[YAOI] REAL FACE ll ผมคบกับบอท ❤ [THE END]

ตอนที่ 21 : ll ผมคบกับบอท ll EP.18 :: น้องพีทสับสนใจตัวเอง [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,038
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 220 ครั้ง
    14 เม.ย. 60


ll REAL FACE ll
#ผมคบกับบอท

EP.18
กฎของการเล่นบอทข้อที่ 19
'ทำใจให้ชินกับความเปลี่ยนแปลงของใจคน'











เอ้า พีทมาด้วยเหรอ พอดีเลยมากินหมูกระทะกันก่อนมา


เสียงชวนของพี่เอมทำให้ผมต้องหันไปยกมือไหว้พี่เขาอย่างเป็นมารยาท ผมมองหน้าไอ้แซมเพียงชั่วขณะ ก่อนจะละสายตามามองผู้หญิงตัวเล็กที่กำลังดูดตะเกียบด้วยแววตาใสซื่่อ เธอมองมาที่ผมด้วยอาการตกใจไปนิดๆ


ไม่อ่ะ ไอ้พีทมันจะไปทำงาน


พี่เฟรมที่คงเห็นว่ามีไอ้แซมร่วมโต๊ะอยู่ เขาจึงกอดคอผมเหมือนจะพากลับหลังจากเอาชีทจากพี่เอมมาแล้ว แต่พี่เอมกลับทำหน้าเหมือนงอน


กินแปปเดียวเอง เนี่ย ฉลองหนังสั้นเสร็จพอดีเลย เดี๋ยวกิตมันก็ตามมา นั่งลงก่อนๆ


พี่เอมดึงแขนพี่เฟรมให้นั่งลงเพราะคงไม่รู้สถานการณ์อึดอัดตรงนี้ แขนพี่เฟรมออกจากคอผมอัตโนมัติ ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อหันไปมองดาน่าอีกครั้ง เธอเม้มปากคล้ายจะพูดอะไรบางอย่างแต่ไม่กล้า


งั้นผมขอตัวกลับหอก่อนนะครับ” ผมพูดขึ้น


นั่งเลยน้องพีทห้ามดื้อกลับก่อนนะ พี่เลี้ยงเอง ไม่ต้องเกรงใจ


พี่เอมยังคงรั้นดึงผมเอาไว้ ผมหันไปมองพี่เฟรมที่ดูท่าว่าจะปฏิเสธความดื้อของเพื่อนสนิทตัวเองไม่ได้ 


ผลสุดท้ายผมก็ทำตัวผมเอง


ผมนั่งข้างพี่เฟรมอย่างเลี่ยงไม่ได้ พี่เอมหันไปบอกพนักงานร้านว่ามีเรามาเพิ่มอีกสองคน


ผมไม่กินนะครับ” ผมหันไปบอกพี่เฟรมที่นั่งด้วยสีหน้าไม่ชอบพอใจกับคนฝั่งตรงข้ามนัก เดี๋ยวผมนั่งรอพี่ก็ได้


มึงกินเถอะ จะได้มีแรงไปทำงานตัวเองต่อ ส่วนเรื่องอื่นอย่าไปสนใจมัน


เรื่องอื่นที่ว่าคงหมายถึงไอ้แซมที่นั่งย่างหมูส่งให้ดาน่าโดยทำเป็นเหมือนว่าผมกับมันไม่เคยรู้จักกันจริงๆ มันทำตามคำขอร้องผมได้เป็นอย่างดี ผมพยักหน้าให้พี่เฟรมแม้จะดูอึดอัดแต่ทุกคนบนโต๊ะยกเว้นเราสี่คนต่างพากันคึกคื้น พี่บางคนเอากีต้าร์มาดีดร้องเพลงเฮฮากันก็มี


ทำไมไม่รู้สึกสนุกไปด้วยเลยวะ


พีท


เสียงแหลมๆ เรียกผมขึ้น เธอนั่งฝั่งตรงข้ามก่อนจะยกยิ้มให้ด้วยความน่ารักที่ผมเคยตกหลุมรักมันมาก่อน


ก็แค่เคย


หืม


จำดาได้ปะ” เธอแทนชื่อตัวเองสั้นๆ ตามสไตล์คนเคยสนิท ที่เราเคยคุยกันในเฟสไง


อ๋อจำได้ดิ


ผมพยักหน้ารับ พยายามยิ้มแสดงถึงความไม่รู้สึกอะไร แต่มันดูแล้วกลายเป็นฝืนๆ ตัวเองชอบกล


พี่เฟรมที่กำลังจะคีบหมูบนกระทะก็ต้องชะงักมือค้างเมื่อเห็นว่ามีผู้หญิงหน้าตาไม่คุ้นเข้ามาทักทายผมก่อน เขาตวัดหางตามองดาน่าเหมือนต้องการรู้ด้วยว่าเธอคือใคร


ไม่เจอกันนานสบายดีปะ” ดาน่ายิ้มอยู่อย่างงั้น คนข้างๆ เธอเริ่มไม่พอใจที่เธอให้ความสนใจผมมากกว่า


