[YAOI] REAL FACE ll ผมคบกับบอท ❤ [THE END]

ตอนที่ 22 : ll ผมคบกับบอท ll EP.19 :: พี่เฟรมคนขี้งอน [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,523
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 215 ครั้ง
    2 ส.ค. 60

ll REAL FACE ll
#ผมคบกับบอท

EP.19
กฎของการเล่นบอทข้อที่ 20
'คำพูดทุกคำพูดที่พิมพ์ไป ให้ใช้ใจพิมพ์'













พีท…”


“…”


ไอ้พีท


“…”


เฮ้ยไอ้พีท!”


หะ หา…”


ผมสะดุ้งออกจากภวังค์ทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกชื่อดังลั่น ผมเงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก่อนจะวางช้อนไว้ที่จานและหันมาตั้งใจฟังไอ้ภัทรที่เรียกผมเมื่อครู่


มึงเหม่ออะไรทั้งวันเนี่ย มือถือก็ไม่ได้เล่น ทำไมล่องลอยจังวะ"


"เปล่า..."

 "เป็นอะไร


ไอ้ภัทรถามผมด้วยความเป็นห่วง ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเป็นอะไร เมื่อคืนนอนไม่หลับทั้งคืนเพราะมัวแต่รู้สึกผิดในใจตัวเองที่เผลอพูดโกหกออกไป


ขนาดความในใจตัวเอง ผมยังไม่ซื่อสัตย์กับมันเลย


ผมกลัวว่าคนที่รักผมเขาจะต้องเสียใจเพราะความคิดมากของผมนี่แหละ


กูไม่สบายนิดหน่อย” ผมพูดก่อนจะตักกับข้าวที่ไอ้ภัทรเพิ่งไปสั่งมาสองอย่างใส่จาน 


"ไม่สบายที่ว่านี่ร่างกายหรือใจมึง"


มึงเคยรู้สึกสับสนใจตัวเองปะวะ


สับสนไรวะ


อย่างเช่นเมื่อก่อนมึงเคยมองผู้หญิงว่าสวย แต่ตอนนี้คือไม่อะไรแบบเนี่ย


ผมถาม ตาไม่ได้มองมันเพราะไม่กล้าจะบอกไปตรงๆ ว่าในใจตอนนี้ผมกำลังคิดยังไงกับพี่เฟรมในเชิงแบบไหนกันแน่


หมายถึงชอบผู้ชายด้วยกัน?


แค่กๆ” 


ผมสำลักข้าวทันทีที่ไอ้ภัทรดันพูดประโยคตรงๆ ออกมา ดีนะมันพูดเสียงเบา ไม่งั้นอาจารย์ที่นั่งโต๊ะข้างๆ ได้สำลักเป็นเพื่อนผมแน่ๆ 


"ใช่ปะ..."


ประมาณนั้น


ไม่รู้วะ…” ไอ้ภัทรเม้มปากเหมือนครุ่นคิดไม่แพ้กัน


อะไรคือไม่รู้วะไอ้ภัทร มึงก็สับสนเหมือนกันเหรอ


กูไม่ได้สับสนแต่เอาความจริงปะ…”


อืม” ผมพยักหน้ายกน้ำขึ้นดื่ม


กูกับพี่กิตคบกันแล้ว


พรวด!


ผมนี่น้ำพุ่งทยานไกลไปสองเมตรก็ว่าได้ ไอ้ภัทรลูบหน้าตัวเองช้าๆ เนื่องจากหลบน้ำที่พุ่งออกจากปากผมไม่ทัน มันทำหน้าเซ็งโลกเล็กน้อยก่อนจะล้วงผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดหน้าเช็ดตาแบบลวกๆ


ไอ้เชี่ยภัทร…” ผมสบถออกมาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง มึงล้อเล่นปะเนี่ย ไหนบอกไม่ชอบพี่เขาไง


แต่ก่อนอะไม่ ตอนนี้กูว่าพี่เขาดูแลกูดีนะมึง


สัด มึงแม่งไวไฟฉิบหาย


เออน่าพี่เขาขอคบกูก็คบ ไม่เสียหายอะไรนี่” ไอ้ภัทรพูดไปก็หน้าแดงไป ผมไม่เคยเห็นโมเม้นแบบนี้ของมันเลยให้ตาย…”แล้วมึงอะ ถามใจตัวเองได้ยังว่าคิดยังไงกับพี่เขา


พะ พี่ไหน” ผมทำอ้ำอึ้ง แม้จะรู้ดีว่ามันหมายถึงใคร


"อย่ามาทำเป็นเฉไฉ"


"กูไม่แน่ใจนี่หว่า"


มึงนึกว่ากูโง่ปะ กูเห็นพี่เฟรมตามวอแวมึงตั้งแต่วันที่เข้ามาสนิทมึงจนตอนนี้กูเห็นไปไหนมาไหนกับมึงบ่อยกว่าพี่กิตอีก


กูไม่รู้วะ


ป๊าป!


โอ้ย!!!”


