คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic Inuyasha] สิ่งที่แปรเปลี่ยนหัวใจของเส็ตโชมารู

" เส็ตโชมารูเหตุใดเจ้าจึงสะสมพลัง และเจ้ารู้รึไม่ว่าเหตุผลที่พ่อมอบดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นให้เจ้าเพราะเหตุใด " ??

ยอดวิวรวม

8,444

ยอดวิวเดือนนี้

79

ยอดวิวรวม


8,444

ความคิดเห็น


34

คนติดตาม


120
เรทติ้ง : 80 % จำนวนโหวต : 5
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 ต.ค. 58 / 01:52 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 30 ต.ค. 58 / 01:52

บันทึกเป็น Favorite


    
          ณ ชายป่าด้านหนึ่งของเชิงภูเขา ขบวนเดินทางของเส็ตโชมารูซึ่งประกอบด้วย เส็ตโชมารู จาเค็น อะอุนและริน ได้เดินมาถึงริมลำธารขนาดใหญ่และที่สำคัญตอนนี้ก็ใกล้จะค่ำแล้วด้วย แต่อยู่ดีดีเสียงของสาวน้อยวัย 17 ก็ดังขึ้นมา 
 
             " ท่านเส็ตโชมารูคะ  รินหิวแล้วไปหาอะไรกินได้ไหมคะ?? " เสียงของสาวน้อยถามผู้ที่เดินนำอยู่เบื้องหน้า  
 
             "................................................ " แต่คนข้างหน้าไม่ได้ตอบอะไร ทำให้รินต้องเงียบและทำหน้าเศร้า แต่ทว่า........... 
 
             " คืนนี้พักที่นี่แหละ " เสียงที่ดูเย็นชาดังขึ้นจากคนข้างหน้า ทำให้รินกลับมามียิ้มที่สดใสอีกครั้ง แต่เธอไม่รู้หรอกว่าตอนที่เส็ตโชมารูไม่ได้ตอบอะไรไปนั้นเขารู้สึกแปลกๆ เลยเหล่หางตาหันกลับไปดูรินและสิ่งที่เขาเห็นคือ สาวน้อยมีสีหน้าที่เศร้าอย่างเห็นได้ชัด และเขาก็คิดว่า วันนี้รินก็เดินทางมานานแล้วและที่สำคัญเธอเป็นมนุษย์จึงต้องเหนื่อยง่ายเป็นธรรมดาเพราะเหตุนี้เขาจึงสั่งให้หยุดพัก 
 
              " ท่านจาเค็นคะ ไปจับปลากันเถอะค่ะ!! " เสียงของรินที่เดินไปเรียกเจ้ากบตัวเขียวที่กำลังจะหลับ แต่กลับโดนตะหวาดกลับมา 
 
              " ข้าไม่ไปแค่จับปลาเจ้าก็ไปจับเองสิ เจ้าน่ะถนัดอยู่แล้วไม่ใช่รึไงเรื่องจับปลาน่ะตั้งแต่เด็กยันโต!! " ผู้สูงอายุตะหวาดใส่รินทำเอาเจ้าตัวเงียบและหงอยทันที  แต่ไม่นานหลังจากที่จาเค็นตะหวาดรินแล้วนั้นก็มีเสียงหนึ่งที่ทำให้จาเค็นหงอยหนักกว่ารินเป็น 100 เท่า 
 
              " จาเค็นนนน ไปกับรินซะ!! " คำสั่งของเส็ตโชมารุดังขึ้นทำเอาจาเค็นสะดุ้งโหยงทันที  
 
              " ค..........ครับบบบบบบ " ถึงจะปากดีแต่เขาก็เป็นข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์มาก ( แต่พึ่งอะไรไม่ค่อยได้นะ) 
 
              " เอ้า จะไปรึยังเจ้าริน?? " จาเค็นหันไปถามรินที่นั่งทำหน้าจ๋อยอยู่ 
 
              " ค่ะ ไปสิคะ คิกๆ " จาเค็นตกใจกับท่าทีของรินก็เธอนั่งหน้าจ๋อยอยู่อยู่ดีดีก็ดันยิ้มขึ้นมา{ - -" อย่าว่าแต่แกเลยข้าก็งง(คนแต่ง)  
 
              " งั้นวิ่งแข่งกันนะคะไปที่ต้นลำธารกันนะคะ ตรงนั้นคงจับปลาได้เยอะหน้าดู " รินหันไปพูดกับจาเค็นที่กำลังยืนงงอยู่ 
 