จะใครล่ะก็ไอ้ห่าแซมไง


ดีนะ แล้วทำไมดาน่าถึงลงมาเรียนที่นี่อะ อยู่ตั้งเชียงใหม่ไม่ใช่เหรอ” ผมถามขึ้น


เธอดูปกติทุกอย่าง ราวกับว่าเรื่องที่ผ่านมา เธอไม่ได้ใส่ใจหรือเก็บไปคิดอะไรเลย


"เฮ้ย จำบ้านเราได้ด้วย น่าร้ากกก" ดาน่ายิ้มกว้าง


"ใครจะไปลืมล่ะ" ผมยิ้มนิดๆ สายตาแซมเริ่มไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด "แล้วสรุปทำไมถึงมาเรียนนี่ ที่นู้นก็มีมหาวิทยาลัยดังๆ อยู่นะ"


เบื่อบ้านแล้วอ่ะ อยากมาอยู่แถวๆ ทะเลบ้างไง


อ๋อ


ผมพยักหน้าไปงั้น เพราะไม่รู้จะชวนเธอคุยเรื่องอะไร พี่เฟรมคีบหมูมาจ่อปากผม จนผมต้องหันไปมองเขา


นี่เป็นวิธีเรียกร้องความสนใจใช่ไหม -_-


กิน” สุดเสียงคำสั่ง ผมก็ต้องอ้าปากรับอย่างว่าง่าย พี่เฟรมมองดาน่าแค่แว๊บเดียวแล้วก็ไม่สนใจเธออีกเลย ใครอะ


พี่เฟรมถามผมเสียงเบา พี่แกก้มหน้าเขี่ยหมูชิ้นเล็กในถ้วยไปมาเหมือนไม่มีไรทำ


น้องที่เคยรู้จักอะครับ


น่ารักดีเนอะ


พี่ชอบเหรอ” ผมหันไปเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย


หน็อย...ตัวเองก็เห็นผู้หญิงไม่ได้เลยนะ!


เปล่า” พี่เฟรมไม่ได้มองผมแต่เขากลับไปพลิกหมูบนเตาแทน กูมีคนที่ชอบอยู่แล้ว กูรักเดียวใจเดียวน่ะ


ไม่รู้เพราะประโยคดังกล่าวผมอาจจะคิดเข้าข้างตัวเองมากไปหรือเปล่า แต่ทำไมรู้สึกตัววูบๆ วาบๆ แปลกๆ อาจเป็นเพราะสายตาที่พี่เฟรมมองมาในตอนพูดประโยคเมื่อกี้ด้วยแหละ


พีท ดาขอถามอะไรหน่อยสิ…”


ดาน่าเอาปลายตะเกียบเคาะถ้วยของผม ทำให้ต้องหันไปสนใจเธออีกครั้ง ผมเลิกคิ้วขึ้น


ว่า?


พีทยังเล่นบอทอยู่ไหม…”


ผมผงะกับคำถามของเธอไปนิดๆ ไอ้แซมเอาหลังพิงเก้าอี้เอียงคอมองผมแถมส่งสายตากวนส้นตีนตามแบบฉบับมันอีก ผมยกยิ้มขึ้นเพราะไม่รู้ว่าควรตอบคำถามนี้ไหม


พี่เฟรมใช้ลิ้นดุนผนังข้างปากเหมือนเริ่มหงุดหงิด


เลิกเล่นไปนานแล้วล่ะ


ผมเลือกที่จะโกหกเธอไป


"จริงอะ บอททวิตก็ไม่เล่นเหรอ"


"อืม...ถามไมอะ เรายังเล่นอยู่อีกเหรอ"


ดาน่ายังเล่นอยู่นะ แต่เปลี่ยนจากในเฟสเป็นทวิตแทนแล้วอะ นี่แอบลุ้นตลอดเลยว่าบางทีดาน่าอาจจะเจอพีทอีกครั้งในนั้นก็ได้ แต่พอมารู้ว่าพีทไม่ได้เล่นก็แอบเสียดายอะ


เสียดายทำไม ไม่เจอพีทน่ะดีแล้ว…”


แต่ตอนพีทเป็นบอทเฟส เราว่าเราคุยกับพีทสนุกมากนะ ให้คำปรึกษาดีทุกอย่าง…” ดาน่าย้อนรำลึกเฉย ผมอยากจะเปลี่ยนเรื่องคุยกลับไม่ทันซะแล้วสิ แต่ที่พีทโดนแบบนั้น เราแอบตกใจนะ


เลิกคุยกันดีกว่าครับ กินเนอะ


ไอ้แซมเข้ามาร่วมแทรกปัดประเด็นดังกล่าวออกไป ไม่รู้เพราะกลัวพ่วงความซวยหรือเพราะผมกำลังคุยกับคนที่มันชอบนอกหน้าออกตากันแน่


