คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Aria of Gareth รวมเซ็ตภาคพิเศษ

ตอนที่ 114 : [ภาคพิเศษ] จุดเริ่มต้นแห่งดวงใจ : ตอนที่ 1 ประกายในดวงใจ


     อัพเดท 25 ม.ค. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: Aria of Gareth, รวมเรื่องสั้น, ภาคพิเศษเอเรีย, เอเรีย, ไมเคิล, มาร์ค, แอนจี้, เอมี่, เอมีเลีย, แอนเจลิน่า, มาริค
ผู้แต่ง : Keisei/MaKoto-sang ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Keisei/MaKoto-sang
My.iD: https://my.dek-d.com/keisei
< Review/Vote > Rating : 98% [ 3,742 mem(s) ]
This month views : 5 Overall : 70,641
1,642 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 210 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Aria of Gareth รวมเซ็ตภาคพิเศษ ตอนที่ 114 : [ภาคพิเศษ] จุดเริ่มต้นแห่งดวงใจ : ตอนที่ 1 ประกายในดวงใจ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 916 , โพส : 0 , Rating : 100% / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด





ของขวัญปีใหม่ค่ะ

+++++++++++++++++

Aria of Gareth Extra

จุดเริ่มต้นแห่งดวงใจ

 

ตอนที่ 1 ประกายในดวงใจ

 

กล่าวกันว่า ‘ความรัก’ เป็นสิ่งอันควรค่าแก่การถนอมมากกว่าความรู้สึกใดๆ ของมนุษย์   เหตุเพราะมันเป็นตัวเชื่อมโยงให้คนสองคนที่แตกต่างกันให้มาอยู่ร่วมกันได้อย่างน่าอัศจรรย์   ซึ่งการอยู่ร่วมกันนั้นเป็นไปด้วยความบริสุทธิ์ใจ   ความรักเป็นตัวสอดประสานให้ความสัมพันธ์ของมนุษย์ให้อยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุข   เฉกเช่นระเบียบกฎหมายที่ตราขึ้นเพื่อผสานกลุ่มคนหลากเชื้อชาติให้อยู่ร่วมกันในสังคมเดียวกัน

จุดเริ่มต้นแห่งความรักนั้นมีมากมายหลายรูปแบบ   ทั้งเกิดจากความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนแปลงจากรูปแบบอื่นมาสู่ความรัก   ดังเช่นที่เกิดขึ้นกับแกรี่และเกรต้าที่เปลี่ยนมาจากความสัมพันธ์ฉันท์นาย - บ่าว   โดยมีเหตุการณ์ก่อการจลาจลในเมืองอัสมานเป็นตัวจุดประกายแห่งรัก   หรืออาจเกิดขึ้นจากความรู้สึกประทับใจแรกพบ   เหมือนที่เกิดขึ้นกับราเรลที่ประทับใจในตัวแอซรี่ในตอนที่ได้พบกันครั้งแรก   จนกลายเป็นบ่อเกิดแห่งความรักอันยืนยงมาจนถึงปัจจุบัน

หากทว่าในบรรดารูปแบบของจุดเริ่มต้นแห่งความรักนั้น   กลับยังมีอีกหนึ่งจุดเริ่มต้นที่แสนพิเศษซึ่งเกิดขึ้นกับคนเพียงไม่กี่คนเท่านั้น   และหนึ่งในนั้นก็คือ ไมเคิล...กษัตริย์แห่งอาดิทอล ผู้ได้ขึ้นชื่อว่า รักและหวงแหนองค์ราชินีเอเรียราวกับพญาราชสีห์หวงถิ่น   ใครก็ตามที่กล้าแตะต้องให้พระนางต้องมีมลทินจักต้องพบกับความตายทุกครั้งไป

กระนั้น...ใครจะรู้เล่าว่า เหตุใดหัวใจของบุรุษอันดับหนึ่งผู้นั้นจึงผูกพันกับองค์ราชินีเอเรียเช่นนั้น   คำตอบของคำถามนั้นคงหนีไม่พ้นจุดเริ่มต้นแห่งความรัก   จุดเริ่มต้นแห่งความสัมพันธ์พิเศษที่เกิดขึ้นเพื่อเชื่อมโยงบุคคลพิเศษทั้งสองเข้าด้วยกัน   สายสัมพันธ์ที่เรียกว่า...

