[YAOI] REAL FACE ll ผมคบกับบอท ❤ [THE END]

ตอนที่ 12 : ll ผมคบกับบอท ll EP.11 :: พี่เฟรมไม่ทำอะไรหรอก [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,399
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 303 ครั้ง
    23 พ.ย. 59



ll REAL FACE ll
#ผมคบกับบอท

EP.11
กฎของการเล่นบอทข้อที่ 12
'คนในบอทมีทุกสถานะ ต่อให้คิดไปไกลแค่ไหนบางทีก็เป็นได้แค่พี่น้อง'












[FREM SAY]


'อย่ามายุ่งกับคนของกู'


ผมพูดเพียงนั้นแล้วหันไปจับมือไอ้พีทออกมาจากบริเวณนั้นด้วยความหงุดหงิดทั้งอารมณ์ทั้งใจตัวเอง


ผมพอจะจับประเด็นทะเลาะเบาะแว้งในอดีตของสองคนนี้ได้บ้างแล้วล่ะ แต่ช่างมันเหอะ ในตอนนี้ไอ้พีทไม่สมควรมายืนฟังคนแบบไอ้แซมพูดอะไรใส่หูให้น่ารำคาญใจอีก


ขนาดคนนอกแบบผมยังอดทนไม่ได้ ไอ้พีทมันคงหมดความอดทนไม่ต่างจากผมเท่าไรหรอก


ถ้ามันทำไรมึงอีก มึง…”


ช่างมันเถอะพี่ ผมไม่สนใจหรอก


ไอ้พีทปัดคำพูดผม แถมยังทำหน้านิ่งแทบไม่มีเค้าไอ้พีทเด็กเด๋อคนเดิมเลย


ไม่ชอบเลยว่ะ ไม่ชอบที่มันต้องมีสีหน้าเศร้าๆ แบบนี้


ต่อแต่นี้มึงไม่ต้องไปช่วยกองถ่ายกูแล้วนะ กูไม่ให้ไปแล้ว


ผมพูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ในขณะที่มาถึงหอไอ้พีทเป็นที่เรียบร้อย 


ผมรู้ ว่าผมรู้สึกตัวเองงี่เง่าเอาแต่ใจ


แต่ให้ทำไงได้วะ ถ้าพีทมันยังโดนไอ้แซมตอกย้ำอดีตที่เคยมีร่วมกันโดยที่ไอ้พีทมันไม่ชอบแบบนี้ ผมคงให้มันเจอกันไม่ได้หรอก


ผมไม่อยากไปตั้งแต่ทีแรกแล้วนะ แต่พี่พยายามให้ผมไปช่วยงานไม่ใช่เหรอ


คำพูดที่ดูคล้ายประชดทำเอาผมต้องพ่นหัวเราะออกมาแบบปลงๆ


กูแค่ไม่ชอบเวลาเห็นมึงอยู่กับมันแค่นั้นแหละ


พี่จะเอาไงกับผมกันแน่อะ


ไอ้พีทหันมามองผมด้วยแววตาที่มีแต่คำถามเต็มหัวมันไปหมด


มึงไม่อยากอึดอัดที่เจอมัน กูก็ไม่ให้มึงไปแล้วไงพีท มึงนั่นแหละ ที่จะเอาไงกันแน่


ก็ไม่ต้องไปไง


เมื่อกลางวันพี่ยังบังคับให้ผมทำงานกับพี่และก็เอาแต่พูดว่าจะปกป้องผม แต่ตอนนี้พี่บอกว่าไม่ต้องช่วยงานแล้ว…” ไอ้พีทเริ่มชักสีหน้าอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ผมไม่ใช่เครื่องรองรับอารมณ์ของพี่นะ คิดจะให้ผมทำอะไรก็ได้ตามใจพี่แบบนี้ ผมเริ่มไม่สนุกด้วยแล้วสิ


สรุปมึงจะเอาไง มึงอยากเจอไอ้แซมหรือไง ถ้าอยากเจอก็มาช่วยกูเหมือนเดิมแค่นั้น


ผมไม่อยากเจอมันพีทพูดเพียงสั้น มันถอนหายใจออกมาเหมือนปลงกับชีวิตเต็มทน และก็ไม่อยากเจอพี่ที่คอยเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้แล้วด้วย


มึงพูดกับกูดีๆ ดิพีท ถ้ามึงกำลังโมโหมันแล้วมาลงกับกู กูว่ามึงควรใจเย็น


ผมพูดน้ำเสียงเรียบๆ พยายามจะไม่โวยวายอะไรให้ไอ้พีทมันขึ้นไปมากกว่านี้ เพราะแค่นี้มันก็ดูโมโหกับเรื่องเมื่อกี้มากพอแล้ว ผมทำท่าจะไปคว้ามือมันแต่คนตรงหน้ากลับถอยเพื่อหลบความต้องการของผม...


