยเป็นแบบนี้กับใคร

แล้วตอนที่แซมมันชอบดาน่า เคยรู้สึกแบบนี้กับดาน่าหรือเปล่า

คำถามของพี่เฟรมทำเอาผมถึงกับอ้าปากจะตอบแต่กลับหาคำมาพูดไม่ออกกันเลยทีเดียว

กับตอนดาน่าผมเฉยมาก เฉยจนรู้สึกว่าดาน่าเป็นแค่เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยเป็นเพื่อนสนิทกับผมมากๆ แต่แล้วก็โดนคนอื่นแย่งไปประมาณนั้น แต่กลับพี่เฟรม แค่เห็นเขาอยู่กับเพื่อนผมดันโมโหเป็นตุเป็นตะ รู้สึกงุ่นง่านเป็นบ้าเป็นบอไปเองคนเดียวเนี่ย

ผมส่ายหน้าแทนคำพูด เสียงพ่นหัวเราะของพี่เฟรมแสดงถึงความขบขันที่เห็นผมแสดงออกมาแบบนั้น

ตลกอะไรพี่

ตลกคนปากไม่ตรงกับใจ

ไม่คุยด้วยแล้วเว้ยจะนอน…”

อยู่ๆ สัมผัสเย็นเฉียบจากริมฝีปากของคนในอ้อมกอดจู่โจมกดลงบนริมฝีปากผมอย่างพละการ ผมใจวูบเพราะไม่ทันตั้งตัวกับสิ่งที่เกิด ความอ่อนนุ่มทำเอาผมเคลิ้มตามการกระทำที่เขาส่งมอบมาให้ผมซะงั้น รสหวานอ่อนเหมือนอมเยลลี่บวกกับรสชาติลิปมันของคนตรงหน้าที่ทาไว้กันปากแห้ง ทำให้ผมรู้สึกเพลินไปกับการชิมรสริมฝีปากนี้อย่างอดใจไม่ได้ แต่เมื่อผมเริ่มดึงสติกลับมา จึงรีบผละออกแล้วหลบตาลง

ถ้าคนเขาไม่รัก ยังไงถ้าถูกอีกฝ่ายหนึ่งจูบก็ต้องผลักไสเขาไปและตามด้วยการด่าทออย่างไม่สบอารมณ์…” น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยถามขึ้น ผมไม่ได้ตอบเพราะรู้สึกหัวใจตัวเองกำลังทำงานหนักหน่วงบวกกับใบหน้าที่ร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่ได้ รู้ใจตัวเองแล้วใช่ปะ ว่าตอนนี้คิดยังไงในฐานะไหนกับกูกันแน่

“…”

หึง หวง หงุดหงิดเวลามึงอยู่ใกล้คนอื่น กูเป็นมาหมดแล้ว พี่เฟรมพูดขึ้น ผมไม่ได้ตอบอะไรเพราะในตอนนี้สมองผมไม่สามารถประมวลความคิดอะไรได้เลย มีแต่เขินกับเขินเนี่ย และในตอนนี้มึงก็กำลังเป็นแบบนั้นแค่กับกูใช่หรือเปล่า ลองถามใจตัวมึงเองอีกครั้งนะ…”

“…”

ถ้าใช่ นี่แหละ ที่เขาเรียกว่าอาการคนตกหลุมรักจริงๆ

เพียงประโยคสุดท้ายที่พูดจบ อ้อมกอดของพี่เฟรมก็แน่นขึ้น กลายเป็นว่าผมกำลังนอนหนุนแขนเขาอย่างอัตโนมัติ แสงพระอาทิตย์เริ่มคล้อยลับหายไปจากท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นแสงดาวและแสงจันทร์ที่เข้ามาทดแทน เราสองคนนอนกอดกันอย่างนี้จนลืมเรื่องที่เกิดขึ้น ผมลืมไปเลยด้วยซ้ำว่าตัวเองเกิดอาการอะไรอยู่เมื่อตอนเห็นภาพนั้น แต่พอผมถูกคนด้านข้างพูดจาไม่ได้มีความง้อในประโยคเลยสักนิด ผมกลับหายเป็นปลิดทิ้งแถมยังรู้สึกดีที่ได้รู้ว่าพี่เขาไม่ได้คิดอะไรอย่างที่ผมคิดไปเอง

