[YAOI] REAL FACE ll ผมคบกับบอท ❤ [THE END]

ตอนที่ 18 : ll ผมคบกับบอท ll EP.16 :: น้องพีทและเพื่อนรักของเขา [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 256 ครั้ง
    6 ธ.ค. 59


ll REAL FACE ll
#ผมคบกับบอท

EP.16
กฎของการเล่นบอทข้อที่ 17
'อย่าวอแวมากเกินไป จากที่อยากคุยด้วยจะกลายเป็นน่ารำคาญ'












[PEET SAY]


“ไอ้พีท ปากมึงไปโดนอะไรมาวะ


โอ้ย…”


ผมร้องออกมาหลังจากไอ้ภัทรดันพิเรนทร์เอานิ้วมาจิ้มที่มุมปากผมอย่างสงสัย ผมหันไปต่อยไหล่มันเบาๆ ด้วยความโมโหที่มันทำร้ายร่างกายผมทางอ้อม


เอ้า ต่อยกูเฉย กูแค่ถามว่าปากมึงไปโดนอะไรมาถึงแตกมุมแบบนั้น


ไอ้ภัทรลูบต้นแขนตัวเองปรอยๆ ก่อนที่พวกเราจะเดินขึ้นบันไดหอสมุดไปที่ชั้นสามเพื่อหาหนังสือมาทำรายงานกลุ่ม 


ผมเอานิ้วแตะมุมปากขวาตัวเองเบาๆ ไม่รู้แหะว่าไปโดนอะไรมา สงสัยนอนดิ้นโดนตีนพี่เฟรมฟาดปากมามั้ง -_-


ช่างเหอะ ตอนนี้สนใจหาหนังสือวิเคราะห์หนังก่อนไหม กลุ่มอื่นแม่งชิงมาเช่าตัดหน้าหมดล่ะมั้ง


“ความผิดมึงอะ ไหนบอกว่าจะมาหาก่อน ไม่เห็นจะมาไอ้ภัทรบ่นพลางใช้บัตรนิสิตติ๊กเพื่อเข้าประตู จะส่งพรุ่งนี้อยู่แล้วไอ้ห่า


แล้วทำไมมึงไม่เตือนกูอ่ะ เดี๋ยวกูทุบ…”


ชู่!!!”


เสียงสุดท้ายทำให้ผมต้องหยุดบ่นไอ้ภัทรแล้วหันไปยกมือไหว้เป็นการขอโทษที่ตัวเองเผลอเสียงดังในห้องสมุด บรรณารักษ์ถอดแว่นลงต่ำเพื่อเพ่งเล็งพวกเราให้อยู่ในความสงบ ผมกับไอ้ภัทรรีบเดินเข้ามาอย่างสุภาพเรียบร้อย เราสองคนเลือกจะเดินเข้าซอกมุมในๆ และตามหาหนังสือที่ต้องการให้เร็วที่สุด


เออ เมื่อคืนอ่ะ กูไปค้างห้องพี่กิตมาไอ้ภัทรหันมาพูดกับผมด้วยสีหน้านิ่งๆ พอตื่นมาตอนเช้า พี่เขาก็ไม่คุยกับกูเลยว่ะ


ดีแล้วไงมึง มึงไม่ชอบพี่เขา พี่เขาก็ไม่ตอแยมึงก็ควรดีใจปะวะ


ไม่ไง กูแค่สงสัยว่ากูไปทำอะไรพี่เขาไว้ตอนกูเมาเปล่าวะ


มึงเมาเหมือนหมาเลยแหละ อ้วกแตกด้วย สงสัยอ้วกใส่หน้าพี่แกเปล่า ไปขอโทษเลย


"จริงเหรอวะ...เหี้ย โคตรน่าอาย"



"ถอดเสื้อโชว์นมสีชมพูด้วยครับ"


ผมพูดล้อมันก่อนจะหันมาตั้งใจเลื่อนสายตาดูหนังสือ ไอ้ภัทรทำท่าปิดนมตัวเองด้วยสีหน้าที่มันน่าจะอายพอตัว พอพูดถึงเมื่อคืนผมก็แทบจำอะไรไม่ได้หลังจากซัดแก้วสุดท้ายของพี่เอมไป ทุกอย่างเหมือนจะลืมๆ เลือนๆ 