ผมแค่ไม่เข้าใจพี่


“…”


และก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมผมต้องยอมพี่ไปซะทุกเรื่อง


โกรธกูเหรอผมถามหน้านิ่ง


ผมบอกแล้วว่าผมโกรธพี่ไม่ได้หรอก ผมไม่มีสิทธิ์โกรธอะไรพี่อยู่แล้ว


ผมสตั้นกับคำพูดที่เหมือนเอามีดมาแทงกลางหน้าอกผมเต็มๆ มันคงอยากระบายความในใจที่มันมีต่อผมมานานแต่ยังไม่มีโอกาสแค่นั้นแหละ


ผมอาจจะผิดจริงที่ใช้ความเอาแต่ใจตัวเองมาใช้กับคนที่ผมรู้สึกเป็นห่วง


"เตะบอลเพื่อชนะก็พอ ส่วนเรื่องอื่นมึงไม่ต้องทำเพราะกูสั่งก็ได้" ผมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงโทนปกติ "แค่มึงชนะเพื่อรอฟังบางอย่างจากปากกู มึงทำแค่นี้ก็พอ"


"เรื่องเตะบอลผมทำอยู่แล้ว"


"อืม..."


"ผมก็อยากรู้ความลับของพี่เหมือนกัน"


ไอ้พีทจบบทสนทนาทั้งหมด ผมพยายามไม่มองหน้ามันเพราะผมก็ไม่อยากกดดันกับสถานการณ์อึดอัดนี้สักเท่าไร 


คนผิดคือผมเหรอ...ผมผิดที่ดันมาเป็นห่วงมันกะทันหันผมผิดเหรอ


ไอ้พีทใช้มือคลำตามกระเป๋ากางเกงยีนส์ของตัวเองเหมือนหาอะไรบางอย่าง แต่แล้วมันก็ทำหน้าตาตื่นตะหนกขึ้นมาจนผมเอะใจ


หาอะไรผมถามขึ้นมันเงยหน้ามองผม แม้จะมีแววตาเคืองผมอยู่บ้างก็เหอะ


ไอ้นี่ ทำไมดูน่ารักจังวะ ขนาดทำหน้าโกรธผม ผมยังไม่รู้สึกหงุดหงิดเท่ากับตอนมันทำหน้านิ่งเวลาเจอไอ้แซมเลย


กุญแจห้องผมหาย…” มันพูดด้วยน้ำเสียงคล้ายตกตะลึง มือยังคงคลำหาไปทั่วทั้งตัว ผมทำตกไว้ที่ห้องเรียนคลาสจิตวิทยาแน่ๆ


ขอกุญแจสำรองยามหน้าหอดิผมเอ่ย


มันพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วรีบวิ่งไปหายามที่เคาน์เตอร์หน้าหอมันทันที อารมณ์ของมันที่โกรธผมเมื่อกี้หายไปเป็นปลิดทิ้ง ไอ้พีทมีสีหน้าถอดสีเห็นได้ชัด นี่คงกลัวว่าเข้าห้องไม่ได้สินะ


ผมยืนขำกับอาการร้อนรนของมันเงียบๆ


เพราะมันน่ารักแบบนี้ไง ผมถึงหมั่นไส้อยากแกล้งมันทุกที


ไม่นานไอ้พีทก็เดินคอตกกลับมาหาผม แววตาดูเซ็งโลกนั่นทำให้ผมต้องขมวดคิ้วมองมัน


ยามบอกว่าเจ้าของหอยังไม่กลับ…” ไอ้พีทพูดขึ้นโดยที่ผมไม่ต้องถามอะไรออกไป ยามเป็นยามคนใหม่ เขาไม่มีกุญแจสำรองอะ


จะนั่งรอหรือไงผมถามออกมาอย่างสงสัย "กูนั่งรอเป็นเพื่อนก็ได้"


ผมคงไปนอนหอไอ้ภัทรอะ ไม่รอหรอก กว่าเจ้าของหอจะกลับอีกนานเลย


ไปนอนหอกูก็ได้ผมอาสาชักชวนทันทีที่ได้โอกาส พรุ่งนี้เราไม่มีเรียนกันทั้งคู่ ไปนอนหอกูดีกว่า


ผมเอ่ยออกไปโดยไม่ได้ใช้น้ำเสียงบังคับอะไร ก็มันบ่นผมที่ผมบังคับมันขนาดนั้น ใครจะไปกล้าอีกวะ


เดี๋ยวโกรธผมมาจริงจังอีกครั้ง ท่าทางจะง้อยากด้วย


แล้วอีกอย่างผมอยากคุยกับมันอีกหลายเรื่องเลย ผมสังเกตมาสักพักแล้วว่ามันดูอึดอัดเวลาเจอผม ผมไม่ชอบอาการที่มันแสดงออกมาแบบนั้น