ความรู้สึกแปลกใหม่ที่เข้ามามีบทบาทในชีวิตทำเอาผมเริ่มรู้สึกดีขึ้นเรื่อยๆ เวลาอยู่ใกล้คนๆ นี้ผมรู้สึกปลอดภัย รู้สึกมีเขาอยู่ข้างๆ ตลอด

แม้ผมจะไม่รู้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะพบกับอะไรบ้างก็ตาม

 

 

-หนึ่งอาทิตย์ต่อมา-

@มหาวิทยาลัย B

เรากลับมาจากจันทบุรีได้ราวๆ อาทิตย์นึงพอดิบพอดี ตอนลาพ่อแม่ผมแอบเสียใจที่ไม่ค่อยได้ช่วยงานท่านสักเท่าไร เพราะพี่เฟรมตัวติดผมขนาดนี้ พอจะไปช่วยพ่อแม่รายนั้นก็อาสามาช่วยอีก ผมเกรงใจพี่แกอะ เพราะเขาตั้งใจมาเที่ยวทริปครั้งนี้เพื่อพักผ่อน คนอื่นได้มาพักผ่อน ปั่นจักรยาน ชมวิว ถ่ายรูปกัน แต่พี่เฟรมอยู่กับผม ที่นั่นก็ไม่ได้ไป ที่นี่ก็ไม่ได้ไป แค่อยู่กับผมก็รู้สึกผิดจะแย่แล้วเนี่ย

ก่อนกลับมาพ่อแม่แอบคุยกับพี่เฟรมในหลายๆ อย่าง เท่าที่พี่เฟรมสปอยมา แม่ผมค่อนข้างชอบในตัวพี่เฟรมมากจริงๆ พ่อผมถึงจะเก็บอาการทำเป็นว่าไม่สนใจยังไง ท่านก็ยังพูดคำเดิมๆ ว่าให้พี่เขาดูแลผมให้ดี แน่ล่ะ ถ้าดูแลไม่ดีพี่เฟรมอาจจะถึงฆาตในไม่ช้า

ส่วนพี่เอมเห็นว่าขาเริ่มหายดีหลังจากกลับมาจากที่บ้านผมได้ประมาณสามวัน พี่เฟรมคอยรายงานผมแถมวิดีโอคอลมาหาผมให้ดูด้วยว่ามีใครไปเยี่ยมพี่เอมบ้าง ส่วนใหญ่จะเป็นพี่กิตกับพี่เฟรมที่ไปหาที่หอพี่เอมทุกครั้ง ผมไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองหงุดหงิดอะไรแล้ว พยายามคิดว่าพี่เขาเป็นแค่เพื่อน เหมือนเวลาพี่กิตกับพี่เฟรมหยอกล้อกันนั่นแหละ ผมไม่เห็นหึงพี่กิตเลยทั้งที่ในตอนนี้พี่เฟรมก็แอบชอบผู้ชายใช่ไหมล่ะ

นั่นล่ะ รู้สึกตัวเองเป็นพ่อพระขึ้นมาทันทีที่คิดอะไรดีๆ แบบนี้ได้เลยแหะ

โปรเจคที่อาจารย์สั่งให้ทำแทนไฟนอล นิสิตทุกคนอย่าลืมเอามาส่งในวันที่สองเดือนหน้านะคะ

เสียงเจื้อยแจ้วของอาจารย์ทำเอาผมหยุดคิดอะไรในหัวก่อนจะยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปสไลด์ตรงหน้าที่อาจารย์กำลังทำท่าจะปิด