              " ท่านจาเค็นคะ ท่านจาเค็นนนนนนนน!! " รินตะโกนจนจาเค็นสะดุ้ง 
 
              " อะไรของเจ้าเนี่ย ตะโกนซะลั่นป่าเลยมั๊งเนี่ย " ผู้สูงอายุตะหวาดใส่ริน 
 
              " ก็ท่านจาเค็นยืนเหม่อนี่คะ รินก็เลยต้องเรียก!! " รินอธิบายแต่ดูเหมือนจะเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาของเจ้ากบเฒ่ามากกว่า 
 
              " เหม่ออะไรกันเจ้าน่ะตาลายมั๊ง อย่างข้าเนี่ยนะไม่มีทางหรอก " จาเค็นพูดแถมยังยืนกอดอกอีก 
 
              " เอาเถอะค่ะ รินขี้เกียจเถียงแล้ว เดี๋ยว............ " ยังพูดไม่ทันจบตากบเขียวแก่ก็พูดสวนขึ้นมา 
 
              " ทำไม!!?? เถียงข้าไม่ทันล่ะสิ 555+ เจ้าน่ะอีก 100 ปีค่อยมาเถียงกับข้าก็แล้วกัน!! " จาเค็นพูดแซกขึ้นมา แต่รินกับสวนตอบกลับไป และคำพูดของรินก็ทำเอาคนที่ถูกเอ่ยชื่อตกใจเล็กน้อย 
 
              " รินไม่ได้กลัวท่านจาเค็นหรอกนะคะ แต่รินกลัวท่านเส็ตโชมารูจะโกรธตะหากล่ะท่านจาเค็นน่ะรินเถียงได้สบายอยู่แล้วแต่รินกลัวท่านเส็ตโชมารูจะรำคาญ เพราะฉะนั้นเรารีบไปหาอาหารกันเถอะค่ะ!! " จาเค็นอึ้งเล็กน้อยและกำลังจะสวนกลับแต่ว่า.... 
 
              " เฮ้ย!! ปล่อยข้า ปล่อยข้าสิเฟ้ยยยยยยย  " รินก็ลากจาเค็นไปเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ที่นี่เหลือเพียงเส็ตโชมารูเท่านั้นส่วนอะอุนของเราจำศีลไปแล้ว   (อิอิ) 
 
              " เมื่อกี๊ทำไมข้าต้องตกใจด้วยก็แค่สิ่งที่เด็กมนุษย์พูดเท่านั้น?? " เส็ตโชมารูพูดกับตนเอง 
 
              " ทำไมแค่เด็กผู้หญิงคนเดียวกับมีอิทธิพลกับข้ามากขนาดนี้ ทำไม!?? "  
 
              " ริน ทำไมเจ้าถึงมีอิทธิพลต่อหัวใจข้ามากขนาดนี้ " เขาพูดมันออกมาสิ่งที่เขาไม่คิดที่จะพูดมันออกมาเลย  
 
              " อะไรกัน  เมื่อกี๊ทำไมข้าถึงพูดเช่นนั้น หึ อย่างข้าไม่มีวันจะไปรักมนุษย์เหมือนท่านพ่อหรอกนะ " เขาพูดแล้วหันกลับมาทำหน้าเย็นชาอีกครั้ง 
 
                       แต่แล้วสิ่งที่เขาคิดไว้ในใจที่อยู่ลึกยิ่งกว่าก้นบึ้งของหัวใจก็เกิดขึ้น...................... 
 
               " กรี๊ดดดดดดดดดดดด ช่วยด้วย ช่วยรินด้วย ท่านเส็ตโชมารู!!!!!! " เสียงของรินที่ร้องเรียกขอความช่วยเหลือดังมาจากต้นน้ำสายนี้ เส็ตโชมารูไม่รอช้าเขารีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว 
 
               " เชอะ ไม่น่าให้ไปเลยกะแล้วว่าจะต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น " เส็ตโชมารุพูดกับตนเองแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว แต่สักพักเขาก็ได้ยินเสียง............. 
 