ล้วทำไมผมต้องมายืนแคร์ความรู้สึกผู้ชายตัวบางๆ หน้าเด๋อๆ นี่ด้วยวะ ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ นะ T^T


มันมองหน้าผมด้วยสายตาที่ยากจะเดาว่ามันจะตอบตกลงไหม ผมแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก กะอีแค่ชวนรุ่นน้องไปนอนหอผมต้องเกร็งตัวรอคำตอบขนาดนี้เลยเหรอวะ


ตื่นเต้นอะไรของมึงไอ้เฟรม


"ไม่เป็นไรหรอกพี่"


"ไม่ทำอะไรหรอก สัญญา" ผมพูดขัดขึ้นเมื่อเห็นแววตาระแวงของมัน


ถึงมึงจะน่ารัก แต่กูก็ห้ามใจตัวเองได้น่า...


"ผมไม่ได้กลัวว่าพี่จะทำอะไร แต่ผมแค่เกรงใจ"


"กูสัญญาว่าจะไม่ทำให้มึงอึดอัดใจแน่ๆ ไปหอกูเถอะ"


"..."


"คะ คือ ไม่ได้บังคับนะ หมายถึงว่า..."


ผมไม่รู้จะอ้างเหตุผลตัวเองว่าอะไรที่เห็นสายตาของไอ้พีทมองผมมาแบบนั้น เหมือนบรรยากาศรอบด้านดูเงียบลงเพื่อฟังคำตอบของคนตรงหน้าผม...มันยิ้มขึ้นมานิดๆ แต่แอบลอบถอนหายใจออกมาค่อยๆ


ดูปลงๆ แบบนั้นแปลว่าไรวะ...


“งั้นถ้าไม่รบกวน…" มันเอ่ยขึ้น ผมกำมือที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ไม่รู้ว่าอาการลุ้นบ้านี่มันเป็นเพราะอะไร... "ผมไปก็ได้ครับ


ผมไปก็ได้ครับ...


ไปก็ได้ครับ...


ไปครับ...


ไอ้เฟรมมึงเก็บอาการดีใจของมึงเดี๋ยวนี้เลยนะ!





ผมเก็บอาการไม่ให้ตัวเองเผลอกระโดดโลดเต้นออกมาก่อนจะรีบเดินนำหน้าตรงไปที่หอตัวเองด้วยรอยยิ้มอันเต็มเปี่ยมไปด้วยความดีใจ


ไอ้พีทเดินเงียบมาตลอดทาง ผมก็พยายามแอบเหลือบมองว่ามันเดินตามมาหรือเปล่า ทำไมเงียบขนาดนั้น แต่พอเห็นว่ามันเดินตามผมมาติดๆ ก็รู้สึกดีขึ้นมานิดๆ มันคงไม่อยากโดนวอแวอะไรมั้ง ผมจึงไม่ถามซักไซ้อะไรกับมันมากแม้จะอยากแหย่มันก็เหอะ 


พอมาถึงหอ ผมจัดการสแกนคีย์การ์ดทางเข้าและพาไอ้พีทขึ้นบันไดมาที่ชั้นสองก่อนจะรีบเปิดประตูตอนรับมันเป็นอย่างดี


ห้องรกหน่อยนะผมพูดและจัดการหอบรวบเสื้อผ้าบนเตียงเขวี้ยงออกไปนอกระเบียง


ไม่หน่อยแล้วมั้งพี่ ไอ้พีทพูดเป็นเชิงประชด


"ห้องผู้ชายเอาไรมากวะ"


"ผมก็ไม่ได้ว่าไรนี่"


มันขำออกมานิดๆ ที่เห็นว่าผมดูตีตนไปก่อนไข้


คืนนี้นอนเตียงกูไปแล้วกัน


แล้วพี่อะมันนั่งลงบนเตียงผมพลางเงยหน้าถามอย่างสงสัย


ก็นอนเตียงดิ


นอนกับผมอะนะ


อืม มึงเห็นว่ามีคนอื่นด้วยเหรอ


ผมทำท่าเหมือนว่าที่นี่มีพลังงานลึกลับ ไอ้พีทเลิ่กลั่กก่อนจะรีบโพล่งขึ้น


"ผมหมายถึงเราจะมานอนเตียงเดียวกันเนี่ยนะ"


"ทำไมอะ ไม่เคยนอนกับผู้ชายเหรอ"


ผมไหวไหล่ไม่แคร์ เห็นหน้าตาอ้ำอึ้งของมันแล้วอดแกล้งต่อไม่ได้จริงๆ นะ ไม่มาเป็นผมไม่รู้หรอกว่าการหมั่นเขี้ยวคนหนึ่งมากๆ มันน่าเย้าแหย่มากแค่ไหน