ผมร้องออกมาทันทีที่อยู่ๆ หนังสือเล่มบางที่ไอ้ภัทรเอามาตีหัวผมเต็มๆ ผมจิ๊ปากอย่างไม่พอใจ มันขมวดคิ้วมองผมอย่างไม่เข้าใจ


มึงเป็นบ้าเหรอพีท” ไอ้ภัทรจัดการว่าผมทันที ผมคลำหัวตัวเองปรอยๆ พลางมองค้อนมันอย่างไม่สบอารมณ์ ใจมึง มึงจะมาสับสนบ้าอะไร ชอบพี่เขาก็พูดตรงๆ อ้ำอึ้งๆ ทำปัดไปปัดมา ขึ้นคานไปเหอะมึงอะ


มึงโกรธอะไรกูเนี่ย…”


พี่เขาดีกับมึงมากเลยนะพักหลังเนี่ย ดูเอาใจใส่มึง แถมยังเป็นห่วงมึง เขาถามหากูตลอดถึงขั้นโทรมาถามกูทุกวันว่ามึงอยู่ไหน


ขนาดนั้นเลยเหรอวะ…”


เออดิ พี่เขาบอกความในใจกับมึงแล้วใช่ไหม มึงถึงเอาแต่มานั่งสับสนเด๋อด๋าตรงนี้เนี่ย


อืม


ผมพยักหน้าตอบตามความจริง ไอ้ภัทรส่ายหน้าแบบเอือมๆ ก่อนที่ผมจะตักข้าวกินโดยไม่ได้มองจานตัวเอง


"ไปบอกความในใจตัวมึงเองซะ อย่าทำเป็นคนสับสนแบบนี้ มันไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก"


"..."


"คนอึดอัดไม่ใช่พี่เขา แต่เป็นตัวมึงเอง เพราะมึงไม่ได้บอกความในใจไปไงแต่พี่เขาบอกมึงแล้ว ถูกมะ"


"แต่เมื่อคืนกูปฏิเสธพี่เขาเต็มที่เลยนะ..."


"ถ้ากูมีมีดกูแทงมึงไปแล้วพีท ผู้ชายเหี้ยไรเนี่ย ปอดแหกมาก"


"เออ กูปอดแหก กูกลัวว่าถ้าพี่เขาเป็นแฟนกูพี่เขาจะไม่มีความสุขไง"


"ที่เขาชอบมึง แล้วบอกชอบมึงน่ะเพราะว่าพี่เขามีความสุขพอแล้ว" ไอ้ภัทรว่าก่อนจะเอาส้อมชี้หน้าผมคล้ายสั่งสอน "ไม่มีใครเขาขอคนที่ทำให้เขาไม่มีความสุขเป็นแฟนหรอก ไอ้บื้อ"


"กูต้องตามง้อพี่เขาเหรอวะ..."


"ใจพี่เขายังพังไม่มาก ไปช่วยซ่อมตอนนี้ยังทันครับ" ไอ้ภัทรยกยิ้มเสมือนเป็นกูรูด้านความรักอย่างแท้จริง "ความรักน่ะ ให้ใช้ใจตัดสิน อย่าใช้ปาก เข้าใจ?"


ผมกลับมาเคี้ยวข้าวในจานพลางคิดเรื่องเมื่อคืนไปเรื่อยๆ ผมทำให้พี่เขาต้องมาเสียน้ำตาในเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง ถ้าผมบอกความในใจตัวเองไปตรงๆ ผมคงไม่ต้องมานั่งเสียใจเหมือนตอนนี้


ทำไมตอนนั้นคิดไม่ได้วะ


เพราะผมยังกลัวอะไรหลายอย่าง ทั้งกลัวว่าไอ้ภัทรจะรับไม่ได้ แต่แม่งกลับชิงมีแฟนเป็นพี่กิตก่อนหน้าผม -_- กลัวว่าแม่ผมอาจจะแอบเสียใจแต่ในส่วนนี้ผมคิดว่าผมคงคุยกับท่านได้และกลัวว่าพี่เฟรมจะเสียใจที่มีแฟนเป็นผม ผมไม่เคยทำอะไรให้พี่เขามีความสุขสักครั้งเลยนะเอาจริงๆ


แต่พอมีพี่เขาเข้ามาในชีวิต ผมรู้สึกตัวเองปลอดภัยมีคนดูแลเอาใจใส่มากขึ้นกว่าแต่ก่อน แม้ช่วงแรกๆ พี่แกจะเป็นคนขี้บังคับ แต่ในตอนนี้สิ่งเหล่านั้นมันเริ่มหายไป


เพียงเพราะพี่เขาบอกว่าอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง


ไอ้พีท…”


หืม


ผมเงยหน้ามองไอ้ภัทรอีกครั้ง มันเบิกตากว้างมองมาที่ผมเหมือนอึ้งอะไรบางอย่าง ผมเลิกคิ้วมองมันอย่างไม่เข้าใจก่อนจะเคี้ยวข้าวในช้อนอย่างเอร็ดอร่อย เมนูวันนี้นี่มันถูกปากจริงๆ แหะ


มึง…”


อะไรวะ…”


มึงกินไข่!”


ผมที่ถูกไอ้ภัทรทักขึ้น ก็รีบก้มมองข้าวในจานตัวเองทันที ผมเผลอตักไข่เจียวจากจานกับข้าวของไอ้ภัทรมาหน้าตาเฉย อาจเป็นเพราะมัวแต่เหม่อจนลืมดู


แล้วทำไมกูถึงกินได้วะเนี่ย!



