คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Aria of Gareth รวมเซ็ตภาคพิเศษ

ตอนที่ 104 : [ภาคพิเศษ] เลือกข้านะ 2 [คู่ของมาริค]


     อัพเดท 13 ส.ค. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: Aria of Gareth, รวมเรื่องสั้น, ภาคพิเศษเอเรีย, เอเรีย, ไมเคิล, มาร์ค, แอนจี้, เอมี่, เอมีเลีย, แอนเจลิน่า, มาริค
ผู้แต่ง : Keisei/MaKoto-sang ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Keisei/MaKoto-sang
My.iD: https://my.dek-d.com/keisei
< Review/Vote > Rating : 98% [ 3,742 mem(s) ]
This month views : 5 Overall : 70,641
1,642 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 210 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Aria of Gareth รวมเซ็ตภาคพิเศษ ตอนที่ 104 : [ภาคพิเศษ] เลือกข้านะ 2 [คู่ของมาริค] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 721 , โพส : 3 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



อรุณรุ่งมาเยี่ยมเยือนกระท่อมของสามกษัตริย์พร้อมแสงอุ่น ซึ่งสาดส่องผ่านเข้ามาทางห้องนอนของมาร์ค ฉายภาพชายหนุ่มผมดำกอดก่ายหญิงสาวผมขาวเงินอยู่บนเตียงขนาดใหญ่กลางห้องนอนนั้น มันเป็นภาพที่ให้ความรู้สึกอ่อนโยนและอบอุ่นอย่างถึงที่สุด คงไม่มีภาพความอบอุ่นไหนเหมือนกับภาพเจ้าชายอารมณ์ร้ายนอนกอดหญิงสาวแปลกหน้าเช่นนี้เป็นแน่

ทว่าภาพความอบอุ่นนั้นก็ต้องจบลงเมื่อหญิงสาวในอ้อมแขนของเจ้าชายหนุ่มลืมตาตื่นขึ้น วันนี้บาดแผลตามร่างกายของเธอเริ่มสมานตัวเข้ากันบ้างแล้ว แต่ก็ยังมีหลายส่วนที่ต้องใช้เวลาในการรักษาพอสมควร

เธอพลิกตัวนอนหงายพลางขยี้ตารับแสงแดดเบาๆ ก่อนจะเริ่มรู้สึกถึงน้ำหนักของท่อนแขนที่ยังวางก่ายอยู่บนร่างกายได้ นั่นทำให้เธอมองท่อนแขนนั้นด้วยความตื่นตะลึง จากนั้นก็เลื่อนสายตาไปตามท่อนแขนนั้นแล้วหยุดลงที่ใบหน้าของรัชทายาทหนุ่มแห่งอาดิทอล

“กรี๊ด............................................ด!!!”

เสียงกรีดร้องนี้ทำให้มาร์คที่นอนอยู่ข้างๆ ถึงกับสะดุ้ง ก่อนจะต้องร้องลั่นด้วยอีกคนหลังถูกฝ่าเท้าพิฆาตถีบกลางอกจนร่วงลงไปกองกับพื้นเบื้องล่าง พร้อมกันนั้นบานประตูก็เปิดออกพร้อมกับร่างของสองสามีภรรยาอันดับหนึ่งแห่งอาดิทอลวิ่งเข้ามาด้วยความตกใจ!

“อะไรๆ เกิดอะไรขึ้น!”

เอเรียถามพลางถลาไปกอดรีน่าที่แสดงความตกใจกลัวอย่างชัดเจน ขณะไมเคิลเดินอ้อมเตียงไปดึงลูกชายที่นอนโอดครวญบนพื้นให้ลุกขึ้น

“ก็...ก็...เขามาอยู่...”

“ข้าดูเจ้าทั้งคืนยังไม่ขอบคุณอีกเหรอ” มาร์คถามพลางลูบหัวที่กระแทกพื้นเมื่อครู่ “เท้าหนักชะมัดผู้หญิงบ้าอะไร”

“ดูแล แล้วทำไมถึงมานอนกอดข้าได้ล่ะ” รีน่าถามพร้อมเบียดซุกเอเรีย “ให้ความเป็นธรรมข้าด้วยนะคะ”

“เชอะ! ถ้าข้าจะทำอะไรเจ้านะ ป่านเนี่ยตัวเข้าไม่มีเสื้อผ้าเหลืออยู่สักชิ้นหรอก” มาร์คโวยวายจนผู้เป็นพ่อต้องชักหน้าระอาใจ

“เอาน่า พอได้แล้ว ออกไปเตรียมอาหารเช้าได้แล้วไป” ไมเคิลว่า

“ขอรับๆ”

แล้วมาร์คก็เดินออกไปจากห้องนั้นอย่างรวดเร็ว ซึ่งรีน่าก็มองตามหลังเข้าไปอย่างไม่พอใจแล้วเบียดซุกเอเรียมากขึ้น ราชินีสาวจึงแย้มยิ้มอย่างอ่อนหวานแล้วปลอบประโลมเธออย่างอ่อนโยน

“ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะ ถ้ามาร์คบอกว่าไม่ได้ทำอะไรเจ้า เขาก็ไม่ได้ทำจริงๆ แน่นอน”

“แต่เขาก็ไม่น่ามานอนกอดกันนี่คะ” รีน่าพูด “ท่านจะต้องเอาเรื่องเขานะคะ”

“ฮ่าๆ มันเป็นเรื่องปกติของผู้ชายอยู่แล้วที่จะกอดผู้หญิงน่ะ” ไมเคิลหัวเราะก่อนจะเงียบเมื่อภรรยามองด้วยสายตาเด็ดขาด “เอ่อ...ขอโทษ แต่เรื่องจะลงโทษนี่...”