แต่ที่แน่ๆ พี่เฟรมมองผมไม่ละสายตาเลย


มีความสุขจังเนอะ คุยเจ๊าะแจ๊ะๆ แจ๊ะๆ


แจ๊ะๆ ไรพี่น่าเกลียด” ผมหันไปขมวดคิ้วใส่พี่เฟรม


เลิกยิ้มแบบนั้นให้คนอื่นได้ละ


ยิ้มแบบไหนพี่


แบบที่ควรให้กูคนเดียวน่ะ เลิกยิ้มแบบนั้นสักที


พี่เฟรมเอาตะเกียบจิ้มเข้าที่แก้มของผมแต่มันโดนร่องลักยิ้มพอดิบพอดี ผมหัวเราะให้กับความหงุดหงิดของพี่เฟรมที่ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย ผมคีบผักเข้าปากก่อนจะส่งลูกชิ้นปลาให้พี่เฟรมไปตามมารยาท


ผมสำรวจบนเตาว่ามีอะไรบ้าง เมื่อเห็นว่ามีปูอัดของโปรด ผมจัดการส่งตะเกียบพร้อมคีบแต่แล้วไอ้แซมที่ไวกว่ากลับคีบไปแดกก่อนผมหน้าตาเฉย


ไอ้สัด...


ผมอิ่มแล้วอ่ะพี่” ผมวางตะเกียบอย่างไม่พอใจ สายตาไอ้แซมกำลังเยาะเย้ยผม


ทำตัวเป็นเด็กแย่งของเล่นไปได้ เสียอารมณ์ฉิบหาย


พีทกินด้วยกันก่อนดิ นานๆ เจอกันที” ดาน่าชักชวนผมอีกครั้ง


อิ่มแล้วอ่ะ กินไปเถอะ


เรานี่สงสัยจะผูกดวงไว้กับหมูกระทะเนอะ จำได้ปะที่เราเจอกันครั้งแรก ดาลงมาจากเชียงใหม่มาเจอพีทกับแซมที่กรุงเทพ เราก็ไปกินหมูกระทะ นี่มารวมตัวเจอกันอีกครั้งก็หมูกระทะอีก บังเอิญอะ


ดาน่าหัวเราะกับความบังเอิญที่เธอกำลังเชื่อมโยงในวันนั้น 


ผมเคยรู้จักกับเธอในบอทและลองนัดมาเจอกันครั้งแรกหลังจากคุยกันมาได้เกือบๆ สามเดือน เธอดูจริงจังกับนัดครั้งนั้นสุดๆ ผมว่าผมเป็นผู้ชายยังไม่กล้าที่จะไปไหนมาไหนไกลๆ คนเดียวแบบเธอเลย เธอบอกว่ามีบ้านญาติอยู่ที่นี่ เลยกล้าลงมาหาพวกเรา


และนั่นคงเป็นวันที่ไอ้แซมเปลี่ยนไปและอยากได้ทุกอย่างไปจากผม


เรื่องมันผ่านไปแล้ว อย่าไปคิดเลยดาน่า” ไอ้แซมหันไปดุเธอเสียงเข้ม ดาน่ายู่ปากเหมือนถูกขัดใจ “เราน่ะกินเถอะ ไม่ต้องไปห่วงมันหรอก


ใช่ ไม่ต้องมาห่วงไอ้พีทหรอก พี่เป็นห่วงคนเดียวก็พอ


พี่เฟรมเสริมทับต่อประโยคไอ้แซมทันที ทั้งสองมองหน้ากันเหมือนไม่พอใจกัน มีเพียงดาน่าที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่นั่งอมตะเกียบทำหน้าบ๊องแบ๊ว


พี่เป็นเพื่อนพีทเหรอคะ” ดาน่าเริ่มหันไปถามพี่เฟรมบ้าง ดูสนิทกันมากเลย


“สนิทมากกว่าเพื่อนอีกครับ” พี่เฟรมเอ่ย


เป็นพี่น้องน่ะ” และผมนี่แหละที่เป็นคนขัดคำพูดพี่เฟรมโดยทันที คนด้านข้างหันมามองผมนิ่ง เขาเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่แล้วก็ต้องเคี้ยวลูกชิ้นปลาที่ผมส่งให้ด้วยความโมโห กินกันต่อเถอะ เดี๋ยวจะไม่อร่อย


งั้น ดาน่าเอาของกินลงกระทะให้นะคะ     


ดาน่าที่คงเห็นสถานการณ์เริ่มไม่ดี เธอรีบคีบหมูสไลด์วางให้เต็มกระทะ ก่อนจะลงวุ้นเส้นให้จนทั่ว และเธอกำลังจะเอาไข่มาตอกลงกระทะที่เรากินกันอยู่


ผมอ้าปากกำลังจะห้ามเธอเป็นการด่วน...


พรึ่บ!


มือหนาของใครบางคนจับเข้าที่ข้อมือของดาน่าที่ถือไข่ใบหนึ่งเอาไว้ แปลกที่มันเป็นมือของผู้ชายทั้งสองคน พี่เฟรมเอื้อมไปจับมือดาน่าไว้แน่นบวกกับไอ้แซมที่จับมือดาน่าไว้เช่นเดียวกัน


ไอ้พีทไม่กินไข่ / ไอ้พีทไม่กินไข่!”