               " ท่านเส็ตโชมารูคราบบบบบบบ  อยู่ไหนครับบบบบ!! " เสียงของลูกสมุนคนสนิทของเขานั่นเอง เส็ตโชมารูไม่รอช้ารีบวิ่งตรงไปที่เขาได้ยินเสียงของจาเค็น สักพักเขาก็วิ่งไปอยู่ตรงหน้าของจาเค็นทำให้จาเค็นตกใจมาก 
 
               " อ๊ะ.....ท่านเส็ตโชมารุ!! " จาเค็นเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่หวั่นๆ 
 
               " เกิดอะไรขึ้นจาเค็น รินล่ะ!!?? " จาเค็นตกใจมากเป็นอย่างที่เขาคิดไว้จริงๆ ถ้าเขามาบอกเส็ตโชมารู เส็ตโชมารูจะต้องถามถึงรินอย่างแน่นอน ตอนนี้จาเค็นเริ่มคิดแล้วว่าเส็ตโชมารูนั้นเป็นห่วงรินมากเกินไป  แต่กลับม่เสียงที่ฉุดเขาให้ออกจากภวังค์ 
 
               " ข้าถามเจ้าได้ยินไหม จาเค็นนน!! " เส็ตโชมารูพูดด้วยเสียงที่ดุดัน ทำเอาจาเค็นแทบตกใจหงายหลัง 
 
               " คือว่า.....รินถูกปีศาจจับตัวไปครับอยู่ดีดีมันก็พุ่งออกมา ข้าตั้งตัวไม่ทันจริงไครับแล้วดูเหมือนว่าจุดมุ่งหมายของมันคือตัวรินนะครับ " พูดจบได้ไม่นานคอเสื้อของจาเค็นก็ถูกเส็ตโชมารูใช้กรงเล็บจิกขึ้นไป 
 
               " แล้วแกก็หนีออกมาใช่ไหม? แกทิ้งรินไว้แล้วหนีเอาตัวรอดงั้นหรอ จาเค็น??!! " จาเค็นตกใจมากเพราะใบหน้าของเส็ตโชมารูในตอนนี้แทบจะฆ่าเขาได้เลย แววตาที่ร้อนรุ่มดังเปลวเพลิง จิตที่เป็นห่วงอยู่ตลอดเวลาทำให้เส็ตโชมารุดูร้อนรุ่มไปทั้งกายและใจ 
 
               "~ ข้าไม่ได้หนีนะครับ รินบอกให้ข้ามาบอกท่านเส็ตโชมารูครับ ข้าไม่ได้หนีนะครับไว้ชีวิตข้าเถอะครับ! " จาเค็นพูด เส็ตโชมารุอยู่ดีดีก็ปล่อยจาเค็นลงทำให้จาเค็นหน้าบานเป็นการใหญ่ 
 
               " ถ้างั้นปีศาจที่จับตัวรินไป มันก็ต้องการล่อให้ข้าไปหามันงั้นสินะ?? " เส็ตโชมารุกล่าวออกมา 
 
               " ครับ มันบอกให้ท่านเส็ตโชมารุไปหามันไม่งั้นมันจะฆ่ารินครับ " จาเค็นอธิบาย 
 
                  " รินจงรอข้า จงอดทนข้าจะไปช่วยเจ้าเดี๋ยวนี้ รอข้า รินอย่าพึ่งเป็นอะไร%!! " เส็ตโชมารุคิดในใจ 
 
               " จาเค็นเจ้าไปรอที่ที่พักกับอะอุนแล้วข้าจะรีบกลับไป ไปสิ " เส็ตโชมารูออกเสียงดุดันจาเค็นไม่มีทางเลือกเลยต้องทำตามที่เขาบอก 
 
               " ครับ.....โชคดีนะครับ ท่านเส็ตโชมารู!! " จาเค็นเอ่ยจบก็วิ่งไปทันที  เส็ตโชมารูพอเห็นจาเค็นวิ่งไปแล้วเขาก็รีบออกเดินทางทันที เขารู้ดีว่านี่คือกับดักแล้วมันก็เลือกตัวล่อได้ดีเสียด้วย 
 
               " ทั้งที่รู้อยู่แล้วข้าไม่น่าให้เจ้าไปเลย ริน " ระหว่างวิ่งไปเส็ตโชมารูก็บ่นกับตนเอง 
 
                     มาทางด้านรินที่ถูกปีศาจจับตัวมา.............. 
 