แต่ที่ชัดที่สุดในคืนนั้นคง


ผมยกมือแตะปากตัวเองอัตโนมัติเมื่อนึกอะไรขึ้นได้ ไอ้สัด มันไม่ใช่เพราะละมงละเมออะไรหรอก


แล้วเมื่อคืนมึงกลับไปตอนไหนอะไอ้ภัทรละสายตาจากหนังสือในมือตัวเองขึ้นมาถาม


“ประมาณสามสี่ทุ่มอะ กูไปแปปเดียวเอง


มากับพี่เฟรมเหรอวะ


อืม


ผมพยักหน้าเพื่อตัดจบบทสนทนาสักที พอพูดถึงพี่เขา หน้าพี่แกลอยมาแต่ไกลเลย


 นึกแล้วก็ไม่อยากแปรงฟันเลยว่ะ แม่ง


กูถ่ายหนังใกล้เสร็จแหละ เห็นพี่กิตบอกว่าจะไปเลี้ยงหมูกระทะพร้อมกับกลุ่มพี่เฟรม รายนั้นถ่ายหนังไปถึงไหนแล้ววะ


ดูท่าว่าแม่งยังไม่หยุดสนใจในประเด็นพี่เฟรมแหะ -_-


ถ่ายกันไปเยอะแล้วมั้ง กูไม่รู้เว้ย ไม่ได้ไปช่วยพี่เขาอะ


อ้าว ไหนบอกว่าให้มึงไปช่วยกองถ่ายแล้ว…”


ประโยคสงสัยของไอ้ภัทรหายไป มันหยุดพูดก่อนจะมองมาที่ข้างหลังผมด้วยแววตาดูเลิ่กลั่ก ผมเลิกคิ้วมองมันอย่างสงสัย คงเป็นบรรณารักษ์เจ้าเดิมแน่ๆ


ผมขอทะ…”


ผมหันไปก่อนจะรีบยกมือขึ้นไหว้เพื่อทำการขอโทษ แต่ก็ต้องหยุดชะงักการกระทำทั้งหมดและเปลี่ยนจากสีหน้ารู้สึกผิดเป็นสีหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์อะไรทั้งนั้นออกมา


ไอ้แซม


ขอคุยด้วยแปปนึงดิคนตรงหน้าก้มมองผม เนื่องจากส่วนสูงของมันกับผมมีความต่างกัน


คุยตรงนี้ก็ได้ มีไรผมถามกลับ


มันมองผ่านไปข้างหลังผมเป็นเชิงสื่อให้รู้ว่ามันต้องการคุยกับผมแค่สองต่อสอง ส่วนไอ้ภัทรที่ยืนดูสถานการณ์อยู่ ก็รีบสะกิดไหล่ผมเป็นการเรียก


กูไปหาหนังสือมุมนู้นก็ได้นะ


ไม่ต้องผมพูดแทรก ก่อนจะหันไปมองหน้าไอ้แซมด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์เสียเท่าไร พูดมาดิ มีไร


กูอยากคุยกับมึงแค่สองต่อสอง ส่วนคนอื่นให้ไปที่อื่นก่อนได้ปะไอ้แซมเอ่ย


คนอื่นนี่มันหมายถึงกูปะวะไอ้พีท


ไอ้ภัทรถามผมเสียงเบา ผมเลยพยักหน้าเพื่อตัดจบปัญหาสงสัยของมัน


มึงรอกูที่ชั้นหกนะ ไปดูหนังรอกูก่อนก็ได้ เดี๋ยวกูตามไปผมว่า ไอ้ภัทรตบบ่าผมเบาๆ อย่างเข้าใจ ก่อนที่มันจะหันเดินแทรกผ่านผมกับไอ้แซมออกไปจากจุดนี้ ไปนั่งคุยตรงโต๊ะมุมนู้นไหม


ผมเสนอ ไอ้แซมหันไปมองโต๊ะที่ผมชี้ก่อนที่มันจะพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ถ้าเป็นแต่ก่อนเราสองคนคงคุยกันได้โดยไม่มีความอึดอัดมาปิดบังอะไร แต่ในตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้น แม้แต่คำขอโทษที่ออกมาจากปากมัน ผมยังไม่ได้รับเลยสักครั้ง