ทั้งไอ้แซมและพี่เฟรมดันพูดพร้อมกันอีก




อ่ะเอ่อ


ดาน่ามองหน้าไอ้แซมสลับกับพี่เฟรมไปมา ผลสุดท้ายคนที่ชักมือออกก่อนก็คือพี่เฟรม ผมมองหน้าไอ้แซมอย่างไม่เข้าใจไปชั่วครู่


เราไม่กินไข่น่ะ” ผมหันไปบอกดาน่าที่ยังคงถือไข่ค้างบนอากาศเพราะกำลังงงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ขอโทษด้วยนะ


ดาต่างหากที่ต้องขอโทษพีทอะ ดาไม่รู้ว่าพีทไม่กินไข่ T^T”


ดาน่าเบะปากคล้ายจะร้องไห้ ผมสบตาไอ้แซมที่มองผมมาแค่แปปเดียว


แปลกตรงที่มันยังจำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของผมได้


มึงเป็นคนยังไงกันแน่แซม


กินไม่ลง


พี่เฟรมวางตะเกียบกอดอกพิงเก้าอี้อย่างหงุดหงิด ผมหันไปเลิกคิ้วมองเขาแบบสงสัย 


นี่ก็อีกคนเรียกร้องความสนใจฉิบหายเลยครับ


ไม่กินต่อแล้วเหรอพี่


อืม” พี่เฟรมพยักหน้าแบบขอไปที เอมกูกลับก่อนนะ


จะรีบไปไหนนนน


พี่เอมดึงชายเสื้อพี่เฟรมอีกครั้งหลังจากที่เขาลุกเตรียมพร้อมจะเดินออกจากจุดนี้


ไอ้พีทมันยังมีงาน เดี๋ยวการบ้านน้องไม่เสร็จ


ฮั่นแน่ๆ ไปทำการบ้านสองต่อสองซะด้วย” พี่เอมชี้นิ้วมาทางเราสองคนเป็นเชิงล้อ นั่งก่อนมึง กินให้คุ้มค่าราคาร้อยเก้าสิบเก้าบาทหน่อย


เดี๋ยวกูจ่ายเองก็ได้


นั่งเดี๋ยวนี้


พี่เอมทำหน้าดุ พี่เฟรมหันมามองผมเหมือนถามเป็นนัยๆ ว่าจะทำไงต่อ ผมพยักหน้าให้พี่เขาอยู่ต่อไปเถอะ ผมไม่ได้โดนกดดันจากคำพูดไอ้แซมมากมาย อีกอย่างมันก็ไม่ได้กวนตีนถึงขนาดที่ผมจะรำคาญอะไร


เรากลับมานั่งสงบท่ามกลางหมูย่างไหม้บนเตาเพราะทุกคนต่างพากันอิ่มเกือบยกโต๊ะ


พีทยังเก็บริสแบนด์ที่ดาให้ไว้ปะ


ดาน่าถามผมขึ้นอีกครั้งหลังจากสถานการณ์อึดอัดเริ่มจางลง พี่เฟรมยื่นหน้ามาเท้าคางบนโต๊ะทำทีสนใจอีกครั้ง สายตานิ่งๆ ของพี่เฟรมเล่นทำเอาผมใจกระตุกวูบ


ยังใส่อยู่นะ…” ผมว่าก่อนจะชูข้อมือข้างซ้ายขึ้นมาให้ดาน่าเห็น มันคือริสแบนด์สีชมพูที่สลักชื่อบอทของผมและดาน่าเอาไว้ ทนมากอะ ยังไม่ลอกเลย


หู้ยยย น่ารักกก


แล้วของที่เราเคยให้อะ ผมถามขึ้นเสียงค่อย


เคสมือถือเหรอ ดาน่าทำมันหักตอนจะชาร์ตแบตอะ ขอโทษ


ดาน่าทำหน้ารู้สึกผิด แต่ผมกลับเฉยๆ ในสิ่งที่เธอบอก ผมไม่รู้สึกเจ็บหรือเสียดายอะไรเลยด้วยซ้ำ


นั่นเป็นของขวัญชิ้นแรกที่ผมให้เธอ และเธอก็ให้ผม เราสลับกันดูมุ้งมิ้งเนอะ


ให้เคสมือถือกันด้วยเหรอ


คราวนี้พี่เฟรมเข้าร่วมบทสนทนาด้วยหน้าตาเฉย ผมเลิ่กลั่กไปนิดๆ เหมือนกำลังจะเกิดสงครามขนาดย่อมในอีกไม่กี่นาที


ใช่ค่ะ เราสลับให้ของกันตอนนัดแจกครั้งแรก วันนั้นเป็นวันที่ดาเพิ่งได้รู้จักแซมด้วยค่ะ


เธอหันไปเอี่ยวคนข้างตัวเข้ามาในประโยค ไอ้แซมไม่ใส่ใจในคำพูดของใครทั้งนั้น มันก้มหน้าก้มตากดมือถือ แต่ผมรู้ว่าหูของมันจับใจความได้ทุกคำพูดยิ่งกว่าคนตั้งใจฟังโต้งๆ เสียอีก