               " ไงสาวน้อยรู้สึกตัวแล้วหรอ?? " เสียงปริศนาถามรินที่พึ่งรู้สึกตัว 
 
               " อ๊ะ นี่เจ้าเป็นใครอ่ะแล้วจับข้ามาทำไม ปล่อยข้านะ ปล่อยยย!!! " รินพอรู้สึกตัวก็ร้องตะโกนจนลั่น 
 
               " หุบปาก!! ข้ารำคาญ ที่ข้าจับเจ้ามาเพราะข้าอยากจะลองสู้กับเจ้าเส็ตโชมารูอะไรนั่นสักครั้งนึง " มันพูดกับริน 
 
               " แกเข้าใจผิดแล้วล่ะ ท่านเส็ตโชมารูน่ะไม่มาหรอกนะ!! " รินพูดทำให้ปีศาจตัวนั้นตกใจ 
  
               " ทำไม ในเมื่อเจ้าเป็นคนที่เจ้านั่นมันรักมากที่สุดไม่ใช่รึ?? " รินตกใจกับคำถามนี้มาก 
 
               " แกเอาอะไรมาพูด ท่านเส็ตโชมารูน่ะไม่มีทางมาสนใจมนุษย์หรอกต่อให้แกจับข้ามาหรือฆ่าข้าก็ตามท่านเส็ตโชมารูไม่มาก็หรอก!! " รินพูดแล้วเสียงของรินก็เริ่มสั่นเคลือน้ำตาเริ่มคลอที่เบ้าตาของเธอ 
 
               " หรือว่าเจ้า หลงรักเจ้านั่นข้างเดียวสินะ?? " รินตกใจหนักเข้าไปอีกเธอไม่รู้ว่าปีศาจตัวนี้อ่านใจและความรู้สึกของเธอได้ 
 
               " แกรู้ได้ไง?? " รินถามกลับไป 
 
               " ข้าคือ คุโรงาสึนะ ปีศาจผู้อ่านใจคนได้ มนุษย์น่ะมันเป็นสิ่งที่อ่อนแอแค่เจ้าทำกริยาท่าทางข้าก็ดูออกแล้ว " มันกล่าว 
 
               " น่าสงสารนะไปหลงรักคนอย่างเจ้านั่นได้เนี่ย?? " มันพูด 
 
               " แต่ท่านเส็ตโชมารูก็ดีกว่าแกเยอะหละน่า " รินตะโกนตอบกลับไป 
 
               " อยากจะลองดูไหมคะ รสชาติของความรักน่ะข้าจะมอบให้กับเจ้าก็ยังได้?? " รินตกใจมากเพราะตอนนี้เธออยู่ในห้องที่มีแต่ลูกกรงหรือกรงขังไม่มีทางที่จะหนีไปได้เลย 
 
               " ไม่ ข้าไม่อยากทำเรื่องสกปรกแบบนั้น แกเอามือของแกออกไปจากตัวข้านะ!!  " รินตะโกนสุดเสียง 
 
               " แล้วถ้าเป็นเจ้าเส็ตโชมารูล่ะ เจ้าคงยอมเลยสินะ " รินเงียบทันทีเพราะใจเธอก็คิดอยู่แล้วว่าคนแรกของเธอต้องเป็นเส็ตโชมารูเท่านั้น 
 
               " หึ เจ้านี่หน้าตาจัดอยู่ในขั้นดีมากเลยนะ มาลองมีความสุขกับข้าดูไหมล่ะ 555+!! " มันพูดจบก็เดินสามขุมเข้าไปหารินทันที 
 
               " จะทำอะไรน่ะปล่อยนะ ปล่อย!! " รินถูกลากเข้ามาหาตัวมันแล้วมันก็จัดการกับเสื้อผ้าของรินจนขาดหลุดรุ่ย 
 
               " หึหึหึ!! เจ้านี่ผิวสวยมากเลยนะ ข้ามีอะไรกับมนุษย์ผู้หญิงมามากไม่เคยเห็นใครผิวเนียนนุ่มเท่าเจ้าเลยนะ?? " มันพูดตอนนี้น้ำตาของรินไหลออกมามากมาย ในใจก็ร้องเรียกแต่เขาคนนั้น 
 
                " โอ๋ ร้องไห้หรอไม่เป็นไรนะ ไม่เจ็บหรอกแต่สนุกต่างหากล่ะ555+ " มันพูด 
 
                " อย่านะ!!  ท่านเส็ตโชมารู ท่านเส็ตโชมารู ช่วยรินด้วยยย  ฮือ ฮือ ฮือ " เธอร้องเรียกชื่อเส็ตโชมารูในขณะที่คุโรงาสึนะกำลังสนุกไปกับการสำรวจเรือนร่างอันเปลือยปล่าวของริน 
 
                      ทางด้านเส็ตโชมารู.......ตอนนี้เขาวิ่งมาแต่แล้ว สายตาก็เหลือบไปเห็นปราสาทแห่งหนึ่ง 
 
                 " มีปราสาทอยู่กลางเขาแบบนี้งั้นหรอ น่าสงสัย!?? " เส็ตโชมารูรีบวิ่งรงไปที่ปราสาทนั้นทันที แต่แล้วเขาก็สะดุดกับอะไรบางอย่าง???.......... 
 