ทำไมกูกินได้วะ…” ผมวางช้อนก่อนจะมองเศษไข่ที่เหลืออยู่บนจานเพียงน้อยนิดกูไม่เหม็นเลยว่ะ


กูว่ามึงกินได้ แต่มึงกำลังปิดกั้นตัวเองหรือเปล่า


ยังไงวะ


อย่างเช่น ตอนเด็กมึงเกลียดไข่ไม่กินไข่เพราะมึงเหม็น แต่ประเด็นอยู่ที่ว่ามึงเหม็นแค่ครั้งนั้นครั้งเดียวหรือเปล่า มึงเลยเกลียดมาตลอดไม่แตะไข่เลยอะไรแบบนี้ไง


ไอ้ภัทรพยายามอธิบาย ผมใช้ส้อมจิ้มไข่เจียวขึ้นดมและก็พบว่ามันไม่เหม็นเหมือนแต่ก่อนจริงๆ ด้วย


เออว่ะ…”


ตามหลักจิตวิทยาที่เราเคยเรียนไง มันเป็นเพราะจิตใต้สำนึกของมึงเองที่สั่งให้ยอมรับไม่ได้ทั้งที่จริงมึงรับได้” ผมยกมือเกาหัวเพราะงงกับสิ่งที่มันกำลังอธิบาย เหมือนมึงที่มีความรู้สึกสับสนกับพี่เฟรมในตอนนี้ไง


ผมมองหน้าไอ้ภัทรที่พูดเรื่องนี้ขึ้นอีกครั้ง แม้จะไม่เข้าใจว่ามันเกี่ยวกันยังไง แต่ผมคิดว่าไอ้ภัทรกำลังมีเหตุผลประกอบแน่นอน


เกี่ยวไรวะ


จิตใต้สำนึกมึงกำลังทำให้มึงสับสนและไม่ยอมรับความจริงเรียกเป็นภาษาอังกฤษว่า Denial of Reality เขาเรียกกลไกนี้ว่ากลไกป้องกันตัวเอง เรียนจิตวิทยาบทที่ 11 ใช้ให้เป็นประโยชน์หน่อย" มันว่าก่อนจะจัดการเปิดสมุดเล็คเชอร์มันมาให้ผมอ่านพร้อมอธิบาย "การไม่ยอมรับความจริงของมึงคือการไม่ยอมเผชิญปัญหาที่เกิดขึ้น รู้ว่าควรรับมือยังไงแต่มึงกลับเลี่ยงหนี ถ้ามึงปฏิเสธทั้งที่ใจมึงต้องการเอามากๆ มันจะกลายเป็นการสูญเสียที่อาจทำให้มึงเสียใจไปตลอดชีวิต เข้าใจ?"


"จริงด้วยว่ะ...กูกำลังปิดกั้นความรู้สึกตัวเอง..." 


"นั่นแหละครับ แหม่ดูวิชาการขึ้นมาทันที หล่อเลยกู


มันว่าเสร็จก็เสยผมขึ้นหนึ่งดอก สาวๆ ที่เดินผ่านถึงกับหันมายิ้มให้ หารู้ไหมคนตรงหน้าผมกลายเป็นเมียพี่กิตไปซะแล้ว เฮ้อ!


กูอะ รู้ใจตัวเองนานแล้ว แต่กูแค่กลัวอะไรหลายๆ อย่าง


เลิกกลัวได้แหละพีท ถ้ามึงยังก่อกำแพงปิดกั้นตัวเองแบบนี้ คนทำลายกำแพงอย่างพี่เฟรมเขาก็เหนื่อยเป็นนะเว้ย” ไอ้ภัทรว่าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เลิกสร้างกำแพงแล้วปีนไปหาพี่เขาได้แล้ว


เอางั้นเลยเหรอวะ


ถ้ามึงยังไม่ไปง้อพี่เขานะ กูไม่เป็นที่ปรึกษามึงแล้ว โครตเด๋อ เคยมีความรักกับเขามั่งปะ


ผมส่ายหน้าเบาๆ ปากเม้มเข้าหากันก่อนจะมองผ่านหลังไอ้ภัทรไป ผมเห็นใครบางคนกำลังเดินล้วงกระเป๋ากางเกง เสียบหูฟังฟังเพลงอยู่ ผมรีบดีดตัวลุกขึ้นมองเพื่อเพ่งดีๆ ว่านั่นใช่คนที่ผมต้องการเจอในตอนนี้หรือเปล่า


พี่เฟรมว่ะไอ้ภัทร” ผมว่าสายตามองไปยังพี่เขาที่กำลังเดินไปที่ลานจอดมอเตอร์ไซค์ กูไปขอพี่เขาคุยเลยดีปะวะ


มึงจะรอลูกมึงบวชนาคปะล่ะ ชักช้าทำไมไปดิเฮ้ย!”


ผมหันไปมองหน้าเพื่อนตัวเองที่ดึงหน้าเครียดยิ่งกว่าผมเสียอีก ผมพยักหน้าให้มันก่อนจะก้าวขาออกจากเก้าอี้นั่งวิ่งไปยังลายจอดมอเตอร์ไซค์ข้างคณะ ดีนะที่มันไม่ไกลโรงอาหารมากนักไม่งั้นคงตามพี่เฟรมไม่ทันแน่ๆ


ผมกำมือทั้งสองข้างแน่น พยายามสูดลมหายใจเพื่อรวบรวมความกล้าและสะกิดให้พี่เขาหันมาหาผม