จากเพื่อนสนิทแม่งกลายเป็นคนเคยรู้จักไปโดยปริยาย


มีอะไรกับกูก็รีบพูดมา กูจะไปทำงาน


 ผมรีบเปิดประเด็นเพื่อไม่ให้มันยืดเยื้อไปมากกว่านี้ ไอ้แซมนั่งลงฝั่งตรงข้ามผม สีหน้ากวนประสาทที่มันเคยทำใส่ผมหายไป เหลือแต่การตีหน้าเศร้า 


ทำไมเหรอจะเล่าความเท็จใส่กันหรือไง


ที่มึงต่อยกูไปวันนั้น..."


"จะมาทวงค่าเสียหายอะไร" ผมพูดแทรก มันขมวดคิ้วมองผม "แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำไหมวะ"


 "มึงฟังกูก่อนดิ กูไม่ได้จะมาเอาอะไร กูแค่จะมาบอกว่ากูไม่โกรธมึงนะ กูผิดเองแหละที่เข้าไปกวนประสาทมึงอะ


ไอ้แซมก้มหน้าก้มตาพูด พอเห็นแบบนี้ผมก็เริ่มมีความหงุดหงิดในใจตัวเองว่ะ จะมาคุยเรื่องนี้อีกทำไมวะ


“มาพูดเรื่องนี้ทำไมอะ มึงจะให้กูต่อยมึงอีกรอบหรือไง


เปล่า กูแค่อยากขอโทษไอ้แซมเงยหน้าขึ้นมา แววตาที่ไม่ได้แสดงถึงความตอแหลเล่นเอาผมพูดแทรกไม่ถูก ขอโทษทุกอย่าง มึงจะเกลียดกูเหมือนเดิมก็ได้นะ แต่กูแค่อยากขอโทษมึงจริงๆ


อืมกูจะเกลียดมึงไปแบบนี้แหละผมยกยิ้มขึ้น จะมาพร่ำแค่นี้ใช่ไหมครับ ผมจะได้ขอตัว


พรึ่บ


กูจะคืนเงินสามหมื่นให้มึงก็ได้นะ ถ้ามันทำให้มึงหายเคืองกูอะ


ผมที่จะทำท่าลุกขึ้น ไอ้แซมจับมือผมเป็นการห้ามพร้อมเอ่ยประโยคที่ทำเอาผมต้องชะงักไป


มันสายไปแล้วปะวะ พอเหอะ กูถือว่ากูทำบุญให้มึงแล้วกัน


กูอยากกลับมาเป็นเพื่อนมึงอีกนะไอ้พีท


พอได้ยินคำพูดตลกจากปากไอ้แซม ผมก็หัวเราะออกมาไม่เต็มใจนัก ก่อนจะยกมือเสยผมหน้าม้าตัวเองแบบลวกๆ เม้มปากกลั้นอารมณ์เดือดภายในเพราะไม่รู้จะด่าอะไรมันออกไปดี ยังหน้าด้านมาขอความเห็นใจกันอีกเหรอวะ ทำกันขนาดนี้แล้ว


ผมถอนหายใจออกมาพลางกลับมานั่งเผชิญหน้ามันอีกครั้ง ไอ้แซมทำสีหน้าเหมือนรอความหวังจากผม สายตามุ่งมั่นรอคอยคำตอบทำเอาผมต้องมองไปทางอื่นเพื่อไม่ให้ตัวเองอ่อนใจกับมัน


มึงจะแกล้งอะไรกูอีกผมเอ่ย


กูไม่ได้แกล้งแต่แค่กูมาคิดดูดีๆ แล้วว่า ที่ผ่านมากูเข้าหามึงแบบผิดๆ มาตลอด กูแค่…”


กูรำคาญมึงว่ะ เอาตรงๆ” 


พยายามนั่งฟังโดยไม่คิดอะไร ทว่าผมกลับคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลย


กูขอโทษไอ้แซมจับมือผมไปบีบเบาๆ ผมชักมือออกก่อนจะลุกขึ้นอีกครั้ง เพราะรู้ว่าตัวเองนั่งทนฟังมันเพ้ออีกต่อไปคงไม่ได้อะไรขึ้นมา