 

‘เกิดมาเพื่อกันและกัน’

 

เสียงฝีเท้าเล็กๆ คู่หนึ่งซอยถี่กระชั้นดังมาตามทางเดินหินอ่อนอันโอ่โถงงดงามของปราสาทประมุข   ทำให้เหล่าข้าราชบริพารที่กำลังทำงานอยู่ในเส้นทางนั้น   ต้องรีบหลบและถอยห่างเปิดทางให้เจ้าของฝีเท้ามุ่งตรงไปยังที่หมายของตนได้อย่างสะดวก   ซึ่งคนทั้งหมดก็หันมองตามหลังไปด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง   เพราะพวกเขาไม่เคยเห็นเจ้าของเสียงฝีเท้าวิ่งตัวปลิวเช่นนี้มาก่อนเลย

เจ้าของฝีเท้าคู่นั้นก็เลี้ยวเข้ามาถึงบันไดที่ทอดสูงขึ้นไปในปราสาทประมุขอันสูงตระหง่าน   มันเป็นเส้นทางที่สูงล้ำดูราวกับไม่มีที่สิ้นสุดในจุดหมาย   แต่เจ้าของฝีเท้าเล็กๆ นั้นก็ไม่ยอมถอดใจ   เขาพยายามปีนขึ้นบันไดไปอย่างไม่ลดละ   กระทั่งขึ้นมาถึงชั้นสี่อันถือเป็นช่วงสุดท้ายของการเดินทาง   ซึ่งต้องวิ่งต่อไปอีกเล็กน้อยจนห้องพักที่มีนายทหารยามเฝ้าดูแลถึงสี่คน

ปัง!!! ประตูถูกผละเปิดออกโดยแรงที่ยังเหลืออยู่   ทำให้อิสตรีสองคนที่นั่งอยู่ภายในห้องนั้นต้องหันมองด้วยความแปลกใจ   ก่อนหญิงสาวผมหยักศกสีดำจะแย้มยิ้มต้อนรับอย่างอบอุ่น   เมื่อดวงตาสีเขียวมรกตอันอ่อนโยนของนางฉายร่างเด็กชายตัวน้อยสองคนยืนอยู่ตรงธรณีประตูนั้น

“กลับมากันแล้วเหรอจ๊ะ   ไมเคิล”

“พ่ะย่ะค่ะ   ท่านแม่!”

เด็กชายผมสีน้ำตาลอมดำถลันไปกอดเอวผู้เป็นมารดาทันใด   ซึ่งทันทีที่บุตรชายมาอยู่ในอ้อมแขนสตรีผมดำก็เช็ดเหงื่อที่อาบใบหน้าของเขาด้วยความอ่อนโยน

“เหงื่อเต็มตัวเชียวนะ   คงจะรีบวิ่งมาล่ะสิ” นางถาม

“ก็ลูกอยากเจอท่านแม่คริสตินนี่นา!” ไมเคิลบอกพร้อมกอดแม่แน่น “ความจริงลูกไม่ได้อยากไปเมืองกาเร็ธกับท่านพ่อสักหน่อย   ไม่รู้ทำไมถึงต้องพาลูกไปด้วย”

“เพราะลูกเป็นรัชทายาทยังไงล่ะจ๊ะ”

หญิงสาวผมดำหรือก็คือ ‘องค์ราชินีคริสติน’ พระมเหสีในกษัตริย์อาคาร์สและพระมารดาของเจ้าชายไมเคิลวัยเจ็ดขวบ   พระนางทรงวางปลายนิ้วลงบนจมูกเล็กๆ ของเด็กชาย

“เมื่อลูกเป็นรัชทายาทย่อมต้องติดตามท่านพ่อไปยังสถานที่ต่างๆ   เพื่อเรียนรู้การทำงานราชการและการดูแลประชาชนจากท่านพ่อ  เพื่อต่อไปภายหน้าลูกจะได้ขึ้นเป็นกษัตริย์ที่ดีเหมือนท่านพ่ออย่างไรล่ะจ๊ะ”

“แต่ถ้าต้องทอดทิ้งให้ท่านแม่ต้องรอคอยอย่างเดียวดายแบบนี้   ลูกก็ไม่คิดจะขึ้นเป็นกษัตริย์หรอกพ่ะย่ะค่ะ” ไมเคิลทำหน้าเง้าอย่างไม่ใจแล้วเงยหน้าขึ้นมองพระมารดาอีกครั้ง “แล้วท่านแม่เป็นยังไงบ้างพ่ะย่ะค่ะ   ตอนลูกไม่อยู่ล้มป่วยไปอีกหรือเปล่า   ดีโอน่าเจ้าดูแลแม่ของข้าดีใช่มั้ย!”