พี่เฟรมถอดหูฟังออกหนึ่งข้างก่อนจะหันมามองผมนิ่ง ไม่ชินกับสายตาแบบนี้สักเท่าไร แต่ผมสังเกตเห็นว่าเขาดูผงะไปนิดๆ ด้วย ทำไงดีวะ ทำพี่เขาเสียใจไปขนาดนั้นจะมาขอคืนดีง่ายๆ นี่นะ


พี่จะไปไหนเหรอครับ


ผมไม่กล้าแม้จะมองหน้าเขาตรงๆ แอบหลบสายตาพี่เฟรมเป็นบางช่วง คนตรงหน้าม้วนหูฟังเก็บเข้ากระเป๋าก่อนจะตอบผมเสียงโทนปกติ


ไปเดินเล่นอะ” ผมสัมผัสได้ถึงความน้อยใจที่แฝงอยู่ในประโยคแหะ… “ทำไมเหรอ มีอะไรหรือเปล่า


คือ…” โอ้ย ทำไมต้องรู้สึกตื่นเต้นและหน่วงหัวใจตัวเองขนาดนี้วะ "ผมมีเรื่องจะคุยนิดหน่อย"


มองหน้าดิ จะก้มทำไม


พี่เฟรมเอามือดันคางผม เป็นจังหวะที่ผมเงยหน้าผสานสายตาพี่เขาพอดี รู้สึกตื่นเต้นกว่าตอนลุ้นว่าเขาจะโกรธผมเรื่องน้องพายอีกอะ


พี่โกรธผมเรื่องเมื่อคืนหรือเปล่าอะ


จะมาถามแค่นี้เหรอ


ปะ เปล่า ผมเห็นว่าพี่นิ่งๆ ไป ผมกลัวพี่เกลียดผมอะ” ผมรีบโบกมือปฏิเสธ พี่เฟรมยิ้มเหมือนตลกในคำพูดผม ถ้าผมทำให้พี่เสียใจ ผมขอโทษนะครับพี่


ชินแล้วล่ะ” พี่เฟรมตอบเพียงแค่นั้น


เขาเดินไปที่มอเตอร์ไซค์ ปล่อยให้ผมงงกับคำพูดเขาเล่นๆ ซะงั้นอ่ะ อะไรคือชินวะ นี่แปลว่าบอกรักคนอื่นจนตัวเองนกมาหลายหนแล้วใช่ปะ


ไรวะ มีงี้ด้วยเหรอ


พี่ชินอะไรอะ พี่ไม่ได้บอกชอบผมคนเดียวหรอกเหรอ” ผมถามเพราะรู้สึกค้างคาใจ


เปล่า


เมื่อกี้พี่บอกว่าชินอะ


กูหมายถึงกูชินที่เห็นมึงเด๋อน่ะ ชินพอแล้ว


พี่เฟรมว่าเสร็จก็คร่อมมอเตอร์ไซค์ตัวเองเตรียมใส่หมวกกันน็อกไม่คุยกับผมต่อ ผมรีบวิ่งไปหยิบหมวกกันน็อกอีกใบที่แขวนไว้หน้ารถมาไว้กับตัวเอง


ผมไปด้วย


ไม่รู้ล่ะ นาทีนี้ด้านได้อายอด ผมต้องง้อจนกว่าพี่เฟรมจะเป็นปกติ เราจะได้คุยเรื่องนี้ให้จบๆ ไปสักที เออ! ผมผิดเองที่ทำให้มันค้างคามาตั้งแต่เมื่อคืน ก็มันเร็วไปนี่หว่า ใครจะไปรับมือทันวะ


จะไปทำไม


พี่งอนผมเรื่องเมื่อคืนจริงๆ ด้วย” ผมพูดก่อนจะใส่หมวกกันน็อกที่คุ้นเคย หมวกนี้เป็นของผมคนเดียวห้ามใครใส่ทั้งนั้นแหละ "ถ้าเป็นแต่ก่อนพี่ก็จะให้ผมซ้อนท้ายตลอด"


"ก็วันนี้ไม่มีอะไรให้ไปไหนนิ จะไปทำไมล่ะ"


“ไม่รู้อ่ะ ผมจะตามง้อพี่จนกว่าพี่จะให้อภัยผม


มึงนี่เด็กยังไงก็เด็กอย่างงั้นเนอะ


พี่ก็โตไม่มากกว่าผมสักหน่อย


เถียงเหรอ


เปล่า


ผมอมลมไม่เถียงคนบนรถต่อ พี่เฟรมทำท่าสตาร์ทมอเตอร์ไซค์ ผมที่ไม่รอให้เจ้าของรถอนุญาต จึงซ้อนท้ายเขาไปโดยทันที พี่เฟรมหันมามองผมอย่างไม่พอใจไปชั่วครู่ 


ไม่รู้แหละ...


ถ้าอยากคบเดี๋ยวผมขอคบเองก็ได้! 