กูขอตัวนะ กูจะคิดแค่ว่าการกระทำของมึงที่ผ่านมา กูได้ชดใช้กรรมในอดีตไปแล้วกัน


ดาน่าเรียนปีหนึ่งที่นี่คำพูดไอ้แซมทำผมหยุดชะงักไปอีกรอบ คราวนี้หัวใจของผมกลับหยุดเต้นไปเสี้ยววินาทีก่อนที่มันจะทำเอาตัวผมวูบไปทั้งร่างกายเมื่อได้ยินชื่อเมื่อครู่


มึงว่าไงนะ…” ผมหันไปถามเพื่อความแน่ใจในหูตัวเองอีกครั้ง


ดาน่าเรียนต่อที่นี่


“แล้ว...”


เธอเล่นหนังสั้นเรื่องเดียวกับกูด้วย


ดาน่างั้นเหรอ




มาบอกกูทำไมอะผมตีสีหน้าให้เป็นปกติ แม้ภายในจะไม่ใช่แบบนั้นก็ตาม "กูกับดาน่าไม่ได้สนิทกันสักหน่อย"


มึงรู้ใช่ไหมว่ากูชอบดาน่า


อืมผมพยักหน้าแบบขอไปที


ถ้ามึงกลับมาเป็นเพื่อนกูไม่ได้…” ผมมองหน้ามันที่ในตอนนี้เปลี่ยนกลับมาเป็นแววตาไอ้แซมคนเดิม อย่างน้อยก็อย่าบอกเรื่องเมื่อสองปีที่แล้วกับดาน่าได้ไหม


นี่สินะ เหตุผลที่มึงเข้ามาขอร้องให้กูให้อภัยมึง


ผมยกยิ้มขึ้นเพราะขำในความพยายามโง่ๆ ของมัน ไม่ได้จริงใจที่จะขอโทษตั้งแต่แรกแล้วสินะ


อืม กูมาขอร้องเรื่องนี้กับมึงแค่นี้แหละ


มันยืนขึ้น ปัดสีหน้ารู้สึกผิดของตัวเองไปซะหมดจนผมนึกว่ามันเป็นจิ้งจกซะอีก คนห่าไรเปลี่ยนสีไวฉิบหาย


มึงไม่ต้องขอร้อง มันก็ไม่ทันที่กูจะแก้ตัวอะไรแล้วนี่ผมขำออกมาอย่างสมเพชทั้งตัวเองและตัวมัน ใจจริงอยากจะพุ่งไปซัดหน้าอีกรอบ แต่ผมก็ทำได้แค่เก็บอาการเหล่านั้นเอาไว้ จะมาพล่ามแค่นี้ใช่ไหม?


กูอยากขอให้มึงทำตัวปกติเวลาเจอกู


มึงฟังกูนะ" ผมหันไปเผชิญหน้ามัน "มึงไม่มีสิทธิ์ขอร้องอะไรจากกูแล้วแซม กูให้โอกาสมึงมามากจนกลายเป็นตัวกูเองที่เสียทุกอย่างไป


“…”


นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่กูคุยกับมึงตัวต่อตัว หลังจากนี้มึงกับกูจะเป็นคนไม่รู้จักกัน


ไอ้พีท…”


กูจะลืมทุกเรื่องและทุกอย่างว่ากูเคยช่วยเหลืออะไรมึงมาบ้างผมยิ้มให้คนตรงหน้า แววตาผมเหมือนจะสั่นเครืออยู่ลึกๆ คบกับมึงต่อไป กูคงไม่ต่างอะไรกับเลี้ยงงูเห่าให้เชื่องอะ


“…”


หวังว่าคงเข้าใจอะไรมากขึ้นนะครับ


ผมพูดจบก็เดินออกมาจากจุดนั้นไม่หันไปมองคู่สนทนาเมื่อกี้อีกเลย ผมเดินเข้าลิฟท์กดไปที่ชั้นหกอย่างไว หลังของผมพิงเข้ากับกำแพงลิฟท์พลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เหมือนไม่มีแรงจะสู้หรือจะคิดอะไรให้หนักหัวอีกแล้ว