“ให้มาร์คย้ายออกมานอนหน้าเตาผิงก็แล้วกัน วันนี้ให้เขาพารีน่าลงไปซื้อของในเมืองด้วย และ...ให้เขาพาทารกที่เก็บได้เมื่อวานมาหาข้าด้วย” เอเรียบอกสามีด้วยรอยยิ้มหวาน

“ทารก...นี่เจ้ารู้ล่วงหน้าอีกแล้วเหรอ” ไมเคิลถามอย่างสงสัย

“เปล่า แต่มองจากความทรงจำของมาร์คเมื่อตอนที่เล่นหมากรุกกับท่านเมื่อคืนน่ะ” เอเรียตอบพลางดึงรีน่าให้ลุกขึ้น “มาเถอะ เจ้าจะต้องผูกมิตรกับมาร์คให้มาก เพราะมีเพียงเขาเท่านั้นที่จะช่วยเหลือเจ้าได้”

“แต่พวกท่านก็...”

รีน่าพยายามจะแย้งพระนางผู้เป็นเจ้าของนัยน์ตาสีเทาก็ต้องเงียบ เมื่อราชินีสาววางปลายนิ้วมือบนเรียวปากจิ้มลิ้มของนางอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มอันอ่อนหวานแต่แฝงลึกด้วยแววขี้เล่นนั้นทำให้รีน่าต้องขนลุก และยอมตามพระนางออกไปยังห้องโถงกลางที่เริ่มมีกลิ่นซุปที่เหลือจากเมื่อวานลอยอบอวล ซึ่งภายในครัวนั้นร่างสูงของมาร์คกำลังทำอาหารเช้าเงียบๆ

ในช่วงเวลารอคอยอาหารเช้าจากฝีมือของเจ้าชายรัชทายาทแห่งอาดิทอลนั้น เอเรียและไมเคิลเริ่มเล่นเกมส์หมากรุกเป็นการฆ่าเวลา โดยมีรีน่านั่งข้างเข่าของเอเรียไม่ห่าง ทว่าแทนที่สายตาของเธอจะสนใจหมากในกระดาน เธอกลับเอาแต่จ้องมองแผ่นหลังในครัวของมาร์ค มันเหมือนกับมีบางสิ่งมาจับตรึงสายตาของเธอเอาไว้ไม่ยอมให้ละจากเจ้าชายหนุ่มคนนั้นได้เลย

เธอสงสัยเหลือเกินกว่าทำไมมารดาของมาร์คจึงบอกว่ามีเพียงมาร์คเท่านั้นที่จะช่วยเหลือเธอได้ ทั้งๆ ที่นางและสามีต่างก็มีมนตรามากกว่าบุตรของตนหลายเท่าตัว และแม้ว่าจะเก่งกาจแต่จากเธอเห็นนั้นมาร์คดูเป็นคนใจร้อนและเอาแต่ใจตัวเองอยู่ไม่น้อย ถ้าหากว่าเกิดการปะทะที่ต้องใช้ความอดทนสูงขึ้นมาจริงๆ มาร์คก็อาจจะตบะแตกแล้วไล่อาละวาดเป็นแน่ ถึงตอนนั้นใครกันเล่าที่จะหยุดเจ้าชายหนุ่ม ในเมื่อเธอก็ไม่ค่อยถูกชะตาเขามากเท่าไหร่นัก

แต่ทำไมเล่า...ทำไมจึงไม่อาจละสายตาจากชายหนุ่มคนนี้ได้เลย...

แม้กระทั่งตอนอาหารเช้าที่เริ่มต้นขึ้นอย่างสงบไม่มีเสียงวิวาทเหมือนเมื่อวาน รีน่าก็เอาแต่มองจานอาหารของตัวเองสลับกับมาร์คอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะเริ่มทาน ซึ่งเธอต้องประหลาดใจที่อาหารในมื้อนี้รสละมุ่นกว่าเมื่อวานมากนัก

“วันนี้ทำรสอ่อนเหมาะกับคนป่วยนะ”

คำชมของเอเรียดังขึ้นทำให้รีน่าต้องมองราชินีสาว ซึ่งที่ตอบกลับมาคือ รอยยิ้มอันอ่อนโยนแบบเดียวกับที่ได้รับในห้องนอน ต่างจากกษัตริย์ไมเคิลที่มองภรรยาของตัวเองด้วยสายตาไม่แน่ใจเสียเท่าใดนัก เพราะถึงแม้ว่าเอเรียจะบอกว่าเคารพการตัดสินใจของลูกชาย แต่เธอก็มีความสามารถในการชักจูงให้ผู้คนเดินไปตามชะตากรรมของตัวเองได้อย่างชาญฉลาด

“ลูกแค่เบื่อคนบ่นว่าอาหารรสจัดไปก็เท่านั้นล่ะพ่ะย่ะค่ะ” มาร์คตอบนิ่งๆ ซึ่งนั่นทำให้รีน่าหันมองเขาก่อนจะทานไปเงียบๆ เท่านั้น