มึงเสร็จยังคนด้านข้างเจ้าประจำคนเดิมเอ่ยถามขึ้น ดีไปที่วันนี้มันคิดจะพกอะไรมาเรียนได้บ้าง ไม่ใช่เอะอะๆ ลืมที่ห้องพี่กิตตลอด นี่เดาได้เลยว่าเดือนนี้คงจ่ายค่าไฟน้อยกว่าทุกเดือนเลยสิท่า นอนหอคนอื่นทุกวันขนาดนี้

โปรเจคอะนะ

เออดิ กูลืมปั่นตอนไปบ้านมึงอะ กูจดวันส่งโปรเจคผิดวัน ฮืออออ

ว่าไม่พอยังมีน่ามาทำหน้าตาร้องไห้อีก เพื่อนที่นั่งอยู่ด้านหลังสะกิดไหล่ผมพร้อมส่งทิชชู่มาให้เป็นการปลอบขวัญไอ้ภัทรให้หยุดแหกปากทำตัวเป็นเด็กสักที

ไอ้ห่า ร้องไห้ขี้มูกโป่งเป็นเด็กไปได้ มึงเอาโปรเจคกูไปดูเป็นแนวทางไหม เดี๋ยวส่งไฟล์ให้ในเมล

โอเคครับ

มันหยุดร้องทันทีที่ผมเสนอแนวทางอย่างที่มันต้องการ ผมขยำกระดาษทิชชู่ในมือก่อนจะปาหัวมันอย่างหมั่นไส้

ตั้งใจเรียนหน่อย อย่าติดแฟนจนลืมการเรียนสิครับคุณภัทรพลผมแขวะ เห็นมันตอบไลน์พี่กิตแล้วรู้สึกอยากมองบน ถ้ามัวแต่ติดแฟนจนเสียการเรียน ฐิวัฒน์จะไม่ช่วยภัทรพลแล้วนะครับ

แหม่ ให้กูมีความสุขกับสิ่งเล็กๆ น้อยๆ หน่อยได้ปะ ทีมึงขลุกอยู่กับพี่เฟรมในห้องทั้งวันกูยังไม่ว่าอะไรสักคำ

มึงก็ปั่นจักรยานชมวิวทั้งวันเหมือนกันนั่นแหละผมเถียง ไม่ยอมเว้ย

ไม่สู้แหละไอ้ภัทรไม่ว่าเปล่ายังมีหน้าเอาสมุดเลคเชอร์เล่มโปรดผมไปอีก ไม่เคยจด ต่อให้มีสมุดในมือมึงก็ไม่จด มึงกลับหอเลยปะ กูจะได้ปั่นจักรยานไปส่ง

กลับดิ จะไปอ่านหนังสือด้วย กูยังไม่แตะอิ้งเลยเนี่ย

พูดถึงอิ้งคอมกูว่ากูได้เอฟแน่ๆ ไอ้ที่ให้ท่องวันนั้นกูท่องไม่ได้อาจารย์ให้แค่สองคะแนนเอง

แล้วทำไมมึงไม่ท่อง

J

มันไม่ตอบแต่กลับส่งรอยยิ้มกวนส้นตีนมาให้ผมแทน พอจะรู้แหละว่าทำไมมันถึงท่องไม่ได้

กูจะไปสั่งให้พี่กิตเค้าเข้มงวดเรื่องการบ้านมึงหนักๆ

ทะลึ่ง การบ้านอะไร

มึงนั่นแหละทะลึ่งไอ้ห่าผมว่าก่อนจะผลักหัวมันอย่างหมั่นไส้ วันนี้กูขอสั่งให้มึงอ่านหนังสืออาจารย์ต๋อย ไม่อ่านไม่ต้องเอาเลคเชอร์กูไปลอกอีกแล้วเทอมหน้า