                  " กลิ่นของริน มันยาวไปถึงปราสาทนั่น ริน!!  " เส็ตโชมารูได้กลิ่นของรินตอนนั้นเขารีบวิ่งมาแต่พอได้กลิ่รินเขาวิ่งเร็วขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า 
 
                  " คอยข้าก่อนนะ ริน " เส็ตโชมารุกล่าว ตอนนี้เขาวิ่งเข้ามาในปราสาทแล้ว อยู่ดีดีเส็ตโชมารูก็เริ่มเจ็บแปล็บที่หัวใจของเขาเหมือนกับมีอะไรมาบีบอย่างงั้นแหละ 
 
                  " อะไรกัน ทำไมอยู่ดีดีข้าถึงรู้สึกเจ็บที่หัวใจขึ้นมา?? " เส็ตโชมารูหยุดวิ่งแล้วเขาก็เอามือมากุมที่หน้าอกข้างซ้าย ในระหว่างที่เขากำลังสงสัยอยู่นั้นก็มีเสียงปริศนาก็ดังขึ้น ใกล้ๆตัวเขา??????......... 
 
                  " เพราะคนที่เปรียบเสมือนหัวใจของเจ้ากำลังถูกทำร้ายยังไงล่ะ เส็ตโชมารู?? " เสียงปริศนาดังขึ้นเส็ตโชมารูตกใจสายตาเขากวาดมองไปรอบๆ 
 
                  " เจ้าเป็นใคร?? อยู่ที่ไหน " เส็ตโชมารูกล่าวออกมา 
 
                  " ข้าคือ ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้น ที่เหน็บอยู่ที่เอวเจ้านี่ล่ะนะ " เจ้าของเสียงนั้นตอบ 
 
                  " ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นงั้นหรอ " เส็ตโชมารูกล่าวอย่างสงสัย 
 
                  " แล้วเจ้าหมายความว่าอย่างไร ทำไมอยู่ดีดีหัวใจของข้าถึงรู้สึกเจ็บขึ้นมา " เส็ตโชมารูถาม 
 
                  " ก็ข้าบอกไปแล้ว ว่าคนที่เจ้าเป็นห่วงมากที่สุดกำลังอยู่ในอันตรายมันเลยส่งผลต่อหัวใจของเจ้า " ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นบอก 
 
                  " เจ้ากำลังหมายถึง................??? " เส็ตโชมารุถาม 
 
                  " ใช่ เด็กคนนั้น คนที่เจ้าใช้ข้าชุบชีวิตขึ้นมาเมื่อตอนนั้นยังไงล่ะ?? " ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นกล่าว 
 
                  " แววตาและหัวใจของเจ้าร้อนรุ่มดั่งเปลวเพลิงเพราะเด็กคนนั้นถูกปีศาจจับตัวมางั้นสินะ?? " ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นถาม 
 
                  " ข้าก็ไม่รู้ว่าทำไมเวลาที่รินหายตัวไป ข้าจะต้องร้อนรุ่มเช่นนี้แล้วครั้งไหนที่รู้ว่าถูกปีศาจจับไปข้ายิ่งกังวลมากขึ้น " เส็ตโชมารูพูดกับดาบเขี้ยวฟ้าฟื้น 
 
                   " ความห่วงใย ที่เจ้าไม่เคยมีให้ใครมันก็คือสิ่งนี่แหละการที่กลัวว่าจะต้องสูญเสียสิ่งสำคัญไปจนหัวใจร้อนรุ่มอยากจะได้มันคืนมาและอยากจะปกป้อง สิ่งนี้แหละที่เจ้ากำลังเป็นอยู่ เส็ตโชมารู!! " ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นกล่าว 
 