เขารู้ดีว่ารีน่ามองตามอยู่ตลอดเวลาคล้ายกับกำลังตามหาอะไรบางอย่างจากเขา แต่เจ้าชายหนุ่มก็แสร้งทำเป็นไม่รู้และลบเลือนความเอาใจใส่ของตัวเองออกไป ปล่อยให้ครึ่งหมาป่าปีศาจจับจ้องต่อไปเท่านั้น แม้จะอยากรู้และอยากถามว่าทำไมถึงจ้องมอง แต่เขาก็เลือกที่จะรอคอยให้รีน่าเล่าให้มารดาหรือตัวเขาเองฟังก่อนเท่านั้น

ไม่ช้ามื้อเช้าชั้นเลิศฝีมือของมาร์คก็จบลง สองสามีภรรยาอันดับหนึ่งของอาณาจักรอาสาเก็บล้างจานให้ ในขณะที่รีน่าและมาร์คเตรียมตัวจะกลับเข้าไปในเมืองอีกครั้ง โดยครั้งนี้เป็นไปตามคำสั่งของราชินีเอเรียแห่งอาดิทอล

“เจ้าจะต้องซื้อเสื้อผ้า เครื่องประดับ เครื่องสำอางและของใช้จำเป็นอื่นๆ ให้รีน่า นอกจากนั้นก็ต้องพาทารกที่เจ้าเก็บได้เมื่อวานมาหาแม่ด้วย แม่อยากเจอเด็กคนนั้น...ฟังแม่อยู่หรือเปล่ามาร์ค”

เอเรียถามมาร์คที่หันไปสนใจหมากรุกที่เอเรียและไมเคิลเล่นค้างไว้บนกระดาน หลังจากที่สั่งงานกับบุตรชายแล้วเหมือนเจ้าชายหนุ่มไม่สนใจฟังเลย

“ลูกได้ยินแล้วท่านแม่ เฟธน่ะให้ท่านป้าแอซรี่พามาก็แล้วกัน แค่รีน่าก็แทบจะเอาไม่อยู่แล้ว” มาร์คตอบ

ทั้งที่ประโยคนี้น่าจะทำให้รีน่าที่ยังคงเบียดตัวกับตักของเอเรียโมโห แต่หญิงสาวกลับยังนิ่งจนมาร์คหมดความอดทนที่จะรอ

“เฮ้!! เป็นอะไรของเจ้ายายลูกครึ่งไวน์วูฟ เอาแต่เงียบตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วนะ หรือว่าสำนึกผิดที่ถีบข้าตกเตียง” มาร์คถามเสียงเกรี้ยวพลางมองรีน่า

“ใครจะสำนึกผิดเรื่องนั้นกันยะ!!” รีน่าสวนออกไปในทันที “ถ้าเรื่องถีบท่านตกเตียงข้าไม่สำนึกหรอก ข้าจะเงียบหรือจะโวยวายมันก็เรื่องของข้า!!!”

ทั้งเอเรียและไมเคิลต่างก็มองรีน่าด้วยความประหลาดใจหลังจากได้ยินเสียงโวยวายนั้น ต่างจากมาร์คที่ยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะเข้าไปลูบกระหม่อมรีน่าเบาๆ

“โวยวายได้แบบนี้ค่อยหายห่วงหน่อย เอาล่ะ ท่านพ่อท่านแม่จะสั่งอะไรอีกมั้ย พวกข้าจะไปกันแล้ว”

“ไม่มีแล้วล่ะ เดินทางกันดีๆ ก็แล้วกัน” เอเรียบอกพลางเช็ดมือให้แห้ง

“อ้อ...วันนี้ยังไงก็ระวังหน่อยก็แล้วกันนะ เพราะเจ้าพวกนั้นไม่ปล่อยรีน่าของลูกไปง่ายๆ แน่” ไมเคิลเก็บจานใบสุดท้ายเข้าที่แล้วหันมาบอก “จะให้ดีระวังถึงคืนนี้ด้วย”

ทว่าคำว่า ‘รีน่าของลูก’ นั้นก็ทำให้หญิงสาวหน้าแดงขึ้นได้อย่างไม่น่าเชื่อ ลูกครึ่งหมาป่าปีศาจสาวมองตามหลังมาร์คที่กำลังคาดเอวอยู่ด้วยสงสัยว่าเขาจะตอบโต้เช่นไร ก่อนเธอจะต้องขวยเขินมากขึ้นไปอีกเมื่อมาร์คหันกลับมาแล้วคว้าตัวเธอขึ้นไปกอดเอาไว้

“ถ้าพวกมันมา...ลูกก็จะฆ่าพวกมันเอง ไปกันเถอะ รีน่า ข้าไม่อยากพาเจ้ากลับกระท่อมตอนค่ำหรอกนะ”

ว่าแล้วมาร์คก็จัดการลากรีน่าออกไปจากกระท่อมอย่างรวดเร็ว โดยไม่รอให้หญิงสาวกล่าวอำลาเอเรียและไม่เคิล เพราะเจ้าชายหนุ่มมักถือว่าการจากทั้งๆ ที่รู้ว่าต้องกลับมาพบกันใหม่นั้นเป็นลางร้าย ซึ่งเขาถือมานับแต่วันที่เบทซ์จากเขาไปอย่างไม่มีวันกลับ