        

พี่จะไปไหนเหรอ


ผมถามขึ้นหลังจากรถเคลื่อนที่มาไกลพอสมควร เพื่อไม่ให้บรรยากาศเงียบจนกลายเป็นอึดอัด พี่เฟรมมองตรงไปยังถนนด้านหน้าก่อนจะเลี้ยวไปยังทางที่ผมไม่ค่อยได้ไปนัก


“ตลาดนัดถนนคนเดิน


เสียงเรียบตอบกลับมาจนผมต้องเม้มปากกลั้นเก็บอาการแอบน้อยใจตัวเองอยู่ลึกๆ พี่เขางอนผมจริงจังเลยอะ 


ง้อยากด้วยแหะ


ไปซื้ออะไรเหรอ” ผมยื่นหน้าไปใกล้ๆ พี่เขา แต่แล้วพี่เฟรมกลับใช้มืออีกข้างดันหน้าผมให้ออกห่างจากเขาในทันที โห งอนจนผมรู้สึกผิดจริงเลยนะพี่


ผมเขยิบตัวเองออกมา ผมครุ่นคิดอยู่สักพักจนในที่สุดก็ต้องหยิบมือถือขึ้นมาก่อนจะส่งข้อความไปทางไลน์ให้ไอ้ภัทรช่วยผมอีกแรง


พีท ฐิวัฒน์ :: พี่เขาดูท่าจะไม่หายงอนกูเลยว่ะ ทำไงดี


ผมกดส่ง คนรับข้อความอ่านทันทีเสมือนว่าเปิดไลน์รอไว้อยู่แล้ว


ภัทรพล :: ทำตัวน่ารักเข้าไว้ กูเชื่อว่าเขาโกรธมึงไม่นานหรอก

ภัทรพล :: อย่าเด๋อใส่เขาก็พอ

/ สติ๊กเกอร์หมาทำหน้างง


ผมกดปิดหน้าจอมือถือเมื่ออ่านคำแนะนำไอ้ภัทรเสร็จ พวกเรามาถึงจุดมุ่งหมายเป็นที่เรียบร้อย พี่เฟรมหาที่จอดให้ใกล้ตลาดนัดถนนคนเดินมากที่สุด ที่นี่เป็นแหล่งรวมของมากมาย ทั้งของกิน ขนม ของตกแต่ง และของแฮนด์เมด DIY จากนิสิตนักศึกษาในมหาวิทยาลัยของเรา ผมลงจากรถทันทีก่อนจะถอดหมวกกันน็อกและวางไว้บนเบาะมอเตอร์ไซค์


เดินแยกกันก็ได้นะ จะได้ไม่ต้องอึดอัดใจ


คนตรงหน้าผมหันมาพูดคล้ายประชด ผมยกยิ้มไม่สนไม่แคร์ วันนี้ตั้งใจจะมาง้อเรื่องอะไรจะหนีไปเดินแยกเดี่ยวอะ


ผมจะเดินตามพี่อย่างงี้ล่ะ


อย่าเลย” พี่เฟรมหันมาอีกครั้งหลังจากก้าวเข้าไปข้างในตลาด เดินตามมันเหนื่อย เชื่อกู


งั้นผมไม่เดินตามก็ได้ ผมเดินข้างพี่ก็แล้วกัน


ไม่พูดเปล่าผมรีบเร่งฝีเท้าไปยืนข้างๆ พี่เฟรมทันที คนด้านข้างมองหน้าผมชั่วครู่ ดูท่าว่าเขาจะแอบฟัดเหวี่ยงในใจลึกๆ แหะ


ผมเดินไปตามทางเท้าที่ตลาดจัดไว้ให้เป็นซุ้มๆ พี่เฟรมเลือกมาดูในบริเวณร้านค้าขายเสื้อผ้าก่อนเป็นอันดับแรก


ถามจริง ที่ตามมาเนี่ยจะมาให้ความหวังกันอีกหรือไง


พี่เฟรมหมุนตัวมาถามผมเสียงค่อย ผมชะงักไปนิดๆ พยายามแสดงสีหน้าให้เป็นปกติไม่รนอะไร


ไม่ได้ให้ความหวังสักหน่อย มาของ้อคืนดีต่างหาก...


ผมแค่ไม่อยากให้พี่คิดมากเรื่องเมื่อคืนอะ…” ผมว่าก่อนจะกัดปากล่างแอบกังวล จริงๆ ตอนที่พี่ถามผมแบบนั้น ผมยังไม่มั่นใจตัวเองเท่าไรอะ


แล้วตอนนี้มั่นใจแล้วหรือไง


อืม ผมคิดว่าถ้าเรา…”


ไปหาอะไรกินล่ะ เบื่อเด็กแถวนี้


พี่เฟรมตัดคำพูดผมหน้าตาเฉย กำลังจะบอกเลยว่าตัวเองก็คิดไม่ต่างอะไรกับพี่เขาเท่าไรหรอก บางทีเรามาเริ่มคุยกันก่อนไม่ดีกว่าเหรอวะ จะรีบไปไหนอะ


ให้มาบอกความในใจท่ามกลางคนเยอะๆ แบบนี้ คนก็เขินเป็นนะเว้ย!


ผมเดินตามพี่เฟรมไปติดๆ แอบเหนื่อยนะ แต่มันคงเป็นเวรกรรมที่ผมทำกับพี่เขาไว้อะ ไหนๆ พี่เฟรมก็วิ่งตามผมมามากพอแล้ว แค่นี้ไม่เห็นเป็นไรหรอก


ผมเลี้ยงข้าวพี่เอง เอาไหม” ผมยื่นหน้าทำหน้าตาน่ารักหวังให้คนตัวสูงใจอ่อน แต่เขาเหลือบตามองผมแค่แว๊บเดียวก่อนจะหันไปสนใจร้านน้ำแข็งใสตรงหน้า ผมจ่ายเองน้า~


ยุ่งน่า” คนด้านข้างขมวดคิ้วคล้ายรำคาญจนผมต้องเบะปากเพราะถูกขัดใจ กูจ่ายเองได้ เอาไป