                   " ข้าไม่สนอะไรทั้งนั้น ข้าสนใจแต่เพียงอย่างเดียว คือ ตอนนี้รินอยู่ที่ไหน?? " เส็ตโชมารูกล่าวเสียงเข้ม 
 
                   " อยู่ที่นี่แหละ เจ้ารีบไปดีกว่า ข้าจะบอกอะไรกับเจ้าไว้อย่าง เส็ตโชมารู!!?? " ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นกล่าว 
 
                   " อะไร??? "  
 
                   " ปีศาจตนนี้ คือ คุโรงาสึนะมันเป็นปีศาจตนนี้ต้องการพรากความบริสุทธิ์ของหญิงสาวพรหมจรรย์ทุกคนที่เป็นมนุษย์ แล้วตอนนี้เด็กสาวคนนั้นก็อยู่ในเงื้อมือมัน เจ้ารีบไปดีกว่านะ " เส็ตโชมารูเมื่อได้ยินดังนั้นหัวใจก็ร้อนรุ่มหนักกว่าเก่าเขารีบวิ่งไปข้างหน้าทันที 
 
                   " ริน ขอให้ปลอดภัยเถอะ " นี่คือคำสุดท้ายที่เส็ตโชมารูพูดก่อนที่จะวิ่งต่อไปโดยไม่คิดถึงเรื่งอะไรทั้งนั้น  
 
                  "  อย่านะ ฮือ ฮือ ฮือ ท่านเส็ตโชมารู....!! " รินยังคงร้องไห้อยู่อย่างไม่มีวันหยุด 
 
                  " เจ้าเนี่ยมีเรือนร่างที่งดงามมากเลยนะ น่าเสียดายที่ต้องไปเดินทางกับเจ้าเส็ตโชมารูนั่นเจ้าน่าจะมาเป็นของข้าดีกว่านะ " มันพูดด้วยความสะใจ 
 
                  " ไม่มีทางหรอก ข้าจะอยู่กับท่านเส็ตโชมารูเท่านั้น " รินตะคอกกลับไป 
 
                 " ข้าอ่านจิตใจของเจ้าออกหมดแล้วล่ะนะ ข้าอยากรู้จริงๆว่าถ้าเจ้าเส็ตโชมารูมันรู้ว่าเด็กที่คอยติดตามมันมาตลอด 10 กว่าปีเนี่ยมาหลงรักมันมันจะทำหน้ายังไง 555+ " มันกล่าว 
 
                 " แต่ตอนนี้ข้าคงปล่อยเจ้าไปไม่ได้แล้วสิ เจ้าเป็นของข้าก่อนก็แล้วกันนะ " มันกล่าวอย่างถูกใจ มันจับขาทั้ง 2 ข้างของรินแยกออก แต่รินขัดขืนคุโรงาสึนะจึงใช้กำลังต่อยไปที่ท้องของรินจนเลือดออกที่ปาก รินหมดแรงที่จะขัดขืนแล้ว 
 
                  " หึ ถ้าเจ้าว่าง่ายๆแบบนี้เมื่อกี๊ข้าคงไม่ต้องใช้กำลังหรอก " มันพูด 
 
                  " เป็นของข้าเถอะ สาวน้อย 555+ " มันหัวเราะอย่างสะใจ  
 
                  " ท่านเส็ตโชมา..รู  ช.........ช่วย..ริน...ด้วย " รินพูดในใจเพราะตอนนี้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะพูด 
 
                  " แววตาแบบนั้นในใจกำลังคิดถึงเจ้านั่นอยู่ล่ะสิ ไม่มีทางหรอกมันไม่ทางมาช่วยเจ้าหรอก เจ้าพูดเองนี่สงสัยถ้าจะเป็นจริง 555+ " มันพูดอย่างเห็นแก่ตัวแล้วมันก็ค่อยๆขยับตัวเข้าไปกลางหว่างขาของริน แต่แล้ว.............. 
 