ดาน่า


แค่ได้ยินชื่อนี้ผมก็ชาวูบไปทั้งหน้า แววตาและท่าทางที่เธอเคยมองผมคล้ายผมเป็นคนผิดและน่ารังเกียจ ทำเอาผมไม่กล้าเผชิญหน้าเธอเลยหลังจากนั้น


ติ้ง


เสียงลิฟท์เปิดออกพาผมให้ขึ้นมาที่ชั้นหก ผมพยายามทำสีหน้าเป็นปกติไม่ให้ไอ้ภัทรจับไต๋ได้ว่าผมกำลังรู้สึกอะไรอยู่ อย่างน้อยในตอนนี้ผมก็มีไอ้ภัทรที่เป็นเพื่อนรักและไว้ใจผมได้คนหนึ่งแหละวะ


ส่วนเพื่อนในอดีตนั่นผมถือเป็นบทเรียน ไอ้แซมมันไม่ใช่เพื่อน แต่เป็นผลกรรมที่มาในรูปแบบคนใกล้ชิดเท่านั้น


ผมมองหาเพื่อนตัวเองตามมุมต่างๆ แต่กลับไม่พบไอ้ภัทรนั่งอยู่เลย ลองเดินไปดูตามห้องดูหนังแต่ละห้องก็ไม่เจอแหะ


ผมยกมือถือขึ้นมาเพื่อจะกดโทรหามัน แต่แล้วมือถือผมก็ถูกดึงออกจากมือไปหน้าตาเฉย ผมรีบเงยหน้ามองคนตรงหน้าทันที รอยยิ้มกว้างบวกกับแววตากวนๆ แม่งมีคนเดียวอะ


“พี่ เอามือถือผมมาผมว่าก่อนจะแบมือ แต่พี่เฟรมกลับหย่อนมือถือใส่กระเป๋าเสื้อตัวเอง พลางทำหน้าทำตาเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น พี่ครับ ผมจะรีบโทรหาไอ้ภัทร


ผมกดเสียงให้ต่ำที่สุดเพราะบรรณารักษ์ชั้นนี้โหดสุดแล้ว แถมสายตายังจ้องมองคล้ายจับผิดมาที่เราสองคนอย่างสนใจ


ภัทรมันไปง้อไอ้กิตอยู่พี่เฟรมตอบส่งๆ มึงอ่ะ ไปไหนมา


ผมไปหาหนังสือชั้นสามมาครับ


โกหก” พี่เฟรมใช้นิ้วจิ้มหน้าผากผมเป็นการทำโทษ "ไอ้ภัทรบอกหมดแล้ว"


คำพูดของพี่เฟรมเล่นทำผมใจกระตุก รู้อยู่แล้วจะมาถามทำไมวะ


งั้นผมขอตัวไปทำงานก่อนนะพี่…”


มันมาพูดอะไรให้ไม่สบายใจหรือเปล่า


เปล่าครับ


ผมอยากจะตบปากตัวเองที่ไม่รู้จะพยายามปิดบังคนตรงหน้าไปเพื่ออะไร พี่เฟรมถอนหายใจออกมาเหมือนเหนื่อยที่จะซักไซ้ ก่อนจะคว้าแขนผมให้เดินตามเข้าไปในห้องดูหนังข้างในสุดของชั้น พี่เฟรมจัดการเลื่อนประตูกระจกและปิดผ้าม่านสีน้ำเงินเข้มให้ในห้องมืดจนหมด ผมยืนตัวเกร็งเพราะมองอะไรไม่เห็นเลย มีเพียงมือที่จับแขนผมเอาไว้เป็นการบ่งบอกให้รู้ว่าพี่เฟรมยังอยู่ในนี้กับผม


“…”


“…”


ภายในห้องมีเพียงเสียงลมหายใจสลับไปมา ไม่รู้ว่านี่เป็นการสร้างความอึดอัดอย่างนึงหรือไม่ แต่ที่แน่ๆ มันอึดอัดน้อยกว่าตอนเจอไอ้แซมเสียด้วยซ้ำ