ว่าเสร็จพี่เฟรมก็ยัดถ้วยน้ำแข็งใสอีกอันในมือส่งให้ผมหน้าตาเฉย ผมอมยิ้มนิดๆ 


โถ่ งอนไม่จริงนี่หว่า


ผมกินไข่ได้แล้วนะพี่…”


หา” พี่เฟรมหันมาเบิกตาตกใจในสิ่งที่ผมพูด ผมตักน้ำแข็งใสราดน้ำแดงใส่ปากตัวเองก่อนจะใช้ปากรูดช้อนพร้อมกับพยักหน้าให้พี่เฟรมมั่นใจ ละ แล้วไง กินได้ก็ดีแล้วนี่ มาบอกไมอะ


พี่เฟรมพยายามตีนิ่งไม่ตกใจในสิ่งที่ผมพูด แต่ผมรู้ว่าเขาคงอยากรู้แหละว่าทำไมผมถึงกินได้อะ


ผมเพิ่งเผลอตักไข่เข้าปากไปเมื่อตอนกลางวัน มันก็ไม่ได้แย่นะพี่


อือ


ผมว่า การที่ผมได้ลองอะไรใหม่ๆ ในชีวิตมันก็ดีนะ” ผมว่าก่อนจะหันไปยิ้มให้พี่เฟรมที่กินน้ำแข็งใสไม่สนใจผม “เหมือนที่พี่เคยบอกผมไง”


จะลองอะไรก็เรื่องของมึงดิ มาบอกกูทำไม


"ผมอยากให้พี่ดีใจไปกับผมอะ" ผมยู่ปากเมื่อได้ยินประโยคเฉยเมยของเขา "ผมได้ลองของที่พี่ชอบทั้งที ไม่ดีใจกับผมหน่อยเหรอ..."


"ไม่อ่ะ ไม่ใช่เรื่อง"


ใจแข็งจัง ผมใจแข็งกับพี่ยังไม่ถึงวันเลยนะ จะแก้แค้นกันเหรอ” ผมตัดพ้อ


จะได้รู้ไง” พี่เฟรมว่าก่อนจะเอาช้อนในมือแทงน้ำแข็งใสผมให้มันยุบลงไป ว่าการที่ก่อกำแพงกั้นความรู้สึกใส่กันอะ คนพังมันเหนื่อยแค่ไหน


ผมปีนมาหาพี่แล้วไง อย่างอนผมน้า


ไม่


พี่เฟรมเสียงแข็ง เขารีบก้าวเท้าเดินนำผมไป ผมยกมือทำท่าต่อยลมไล่หลังอย่างโมโห


ชิ! ได้ทีนี่เอาใหญ่เลยนะพี่


พี่ครับ” ผมว่าก่อนจะเดินขนาบข้างเขา ผมเอาน้ำแข็งใสที่เริ่มละลายจนกลายเป็นน้ำทิ้งลงถังขยะ คนเริ่มเบียดจนตัวผมชิดพี่เฟรมแทบจะสิงกันอยู่แล้ว ทำไงพี่ถึงจะหันมาคุยดีๆ กับผมอะ


ผมพยายามตามง้อพี่เฟรมตั้งแต่ร้านขายเสื้อผ้าจนตอนนี้เรามาถึงร้านของแฮนด์เมดแล้วนะ ดูท่าว่าอิพี่จะใจแข็งจนกลายเป็นหินอยู่แล้วอะ


ยังไม่พร้อม เดี๋ยวพร้อมจะคุยเอง


ใจร้ายชะมัด


ใครกันแน่ที่ใจร้าย


คนด้านข้างหันมาตัดพ้อ ผมพยายามยิ้มจนลักยิ้มจะบุบเข้าไปในกรามอยู่แล้วแต่คนด้านข้างไม่มีท่าทีใจอ่อนเลยอะ จะปรึกษาไอ้ภัทรอีกรอบ แม่งก็คงไม่ว่างมาตอบผมแน่ๆ


ในตอนนี้เวลาเริ่มเย็นพอสมควร ผมเดินตามพี่เฟรมเสมือนเด็กติดแม่อะ ต้องเอาอะไรมาล่อถึงจะพอใจกันนะ


พี่เฟรมหยุดที่ร้านขายแว่นแฟชั่นร้านหนึ่ง ซึ่งราคาอยู่ในหลักร้อยสองร้อย ไอ้ภัทรชอบซื้อมาสะสมไว้เพราะมันสวยและดูแพงดี แต่ผมไม่เคยเห็นมันใส่สักครั้งเลยนะ อาจเป็นเพราะมันใส่คอนแท็กเลนส์ด้วยแหละ แว่นพวกนี้เลยไม่จำเป้นที่จะต้องใส่สักเท่าไร ส่วนพี่เฟรมผมเห็นพี่เขาใส่อยู่บ่อยๆ จนชินแล้วอ่ะ


เวลาพี่เฟรมใส่แว่นนะ เขาจะดูน่ารักขึ้นมาเป็นกองเลยล่ะ


ผมนั่งลงข้างๆ คนตัวสูงที่กำลังเลือกแว่นให้เข้ากับหน้าตัวเองอยู่ ผมหยิบแว่นกรอบทองทรงกลมมาใส่ ก่อนจะมองกระจกที่ร้านแขวนเอาไว้ให้ส่อง พอใส่แล้วผมรู้สึกหน้าเปลี่ยนไปเลยแหะ