ผมนอนล่างก็ได้นะมันพูดขัดขึ้น ผมขมวดคิ้วมองมันอย่างไม่พอใจ เตียงก็นิดเดียว ผมไม่อยากนอนเบียดพี่หรอก แค่ให้มานอนด้วยก็เกรงใจแย่แล้วอะ


นอนไปเหอะน่า มึงตัวผอมยังกับไม้เสี่ยงเซียมซีขนาดนี้ไม่เบียดกูหรอก


ผมพูดพลางถอดเสื้อเชิ้ตนักศึกษาออกเพื่อเตรียมตัวอาบน้ำ คนตรงหน้าดูผงะไปนิดเดียว ย้ำว่านิดเดียวเท่านั้น มันลืมหรือไงว่ามันเป็นผู้ชาย เห็นเพศเดียวกันแก้ผ้าจะทำหน้าตาตกใจทำไมวะ


ผมนอนดิ้นนะพี่ เผลอๆ ผมอาจ…”


พรึ่บ!


จะดิ้นสักแค่ไหนกันวะ


ผมทิ้งตัวลงบนเตียงเอาแขนยันขนาบร่างบางไว้ทั้งสองข้าง มันถลึงตาตกใจที่อยู่ๆ ก็ถูกผมพุ่งเข้าหามันกะทันหัน ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้มันหวังจะให้มันตกใจและเบี่ยงตัวหลบ แต่นั่นกลับผิดแผนอย่างสิ้นเชิง มันเสือกนั่งเฉยๆ จ้องหน้าผมกลับซะงั้น


ไม่รู้สึกเคอะเขินหน่อยเหรอวะ...


เดี๋ยวนี้คิดสู้กูเหรอ


"ผมดิ้นจริงๆ นะ" ผมทำหน้าใสซื่อใส่ผม นั่นยิ่งทำให้ผมอยากเข้าใกล้มันมากขึ้น


ลมหายใจผมรดหน้ามันในระยะประชิด ไอ้พีทหลุบสายตาลง สงสัยจะเขินแหะ


"จะดิ้นแรงแค่ไหนกันนะ...อยากลองซะแล้วสิ..." ผมทำเสียงกรุ่มกริ่มแกล้งคนตรงหน้า


ดิ้นประมาณนี้อะพี่


พลั่ก!


ตุบ!


อั่ก!”


ตัวของผมกลิ้งหล่นจากเตียงโดยไม่ทันตั้งตัวด้วยฝีเท้าของคนด้านบนที่มองผมพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างสะใจ ผมจับเอวตัวเองดูว่ามันมีส่วนไหนที่พร้อมพิการไปหรือยังก่อนจะตวัดสายตามองไอ้พีทที่พยายามกลั้นขำ


ไอ้นี่มันเหิมเกริมกูอีกแล้วนะ


ผมขอโทษพี่ ผมแค่สาธิตให้ดูเฉยๆ น่ะมันพูดพร้อมกับยิ้มออกมา


แม่ง เป็นยิ้มที่กูควรโกรธแต่ไม่โกรธอะ ยิ้มทีห้องกูเปลี่ยนสีเป็นสีชมพูเลยสัด


ผมจิ๊ปากเล็กน้อยพร้อมกับลุกขึ้นยืนไม่แสดงสีหน้าเจ็บปวดอะไร แม้จะรู้สึกเหมือนก้นกบใกล้จะแตกก็เหอะ


ไม่อาบน้ำหรือไงผมถามเพื่อเปลี่ยนเรื่องกลบเกลื่อนความอายของตัวเอง 


ไม่สู้กลับหรอกเว้ย สุภาพบุรุษพอ!


ผมไม่มีเสื้อผ้านี่พี่มันไหวไหล่


ผมมองสภาพชุดนักศึกษาเต็มยศของมันแล้ว ถ้าให้นอนชุดนี้คงไม่ใช่เรื่อง



ใส่ของกูก็ได้


ผมไม่พูดเปล่ารีบคว้าเสื้อยืดคอกลมสีเทาตัวโปรดของผมโยนให้ไปทันที หวังว่ากลิ่นน้ำหอมของผมจะทำให้มันตึงใจใส่สบายหลับฝันดีนะ อิอิ


อิอิ พ่องมึง -_-


แล้วกางเกง…” มันรับเสื้อของผมโดยไม่ปฏิเสธอะไร ผมเคลื่อนสายตามองกางเกงยีนส์ของมันก่อนจะครุ่นคิดว่า ถ้ามันใส่กางเกงยีนส์นอนเช้ามามันคงเป็นไส้เลื่อนแน่ๆ ไม่ดีๆ