“เพคะ   ไม่ขาดตกบกพร่องอันใดเลยเพคะ” ดีโอน่าตอบพลางหัวเราะ “หากจะเหลือ...ก็คงเหลือมีเพียงอาการอ่อนเพลียที่คงจะหายเป็นปลิดทิ้งในตอนที่องค์เหนือหัวเสร็จมาเยี่ยมกระมังเพคะ”

จุดมุ่งหมายของคำพูดมีเพียงต้องการกระเซ้าองค์ราชินีเท่านั้น   หากดาน่ากลับต้องวางตัวเจียมตนทันทีที่เสียงแหบห้าวอันทรงอำนาจของชายผู้หนึ่งดังขึ้น

“ถ้าเป็นแบบนั้นจริงก็เป็นเกียรติของข้านัก”

ร่างสูงสง่าไว้หนวดเคราสีน้ำตาลเข้มเดินเข้ามาอย่างช้าๆ   ทำให้คริสตินต้องผุดลุกจากเก้าอี้เพื่อต้อนรับในทันทีนั้น   แต่อีกฝ่ายกลับตรงเข้ามาดันร่างของพระนางให้ทรุดกลับลงไปนั่งตามเดิมอย่างรวดเร็ว   ทว่ากลับเต็มเปี่ยมด้วยความนุ่มนวลเสียจนไมเคิลที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ยังแปลกใจ   สายตาสีน้ำตาลฉายไว้ด้วยความรัก   ความห่วงใย   และความเอื้ออาทรที่มอบให้แก่นางแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น

บุรุษผู้นี้คือ กษัตริย์อาคาร์ส มหาบุรุษผู้ปกครองอยู่เหนือบัลลังก์แห่งอาดิทอลอันเกรียงไกร   เป็นพระสวามีของพระนางคริสตินและเป็นพระบิดาของเจ้าชายไมเคิลอีกด้วย   เด็กชายมองดูสายตาที่อาคาร์สทอดมองคริสตินแล้วก็เบี่ยงหน้าไปอีกทางหนึ่ง   ดังมิอาจปรารถนาจะเห็นสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไป   ซึ่งอาคาร์สกุมมือซ้ายของภรรยาขึ้นมาจุมพิตด้วยความคิดถึง

“สุขภาพของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” อาคาร์สถามอย่างห่วงใย “ได้ยินว่า อาการของเจ้ากำเริบบ่อยครั้งหลังจากที่พวกเราออกเดินทางกันไปแล้ว   ตอนนี้ดีขึ้นหรือยัง”

“อาการกำเริบหรือพ่ะย่ะค่ะ!!” ไมเคิลร้องลั่น “ทำไมท่านแม่ไม่บอกลูก...”

“เพราะแค่เห็นหน้าลูกแม่ก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งแล้วล่ะจ้ะ” คริสตินตอบด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยนเสียจนไมเคิลยังต้องนิ่ง “แค่ได้เห็นหน้าของลูกกับท่านพ่ออีกครั้ง   แม้ก็มีความสุขยิ่งกว่าอะไรแล้วล่ะจ้ะ”

“ท่านแม่...”

เด็กชายได้แต่ครางเรียกพระมารดาราวกับต้องการจะโต้เถียงเอาชนะ   แต่ในที่สุดเขาก็ปิดปากแล้วเบี่ยงหน้าไปอีกทางหนึ่งดังต้องการทำใจยอมรับคำตอบที่ได้รับ   แต่อาคาร์สกลับสังเกตเห็นความเจ็บปวดที่แฝงลึกในดวงตาของบุตรชายได้อย่างชัดเจน