พี่ครับ ผมเหมาะกับแว่นนี้ไหม” ผมหันไปถามพี่เฟรม คนถูกถามหันมาก่อนจะหยุดนิ่งไป เขาไม่ตอบอะไรกลับไปเลือกแว่นตัวเองต่อ ไม่คิดจะตอบเลยเหรอ…”


อืม น่ารัก…”


หืม” ผมเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะถอดแว่นวางไว้ที่เดิม พี่ว่าไงนะครับ


“เฉยๆ ยังไงก็อย่างงั้นอะ”


แม้ว่าคนที่พูดจะไม่ได้หันมามองผม แต่มันก็ทำให้ผมแอบยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว



ผมได้ยินน่า ทำเป็นมาเปลี่ยนคำพูดกลบเกลื่อน


จะชมว่าน่ารักก็น่ารักดิ!


พี่เฟรมวางแว่นในมือลงก่อนจะลุกขึ้นยืนเพื่อเดินไปดูของร้านอื่นต่อทันที


"เอ้า พี่ไม่ซื้อแว่นเหรอ" ผมเดินตามพี่เฟรมไปติดๆ ก่อนจะถามอย่างสงสัย "เห็นนั่งเลือกตั้งนาน ผมนึกว่าจะเอาซะอีก"


"มีหมดแล้วน่ะ" พี่เฟรมหันมาตอบเสียงเรียบ ผมพยักหน้าเข้าใจ


นี่แสดงว่าต้องมีแว่นเยอะมากแหงๆ... 


พี่เฟรมไม่ได้หันมาชวนผมคุยเหมือนแต่ก่อน แอบน้อยใจเบาๆ ที่พี่เขากำลังแก้แค้นผมนะ ทำไงได้วะ ทำพี่แกร้องไห้ขนาดนั้น แต่ผมกลับมาทำตัวเหมือนปกติไม่ยินดียินร้าย ทำเหมือนว่าเรื่องเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อยากทุบตัวเองที่เผลอไปคิดสั้นทำเรื่องง่ายๆ ให้กลายเป็นเรื่องยากจริงๆ นะ


"ถ้าพี่เดินเล่นเสร็จแล้ว ผมขอคุยกับพี่เป็นการส่วนตัวได้ไหมอะ"


ผมตัดสินใจเอ่ยไปในขณะที่คนตัวสูงหยุดอยู่หน้าร้านเค้ก และกำลังกวาดสายตาดูเค้กที่วางเรียงรายอยู่หน้าทางเข้าออกของถนนคนเดิน


"จะคุยอะไรอีก" พี่เฟรมละสายตาจากเค้กขึ้นมาถามผม "จะปฏิเสธหรือจะตัดกำลังความรู้สึกกันอีกอะ"


"ผมจะบอกความในใจของผมบ้างต่างหาก"


"จะบอกว่าอะไร ผมเป็นผู้ชายเราชอบกันไม่ได้หรอก แบบนี้อะเหรอ"


พี่เฟรมทำลอยหน้าลอยตา นี่ถ้าเป็นคนอื่นผมคงด่าไปแล้วนะ มาทำดัดเสียงใส่ น่ารักตาย


"ผมแค่อยากจะคุยเรื่องเมื่อคืนที่ผมปฏิเสธพี่ไปต่างหาก ไม่ได้จะมาซ้ำเติมสักหน่อย"


ผมพูดขึ้นด้วยความรู้สึกผิด คนตรงหน้าผมถอนหายใจออกมาเหมือนปลงในคำพูดของผม พี่เฟรมหันไปชี้นิ้วเลือกเค้ก พนักงานนำใส่กล่องและยื่นมาให้พี่เขาก่อนจะจ่ายเงิน


พี่เฟรมรับของจากมือพนักงานก่อนจะหันมามองผมนิ่ง เขาดุนผนังแก้มเหมือนไม่พอใจ แต่แล้วมือข้างซ้ายของพี่เฟรมกลับคว้ามือขวาผมไปจับและดึงให้ผมเดินตามผมออกจากที่นี่ไปอย่างไม่ทันตั้งตัว


"พี่จะพาผมไปไหนอะ"


"ไปคุยกันให้รู้เรื่องไง อยากจะคุยให้เคลียร์ไม่ใช่เหรอ" พี่เฟรมหยุดเดินเขาหันมามองผมด้วยแววตาที่ดูจะโกรธแต่กลับมีความเป็นห่วงซ่อนอยู่ "กูเบื่อตัวเองนะ ที่พยายามทำเฉยเมยกับมึงไม่ได้สักครั้ง"


"..."


"มึงแม่ง..."


พี่เฟรมบ่นขึ้นก่อนจะก้าวเท้าไปยังที่ๆ เราจอดรถเอาไว้ ผมก้มมองมือหนาที่กุมมือผมไว้แน่น มันไม่ใช่การจับมือที่คล้ายกับว่าเป็นการบังคับฉุดกระชากให้ผมเดินตามเขา แต่มันเป็นการจับมือที่อ่อนโยนจนผมต้องกระชับมือตัวเองให้พอดีกับมือพี่เฟรมอย่างเลี่ยงไม่ได้


ผมดีใจนะพี่...

ที่อย่างน้อยพี่ก็ไม่ได้โกรธผมอย่างที่แสดงออกมา...