บ๊อกเซอร์มึงไง


ผมอายไม่เอาไม่ใส่มันยู่ปากอย่างไม่พึงพอใจ


อายเหี้ยไรกะอีแค่บ๊อกเซอร์


ไม่เอาอะ


ใส่ไป มึงอยู่กับกูแค่สองคนเนี่ยจะอายใครวะ


“…” มันไม่ตอบแต่กลับส่ายหน้าเบะปากดื้อ


ไหนมึงอายอะไร ขอดูหน่อยดิ


ผมเข้าไปหาคนบนเตียงอีกรอบ ครั้งนี้ผมสามารถหลบลูกตีนได้อย่างเชี่ยวชาญ มือผมคว้าหมับเข้ากับขอบกางเกงของร่างบาง มันพยายามดันหัวผมแถมยังหลบหลีกพละกำลังผมอีก


เฮ้ยพี่ อย่าเล่นงี้ดิมันโวยวายผมที่พยายามยื้อฉุดดึงกางเกงมันเพื่อตรวจสอบบ๊อกเซอร์ของมันอย่างอยากรู้อยากเห็น โอ้ยพี่!”


จะอายอะไรวะกะอีแค่กางเกงในตัวเดียวเนี่ย ถอด!


ผมว่าและทึ้งกางเกงบนตัวไอ้พีทอย่างเอาเป็นเอาตาย มันสะดีดสะดิ้งพยายามถีบตัวผมให้ออกไปจากมันแต่มันกลับไม่เป็นผล มือของมันดึงกางเกงตัวเองเอาไว้ไม่ให้หลุดไปพร้อมน้ำมือของผม


พลั่ก!


แต่แล้วทุกอย่างก็ไม่เป็นผล แรงฉุดยื้อของผมกลับถูกดึงเข้าไปหาไอ้พีทอย่างว่าง่าย ตัวของผมโน้มทับร่างบางเต็มแรง ถ้าให้อธิบายสภาพตอนนี้คงเหมือนกับกล้วยทับที่มีผมเอาหน้าอกแน่นๆ แนบหน้ามันอยู่เนี่ยละ


พี่ผมหายใจไม่อ๊อกกกกกก


มือเล็กตีหลังผมรัวๆ ผมรีบดันตัวขึ้นอย่างทุลักทุเลแต่เพราะมันทุลักทุเลนี่แหละจึงทำให้ผมทิ้งดิ่งไปทับมันอีกรอบ


แต่ครั้งนี้หน้าผมดันขนานเข้ากับสายตาคนใต้ร่างพอดี แววตาดูตื่นตะหนกของไอ้พีททำเอาผมยกยิ้มมุมปากเพราะรู้สึกว่านี่เหมือนเป็นโอกาสชั้นดีที่จะได้ใกล้ชิดมันสุดๆ


อายอะไรผมถามในขณะที่ผมยังคร่อมอยู่บนตัวของคนร่างบาง


ผมไม่คุ้นที่จะใส่บ๊อกเซอร์ต่อหน้าคนไม่สนิทนี่


นี่ยังไม่สนิทอีกเหรอ


ผมเลิกคิ้วถาม มันเม้มปากไม่ตอบอะไร ดูเหมือนว่าไอ้พีทจะกำลังกลั้นหายใจดูเกร็งๆ ด้วยแหละ


พี่ออกจากตัวผมได้แล้วมันรีบเปลี่ยนเรื่อง แก้มจากที่ขาวเนียนตอนนี้แดงลามไปยันใบหู ถ้ามันมาเห็นตัวเองสภาพนี้มันจะขำแค่ไหนนะ ผมอึดอัด


อึดอัดแล้วทำไมต้องเขินอะผมพูดแล้วค่อยๆ โน้มหน้าลงหวังแกล้งให้มันใจสั่น


เสียงตึกตักๆ ที่ส่งเสียงอยู่ในตอนนี้ก็ดังมากพอแล้ว


แต่พอฟังดีๆ ไอ้เสียงตึกตักๆ นี่มันมาจากหน้าอกผมซะมากกว่านะ U_U


ผมไม่ได้เขิน ผมไม่ชินที่มีคนแก้ผ้ามาอยู่บนตัวผมต่างหากพี่


มันดันหน้าอกผมออก ผมยอมแพ้ผละตัวออกจากตัวมันทันที มันรีบลุกขึ้นจากเตียงคว้าเสื้อที่ผมให้ไปและเดินหาอะไรบางอย่าง มันหันมามองหน้าผมชั่วครู่เหมือนพยายามจะถามแต่ไม่กล้าถามซะงั้น


หาอะไรผมอาสาถามขึ้น


ห้องน้ำ


ผมพ่นหัวเราะเมื่อเห็นท่าทีดูรนๆ ของมัน ผมชี้ไปข้างนอกระเบียง มันมองตามก่อนจะรีบวิ่งแจ้นออกไปจนผมอดขำกับพฤติกรรมเขินๆ ของมันไม่ได้


เพราะมันเป็นแบบนี้ผมถึงอยากตามราวีมันตั้งแต่วันแรกเจอยังไงล่ะ


ทั้งที่มันไม่มีอะไรโดดเด่นจนสาวๆ ในคณะต้องจ้องมองมันทุกฝีก้าว แต่มันดันสะดุดตาผมมากกว่าสาวๆ ที่พยายามเข้าหาผมเสียอีก

 

....