สำหรับอาคาร์ส...กษัตริย์หนุ่มไม่แปลกใจเสียเท่าใดนักที่ได้เห็นแววตาเกินวัยเช่นนี้จากบุตรชาย   เพราะคริสตินมีร่างกายที่อ่อนแอและมีโรคประจำตัวที่ไม่อาจรักษาให้หายได้ด้วยวิชาการแพทย์ในปัจจุบัน   ซึ่งเมื่อลองคิดว่า นางอาจจะต้องจากไปไม่วันใดก็วันหนึ่งในอนาคตข้างหน้า   หัวใจก็ให้รู้สึกร้าวรานอย่างยากจะเยียวยาได้   แต่อาคาร์สหรือไมเคิลก็มิอาจแสดงออกให้คริสตินเห็นได้   เพราะมันจะทำให้หญิงสาวกังวลใจจนอาการทรุดหนักมากขึ้น

“อาคาร์สคะ...” น้ำเสียงหวานที่เอ่ยเรียกทำให้อาคาร์สต้องสะดุ้ง “ท่านกับลูกเพิ่งเดินทางกลับมาเหนื่อยๆ ไปพักก่อนจะดีมั้ยคะ”

“อา...ก็อยากพักหรอกนะ   แต่บังเอิญยังมีงานเหลือค้างอยู่ก็เลยจะไปสะสางก่อนน่ะ” อาคาร์สตอบพลางลูบแก้มขาวซีดของภรรยา “เจ้าต่างหากที่ควรพักผ่อน   สีหน้าดูแย่ลงจากเมื่อสักครู่นี้มากเลยนะ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ   ท่านไปทำงานเถอะ” คริสตินตอบอย่างอ่อนโยน

รอยยิ้มอ่อนหวานของนั้นฉาบเอาไว้ด้วยความอิดโรยเสียจนอาคาร์สยังไม่สบายใจ   ไมเคิลที่ตอบมองทางหางตาก็ให้ปวดร้าวเป็นยิ่งนัก   หากในเบื้องลึกก็ยังปรารถนาให้พระบิดาอยู่เคียงข้างพระมารดาไปอีกสักเล็กน้อย   แต่เด็กชายก็ต้องผิดหวังเมื่อได้เห็นบุรุษอันดับหนึ่งแห่งอาดิทอลหยัดตัวลุกขึ้นยืนอย่างมีเป้าหมาย

“ถ้าอย่างนั้นก็นอนพักซะ   มีอะไรก็ให้คนไปบอกได้ทันทีแล้วข้าจะรีบมา” กษัตริย์หนุ่มตรัสพลางก็หันมาลูบกระหม่อมของบุตรชาย “อยู่กับท่านแม่นะ   ไมเคิล   ช่วยดูแลให้แม่เจ้าพักผ่อนแทนพอที”

“ไม่ต้องบอก  ลูกก็รู้อยู่แล้วล่ะพ่ะย่ะค่ะ!” ไมเคิลกระแทกเสียงตอบ

แต่แทนที่อาคาร์สจะแสดงความไม่พอใจกับท่าทางแข็งกร้าวของพระโอรส   เขากลับขยี้ผมสั้นของเด็กชายจนยุ่งเป็นรังนกแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว   โดยมีไมเคิลส่งสายตาขุ่นเคืองมองตามพร้อมกับจัดทรงผมของตนให้เรียบร้อย  จากนั้นก็หันไปหาพระมารดาที่นั่งยิ้มคอยอยู่ก่อนแล้ว

“โกรธอะไรท่านพ่อเหรอจ๊ะ   ไมเคิล” พระนางถามพร้อมดึงตัวเด็กชายมานั่งตัก “ท่าทางไม่พอใจใส่ท่านพ่อมาตั้งแต่เมื่อสักครู่นี้แล้วนะจ๊ะ”

“เปล่านี่พ่ะย่ะค่ะ” ไมเคิลตอบเลี่ยงๆ แต่สายตาใคร่รู้ที่มองมาจากพระมารดาก็ทำให้เขาต้องพูดต่อ “ลูกแค่เบื่อที่ท่านพ่อเอาแต่ทำงานไม่สนใจท่านแม่เลยน่ะพ่ะย่ะค่ะ   ถ้าเป็นลูกต่อให้มีงานยุ่งแค่ไหน...แต่ถ้าคนที่รักกำลังไม่สบายก็คงจะนั่งดูแลนางตลอดเวลา”