รูปภาพที่เกี่ยวข้อง


















-100%-
มาแล้วววววววววว
มีความเซอร์ไพรส์ของคู่กิตภัทร เขาไปคบกันตอนไหน
55555555555555555555555555555555555555
ขอโทษที่เมื่อวานไม่ได้มาอัพ เพราะป่วยจริงจังค่ะ
มีแรงมาอัพให้อีกนิด ขอบคุณคนที่รอมากๆ นะคะ ><
ถ้าลงช้าไปยังไงขออภัยด้วยนะค้าาาา
PS.บทความอาจจะแจ้งเตือนบ่อยต้องขอโทษด้วยนะคะ
แอดแฟนกดที่รูปพีทด้านล่างเลยฮะ
 ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ yoonsu gif
แวะไปแหกพีทได้ที่แฮชแท็ก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 215 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,608 ความคิดเห็น

  1. #7561 crzoldyck7 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 15:35
    คู่กิตภัทรแวะมาให้กุช็อคตลอด
    #7,561
    0
  2. #7525 Jibangrin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 14:10
    คู่รองแซงแหกโค้งมาก อหหห ยอม!!
    #7,525
    0
  3. #7488 pcy921 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 00:02
    โชคดีที่เพื่อนเตือนสติ
    #7,488
    0
  4. #7450 daisylune (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 19:55
    อมกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเนี่ยต้องมีเพื่อรแบบภัทรสักคนไว้เตือน ละอิพี่งื้อออรักน้องเจ้าให้แล้ววว
    #7,450
    0
  5. #7412 Miki_milky (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 18:03
    สมน้ำหน้าที่โดนพี่เฟรมโกรธแล้วละพีท ทำเค้าเจ็บ
    #7,412
    0
  6. #7352 Beom_0601 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 12:14
    โชคดีที่มีเพื่อนฉลาดแบบภัทร
    #7,352
    0
  7. #7227 hh_9094 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 09:35
    พูดดีๆนะพีท #ทีมพี่เฟรม
    #7,227
    0
  8. #7208 FF_CB (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 11:36
    ทำไมเราอ่านแล้วร้องไห้
    #7,208
    0
  9. #7143 PDimon (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 17:47
    ผิดที่เราเจอกันช้าไป ????
    อ่านไม่ได้ทำไมไม่บอก
    ใยเธอมาหลอกให้ฉันติดใจ
    ????????????????????????????????
    #7,143
    0
  10. #7124 MMAIIII (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 09:55
    ม่ายยยน่ะ อ่านนไม่ได้
    #7,124
    0
  11. #7103 Perada-My (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 21:59
    ผิดที่มาอ่านช้าTT
    #7,103
    0
  12. #7102 marktuan1a (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 19:22
    อ่านไม่ได้อ่า อยากอ่านมากเลยค่ะ ฮรือออ ????
    #7,102
    0
  13. #7099 sofar_fa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 18:25
    ย่าห์!!! ไม่น่าเลยยยย เราไม่น่าดองเลย ฮือออออออ
    #7,099
    0
  14. #7081 ลุงคิมของหมวยฮุน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 08:50
    เราดองไว้นานเกินไปใช่มั้ยย .. TT
    #7,081
    0
  15. #7066 ULTRATIC (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 08:25
    แง้ อ่านไม่ได้ค่ะะ
    #7,066
    0
  16. #7008 AomAm... (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 12:57
    นั่นดิ น้องภัทรกะอิพี่กิตไปเป็นแฟนกันตั้งแต่เมื่อไร อ่าา
    #7,008
    0
  17. #6602 ohohohLOTTO (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 23:30
    ใช่ อย่างนั้น ว้อค่ะว้อ อิพี่หายงอนเดี๋ยวนี้><
    #6,602
    0
  18. #6373 ทอมไงทอมเอง (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 20:16
    เลาจะรอไรท์รวมเล่มเลาพร้อมเปย์~
    #6,373
    0
  19. #6274 nchler (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 05:39
    รีบๆเลิกหน่วงที หวานกันเร็วๆนะ5555
    #6,274
    0
  20. #5667 Khing1713 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 19:15
    น้านนน พี่เฟรมตนขี้งอน แต่ก็ใจอ่อนให้น้องพีทตลอดน่ารักจัง>< เคลียกันดีๆนะ
    #5,667
    0
  21. #5527 Unie jng (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 12:36
    กิตภัทรไม่รีรอชักช้าให้เรือจมค่ะ แล่นแรงไปแล้วค่ะ น้องพีทรีบค่ะใส่ไม้พายค่ะพี่เฟรมใจอ่อนกับพีทจะตาย 5555555
    #5,527
    0
  22. #5493 ONPCY. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 09:08
    พี่กิตกับภัทรคว้าคะแนนนำไปแล้ว 1-0 ในขณะที่น้องพีทยังวิ่งตามง้อพี่เฟรมคนคูล 2016 ที่เก๊กขรึมไม่จริงอยู่ 5555555555 ชอบรูปมือจังเลย นั่งมองให้ตัวเองเขินนานมาก
    #5,493
    0
  23. #5460 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 10:30
    เขินรูปมือมากกก
    #5,460
    0
  24. #5435 chanbaek_1909 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 00:56
    แงะ พีทแกต้องห้ามเด๋อเข้าใจ๊
    #5,435
    0
  25. #5425 Yesmyboy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 23:06
    พี่เฟรมใจแข็งได้ไม่นานหรอก พีทง้อขนาดนี้แล้ว
    #5,425
    0