และเป็นอีกครั้งที่รีน่าจะต้องนั่งม้าตัวเดียวกับมาร์คกลับเข้าเมือง เพราะม้าส่วนตัวของเอเรียและไมเคิลไม่ยอมให้หญิงสาวขึ้นไปนั่งแน่โดยดี แม้จะไม่อยากใกล้ชิดกับมาร์คให้มากนัก แต่เธอก็จำใจต้องนั่งม้าตัวเดียวกับมาร์คตามคำสั่งของเอเรียที่ไม่ยอมให้เธอเดินเท้าไป

ตลอดทางกลับเข้าเมืองกาเร็ธนั้นรีน่าเอาแต่นั่งเงียบไม่ยอมพูดคุยอะไรกับมาร์คเลยสักคำ ซึ่งสำหรับเจ้าชายหนุ่มนั้นออกจะเป็นเรื่องดีอยู่สักหน่อย เพราะมันทำให้เขาสามารถทุ่มพลังในการจับสัมผัสสัตว์ร้ายหรือกลุ่มคนที่อาจจะมาทำร้ายหญิงสาวในอ้อมแขนของเขาอีกครั้งได้อย่างสะดวก

ครั้นมาถึงตัวเมืองกาเร็ธอันเป็นเมืองทหารมาแต่ดั้งเดิมนั้น เหล่าทหารชาวเมืองต่างก็ต้องประหลาดใจที่ได้เห็นหญิงสาวผมเงินอยู่ในอ้อมแขนของเจ้าชายหนุ่ม

แม้ว่าการมาของพระองค์กับหญิงสาวคนนี้นั้นจะแตกต่างจากการมาถึงเมืองกาเร็ธครั้งแรกของราชินีเอเรีย ทว่ามันก็สร้างความงงงันให้แก่ประชาชนชาวทหารเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะนางคณิกาทั้งหลายที่ต่างพากันแสดงความอิจฉารีน่ากันอย่างออกนอกหน้า ซึ่งหญิงสาวครึ่งหมาป่าปีศาจเองก็สังเกตเห็นเสียด้วย นางจึงตวัดสายตามองโสเภณีชั้นสูงเหล่านั้นด้วยสายตาเด็ดขาด ก่อนจะเชิดหน้าสูงแสดงความหยิ่งทระนงออกมาปานประหนึ่งว่าตัวเองเป็นคนรักของมาร์ค ยังเหตุให้มาร์คต้องกลั้นหัวเราะในกิริยาของรีน่าอย่างลำบากอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

“อะไรของท่านน่ะ ตัวสั่นมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ” รีน่าถามเสียงเขียว

“ก็จะหัวเราะเจ้านั่นแหละ หึหึหึ” มาร์คบอก

เขาค่อยๆ ปล่อยลมหายใจแห่งความขบขันออกมาอย่างช้าๆ ทำให้รีน่านึกหมันไส้จนฟาดหันไปฟาดไหล่เขาเสียหนึ่งที

“โอ๊ย!! อย่าตีสิ ข้าเจ็บนะ” มาร์คว่าแต่ยังหัวเราะไม่เลิก

เขาจะรู้บ้างหรือไม่ว่าเสียงหัวเราะที่เกิดขึ้นนั้นทำให้ทหารชาวเมืองแปลกใจกันมากเพียงไหน และทำให้โสเภณีของเมืองกาเร็ธแห่งนี้ริษยารีน่ามากเพียงใด สิ่งเดียวที่เจ้าชายหนุ่มรู้คงจะมีเพียงมีความสุขที่สามารถกลั่นแกล้งรีน่าให้งอนเง้าเคืองโกรธได้

แต่ในที่สุดมาร์คก็เดินม้ามาถึงปราสาทที่ตั้งใจกลางเมือง ที่นี่เจ้าชายรับรีน่าลงมาจากหลังม้าก่อนจะสั่งให้คนไปเรียกมหาดเล็กติดตามทั้งสองคนออกมาพบ ซึ่งมันต้องใช้เวลาเกือบสิบนาทีกว่านิมบัสและเคนัสจะออกมาพบกับมาร์ค ตลอดเวลาการรอคอยนั้นรีน่ากวาดสายตามองท้องถนนและตัวปราสาทอย่างอัศจรรย์ใจ

“ขออภัยที่ออกมาช้าขอรับ ท่านมาร์ค” นิมบัสเป็นตัวแทนกล่าว

“เออ...เฟธอยู่สบายมั้ย” เจ้าชายถามทันใด

“เฟธ...ใครเหรอ” รีน่าละความสนใจจากท้องถนนมาถาม

“เด็กที่ข้าเพิ่งเก็บได้เมื่อวานน่ะ” มาร์คบอกพลางจับกระหม่อมของนิมบัส “เจ้าไปบอกท่านป้าแอซรี่ว่าท่านแม่ต้องการพบตัวเฟธ ให้นางพาเฟธไปหาท่านแม่เดี๋ยวนี้ ส่วนข้ามีธุระกับนายหญิงรีน่าคนนี้”

นิมบัสเอียงตัวมามองรีน่าที่ยืนอยู่ห่างๆ นั้นด้วยความแปลกใจ ซึ่งในทันทีที่สบตากับหญิงสาว หนุ่มน้อยก็น้อมกายคำนับให้แก่นางอย่างอ้อนน้อม นั่นยังความแปลกให้แก่รีน่าไม่น้อยเลยทีเดียว