ครับแม่ ผมจะอ่านแล้วครับ

มันยกมุมปากแยกเขี้ยวไม่พอใจ จริงๆ ต่อให้มันไม่มีแฟน มันก็ไม่อ่าน ไอ้ภัทรมันตั้งใจเรียนอยู่วิชาเดียวคือวิชาจิตวิทยา ในตอนแรกเห็นว่าตั้งใจจะยื่นคะแนนเข้าเอกจิตวิทยา แต่มันดันหลุดอันดับ ทำให้มาโผล่หัวอยู่นิเทศฯ นี่แหละครับ

พีทๆ

เสียงเล็กๆ ของคนด้านหลังทำเอาผมหันไปหาเธออีกครั้ง คนตัวเล็กหน้าตาน่ารักเธอมีผมสั้นสีบลอนด์ทองชื่อว่าอิงอุ่นเรียกผมพร้อมกับยื่นถุงกระดาษสีน้ำตาลมาให้ ผมรับมาอย่างไม่เข้าใจก่อนจะเลิกคิ้วถาม

ของเราเหรอ

เราจะฝากของเทคให้พี่เฟรมหน่อยน่ะ พอดีจะรีบกลับบ้านอิงอุ่นพูดพร้อมกับลุกขึ้นสบายกระเป๋าเหมือนเตรียมตัวออกจากห้อง เห็นว่าพี่เฟรมไม่มาเพราะไม่สบาย เลยซื้อโจ๊กแบบสำเร็จรูปมาให้ ยังไงฝากพีทเอาไปให้ทีนะ เห็นว่าสนิทกัน

เดี๋ยวนะพี่เฟรมไม่สบายเหรอ

อือ ไลน์ไปถามเห็นบอกว่าลุกมาเรียนไม่ไหว นี่ว่าจะให้ของเทคเองกับมือแต่เราไปที่หอพี่เขาไม่ได้อะ ฝากเอาไปให้หน่อยนะ

อ่าโอเค

ผมพยักหน้ารับ อิงอุ่นเป็นน้องเทคของพี่เฟรม แต่ดูเหมือนว่าสายเทคของพี่แกจะดูไม่ค่อยสนิทสนมกันสักเท่าไรอาจเป็นเพราะพี่เฟรมเป็นผู้ชายส่วนอิงอุ่นเป็นผู้หญิงด้วยแหละมั้ง เวลาไปไหนมาไหนเลยไม่ค่อยสะดวกจะไปด้วยกัน ผมรับถุงกระดาษมาก่อนจะแอบเปิดดู ข้างในมีถ้วยโจ๊กสำเร็จรูปเป็นของสินค้าเกาหลีอยู่สองถ้วย มีการ์ด และก็ของแฮนด์เมดจุกจิกตามสไตล์ผู้หญิงที่ชอบซื้อมาเป็นของฝาก

พี่เฟรมไม่สบายเหรอวะ

ไอ้ภัทรถามขึ้นในขณะที่เราลงมายังใต้ตึกเป็นที่เรียบร้อย

เพิ่งมารู้ตอนอิงมันบอกเนี่ยแหละ

มึงโทรไปถามอาการพี่เขาดิ ป่วยถึงขนาดมาเรียนไม่ไหวนี่ป่วยหนักแล้ว

งั้นเดี๋ยวกูไปหาเขาที่หอเอง มึงปั่นกลับหอไปเถอะ กูเดินกลับได้

โอเคๆ กลับดีๆ

ผมไม่รอช้าวิ่งหน้าตั้งกลับตรงไปยังหอพี่เฟรมที่ห่างจากหอผมแค่ไม่กี่คืบ แต่ระหว่างทางผมขอซื้อนมร้อนหน้าปากซอยเอาไปเผื่อพี่เฟรมอยากดื่มอะไรอุ่นๆ โชคดีที่พอมาถึงหอพี่เฟรมก็มีคนลงมาพอดีทำให้ผมไม่ต้องยืนรอคนมาเปิดประตูสแกนคีย์การ์ดนานจนเกินไป ผมเดินขึ้นบันไดมาชั้นสองห้องพี่เฟรมอยู่ติดกับบันได ผมเคาะประตูตามมารยาท เมื่อเห็นว่ามีเสียงขานรับเบาๆ จากด้านในผมจึงเปิดประตูเข้ามาโดยทันที