ดีจังเนอะ” พี่เฟรมยกยิ้มขึ้นเหมือนฝืนๆ น่าอิจฉาจริงๆ


พีทน่ารักมากค่ะพี่ ใส่ใจทุกอย่างเลย


แต่ก่อนเป็นอะไรกันอะ


พี่เฟรมเปิดประเด็นตรงๆ คนถูกถามผงะในคำถามนิดๆ ไม่ต่างอะไรกับผมสักเท่าไร ไอ้แซมละสายตาจากหน้าจอขึ้นมองหน้าพี่เฟรมนิ่ง


ผมเริ่มไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้ซะแล้วสิ


ดาน่าไม่ตอบอะไร เธออึกอักหันมามองผมเป็นเชิงให้ผมตอบแทนที 


จริงๆ เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนอกจากเพื่อนในบอทเท่านั้นแหละครับ


ดาน่าเป็นคนเคยคุยน่ะครับ ผมหันไปบอกพี่เฟรม


อ๋อ…”


พี่เฟรมดูอึ้งกับคำตอบของผมในหนึ่งระดับไม่ต่างอะไรกับดาน่า คนด้านข้างผมเลิกถามคำถามคาใจและหันไปยกแก้วน้ำขึ้นดื่มไม่พูดไม่จาอะไรอีก


ดาน่ากลับเหอะ เดี๋ยวไปส่ง” ไอ้แซมลุกขึ้นพรวดพราด ทำเอาผมต้องเบี่ยงสายตาจากพี่เฟรมมามองมัน พี่เอมครับผมมีธุระด่วนขอกลับก่อนนะ


อ้าวอิ่มแล้วเหรอ” พี่เอมเงยหน้าถาม


ครับ ขอบคุณที่เลี้ยงพวกเรานะครับ


ไอ้แซมไม่รอให้พี่เอมพูดอะไรต่อ มันจับมือดาน่าพาออกจากร้านทันที ไม่เอ่ยลาหรือพูดอะไรกับพวกเราสักคำ ดาน่าที่เถียงอะไรไม่ได้ก็ต้องตามมันไปอย่างว่าง่าย เธอหันมาบ๊ายบายผมก่อนจาก


เข้าใจว่ามันคงห่วงดาน่ามากมากจนคิดทำเรื่องผิดๆ ไปอย่างเรื่องในอดีต


"สายตาที่มองน้องเขามึงนี่..."


"ทำไมเหรอครับ"


"ยังชอบเธออยู่เหรอ" พี่เฟรมถามขึ้น ผมไม่ได้ตอบอะไรก่อนจะเบนสายตามองดาน่าที่หายไปนอกร้านแล้ว กูกลับแล้วนะ ขี้เกียจรอไอ้กิตล่ะ


พี่เฟรมหันไปพูดกับพี่เอมแบบขอไปทีก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะออกไปนอกร้าน โดยไม่รอผมเลย


เขางอนอะไรกูอีกวะ!


พี่เอมขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้นะครับพี่ ผมขอตัวกลับหอก่อนนะครับ


ผมยกมือไหว้อย่างเร็ว พี่เอมกำลังอ้าปากจะพูดอะไรสักอย่างก็ไม่ทันซะแล้ว ผมรีบวิ่งออกมาหน้าร้านและตามพี่เฟรมไปติดๆ คนตัวสูงวิ่งข้ามไปยังถนนฝั่งตรงข้ามก่อนจะเดินเข้าซอยทางเข้าหอของผม


พี่รอผมด้วยดิ” ผมว่าก่อนจะวิ่งไปชิดหลังพี่เฟรมและดึงชายเสื้อให้พี่เขาหันมาคุยกันดีๆ พี่งอนผมเหรอ


เปล่า


พี่เฟรมตอบแค่นั้นเขาหันหลังเดินไปต่อ อีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงหอผมแล้ว ไม่อยากให้บรรยากาศมันกำกวมวะ อึดอัด


พี่โกรธที่ผมเคยคุยกับดาน่าเหรอ


พี่เฟรมหยุดเดินเขาไม่หันมามองผมจนผมต้องวิ่งไปดักหน้าพี่เขาเพื่อขอคุย


ทำไมทำนิสัยเหมือนเด็กไม่มีผิดเลยว่ะ ดูไม่มีเหตุผลอะ


กูไม่ชอบ” พี่เฟรมพูดด้วยสีหน้าหงุดหงิด กูไม่ชอบให้มึงนึกถึงอดีต


"กับดาน่าเนี่ยนะพี่"


"แววตาที่มึงมองเขา กูไม่ชอบเลยว่ะเอาตรงๆ"


พี่กำลังงี่เง่าอะ


อืม กูหวงมึง กูเป็นห่วงมึง กูงี่เง่า


ผมถอนหายใจออกมาเพราะเหนื่อยที่จะเถียงกับคนตรงหน้าเต็มทน ผมเข้าใจว่ามีส่วนผิดที่รู้ทั้งรู้ว่าพี่เฟรมคิดยังไงกับผมแต่ผมกลับโง่ทำเบี่ยงเบนคิดว่าเขาไม่คิดอะไรกับผมเอง แต่ถ้าพี่เขาจะมางอนผมเพียงเพราะผมพูดเรื่องอดีตกับดาน่ามันก็ไม่ใช่เรื่องปะวะ