“ส่วนเจ้าเคนัส...” เจ้าชายตบกระหม่อมเคนัสเบาๆ ด้วยท่าทางครุ่นคิด “ดูแลม้าของข้าเอาไว้ อย่าให้มันขัดใจอาละวาดได้อีกนะ”

“ข้าไม่ต้องไปช่วยพวกท่านถือของหรือขอรับ” เคนัสถามอย่างสงสัย

“ไม่ต้อง ทำตามที่บอกก็แล้วกันน่า” มาร์คบอกแล้วดึงแขนรีน่าให้ตาม “มาเถอะรีน่า ภายในคืนนี้เจ้าจะเป็นที่รู้จักไปทั่วทั้งเมือง”

“หา...หมายความว่ายังไง” รีน่าถามเสียงสั่นพลางเดินตามมาร์คไป

“นิดหน่อยเท่านั้นน่า อย่าใส่ใจเลย”

นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายของชายหนุ่ม เพราะเขาจัดการลากรีน่าเข้าไปในหมู่ผู้คนที่กำลังเดินขวักไขว่อยู่ในเมืองนั้น ซึ่งในตอนนี้เองที่รีน่าเริ่มสังเกตเห็นสายตาของชาวเมืองที่มองเธอ มันเป็นสายตาประหลาดใจที่ได้เห็นเธออยู่กับมาร์คแล้วได้รับการดูแลจากเขาอยางดี

“อะไรกันคนพวกนี้...แค่เห็นข้าอยู่กับท่านก็มองกันด้วยสายตาประหลาดแล้ว” รีน่าบ่นกับแผ่นหลังของมาร์ค

“ฮ่าๆ นั่นเพราะข้าเป็นคนพิเศษของเมืองนี้น่ะสิ” มาร์คบอกพลางดึงมือรีน่าเข้าไปในร้านหนึ่ง

ร้านนี้เป็นร้านขายเสื้อผ้าอาภรณ์ของสตรีอันหรูหราเพียงหนึ่งเดียวของเมืองกาเร็ธ ซึ่งมีประชากรส่วนใหญ่เป็นผู้ชายตามจุดประสงค์การตั้งเมืองที่ใช้ในการฝึกทหารประจำอาณาจักรอาดิทอล ร้านนี้มีเจ้าของร้านเป็นหญิงชราที่มาร์ครู้จักเป็นอย่างดี เพราะนางเป็นหนึ่งในร้อยทาสที่รับใช้ราชินีเอเรียมาตั้งเธอยังทรงพระเยาว์

“ดานี...ดานี...แม่เฒ่าหรือในร้านมั้ยเนี่ย”

“เจ้าค่ะๆ มาแล้วค่ะ”

หญิงชราผมสีดอกเลาเดินออกมาจากในร้านเพื่อต้อนรับลูกค้าใหม่ เพียงทันทีที่เห็นว่าเป็นใครนางก็ยิ้มกว้างด้วยความยินดีทันที

“มิได้พบกันเสียนานนะคะ ท่านแม่ใช้ให้มาซื้อของหรือ”

“เปล่าหรอก ข้ามาหาเสื้อผ้าให้ยายนั่น”

มาร์คพูดพลางชี้กลับหลังมาที่รีน่าที่ยังตะลึงกับสินค้านับร้อยชนิด

“ช่วยหาให้หน่อยได้มั้ย สักสี่ห้าชุด ทั้งชุดลำลองชุดทางการแล้วก็ชุดนอนด้วย เครื่องประดับเครื่องสำอางเอาให้พร้อมสรรพเลย”

“เอ๋...ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ แค่เสื้อผ้าก็พอแล้ว ไม่ต้องชั้นดีเดอะไรหรอก” รีน่าพูดอย่างเกรงใจหลังหันกลับมาได้ยินประโยคเมื่อครู่

“เด็กคนนี้...ท่านแม่ของท่านเก็บมาหรือคะ” ดานีถามพลางเข้ามาจับมือของรีน่าเอาไว้

รอยยิ้มและแววตาของนางบอกได้ถึงความสุขที่จะได้ ‘เล่น’ แต่งตัวตุ๊กตา

“เปล่า ข้าเจอตัวมาเมื่อวานนี้น่ะ จัดการหน่อยนะ” มาร์คบอกพลางนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง “ข้าจะรอดูความวุ่นวายของเจ้านะ ดานี”

“คะ นายน้อย”

รับคำเสร็จสิ้นดานีก็เริ่มวัดตัวของรีน่าในทันทีนั่น มาร์คนั่งมองหญิงชราตวัดสายวัดตัวไปรอบร่างบางของรีน่าที่เอาแต่มองตามด้วยความไม่คุ้นเคย ก่อนจะพักสายตาชั่วครู่แล้วก็เบิกขึ้นมาดูหญิงชราเลือกสีผ้าให้แก่รีน่า เสียงบ่นพึมพำอย่างขัดใจของดานีดังอยู่ตลอดเวลาของการเลือก ดูเหมือนว่านางจะหาสีผ้าที่เหมาะกับหญิงสาวผมเงินคนนี้ไม่ได้เลย

เป็นเวลานานกว่าชั่วโมงที่ดานีนำผ้าสีต่างๆ ที่เก็บเอาไว้มาเทียบกับสีผิวของรีน่า เพื่อสีผ้าที่เหมาะกับหญิงสาวอย่างแท้จริง ซึ่งทันทีที่ได้สีผ้าที่เหมาะกับรีน่าซึ่งก็คือ สีฟ้าอ่อนแล้ว ดานีก็เริ่มนำชุดที่ตัดสำเร็จแล้วออกมาให้รีน่าลองนับสิบชุด โดยมีมาร์คคอยให้คะแนนว่าชุดไหนสวยมากพอจะให้กับรีน่า