ภาพแรกที่ผมมองเห็นคือผู้ชายตัวสูงคนที่คอยตามรังควานผมบ่อยๆ ได้นอนซมอยู่บนเตียงห่มผ้าห่มหนาขดตัวเป็นดักแด้แรกเกิด พี่เฟรมไม่ได้เปิดแอร์แต่อย่างใด แต่พี่แกดูหนาวจนผมอดเป็นห่วงไม่ได้

พี่ป่วยแล้วทำไมไม่บอกผมอะผมถามขึ้นก่อนจะจัดการวางของในมือไว้กับโต๊ะ และเดินไปนั่งบนเตียงข้างๆ พี่เฟรม ก่อนจะใช้มืออังหน้าผากเพื่อเช็คอาการ

ร้อนฉิบ

ไม่อยากให้เป็นห่วง

เสียงกระเส่าเหมือนคนไม่มีแรงจะพูดทำเอาผมต้องจับหน้าพี่เขามาดูสีหน้าว่าซีดมากแค่ไหน ตัวพี่เฟรมร้อนเอามากๆ แถมยังปากซีดคล้ายคนป่วยหนักจริงๆ ด้วย

พี่กินอะไรหรือยังผมถาม คนนอนซมส่ายหน้านิดๆ

พี่เฟรมไม่ได้ลืมตาขึ้นมาแต่อย่างใด แสดงให้เห็นว่าเขาไม่มีแรงจะมาต่อร้องต่อเถียงผมจริงจัง

ผมเดินมาเปิดตู้เย็น กลับพบว่ามีแค่น้ำเปล่าโง่ๆ สามสี่ขวดกับขนมเค้กที่พี่แกชอบกิน ซื้อมาแล้วแช่ไว้เฉยๆ ดูเหมือนว่าพี่เขาจะไม่ติดอาหารเอาไว้ที่หอเลยแหะ

ผมหันไปคว้าเอาผ้าขนหนูผืนเล็กสีขาวมาชุบน้ำหมาดๆ ก่อนจะกลับไปนั่งข้างพี่เขาตามเดิมแล้วจัดการเปิดผ้าห่มออก คนนอนซมเหงื่อแตกท่วมตัวแต่กลับบ่นว่าหนาวเป็นว่าเล่น นี่ไม่สบายยังไม่ยอมบอกแถมมาคิดให้อีกว่าผมจะเป็นห่วง มันก็ต้องเป็นห่วงปะวะ คนไม่สบายทั้งคน จะบอกไม่บอกก็เป็นห่วงหมดแหละเว้ย!

ทีหลังอะ พี่เป็นอะไรก็ควรบอกผมนะครับผมบ่นมือยังคงใช้ผ้าเช็ดไปตามตัว พี่เฟรมใส่เพียงเสื้อสีขาวกับกางเกงนอนขายาวสีฟ้าลายทางสลับขาว พี่เฟรมไม่ได้เถียงอะไร เขาได้แต่ซุกหน้าเข้ากับแขนอีกข้างของผม อิงน้องเทคพี่ฝากของมาให้ด้วยนะครับ ผมวางไว้ที่โต๊ะแล้ว

“…”

แล้วเดี๋ยวผมไปทำโจ๊กมาให้แล้วกัน

ผมพับผ้าขนหนูเป็นทางยาวให้พอดีหน้าผากก่อนจะโปะเอาไว้ให้คนป่วยรู้สึกดีขึ้นบ้าง ผมจัดการต้มน้ำร้อนจากกาต้มน้ำไฟฟ้าและหันมาจัดกวาดเช็ดถูห้องให้เป็นระเบียบมากกว่านี้ ผมอยากเปิดม่านนะ แต่กลัวลมทะเลตีเข้ามาจะทำให้ป่วยหนักกว่าเดิมนี่สิ