พี่รู้ตัวปะ ตอนนี้พี่เหมือนเด็กที่เอาแต่ใจไม่มีผิด พี่ไม่ฟังเหตุผล พี่ไม่แยกแยะ…”


กูหงุดหงิดตัวเองที่เวลาเห็นมึงคุยกับผู้หญิงคนนั้นแล้วกูรู้สึกกูเหมือนจะเสียมึงไปเลยพีท” พี่เฟรมพยายามคุมโทนเสียงไม่ให้สั่น ผมมองหน้าเขาที่เริ่มเดือดเรื่อยๆ คนในอดีตของมึง กูไม่รู้ว่าเขาสร้างความทรงจำอะไรไว้กับมึงบ้าง…”


“…”


แต่กูกลัว กูกลัวเขาจะมาสร้างความทรงจำใหม่ๆ กับมึงอีก


ผมไม่ได้เถียงอะไรคนตรงหน้าไป ผมเม้มปากพยักหน้าค่อยๆ ผมพอจะเข้าใจอะไรหลายๆ อย่างแล้วล่ะ


พี่ไม่มีเหตุผลจริงๆ ด้วย…”


พรึ่บ!


ตัวของผมถูกคนตรงหน้าดึงไปกอดหน้าตาเฉย ปลายจมูกของคนตัวสูงกดลงบนไหล่ผมเหมือนกำลังอึดอัดใจในตัวเอง ผมปล่อยให้เขากระทำไปอย่างนั้น เพราะในตอนนี้ต่อให้ผลักไสเขาออกไปยังไงก็คงไม่สำเร็จ


"อย่ากลับไปนะ...อย่ากลับไปหาเธออีกได้ไหม"


"ผมไม่ได้คิดอะไรกับดาน่ามานานแล้วพี่"


ขอโทษ


“…”


กูรู้ว่ากูเอาแต่ใจตัวเองมาตั้งแต่แรก แต่กูกำลังพยายามเปลี่ยนทุกอย่าง"


"..."


"แต่กูห้ามให้ไม่หวงมึงไม่ได้จริงๆ พีท..." คนในอ้อมกอดกระชับตัวผมแน่นจนกลายเป็นอึดอัดแทน "มึงทนรอกูหน่อยนะ


พี่ปล่อยผมเถอะ


อย่าทำให้กูต้องเป็นห่วงมึงแบบนี้เลยขอร้อง


“...”


กูไม่สามารถทำให้มึงเปลี่ยนใจอะไรได้ แต่กูกำลังพยายาม…” พี่เฟรมกดน้ำหนักจมูกลงบนไหล่ผมอีกครั้ง น้ำที่ซึมจนเปียกชื้นบนไหล่ผมทำให้ผมต้องเบิกตากว้างเพราะตกใจ… 


"พี่ร้องไห้เหรอ..."


ช่วยเห็นความพยายามของกูทีพีท


ผมดันตัวพี่เฟรมออกห่าง พยายามจะไม่มองหน้าพี่เขา เพราะในความรู้สึกผมตอนนี้มันกำลังตีกันวุ่นวายไปหมด


พี่กลับไปเลยก็ได้ครับ ผมทำงานคนเดียวได้


ผมพูดจบเพียงแค่นั้นก็รีบหันหลังเตรียมเข้าหอ แต่เสียงของคนข้างหลังกับทำผมหยุดเดิน


ไหนมึงเคยบอกว่า จะจับมือเดินด้วยกันในชีวิตจริงไง


“…”


คำพูดที่พี่เฟรมเอ่ยเป็นประโยคที่ผมเคยพิมพ์ไปในบอทน้องพาย


มันก็แค่บทบาทที่ผมควรเล่นแค่นั้นแหละครับพี่


ที่บอกว่าจะใส่ใจกันมากกว่าในโทรศัพท์ จะคอยดูแลกันเสมอ…” พี่เฟรมยังคงไม่หยุดพูด ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และจะไม่หันไปมองหน้าเขาแน่ๆ ไหนอะ ทำไมขี้โกหกจังวะ


คนที่สัญญากับพี่ เขาคือน้องพายไม่ใช่ผมครับมันคนละคนกัน…”


แต่คนเล่นมันคือมึงไงพีท หัวใจคนเล่นกับหัวใจคนในบอทมันไม่ใช่ดวงเดียวกันเหรอวะ"


"ผม..."


 "ที่มึงพิมพ์มามันไม่มีความหมายอะไรเลยเหรอวะ ทั้งที่มึงก็รู้ทั้งรู้ว่านั่นคือกูน่ะ


ผมทำตามหน้าที่ที่บอทควรทำเท่านั้นแหละครับ…” ผมหลับตากลั้นอารมณ์ลึกๆ ผมขอตัวนะพี่…”


กูชอบมึงนะพีท


“…”


กูไม่รู้ว่ามึงจะคิดยังไง แต่นี่คือความรู้สึกกู…”


“…”


ผมไม่ตอบอะไร ผลสุดท้ายผมจึงเลือกหันไปยิ้มให้พี่เฟรมนิดๆ แม้มันจะฝืนแต่ผมก็จะทำ


ที่ผ่านมากูคิดว่ากูคิดไปเองคนเดียวตลอด…”