และแน่นอนว่าตลอดเวลาที่ลองชุดนั้นหญิงสาวผมเงินจะต้องปฏิเสธด้วยความเกรงใจ ทว่าเจ้าชายหนุ่มและดานีจะสนใจหรือก็หาไม่ ทั้งสองบังคับให้รีน่าลองชุดต่อไปจนกระทั่งได้ชุดใหม่ถึงเจ็ดชุดด้วยกัน

ในที่สุดรีน่าก็ได้นั่งพักหลังจากที่ต้องเดินเข้าเดินออกหลังฉากเป็นเวลานานกว่าสองชั่วโมง นั่นยังไม่นับรวมในเวลาในการวัดตัวและสรรหาสีผ้าที่เหมาะสมกับผิวพรรณของเธอด้วย และก็แน่นอนว่าหญิงสาวจะต้องบ่นด้วยความเหนื่อยอ่อนและไม่เข้าใจ

“ทำไมถึงต้องให้ลองชุดมากขนาดนี้ด้วย ข้าบอกแล้วยังไงล่ะว่าข้าจะไปทันทีที่หายน่ะ เฮ้อ...เหนื่อยจัง”

ขณะที่เธอกำลังถอนใจแรงนั่นเองก็ต้องสะดุ้งเมื่อมีสัมผัสเย็นแปลกๆ เกิดขึ้นบนหนังศีรษะ

“ว้าย!! อะไรน่ะ”

“อยู่เฉยๆ สิ ข้าจะปักปิ่นผมให้” เสียงของมาร์คดุกลับมาทำให้รีน่าต้องนิ่ง

ดานีมองภาพความอ่อนโยนของมาร์คตรงหน้าแล้วก็หัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันไปวุ่นวายกับการห่อเสื้อผ้าของหญิงสาวทั้งหมดให้เรียบร้อย เตรียมพร้อมให้ทั้งสองนำกลับไปยังกระท่อมในช่วงเย็น

ทว่าในตอนที่รีน่ากำลังนั่งอายเพราะถูกเจ้าชายสัมผัสเส้นผมนั้น หญิงสาวก็ต้องตะลึงเมื่อมองออกไปนอกร้านแล้วเห็นกลุ่มหญิงสาวผมเงินดุจเดียวกำลังเดินผ่านหน้าร้านไป ซึ่งทันทีที่หนึ่งในนั้นทำท่าจะหันมามอง รีน่าก็รีบคว้าร่างของมาร์คมากำบังตัวเองเอาไว้ในทันที

“มะ...มาร์ค...”

“อะไร เป็นอะไร เกิดอะไร...”

มาร์คถามรีน่าด้วยความตกใจ ก่อนจะสัมผัสถึงบางสิ่งที่พุ่งเข้ามาใกล้ นั้นทำให้เจ้าชายหนุ่มต้องสร้างกำแพงมนตราสีรูบี้ขึ้นรับเอาไว้ ธนูแสงสีเงินปะทะกำแพงนั้นก่อบังเกิดการระเบิดอย่างรุนแรง จนดานีต้องหมอบหลบกับพื้นด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบคลานเข้าไปหลบหลังร้าน เพราะสิ่งเดียวที่นางจะต้องรักษาในตอนนี้คือ ชีวิต

ในที่สุดมาร์คก็จัดการสลายอำนาจตรงหน้าพร้อมฝุ่นควันออกไปด้วยสายลมจากมนตราจองตัวเอง เขาจับสายตามองไปยังกลุ่มหญิงสาวที่น่าจะเป็นหมาป่าปีศาจนิ่ง แววตาเยียบเย็บของเขาบอกได้ดีถึงความรู้สึกที่เกิดขึ้น เขาคว้าร่างรีน่าที่ขยับออกห่างคล้ายต้องการหลับหนีกลับมากอดเอาไว้ บ่งบอกให้กลุ่มหญิงผมเงินเหล่านั้นได้รู้ถึงอำนาจในการปกป้องลูกครึ่งหมาป่าปีศาจคนนี้

ตอนนั้นเองที่หญิงสาวนัยน์ตาสีรูบี้ซึ่งน่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่มก้าวออกมาแล้วเอ่ยปากกับมาร์คว่า

“ส่งตัวของเธอมาให้เราจะดีกว่านะ ไม่อย่างนั้นท่านจะต้องเดือดร้อนหนักเจ้าชาย”

วาจาที่เรียกมาร์คว่า ‘เจ้าชาย’ นั่นทำให้รีน่าถึงกับนิ่ง หญิงสาวเงยหน้ามองชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าคมคายล้อมกรอบด้วยผมสั้นสีดำด้วยความไม่อยากเชื่อ

“ข้าไม่ยกให้ เจ้าจะทำไม” มาร์คถามกลับไป

น้ำเสียงนั้นแสดงออกถึงความเป็นเจ้าของในตัวหญิงสาวในอ้อมแขน เขาแทบไม่รู้ตัวเลยว่ารีน่ามีท่าทางเช่นใดหลังจากที่ได้รู้ว่าเขาคือ ‘เจ้าชาย’

“งั้นก็ตามใจท่าน ข้าหวังว่าท่านจะรอดจากคืนนี้ เพราะคืนนี้เป็นคืนเพ็ญ...นางนั้นจะต้องเปลี่ยนร่างเป็นแวร์วูฟ”

หญิงคนนั้นหัวเราะแล้วออกเดินนำทั้งกลุ่มออกไป ตอนนั้นเองที่ดานีกลับออกมาจากที่หลบซ่อนเพื่อรับคำสั่งจากมาร์คที่หันมาดูแลรีน่าอีกครั้ง

“เอ่อ...”