ชีทเรียนของพี่เฟรมกองเต็มตามพื้น มีซองขนมที่ไม่ยอมทิ้งขยะอีกมากมาย ผู้ชายนี่มันผู้ชายจริงๆ เหมือนผมไม่มีผิด แต่ผมก็ทำความสะอาดปะวะ นี่ล่อไม่ทำห่าอะไรเลย รอให้ขยะทับหัวตายก่อนไหมถึงจะนึกขึ้นได้ว่าควรเก็บ

แล้วผมจะมาบ่นในใจเป็นป้าแก่ๆ ทำไมวะ -_-               

ไม่นานนักน้ำที่ต้มไว้ก็เดือดพอดีกับที่ผมเก็บอะไรแล้วเรียบร้อย ผมจัดการนำโจ๊กที่อิงให้มาใส่น้ำแล้วรอให้อุ่นพอที่จะให้คนนอนป่วยลุกขึ้นมากิน

ติ้ง

ผมนั่งรอใช้ช้อนคนโจ๊กในถ้วยไปพลางๆ เป็นจังหวะเดียวกับข้อความไลน์จากไอ้ภัทรส่งมา

ภัทรพล :: พี่กิตเขาจดงานให้พี่เฟรมแล้วไม่ต้องห่วง

ภัทรพล :: พี่เขาอาการเป็นไงบ้างวะ

คำถามดูเป็นห่วงจากเพื่อนผมถามขึ้น ผมหันไปมองคนบนเตียงชั่วครู่ก่อนจะก้มพิมพ์ข้อความส่งกลับไป

พีท ฐิวัฒน์ :: กูดูอาการอยู่ ตัวร้อนสัดๆ

ภัทรพล :: มึงก็นอนเฝ้าเขาไปเลย ไหนๆ พรุ่งนี้ก็ไม่มีเรียนแล้ว

พีท ฐิวัฒน์ :: คงงั้น เดี๋ยวกูอยู่ดูแลพี่เขาเอง ขอบใจมากที่บอก

ผมกดปิดหน้าจอแล้ววางไว้ที่โต๊ะคอม ก่อนจะยกถ้วยโจ๊กมาเป่าแล้วนั่งข้างๆ พี่เขา ผมยกตัวให้พี่เฟรมนั่งเอาหลังพิงหมอนหัวเตียงไว้

อิงมันบอกเหรอคนป่วยปากซีดถามเสียงค่อย ผมพยักหน้าก่อนจะยกช้อนที่ตักโจ๊กไว้ขึ้นเป่า

ครับ

มึงเห็นกูอ่อนแอแบบนี้ กูอายแย่

อายอะไรครับพี่ ใครๆ เขาก็ป่วยกัน นี่ถ้าผมไม่รู้ว่าพี่ป่วยพี่ก็จะไม่กินยากินข้าวนอนซมอยู่อย่างนี้ใช่ไหมล่ะครับ

ผมว่าก่อนจะส่งโจ๊กเข้าปาก คนป่วยกินง่ายโดยไม่ต้องบังคับอะไร

จริงๆ มึงไม่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ก็ได้ กูไม่เป็นไรมากหรอก

ไม่เป็นอะไร แต่ตัวพี่ร้อนขนาดนี้ยังมาบอกไม่เป็นอะไรอีกเหรอครับ

เป็นห่วงเหรอ

ยังไม่วายถามคำถามที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในประโยคอีก ผมไม่ตอบได้แต่ป้อนโจ๊กตามหน้าที่น้องที่ดีของตัวเองต่อไป