...

..

.

3 เดือนที่แล้ว


พลั่ก!


ไอ้สะ…’


ขอโทษครับๆ


ผมหยุดคำด่าค้างไว้เพียงเท่านั้นหลังจากที่ผมออกมาจากลิฟท์ใต้คณะเรียนของตัวเอง แต่กลับถูกผู้ชายตัวผอมๆ วิ่งเข้ามาเหยียบเท้าผมอย่างเต็มแรง พอผมเห็นท่าทางลนลานในการขอโทษของมันผมก็ด่าไม่ออกเลยทีเดียว


เดินยังไงของมึงวะ’ ผมกดเสียงดุ


ผมมัวแต่กดมือถือน่ะครับ ขอโทษครับ


และทันทีที่ไอ้หน้าอ่อนนี่เงยหน้ามาเท่านั้นแหละ จากอารมณ์ที่พุ่งไปไกลแม่งตีย้อนกลับให้ผมดูสงบลง แต่ยังไงซะผมคีพลุคโหดมาตั้งแต่แรกแล้ว ผมก็ต้องเล่นละครต่อไปดิ


เรียนเอกภาพยนตร์ต้องใช้วิชาที่ร่ำเรียนมาให้เป็นประโยชน์นะครับ


เอกไร ผมถามย้ำ คนตรงหน้าก้มหน้าก้มตากดมือถือไม่ยอมฟังคำถามผม เฮ้ย!!!’


ครับพี่


มันเงยหน้าขึ้นมาเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไร ไอ้กิตและไอ้เอมที่เพิ่งเดินออกมาจากลิฟท์รีบแตะไหล่ผมเป็นเชิงให้ใจเย็น สายตาของคนตรงหน้าช้อนขึ้นมองผมแว๊บเดียว มันเลิกคิ้วเหมือนรอคำพูดของผม แต่ปากของผมดันพูดอะไรไม่ออกซะงั้น พอมันเห็นว่าผมไม่ได้ว่าอะไรออกไป มันจึงรีบเดินมุ่งหน้าก้มหน้าก้มตากดมือถือไปยังโรงอาหารทันที


มึงติดโซเชียลอะไรขนาดนั้นวะ


มึงจะมองน้องเหมือนจะแดกหัวเขาแบบนั้นไม่ได้นะไอ้เฟรม


ไอ้เอมใช้น้ำเสียงหยอกล้อผมทันที


มันใครวะ ผมถามขึ้นอย่างสงสัย หน้าตากวนตีนดี


น้องพีทน่ะ รุ่นน้องเอกเรานี่แหละ น้องเขาไม่มีอะไรหรอก เป็นคนเงียบๆ อย่าไปยุ่งกับนางเลย


ไอ้เอมอาสาตอบ ก่อนที่พวกเราจะเดินมาที่โรงอาหารบ้าง ผมเลือกนั่งในที่ประจำในทุกๆ วัน แต่วันนี้กลับมีจุดดึงสายตาผมได้เป็นอย่างดีห่างจากโต๊ะผมไปประมาณสามโต๊ะ


ไอ้เด็กพีทที่เหยียบเท้าผมเมื่อกี้ไงละ


มันนั่งกดมือถือไปพลางใช้มืออีกข้างตักข้าวเข้าปาก สายตาไม่ได้ละออกจากหน้าจอแม้แต่วินาทีเดียว ขนาดมันนั่งคุยกับเพื่อนแล้วนะ ปากพูดแต่ตานี่ไม่คาดเคลื่อนเลย


มึงมีเฟสไอ้เด็กพีทนั่นมะ กูจะทักไปด่าแม่งให้รู้บ้างว่าไม่ควรกดมือถือขณะเดิน


ไม่มีว่ะ แต่เท่าที่กูเห็นน้องเขาก็ติดมือถือแบบนี้มาตั้งแต่วันรับน้องแล้วนะ


ไอ้เอมพูดขึ้น ผมเพ่งเล็งมองเด็กนั่นอย่างสนใจ


มึงไปดูดิมันเล่นอะไรของมันผมเอ่ยเสียงเรียบ ไอ้เอมหันไปมองบุคคลที่ผมกล่าวถึง ติดมือถือขนาดนี้สงสัยกูต้องทำให้มันหายติดแล้วล่ะ


ไปรังควานน้องเขาทำไม แค่เหยียบตีนเนี่ยนะ ทำยังกับน้องเขาปล้นบ้านมึง


เปล่า เรื่องนั้นกูไม่สนใจแล้ว กูสนใจอะไรในตัวมันนิดหน่อย...