มันมาคุยกับมึงทำไมน้ำเสียงเป็นห่วงดังขึ้น ผมไม่ได้ตอบอะไรไป ได้แต่ก้มหน้าพ่นลมออกจากปากอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทำไมไม่ปฏิเสธมันไป…”


ผมแค่อยากรู้ว่ามันมีเหตุผลอะไรที่อยากคุยกับผม…”


แต่กูเห็นสีหน้ามึงเมื่อกี้ กูรู้ทันทีเลยว่ามันพูดอะไรบางอย่างให้มึงไม่สบายใจแน่ๆ


ครับ นิดหน่อย


กูจะไปเคลียร์กับมัน…”


อย่าเลยพี่


มรีบตะครุบแขนพี่เฟรมเอาไว้เมื่อเห็นว่าเขามีท่าทีจะออกไปข้างนอกจริงจัง ผมไม่อยากคิดอะไรในตอนนี้จริงๆ ว่ะ รู้สึกเหมือนตัวเองคิดผิดที่ยอมไปนั่งสนทนากับมันเพื่อทำร้ายหัวใจตัวเองเล่นๆ


มันรังควานมึงขนาดนี้ มึงทนได้ไงวะ กูเห็นกูยังทนไม่ไหวเลยว่ะ


ผมก็ทนไม่ไหว…"


"เลิกเอาตัวเองไปคิดมากกับมันสักทีพีท"


"ผมไม่คิดถึงมันมาปีกว่าๆ แล้วนะพี่" ผมขำออกมาเบาๆ "ตลกดีที่กลับมาเจอกันอีกครั้ง ความรู้สึกเดิมๆ แม่งไม่ได้หายไปไหนเลย..."


ดูหนังกันเถอะ


พี่เฟรมตัดจบดื้อๆ เหมือนว่าเขาคงไม่อยากฟังความดื้อรั้นของผมอีกต่อไป ผมถอยหลังนั่งลงบนโซฟาอย่างไร้เรี่ยวแรง พี่เฟรมเปิดหนังอะไรบางอย่างดูซึ่งมันเป็นหนังเรื่องเดียวกันที่ผมกับพี่เขาเคยไปดูกันในโรงหนัง


วันแรกที่พี่เขาอยากเจอน้องพาย


พี่เฟรมเดินกลับมานั่งข้างผมติดๆ เราสองคนเงียบใส่กันไม่พูดไม่จาอะไร ถึงตาผมจะมองหน้าจออย่างตั้งใจ แต่เรื่องราวในหัวกลับคิดถึงคำพูดซ้ำซากของไอ้แซมวนไปมา


'อย่างน้อยก็อย่าบอกเรื่องเมื่อสองปีที่แล้วกับดาน่าได้ไหม


ถึงกูจะแก้ตัวกับเธอยังไง เธอก็มองกูเป็นคนผิดอยู่แล้วนี่


มึงเคยมีแฟนไหม


คำถามของคนด้านข้างทำเอาผมหลุดความคิดและหันไปมองหน้าพี่เฟรมแบบสงสัย พี่เฟรมยังคงมองหน้าจอนิ่ง


ว่าไงนะพี่


เคยมีแฟนไหม


ไม่เชิงแฟนมั้งครับ มีแต่คนคุย


ตอนไหนอะ


ตอนม.6 อ่ะครับพี่…”


ผมตอบเสียงค่อย หนังดำเนินไปเรื่อยๆ จนผมไม่รู้ว่ามันจะไปถึงจุดพีคในตอนไหน พี่เฟรมหันมามองหน้าผมอย่างสนใจ นี่พี่แกจะมาถามคำถามพวกนี้ทำไมวะ ไร้สาระสัด


คนคุยนี่ ไอ้แซมเหรอ


จริงจังปะพี่ผมดึงมุมปากอย่างไม่พอใจในความคิดของคนด้านข้าง "ถ้าไม่จริงจังจะถามผม ผมจะได้ไปที่อื่น"


โห ล้อเล่นเองพี่เฟรมพูดติดขำ แต่ผมกลับไม่ขำด้วยเลยอะ ผู้หญิงเหรอ


แหงดิพี่ ผมเป็นผู้ชายจะให้มีแฟนเป็นผู้ชายหรือไง


ผมตอบปัดส่ง พี่เฟรมมองหน้าผมนิ่งเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แต่แล้วเขาก็หันกลับไปมองหน้าจออีกครั้ง ไม่สนใจผมอีกเลย


ตอบตามความจริงอะ ผมก็เป็นผู้ชายคนนึงที่ชอบผู้หญิงมันก็เป็นเรื่องปกติปะ...