แล้วพี่ไปทำอะไรมาถึงป่วยครับผมถาม พี่เฟรมยิ้มแห้งๆ ใส่ผมเฉย

ทำการบ้านติดกันมาสองวันยังไม่ได้นอนเลยอะ ร่างกายคงทนไม่ไหวมั้ง

หืมแล้วที่พี่คอลหาผมเมื่อคืนแปลว่าพี่ก็นั่งทำงานไปฟังผมกรนไปเนี่ยนะ

ไม่กรนหรอก หลับเงียบจะตาย

คนตรงหน้าว่า จริงๆ เราโทรหากันปล่อยให้สายยาวไปถึงเช้าเกือบทุกคืนและเมื่อผมตื่นมาก็จะเป็นคนวางก่อนคนแรก เพราะพี่เฟรมเล่นใช้เบอร์โทรมาไม่ได้ใช่ไลน์หรือแอพโทรฟรีเลยสักครั้ง โคตรลงทุนและเปลืองเงินมากมาย ผมที่จะป้อนพี่เขาอีกครั้ง พี่เฟรมกลับยกมือส่ายเป็นเชิงปฏิเสธว่าไม่กินแล้ว ผมเลยส่งขวดน้ำบนหัวเตียงที่ตั้งเอาไว้ให้พี่เฟรมดื่ม

เดี๋ยวพี่กินยาด้วยนะครับ จะได้หายไวๆผมแกะยาที่เห็นว่ามันมีในกล่องบนหลังตู้เย็น ก่อนจะยัดใส่มือคนป่วยที่ทำหน้าไม่อยากกินมันสักเท่าไร กินซะนะครับ

ป่วยนี่ก็ดีเนอะ อ้อนคนตรงหน้าเท่าไรก็ได้

ที่ผมมาดูแลพี่เนี่ย ผมไม่อยากให้พี่ตายก่อนเรียนจบต่างหากล่ะครับ

แฟนใจร้ายจังครับพี่เฟรมยู่ปาก ดูเหมือนว่าอาการจะดีขึ้นมากกว่าตอนนอนซมๆ เหมือนหนอนด้วงเมื่อกี้เสียอีก เขาจัดการกินยาอย่างรวดเร็วและทำท่าจะนอนต่อ แล้วจะไปไหนปะเนี่ย

ไม่มีใครชวนไปไหนครับ ผมว่าจะอยู่ที่นี่ก่อน

อืม นอนที่นี่ก็ได้นะ

สายตาเจ้าเล่ห์นี่ปิดไม่อยู่จริงๆ แม้จะป่วยแต่พฤติกรรมแสดงออกทางสีหน้านี่เด่นชัดมากเลยนะครับ

เมื่อคนป่วยหลับตาลงนอนอีกครั้ง ผมจัดการเอาผ้าขนหนูออกจากหน้าพี่เขาแล้วนำไปตากให้มันแห้งตรงระเบียงด้านนอก ราวตากผ้าของพี่เฟรมมีชุดเสื้อนิสิตผู้หญิงไซส์ที่ดูออกเลยว่าคนใส่ต้องตัวเล็กมากๆ อยู่สองตัว ไหนจะกระโปรงพลีสอีกหนึ่ง และเสื้อยืด กางเกงขาสั้น ชุดไปรเวทที่ผมคุ้นอยู่สองสามตัวตากเต็มราวเสื้อผ้าพี่เฟรมไปหมด

พี่เขาอยู่กับใครเนี่ย

 












-100%-
ท่าแด่นนนนนนนน
คิดถึงน้องพีทพี่เฟรมไหม ส่วนเราคิดถึงมากๆ จนต้องมาอัพเลยล่ะ
คิดถึงน้องภัทรของพี่กิตด้วย55555555555555