ทว่าเพียงสิ้นคำตอบที่เอ่ยออกมาด้วยความไม่พอใจของตนเองนั้น   มันกลับได้สร้างสิ่งแปลกประหลาดให้เกิดขึ้นภายในใจของไมเคิล   ความรู้สึกปวดแปลบเหมือนกับถูกเข็มทิ่มแทงลงมาในหัวใจอย่างช้าๆ   สร้างความรวดร้าวให้แก่เด็กชายราวกับมีบางสิ่งกำลังแตกสลาย   มันเป็นความรู้สึกที่ไมเคิลไม่อาจเข้าใจได้เลยว่า เกิดขึ้นเพราะเหตุผลใดกันแน่

ใกล้กันนั้น...คริสตินมองสีหน้าเหมือนกับเจ็บปวดเกินวัยของบุตรชายด้วยสายตานิ่งสนิท   มิได้ตำหนิอันใดไมเคิลที่ต่อว่าต่อขานพระบิดาอย่างไม่ไว้หน้า   สำหรับพระนาง...ไมเคิลเป็นเด็กชายที่น่าสงสารซึ่งยังไม่รู้จักกับความรักระหว่างหนุ่มสาวมากนัก   ทำให้เขามองความสัมพันธ์ที่ดูเหินห่างของนางกับสามีว่า เป็นความหมางเมิน   ทั้งที่ความเป็นจริงแล้ว...ทั้งนางทั้งอาคาร์สต่างก็โหยหากันตลอดเวลา

“ไมเคิลจ๊ะ...” คริสตินเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

อุ้งมือเรียวบางเคลื่อนขึ้นลูบเส้นผมของไมเคิลอย่างนุ่มนวลและอ่อนโยน   ทุกสัมผัสที่เลื่อนไล้ไปบนศีรษะของเด็กชายแสดงถึงความรักอย่างยิ่งล้น

“การเป็นกษัตริย์ที่ดีใช่หมายความว่า จะต้องเป็นสามีที่ดีด้วยนี่จ๊ะ   ด้วยฐานะอย่างเราต้องคำนึงถึงประชาชนเป็นหลัก   แม้ว่าจะต้องคิดถึงคนที่รักมาก...”

“ถ้าอย่างนั้นลูกจะไม่รักใครเด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ!!!” ไมเคิลโพล่งขึ้นเสียงดังลั่น “ถ้าลูกต้องเป็นกษัตริย์ที่ดีโดยต้องแลกกับความรักที่มีต่อคนที่รักแล้วล่ะก็...ลูกจะไม่ขอรักใครทั้งนั้น...”

ทั้งที่น้ำเสียงและการแสดงออกเต็มเปี่ยมด้วยความขึงขังไม่พอใจ   แต่ความปวดแปลบภายในนั้นกลับรุนแรงมากขึ้นจนไมเคิลต้องเบือนหน้าผู้เป็นแม่ไปอีกครั้ง   พลางนึกถามตัวเองในใจว่า เหตุใดจึงต้องนึกเจ็บปวดกับเรื่องไม่เป็นเรื่องเช่นความรัก   และยังมีความรู้สึกโหยหาแปลกๆ ปรากฏขึ้นในใจทันทีที่สิ้นวาจาของตนเอง   นี่ตัวเขากำลังปรารถนาความรักจากผู้อื่นนอกจากพระมารดาอย่างนั้นหรือ...ฤๅมีใครที่กำลังส่งเสียงเพรียกหาเขาอยู่กันแน่

แต่ในขณะที่กำลังจมลึกอยู่ในห้วงความคิดอันยากแก่การเข้าใจนั้น   คริสตินก็ลูบศีรษะของเด็กชายเบาๆ อย่างอบอุ่นและเอ็นดูยิ่งนัก   ซึ่งไมเคิลก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงครางด้วยความพอใจไปกับรสสัมผัสอันนุ่มละมุนนั้น   แต่ไม่นานความรู้สึกดีๆ เหล่านั้นก็หมดไปพร้อมกับคำพูดของพระมารดา

“ความรักไม่ใช่สิ่งที่น่าชิงชังเหมือนอย่างที่ลูกกำลังคิดอยู่หรอกนะจ๊ะ” น้ำเสียงใสช่างอบอุ่นละมุนละไมนัก “ทั้งพ่อและแม่เองต่างก็คิดถึงกันและกันตลอดเวลา   ทว่าเราก็ต้องเลือกประชาชนผู้อยู่ใต้การปกครองของตนเอาไว้ก่อน   ทำให้บางครั้งก็ต้องมีการเสียสละช่วงเวลาของความรักไปปฏิบัติหน้าที่ของกษัตริย์ที่ดีบ้าง   ไม่มีใครสามารถเป็นได้ทั้งกษัตริย์และสามีที่ดีได้ในเวลาเดียวกันหรอก...