“…”


มึงไม่รู้สึกกับกูสักนิดเลยเหรอวะ


พี่เฟรมถามผมด้วยแววตาจริงจัง เสียงสั่นคลอนทำเอาผมอยากเข้าไปดึงเขาเข้ามาปลอบ 


แต่ผมทำไม่ได้ ไม่รู้มันเกิดบ้าเกิดบออะไรที่ทำผมเลือกจะเดินถอยออกมา


ผมรู้สึกครับพี่” ผมตอบไปตามตรง


“…”


แต่ในตอนนี้ผมคิดว่าพี่คงแค่กำลังสับสนตัวเองอยู่ลึกๆ พี่อาจจะไม่ได้ชอบผมในเชิงแบบนั้น…”


“…”


เพราะผมกำลังสับสนใจตัวเองเหมือนกัน


หมายความว่าไงวะ


ผมคงรักพี่ไม่ได้ เพราะผมก็เป็นผู้ชายเหมือนกับพี่นั่นแหละครับ


“…”


ขอโทษครับพี่


ผมพูดจบเพียงแค่นั้นก็หันหลังเดินเข้าหอในทันที ก่อนจะแสกนคีย์การ์ดเข้ามาในลิฟท์ ผมไม่หันไปมองว่าพี่เขาจะพูดหรือรู้สึกอะไร 


แต่ในตอนนี้ผมเจ็บ เจ็บบริเวณหน้าอกจนอยากจะเอามาเหยียบซ้ำให้มันด้านชา ผมหลับตากล้ำกลืนฝืนทนความทรมานเหล่านี้ให้หายไปจากใจผมสักที 


แต่มันยาก..ผมทำตัวเองก็ควรได้รับกรรมน่ะถูกแล้ว


ผมออกจากลิฟท์เมื่อมันมาถึงชั้นหกด้วยความรู้สึกเคว้งไปหมด เหมือนไม่มีเรี่ยวแรงจะเดินด้วยซ้ำ ผมเปิดประตูเข้าห้องเป็นจังหวะที่สายตาผมดันหันไปเห็นยาย้อมผมที่ผสมไว้เสร็จสรรพ ผมหยิบมามองมันชั่วครู่ พี่เฟรมพยายามจะเปลี่ยนแปลงเพื่อผมจริงๆ เหรอ


 ผมจัดการทิ้งมันลงขยะโดยไม่สนใจว่าเจ้าของจะกลับมาเอามันไปหรือไม่


แต่ตอนนี้ผมรู้สึกแรงไม่มีเลย ผมลงไปนั่งหายใจลึกๆ เพราะรู้สึกเหนื่อยข้างใน หลังพิงประตูพยายามหลับตากลั้นความร้อนผ่าวบริเวณรอบดวงตาของตัวเองไม่ให้มันมีน้ำใสๆ เอ่อล้นออกมา แต่กลับไม่ทันเสียแล้ว ผมห้ามมันไว้ไม่ได้จริงๆ


คนที่ดูเหมือนเด็กมันคือผมเองไม่ใช่พี่เขาหรอก ผมกำลังโกหกความรู้สึกตัวเอง แทนที่จะพูดออกไปตรงๆ ผมกลับเลี่ยงจนเกิดปัญหาจากตัวผมเอง


ผมเองที่งี่เง่า...


อยากโกรธตัวเองที่ตอบไม่ตรงกับความรู้สึกจริงๆ ของตัวเอง


มึงไม่รู้สึกกับกูสักนิดเลยเหรอวะ


ผมรู้สึก

รู้สึกไม่ต่างอะไรกับพี่เลยสักนิด




















มึงไม่รู้สึกกับกูสักนิดเลยเหรอวะ


















-100%-
อึดอัดสัดเว้ยยยยยยยยยยยย
บอกเลยว่าเขียนฉากนี้คือเกร็งมาก 
เป็นคนเขียนดราม่าไม่เป็นแต่อยากลองดีไหมละ55555
ต่อแต่นี้พี่เฟรมยังพยายามอยู่หรือไม่และอิพีทจะใจแข็งแบบนี้ไปถึงเมื่อไร
ติดตาม!!!!

เดี๋ยว!!!
ขอฝากเรื่องนี้ด้วยค่ะ คลิ๊กๆ ที่รูปเลยแก!!

เดี๋ยวววว ขออนุญาตขายของ55555555555555
ผมคบกับบอท ตีพิมพ์กับ สนพ.SENSE BOOK นะคะ
วางขายที่ร้านหนังสือทั่วไป เอ้าฮุยเร่ฮุย




แอดแฟนกดที่รูปพีทด้านล่างเลยฮะ
 ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ yoonsu gif
แวะไปแหกพีทได้ที่แฮชแท็ก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 220 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,608 ความคิดเห็น

  1. #7596 1234 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 กันยายน 2563 / 12:08

    ??? งง ไม่เข้าใจ พีทเมนส์มาเหรอคือตอนแรกๆเหมือนรู้ความรู้สึกตัวเองชัดมาตลอด พอมาหลังมาทำงงทำสับสน ทั้งท่พี่มันชัดเจนแล้ว คืออิหยังคืองงจนไม่อิน ต้นสายปลายเหตุของความสับสนคืออะไรวะ