อ่อ
เรามีนิยายเรื่องใหม่มาฝากด้วยนะคะ
และคิดว่าลงจนจบแน่นอน
เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับผีสางนางไม้เว่อๆ
และเรื่องนี้เคยขึ้นเทรนทวิตเพราะเคยลงในจอยลดาค่า
ฝากไว้ด้วยนะคะ
PS.บทความอาจจะแจ้งเตือนบ่อยต้องขอโทษด้วยนะคะ
แอดแฟนกดที่รูปพีทด้านล่างเลยฮะ
 ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ nam yoon su gif
แวะไปแหกพีทได้ที่แฮชแท็ก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 175 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,608 ความคิดเห็น

  1. #7608 Kanokbenjawan (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2564 / 18:31
    กระเทยหรือเปล่าาา
    #7,608
    0
  2. #7604 momomay79 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2564 / 20:34
    เกินไปนะถ้าเอาชุดมาฝากไว้ขนาดนี้ ถึงใจกว้างแค่ไหนก็ไม่ได้ป่ะว่า
    #7,604
    0
  3. #7567 crzoldyck7 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 00:09
    อิพี่เฟรมมมมมม!!!ชุดผญ.มากจากไหนนนนนนนน
    #7,567
    0
  4. #7530 Jibangrin (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 01:48
    ... อิหยังวะะะ?!!
    #7,530
    0
  5. #7495 pcy921 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 11:37
    ของพี่เอมอีกล่ะสิ
    #7,495
    0
  6. #7427 Miki_milky (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 20:50
    อิพี่เฟรมนอกใจน้องพีทหรอ
    #7,427
    0
  7. #7403 baekbow (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 18:04
    วอท???? เสื้อผ้าผู้หญิง เจอชิ้นเดียวก็ว่าแปลกแล้วนะ นี่มาเป็นชุดเลย ชุดใครเนี่ย
    #7,403
    0
  8. #7362 Naneijnt (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 18:40
    อัพเถอะเจ้าคะ ตามหาไรท์รอต่อมิไหวเร็วเด้อข้าาาา
    #7,362
    0
  9. #7357 chkh27_ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 20:48
    ไรท์ ฮือออ เรารออยู่นะ
    #7,357
    0
  10. #7355 PangexoHH (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 21:05

    หยักอ่านต่อง่าาา
    #7,355
    0
  11. #7354 PangexoHH (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 21:05
    ประกาศตามหาไรท์
    #7,354
    0
  12. #7353 PangexoHH (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 22:13
    จบแล้วเหรอ????
    #7,353
    0
  13. #7348 rinriko (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 09:15
    ขอบคุณ
    #7,348
    0
  14. #7345 BangJae_ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 18:05
    แหงะะะ ยั่กอ่านต่อง่ะะ
    #7,345
    0
  15. #7339 MaPraoww (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 00:29
    ตายแน่ๆ
    #7,339
    0
  16. #7338 Saly_45 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 19:46
    ตายแล่วๆๆๆๆๆๆๆ
    #7,338
    0
  17. #7337 KNNish (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 10:07
    อือ....งื้อออ เอาละชิ~
    #7,337
    0
  18. #7328 168999au (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 23:30
    จากปฐมพยาบาลคนป่วย จะกลายเป็นยำคนป่วย ฮ่าๆๆๆๆๆ
    #7,328
    0
  19. #7327 นังคนขี้ชิป (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 19:52
    ใครรรรรรรร
    #7,327
    0
  20. #7326 chuenchuen (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 16:30
    เอาแล้วงานเข้าอีคุณพี่
    #7,326
    0
  21. #7325 Bb blacx (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 09:36

    หื้มมมมมมม

    #7,325
    0
  22. #7324 reinaria (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 03:10
    หิ้มมมมมมม อ้อนพีทขนาดนี้ ยังจะมีคนอื่นอยู่ห้องแีก
    #7,324
    0
  23. #7323 osh__gg (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 23:48
    หืออออ
    #7,323
    0
  24. #7322 Hanakomi (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 20:13
    ของใครรรรร
    #7,322
    0