...ขอเพียงในใจของเรายังมีความถวิลหาให้แก่กันตลอดเวลา   แม้ไกลสุดเอื้อมคว้าก็สามารถใกล้ได้เพียงใจคิดถึง   ซึ่งแม่เชื่อว่าสักวันหนึ่งจะต้องมีคนที่จะทำให้ลูกรู้สึกเช่นนี้เกิดขึ้นมาอย่างแน่นอน...บุคคลที่เกิดขึ้นมาเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตลูกไปชั่วชีวิต  และลูกก็จะเป็นส่วนหนึ่งของคนผู้นั้นไปชั่วนิรันดร์ตามการผูกพันของด้ายแดงแห่งโชคชะตา...”

คริสตินพูดแล้วก็จับมือให้ไมเคิลชูนิ้วก้อยเล็กๆ ขึ้นตรงหน้า   เด็กชายพินิจดูนิ้วมือข้างนั้นแล้วก็ให้นึกงงงันอยู่ในใจของตนนัก   ดังนั้นเขาจึงหันกลับไปหมายจะถามไถ่พระมารดาให้เข้าใจคำพูดเมื่อสักครู่   ทว่าเด็กชายและดีโอน่ากลับต้องตกใจ   เมื่อได้เห็นคริสตินกุมหน้าอกของตนเอาไว้ด้วยใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ   ก่อนถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรงในทันทีที่หัวใจเต้นผิดจังหวะไป

“อึก...โอ๊ย!!!”

“ท่านแม่!   ดีโอน่า...” ไมเคิลร้องพร้อมประคองมารดาเอาไว้

ดีโอน่ารีบเข้าไปประคององค์ราชินีบรรทมบนเตียงในทันทีนั้น   ขณะไมเคิลถลันออกไปร้องเรียกบรรดาบริวารที่อยู่ใกล้เคียงกันนั้น

“ท่านแม่อาการกำเริบรีบตามท่านลุงโจเชฟมาเดี๋ยวนี้!!!”

ด้วยเสียงเล็กๆ แต่ทรงอำนาจที่ตวาดออกไปนั้นทำให้บ่าวชายคนหนึ่งรีบวิ่งไปทำคำสั่งของเขาในทันทีนั้น   ไมเคิลมองตามแผ่นหลังของบ่าวผู้นั้นไปในขณะที่เริ่มถูกรายล้อมด้วยข้ารับใช้คนอื่นๆ   ซึ่งเขามิได้คิดสนใจและเตรียมหันกลับไปเฝ้าดูอาการของพระมารดาอีกครั้ง   หากต้องชะงักเมื่อฉุกคิดถึงบางสิ่งบางอย่างได้

“ใคร...หน่อย” คำสั่งถูกเอ่ยออกไป แต่มันช่างแผ่วเบาเสียจนคนที่อยู่ใกล้ที่สุดก็ยังต้องถามอีกครั้ง

“รับสั่งสิ่งใดนะพ่ะย่ะค่ะ   เจ้าชาย”

“ใครไปตาม...ท่านพ่อมาหน่อย...”

ไมเคิลทวนคำสั่งอีกครั้งด้วยน้ำเสียงขัดเคืองจนน่าตกใจ บ่าวชายที่อยู่ใกล้พลันต้องถอยห่างเมื่อได้เห็นสีหน้าเจ็บแค้นเกินวัยของเจ้าชายองค์น้อย

“บอกไปด้วยว่าท่านแม่กำลังรอเขาอยู่   ช่วยทิ้งงานเอาไว้แล้วมาดูท่านแม่สักครู่เถอะ!!”

 

+++++++ โปรดติดตามตอนต่อไป +++++++



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Aria of Gareth รวมเซ็ตภาคพิเศษ ตอนที่ 114 : [ภาคพิเศษ] จุดเริ่มต้นแห่งดวงใจ : ตอนที่ 1 ประกายในดวงใจ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 916 , โพส : 0 , Rating : 100% / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android