เอาจริงดิ ไอ้เอมถามย้ำ ผมพยักหน้าเพื่อยืนยัน


ไอ้เอมถอนหายใจออกมาเหมือนปลงกับความเอาแต่ใจผม แต่ด้วยความเป็นเพื่อนที่มีให้กันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง เอมรีบลุกขึ้นเดินไปยังโต๊ะของไอ้เด็กพีทนั่นโดยทำเนียนเป็นเดินผ่านหลัง ไอ้เอมชะเง้อหน้ามองหน้าจอมือถือในมือไอ้พีทไม่ถึงสิบวิ มันรีบเดินกลับมาด้วยสีหน้าที่ดูตื่นเต้นแปลกๆ


เป็นไงมันเล่นอะไร เฟสบุ๊คใช่ไหมผมถามด้วยน้ำเสียงที่เผลอตื่นเต้นจนออกนอกหน้า ไอ้กิตเริ่มเสริมทัพยื่นหน้าเข้าเสือกเงียบๆ


น้องเล่นบอททวิตด้วยว่ะ…’


คือเหี้ยไรวะ


อะไรบอทๆ นะ ผมถามทวนอย่างงงใจ


บอททวิตคือเหมือนเราเล่นเป็นไอดอลที่มีชื่อเสียงน่ะ โดยไม่เปิดเผยตัวตนของคนเล่น ส่วนใหญ่ก็เอาไว้ตามข่าว เอาไว้ระบายอะไรเล่น และก็พูดคุยแบบเฟรนด์ลี่กับคนทั่วไป คนพวกนี้ถ้าไม่ไว้ใจจริงๆ จะไม่เปิดเผยตัวตนเด็ดขาดว่าตัวเป็นใคร เพศอะไร


ผมพยักหน้าเหมือนเข้าใจแต่ก็ยังไม่เข้าใจ


งั้นทวิตมันชื่ออะไร…’


ผมถามออกไป ไอ้เอมหันไปมองน้องเขาอีกครั้งก่อนจะหันกลับมาหาผมและยื่นหน้าเข้ามากระซิบเพื่อให้ผมได้ยินชัดๆ


น้องพายบอทคนสวย


ณ ตอนนั้นถามว่าผมขำไหม 


ไม่ขำก็เหี้ยแล้ว ฮ่าๆ


ผมยกยิ้มออกมาเหมือนกำลังได้ชัยชนะอะไรบางอย่างมาอยู่ในกำมือ ผมล้วงมือถือเข้าแอพพลิเคชั่นที่ปีนึงผมแตะแค่สองครั้งเองมั้งถ้าจำไม่ผิด


สงสัยต่อแต่นี้คงต้องได้เล่นถี่ซะแล้วสิ


ผมกดพิมพ์ค้นหาตามคำที่ไอ้เอมบอกมาเมื่อครู่ ก่อนที่มันจะเด้งแอคเคาน์ที่ใช้รูปนักร้องเกาหลีผู้หญิงหน้าตาน่ารัก ผมไม่รอช้ารีบกดฟอลโล่ไปในทัน


‘YOU FOLLOW น้องพายบอทคนสวย @PIELUVU’


ผมเงยหน้ามองเจ้าของแอคเคาน์ที่ยังคงตั้งหน้าตั้งตากดมือถืออยู่แบบนั้นก่อนที่จะก้มมองมือถือในมือตัวเองอีกครั้งอย่างสนใจ


TWEET BY น้องพายบอทคนสวย @PIELUVU

:: ทักได้น้า #บอท #บอทน่ารัก


พอนิ้วผมเผลอเลื่อนมาเจอข้อความนี้ของไอ้พีทโพสท์ไว้ที่หน้าฟีด ผมนี่ถึงกับหัวเราะในลำคอก่อนจะกดเข้าเมนชั่นโดยไม่ต้องนึกหน้านึกหลัง ไอ้เอมและไอ้กิตมองผมอย่างไม่เข้าใจในความต้องการผมเสียเท่าไร


นาทีนี้อะไรที่ทำให้ผมรู้จักไอ้เด็กนั่น ผมก็ทำหมดแหละ :)


FROM : .เฟรมคนคลู @FFREMXX

@PIELUVU ทักครับน้องพาย~~  


ตั้งแต่วันนั้นผมก็เหมือนโดนดึงเข้าไปในโลกของมันเลยครับ



















-100%-
เคยเห็นเฟรมกลัวเมียไหมคะ นี่ไงคะ
555555555555555555555555
อ่ะ เฉลยแล้วนะว่าพี่เฟรมรู้จักบอทน้องพายได้ไง
คือมันรู้ตั้งแต่ฟอลฯครั้งแรกแล้วจ้า
ที่ฟอลเพราะอยากแกล้งน้อง
อยากปรับนิสัยการติดมือถือน้องแค่นั้นใช่ไหมคะ
ใช่เหรอ55555555555555555555555
ช่วงนี้สอบไฟนอล ถ้าไม่ว่างมาอัพอย่าเพิ่งว่ากันนะ
T^T
PS.บทความอาจจะแจ้งเตือนบ่อยต้องขอโทษด้วยนะคะ
แอดแฟนกดที่รูปพีทด้านล่างเลยฮะ
 ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ yoonsu gif
แวะไปแหกพีทได้ที่แฮชแท็ก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 303 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,608 ความคิดเห็น