“เอาข้าวของให้ใครข้างนอกนั่นเอาไปส่งที่ปราสาทก่อน ให้คนส่งข่าวกลับไปบอกท่านแม่ด้วยว่าข้าจะไม่กลับไปที่กระท่อม คืนนี้ข้าและรีน่าจะอยู่ในเมือง”

มาร์คออกคำสั่งหญิงชราอย่างรวดเร็ว มันเป็นจังหวะเดียวกับที่รีน่าเงยหน้ามองเขาด้วยความไม่เข้าใจอีกครั้ง

“เมื่อกี้ป้า ‘คลาบิล’ เรียกท่านว่า ‘เจ้าชาย’” เธอเอ่ยพร้อมดวงตาที่เบิกโพลง “มันหมายความว่ายังไง...เจ้าชาย...ท่านคือ เจ้าชายมาคัส เหรอ”

ความทรงจำของรีน่าเริ่มทำงานอย่างช้าๆ ในขณะทำความเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น มาร์คพยายามอย่างยิ่งที่จะลบร่องรอยแห่งความตื่นกลัวที่ฉายบนดวงหน้าของรีน่าออกไป โดยมีดานีที่จัดการธุระตามคำสั่งของเขายืนมองอยู่ห่างๆ

“ข้านึกออกแล้ว...ท่านไมเคิลก็คือ กษัตริย์ไมเคิล ท่านเอเรียก็คือ ราชินีเอเรีย ข้าแทบไม่เอะใจเรื่องของพวกท่านเลยสักนิด”

“นั่นเพราะเจ้าถูกตามล่าจนตัดขาดจากโลก เอาแต่หนีหัวซุกหัวซุน” มาร์คตอบพร้อมเช็ดหยาดน้ำตาให้

ทว่ารีน่าก็ผลักร่างของเจ้าชายหนุ่มออกไปอย่างแรง จากจะรีบเดินออกมาจากร้านนั้นโดยไม่ฟังคำพูดของเขาอีกเลย เจ้าชายหนุ่มได้แต่ส่ายหัวอย่างหงุดหงิดแล้วรีบตามเธอไป

“หยุดก่อนรีน่า” มาร์คเรียกแล้วคว้าแขนเธอเอาไว้หลังตามทัน

“ปล่อยข้า!!” รีน่าตวาด

เธอพยายามอย่างยิ่งที่สะบัดคีมเหล็กที่รัดแขนออกไป ทว่ามันกลับเป็นเรื่องยากเหมือนกับการฆ่าสิงโตอันเป็นสัตว์ร้ายอันดับหนึ่งของอาดิทอล นั้นยิ่งทำให้หญิงสาวเอะอะโวยวายอาละวาดใส่เขามากขึ้นเท่านั้น

“ปล่อยสิ ข้าบอกว่าให้ปล่อย ปล่อยข้า!!!”

“เจ้าไม่มีสิทธิมาอาละวาดในข้าแบบนี้นะ!!” มาร์คคำรามพร้อมยึดไหล่ของรีน่าเอาไว้ “เงียบแล้วตามข้ามา ไม่อย่างนั้นข้าจะช่วยเจ้าไม่ได้”

“แต่ข้าไม่ต้องการความช่วยเหลืออีกแล้ว” รีน่าสั่นหัวคลอนแล้วดิ้นรนมากขึ้น “ข้าไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว เพียงเท่านั้นนี้ข้าก็ทำให้ลำบากมากเกินพอแล้ว รบกวนท่าน รบกวนฝ่าบาททั้งสองพระองค์ ข้า...!!!”

เสียงของรีน่าขาดหายเมื่ออยู่ๆ มาร์คก็กระชากร่างของเธอเข้าไปจุมพิตที่เรียวปาก ความตื่นตะลึงที่เกิดขึ้นนั้นยิ่งทำให้รีน่าดิ้นรนให้หลุดพ้นจากอ้อมแขนของมาร์คมากขึ้น ซึ่งเจ้าชายหนุ่มก็จับตรึงร่างของเธอเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือได้ ปวงทหารชาวเมืองและโสเภณีประจำเมืองต่างก็มองภาพนั้นด้วยความตื่นตะลึงมากยิ่งกว่าการระเบิดที่เกิดขึ้นภายในร้านของดานีเสียอีก เพราะไม่เคยมีใครเห็นท่าทางอันแข็งกร้าวแต่แฝงลึกด้วยความอ่อนหวานนี้จากมาร์คเลย

ในที่สุดการดิ้นรนของรีน่าก็หยุดลงพร้อมกับร่างที่แน่นิ่งของเธอ มาร์คละริมฝีปากออกมาพร้อมกับประคองร่างที่อ่อนปวกเปียกของเธอเอาไว้แล้วหันไปหาดานีอีกครั้ง

“ยาย...ไปบอกแม่ข้าเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยตัวเองนะ ข้าจะจัดการกับรีน่าเอง”