ทำไมทำเหมือนงอนในคำตอบผมแบบนั้นวะน่ะ...


"เมื่อคืน..."


"ผมจำอะไรไม่ได้เลยครับ ไม่รู้ว่าผมทำอะไรพี่ไปบ้าง ต้องขอโทษด้วยนะ"


ผมพูดขัดขึ้นในทันที ไม่รู้ว่าพี่เฟรมจะพูดอะไรต่อ แต่ที่แน่ๆ ผมจะลืมเหตุการณ์เหล่านั้นให้หมด...


ไม่ใช่ว่าไม่อยากจำ แต่ผมคิดว่า เราสองคนคงเมาไปด้วยกันทั้งคู่นั่นแหละ


"อืม...กูก็จำอะไรไม่ได้เหมือนกัน ฮ่าๆ"


น้ำเสียงหัวเราะของพี่เฟรม ไม่ได้พาผมขำตามไปด้วยสักนิด เสียงหัวเราะที่ฝืนธรรมชาติแบบนั้นยิ่งทำเอาผมใจแป๋วมากกว่าเสียอีก


"แล้วพี่พาผมเข้ามาดูหนังทำไมเหรอครับ ผมจะรีบไปทำงานนะ..."


"อยู่กับกูก่อน แค่สองชั่วโมงเอง"


"ครับ...งั้นก็ได้"


ผมพยักหน้าให้คนด้านข้างอย่างว่าง่าย เหตุการณ์ในโรงหนังที่เราเคยจับมือกันซ้อนทับความคิดผมเต็มๆ ตอนนี้เรานั่งห่างกันเกือบเมตรนึงเลยก็ว่าได้...


ความอึดอัดระหว่างผมกับเขามันหายไปแล้วแท้ๆ ทำไมยิ่งเหมือนว่ามันห่างเหินเข้าไปทุกทีวะ


เรื่องคบกันในบอท…” พี่เฟรมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบอีกครั้ง จริงจังบ้างไหม


ผมลบข้อความตอบตกลงไปแล้วนะครับ ขอโทษทีผมเมาเลยไม่ได้ไตร่ตรองอะไรก่อนพิมพ์


ผมตอบไปตรงๆ ไม่รู้ว่าผมดันเด๋อด๋าอะไรเอาแอคเคาน์หลักไปตอบเมนชั่นน้องพายซะงั้น โคตรน่าอาย


ไม่ได้ตั้งใจหรอกเหรอน้ำเสียงแอบแฝงไปด้วยความน้อยใจของพี่เฟรม ทำเอาผมต้องใช้ลิ้นดุนผนังปากเพราะไม่รู้จะตอบยังไงให้มันสุภาพที่สุด อุตส่าห์ดีใจ


พี่จะดีใจทำไมอะ พี่มารู้ว่าผมเป็นน้องพาย พี่ต้องโกรธดิ


อย่างน้อยได้คบในบอทมันก็ยังดีกว่า…”


“ดีกว่ายังไงอะพี่


ดีกว่าชีวิตจริงที่แม้แต่จะจีบ กูยังไม่กล้าเลย
















-100%-
ฉันเครียดไฟนอลแล้วยังมาเครียดกะอิแซมอีก
อีนี่มันมาไม่เคยปกติสักบท 
แล้วนังดาน่านี่ใคร นมงาดำเหรอ ถุย นั่นดีน่าไหมละสังคัง
5555555555555555555555555555555555555555
บทหน้า จะเจอนางไหมหรือยังไง ติดตามนะเอิงงงง
แก ฉันจะสอบเสร็จแล้วววววว จะมาลงให้ค่าาาา
เรื่องนี้ส่ง สนพ นะคะ แต่ไม่รู้จะติดไหมมันอีกเรื่อง 
555555555555555555555555555555555555555555555