    #7,596
    0
  2. #7560 crzoldyck7 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 15:07
    สงสารอิพี่..อิพี่สารภาพรักน้องทั้งน้ำตา..งืออออออ
    #7,560
    0
  3. #7524 Jibangrin (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 13:59
    ทำมายยยยยยยยยยยย
    #7,524
    0
  4. #7487 pcy921 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 23:33
    พีทจะฝืนตัวเองทำไมอ่ะคะSMเหรอชอบแบบเจ่บผวดๆงี้
    #7,487
    0
  5. #7463 Aon Meyjforever (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 11:01

    เครียดกับพีท สงสารพี่เฟรมมากอ่ะ

    #7,463
    0
  6. #7449 daisylune (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 19:27
    พีทกลัวไรวะ แม่งยิ่งทำให้อีกคนเจ็บปวดพอๆกับตัวเองปะวะTT
    #7,449
    0
  7. #7409 Miki_milky (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 16:52
    พีทแม่งงี่เง่ามาก
    #7,409
    0
  8. #7391 แมวน้ำตุ๋น (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 16:49
    อะไรของพีทวะ ผีบ้ามาก
    #7,391
    0
  9. #7351 Beom_0601 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 12:07
    พีท เธอแย่อ่ะ ใจดำเกิน

    ตอนแรกเรามีความรู้สึกว่าพีทรักเฟรม แต่พอเอาเข้าจริง กลายเป็นเหมือนไม่ชอบเหรอ อลดูเป็นคนย้อนแย้งอ่ะ สมควรอยู่ในโลกโซเชียลแบบนั้นอ่ะดีแล้ว
    #7,351
    0
  10. #7344 BangJae_ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 10:47

    ฮื่ออออจะร้องง
    #7,344
    0
  11. #7336 noonafy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 21:01
    อะไรของพีทอ่ะ งงนิดหน่อยแต่ไม่เข้าใจทากๆ5555 คือนี่นึกว่าพีทชอบพี่เฟรมตั้งแต่แรกๆ อ่ะ พอมาช่วงหลังๆ เหมือนอยู่ๆก็ไม่ได้ชอบ คือชอบแต่ไม่รู้ตัวหรือไง เอ้างง 5555
    แต่ตอนนี้คือรักไม่ได้?
    #7,336
    0
  12. #7262 Shipnielong (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 11:35
    ร้องไห้แล้วนะ//พีทบอกไปเลยเถอะ สงสารทั้งสองคนเลยอ่ะ
    #7,262
    0
  13. #7226 hh_9094 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 09:25
    พีทรู้สึกอะไรก็พูดไปเถอะ
    #7,226
    0
  14. #7179 Think_out (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 19:59
    บอกไปเถอะพีท ไม่เป็นไรหรอกนะ
    #7,179
    0
  15. #7106 SIRINAPA-YT (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 19:19
    ตอนแรกคิดว่าเรื่องที่ขึ้นเป็นแบคฮยอนเล่น พอกดตามไปดู อ่าววีนี่หว่า คือนางหน้าเหมือนกันจริง
    #7,106
    0
  16. #7098 sofar_fa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 18:25
    ฮือออออออ เราเศร้า
    เป็นเพราะเพศเดียวกันงั้นหรอถึงทำให้พีทสับสน ทั้งๆที่พี่เฟรมไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย ไม่เคยเก็บมันมาคิด
    #7,098
    0
  17. #7060 โอปป้าโมนิ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 15:37
    อ่านไม่ได้อ่ะ
    #7,060
    0
  18. #7058 asunatho (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 08:48
    งือออทำไมอ่านไม่ได้อ่าา ไรท์จ๋า
    #7,058
    0
  19. #7033 Fukii03 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 13:59
    อัลลไลลของงงแกพีทททท ชอบก็บอกไปดิโว้ยยย บังอาจทำพี่เฟรมเสียใจ ฮืออ T^T
    #7,033
    0
  20. #7007 AomAm... (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 12:34
    หน่วงมากกกกกก พอเถอะนะ ฮืออออ
    #7,007
    0
  21. #6930 ranchi3693 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:13
    อย่าเขียนอีกเลยไรท์งื้อออ. อย่าฝืนตัวเองเลย655555555 หน่วงสุดๆ งื้อออออออ. สู้ๆคะไรท์
    #6,930
    0
  22. #6883 LazyBK (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 10:21
    ดาน่า ... นั่นมันน้องหลาม i.o.i นี่หว่า ????????????????
    #6,883
    0
  23. #6861 Maki-San (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 17:39
    งือออ หน่วงหัวใจจจ
    #6,861
    0
  24. #6601 ohohohLOTTO (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 23:03
    แค่นี้ก็บอกให้รู้แล้วว่าแหรักพี่เค้าโว้ยย ไปง้อ !!!
    #6,601
    0
  25. #6524 SW_Nadear (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 17:08
    หน่วง ฮืออออ ไม่เข้าใจพีทอ่ะ T^T
    #6,524
    0