“เข้าใจแล้วเพคะ”

ดานีรับคำแล้วรีบวิ่งจากไปทำตามคำสั่งของเจ้าชายหนุ่มทันที มาร์คมองร่างไร้สติของตัวเองอีกครั้งก่อนจะปฏิเสธความช่วยเหลือจากนายทหารคนหนึ่งที่เสนอเข้ามาช่วยอุ้มตัวรีน่า รัชทายาทอารมณ์ร้อนทรงอุ้มร่างบางผมสีเงินขึ้นด้วยอ้อมแขนแกร่งของตัวเอง แล้วพาตัวเธอกลับไปยังปราสาทกาเร็ธอันงามตระการตาใจกลางเมืองแห่งนี้

ทว่าในขณะที่กำลังเดินผ่านประตูปราสาทไปนั่นเองกลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นในโสตประสาทการรับรู้อันเชียบคมของเขา

...มาร์ค...

“ท่านแม่หรือพ่ะย่ะค่ะ”

...ใช่แล้วล่ะ รีน่าเป็นยังไงบ้าง... เอเรียถามผ่านจิตนั้น

“นางหมดสติไปเพราะการกระทำของลูกแล้ว แต่คิดว่าอีกไม่นานคงจะตื่นขึ้นมา” มาร์คตอบมารดาเสียงแผ่ว “คืนนี้ลูกกับนางจะอยู่ในตัวเมือง ท่านแม่ไม่ต้องกังวลไปหรอกพ่ะย่ะค่ะ”

...แม่ไม่ห่วงมากหรอกเพราะว่าลูกอยู่กับรีน่าด้วย มีเพียงลูกเท่านั้นที่จะดูแลเธอได้อย่างดี...

เอเรียบอก มาร์ดคาดเดาสีหน้าของมารดาในตอนพูดประโยคนี้ได้ในทันที เขาเลี้ยวเข้ามาในทางเดินหลังของปราสาทเพื่อมุ่งหน้าไปยังปราสาทกลางอันเป็นที่พักส่วนตัวของเขา

“ท่านแม่ที่ว่ารีน่าจะกลายเป็นแวร์วูฟในคืนนี้หมายความว่ายังไงพ่ะย่ะค่ะ” มาร์คถาม

เสียงที่อยู่ปลายทางของโทรจิตนั้นเงียบลงสักครู่ก่อนจะตอบกลับมาว่า

...มันเป็นคุณสมบัติอันแสนทรมานของลูกครึ่งไวน์วูฟน่ะ หากใช้พลังมากไปร่างกายรับไม่ไหวก็จะกลายเป็นเดรัจฉาน และในคืนเพ็ญก็ยังต้องกดกลั้นรั้งสติเอาไว้ไม่ให้เป็นบ้าไปเมื่ออยู่ในร่างแวร์วูฟ เธอช่างน่าสงสารเหลือเกินนะ...

ได้ยินประโยคนั้นจากมารดาผู้เป็นเจ้าของอำนาจประกาศิต ซึ่งเสกสรรสรรพสิ่งให้เป็นไปตามอย่างที่ต้องการได้อย่างง่ายดายแล้ว มาร์คก็แย้มยิ้มออกมาราวว่ามันน่าตลกเสียจนอยากหัวเราะเสียงดังๆ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับแสดงความสมเพชและดูหมิ่นทุกสิ่งทุกอย่างออกมาอย่างแจ่มชัด เขาเตะประตูบานใหญ่ที่ปิดกั้นห้องหนึ่งเอาไว้แล้วเดินตรงไปยังห้องนอน ซึ่งเขาวางร่างบางของหญิงสาวลงบนเตียงแล้วตอบเสียงของมารดาในหัวว่า

“ไม่ว่าจะเป็นอะไร ลูกก็จะต้องหาทางแก้ให้ได้ เพื่อเธอจะได้อยู่อย่างสดใสในอนาคต”


-------- TBC -------



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Aria of Gareth รวมเซ็ตภาคพิเศษ ตอนที่ 104 : [ภาคพิเศษ] เลือกข้านะ 2 [คู่ของมาริค] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 721 , โพส : 3 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1420

พ่อลูกถอดแบบกันมาแป๊ะเลย - - 55555555


PS.  แม้ว่าเวลาที่แสนยาวนานจะผ่านไปอย่างช้าๆ แต่รักที่ฉันให้สัญญากับเธอในวันนั้น จะคงอยู่ตลอดไป
Name : || KYO || < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ || KYO || [ IP : 180.180.4.240 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มีนาคม 2553 / 14:24
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1389

แง่มๆ พี่เคย์เซย์ขา

เมื่อไหร่จะมาอัพหรอคะ ^^;; แหะๆ

อ่านกี่รอบๆ ก็สนุกเหมือนเดิมค่ะ

เป็นกำลังใจให้นะคะ ^^


PS.  Do U know . . . my Secretly
Name : OoFreyaoO < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ OoFreyaoO [ IP : 61.90.125.26 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 กรกฎาคม 2552 / 20:19
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1388
ฮิ้ว อายสายตาประชาชีมั้ยนั้น ทำไปได้ เฮ้อ เอาเข้าไป
จะรออ่านตอนต่อไปน้า
Name : Angle_Z@ [ IP : 58.9.2.77 ]

วันที่: 6 กรกฎาคม 2552 / 18:36
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android