PS.บทความอาจจะแจ้งเตือนบ่อยต้องขอโทษด้วยนะคะ
แอดแฟนกดที่รูปพีทด้านล่างเลยฮะ
 ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ yoonsu gif
แวะไปแหกพีทได้ที่แฮชแท็ก



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 256 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,608 ความคิดเห็น

  1. #7558 crzoldyck7 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 01:16
    โอ้ยยยยยย..สงสารอิพี่..อิพี่สู้ๆนะ
    #7,558
    0
  2. #7521 Jibangrin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 04:25
    แงงงงงง อิพี่ ..
    #7,521
    0
  3. #7485 pcy921 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 23:12
    แอบสงสารพี่เฟรม
    #7,485
    0
  4. #7446 daisylune (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 17:55
    ตึงกว่าฉีดโบอีกฮื้อออ อิพี่มานี่มารับอ้อมกอดจากน้อง
    #7,446
    0
  5. #7398 Miki_milky (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 20:18
    น่าสงสารพี่เฟรม
    #7,398
    0
  6. #7302 perfume-chnk (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 00:22
    สงสารพี่เฟรมอ่ะฮื่อออ พีทจะเอาไงกันเเน่อ่ะเหมือนเเกเล่นกับความรู้สึกพี่เฟรมเลย
    #7,302
    0
  7. #7290 PuiPui--r (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 18:21
    เยอะมาก็ไม่ต้องคบทั้งในบอทในชีวิตจริง พี่เฟรมยอมทนเจ็บทีเดียวแล้วจบเถอะ
    #7,290
    0
  8. #7259 Shipnielong (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 11:24
    มุกของไรท์....ไม่ได้ทำให้ตลกเลย//ขอโทษนะคะ พอดรกำลังอิน
    #7,259
    0
  9. #7216 mmaijii (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 21:49
    ไม่อยากม่า ไม่ไหวววสงสารพี่เฟรมม
    #7,216
    0
  10. #7177 Think_out (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 18:44
    อย่าม่าเลยยน
    #7,177
    0
  11. #7121 hh_9094 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 10:55
    บางทีก็ไม่เข้าใจพีท เหมือนจะชอบพี่เขา แต่ก็ไม่ใช่ เริ่มงงแล้วว่าคิดยังไงกันแน่
    #7,121
    0
  12. #7095 sofar_fa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 12:53
    นี่ขนาดไม่กล้าจีบอ่ะ

    แต่ทำไมมันหน่วง ฮือออออออ
    #7,095
    0
  13. #7005 AomAm... (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 11:43
    แซมแม่ง เกลียดมันอ่ะ
    #7,005
    0
  14. #6935 fahhfahh2 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:14
    แงงงงง????
    #6,935
    0
  15. #6857 Maki-San (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 16:41
    หน่วงงงงใจ
    #6,857
    0
  16. #6268 nchler (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 05:00
    เ-้ยแซมมมม
    #6,268
    0
  17. #5479 ONPCY. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 20:27
    พีทลูก หนูควรจะเอาเงินสามหมื่นมาเก็บไว้นะลูก เอาไปถลุงระเบิดนิวเคลียร์บ้านอิแซมนะลูกจะได้หมดเวรหมดกรรม
    #5,479
    0
  18. #5459 xoaifn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 10:18
    หน่วงสุดๆ ????????????
    #5,459
    0
  19. #5453 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 08:28
    ดราม่ามั้ย
    #5,453
    0
  20. #5406 Yesmyboy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 20:17
    ทำไมงี้กันละ
    #5,406
    0
  21. #5356 HANAHm (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 15:03
    กรี๊ดดดดด อิพี่ทิ้งท้ายได้เจ็บปวดมาก
    #5,356
    0
  22. #5315 jariyanan123 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 09:48
    เมื่อไรคบกัน (???)
    #5,315
    0
  23. #5094 TaoHun DakHyo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 10:13
    พีทลองทำตามใจตัวเองดิ
    สัสแซมเหี้บมาก
    #5,094
    0
  24. #4582 JNiioHHz (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 21:25
    พี่เฟร๊มมมมมม
    #4,582
    0
  25. #4574 chanbaek_1909 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 20:51
    เลวให้สุด*
    #4,574
    0