  1. #7551 crzoldyck7 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 15:19
    แหม่!!อิพี่เมิงรู้แต่แรกเลยหรอ.. แผนการนายมันร้ายนักนะ..ทำเป็นชวนไปดูหนัง..กุอยากจะโบก
    #7,551
    0
  2. #7515 Jibangrin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 03:20
    โห อิพี่
    #7,515
    0
  3. #7501 SkmilkSk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 20:49
    ถ้าเป็นกูเดินเหยียบเท้าใครคงโดนด่า555 อิจน้อง
    #7,501
    0
  4. #7479 pcy921 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 09:20
    อิพี่เฟรมนี่รู้ก่อนไปอีกกกกก
    #7,479
    0
  5. #7440 daisylune (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 15:05
    อิพี่ก็คือรู้แต่แรกเลยอ่ะ55555555555 กูเปฌรนะีทก็โกรธอ่ะเอาจิง อิพี่!!!
    #7,440
    0
  6. #7425 dajuras (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 20:21
    อหอห. ตั้งแต่แรกเลยหรอออออ อิพี่-งงงง 55555 สุดท้ายก็ดันไปหลงน้องเค้าซะเองติดทวิตซะเอง แหมๆๆ
    #7,425
    0
  7. #7400 น้องหัวฟูวววว (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 15:35
    อ่อ พี่มะนรู้แต่เเรกแล้ว อืมมมมมม
    #7,400
    0
  8. #7379 Miki_milky (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 11:15
    พี่เฟรมชอบแกล้งน้องจัง
    #7,379
    0
  9. #7286 PuiPui--r (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 13:46
    แกไม่ได้เป็นคนดีขนาดนั้นอิพี่ หยั่มมา
    #7,286
    0
  10. #7253 Shipnielong (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 10:51
    มันเป็นอย่างนี้นี่เอง
    #7,253
    0
  11. #7194 arenajangg (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 00:12
    ที่แท้ก็รู้ตั้งแต่ต้น
    #7,194
    0
  12. #7174 Think_out (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 17:41
    อ้าวเฮ้ย พี่แกรู้มาตั้งนานแล้วนี่น่า
    #7,174
    0
  13. #7140 คยองซู_lovelove (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 09:57
    ว่าเเล้วววว  ว่าต้องรู้จักก่อนชอบก่อนทีเดาหวยเดาไม่เคยถูก
    #7,140
    0
  14. #7116 hh_9094 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 13:19
    พีทสาธิตแรงไปไหมอ่าา555
    #7,116
    0
  15. #7089 sofar_fa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 21:28
    วิถีคนกลัวเมียที่แท้ทรู 5555

    โลกไม่ได้กลมหรอก แค่เรากำลังเดินวนอยู่ในกับดักของใครบางคนเท่านั้นเอง พีท
    #7,089
    0
  16. #7043 แฝดจอมซน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 12:27
    ร้ายกาจ !(=[ ]= )
    #7,043
    0
  17. #6996 AomAm... (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 07:05
    สงสัยต้องเปลี่ยนจากโลกเป็นลูกนิมิตจิงๆแหละ -555
    #6,996
    0
  18. #6924 SehunMark (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:56
    โลกไม่ได้กลมจริงๆ สินะ 55555
    #6,924
    0
  19. #6870 fairy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 21:23
    อ่อออออ
    #6,870
    0
  20. #6799 Maki-San (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 21:11
    ร้ายยยนะคะ
    #6,799
    0
  21. #6633 chaaimmeme (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 17:17
    โอยพี่เฟรมมม พี่เฟร๊มมมมมม
    #6,633
    0
  22. #6533 ohohohLOTTO (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 21:37
    ขลุลลลแทนลุยยย ><
    #6,533
    0
  23. #6506 Armmie (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 11:14
    เงาแค้นพี่เฟรมชนะเงาแค้นทุกเงาในโลก55555555 โอ้ยคนผีทะเลหลอกน้องมาตั้งแต่ครั้งแรกที่คุยกับน้องเลยหรอนังคนชั่วว
    #6,506
    0
  24. #6302 ~Mu~Max~Dek~D~ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 20:59
    ความจองเวรของพี่เฟรมนั้น น้องจะไม่มีวันลืม 55555555
    #6,302
    0
  25. #6262 nchler (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 04:05
    โหวนะ ร้ายอ่ะ พี่มันร้ายยยย
    #6,262
    0