                  "  ฉึกกกกกกกกกกก!!!!!! โอ๊ยยยยย " มีแซ่สีเขียวพุ่งมาจากข้างหลังแทงทะลุด้านหลังของคุโรงาสึนะ แล้วมันก็ถูกดึงออกไป 
 
                  " ใครวะ มาทำร้ายข้า!! " มันเลิกสนใจรินแล้วหันกลับไปข้างหลัง รินเองก็หันไปเช่นกันแล้วเธอก็พบกับเขา คนที่เธอร้องหามานาน 
 
                   " ทะ...ท่านเส็ต...โชมา..รู " รินเรียกชื่อเขาในใจ แล้วยื่นมือออกไปเหมือนต้องการจะให้เส็ตโชมารูเห็นเธอ 
 
                   " เจ้าเองสินะ เส็ตโชมารูน่ะ 555+ มาขัดจังหวะข้าเสียจริงเลยนะ " คุโรงาสึนะพูด เส็ตโชมารูมองหน้ามันแล้วสายตาของเขาก็หันไปเจอรินที่มีสภาพยับเยินและเปลือยปล่าว เส็ตโชมารูหันกลับไปมองคุโรงาสึนะด้วยแววตาดั่งเปลวเพลิง 
 
                   " เส็ตโชมารูข้าจะบอกอะไรกับเจ้าไว้ก่อนดีไหม ก่อนที่ข้าจะฆ่าเจ้า " มันหันไปถามเส็ตโชมารู 
 
                   " ..................................... " เส็ตโชมารูไม่ตอบอะไร แววตาเขาตอนนี้มองไปทีรินเท่านั้น 
 
                   " เด็กคนนี้มันรักแกยังไงล่ะ เส็ตโชมารู ข้าสามารถอ่านจิตใจของมนุษย์ได้แล้วข้าก็พบว่า เด็กคนนี้มันรักแกมากแต่เสียดายที่มันหลงรักแกเพียงข้างเดียว555+ ข้ากำลังจะทำให้มันมีความสุขแต่แกก็มาเสียก่อน น่าเสียดาย " พูดไม่ทันจบเส็ตโชมารูก็วิ่งเข้ามาหามันด้วยความเร็วจนคุโรงาสึนะตั้งตัวไม่ทัน 
 
                   " เร็วมาก!!!!! " มันกล่าวแต่มันก็ไม่สามารถหนีพ้น เส็ตโชมารูใช้ดาบมารสมิงฟันเข้าที่ท้องของมันเต็มๆ จนมันกระเด็นไปด้านหลัง  แล้วเส็ตโชมารูก็เดินเข้าไปใกล้คุโรงาสึนะแล้วเขาก็พูดว่า........... 
  
                   " คนที่แตะต้องรินได้มีเพียงข้าเท่านั้น " เส็ตโชมารูกล่าวออกมาด้วยเสียงที่เย็นชา รินที่กำลังจะหมดสติก็ได้คำนี้รินตกใจมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเรี่ยวแรงของเธอไม่มีแล้ว 
 
                   " ตายซะ คุโรงาสึนะ!! " เส็ตโชมารูพูดคำขาดก่อนที่จะใช้ดาบตัดคอคุโรงาสึนะจนขาด 
 
                   " ม่ายยยยยยยยยย อ๊ากกกกกกกก!!!! " มันร้องก่อนที่ร่างของมันจะสลายหายไปในอากาศ เส็ตโชมารุเก็บดาบมารสมิงแล้วเขาก็เดินเข้าไปหารินที่สภาพของเธอในตอนนี้แสนอัปยศ 
 
                   " ริน ข้ามาช่วยเจ้าแล้ว " เส็ตโชมารูจับตัวรินให้เธอรู้สึกตัว 
 
                   " ในที่สุดท่านเส็ตโชมา......รู ก็มาช่วยรินแล้ว " รินพูดด้วยเสียงที่แหบพล่า 
 
                   " ข้าก็ต้องมาช่วยเจ้าอยู่แล้ว ริน " เส็ตโชมารูพูดกับรินด้วยเสียงที่อ่อนโยนแววตาที่แสนเป็นห่วง 
 
                   " ....................................... " ไร้เสียงตอบจากคนตรงหน้า  เพราะรินสลบไปแล้ว เส็ตโชมารูตกใจมาก 
 
                   " ริน  ริน ริน อย่าเป็นอะไรนะ!! " เส็ตโชมารูถอดเสื้อคลุมตัวนอกของเขาออกแล้วคลุมร่างของรินไว้แล้วเขาก็อุ้มร่างที่หมดสติของเธอขึ้นมาแล้วก็รีบวิ่งออกข้างนอกให้เร็วที่สุด เพราะเส็ตโชมารูสังเกตว่าปราสาททำท่าจะถล่มลงมา 
 
                   " ริน ข้าจะต้องทำให้เจ้ามีสติอีกครั้ง รอก่อนนะ!! " เส็ตโชมารูวิ่งออกมานอกปราสาทอย่างหวุดหวิดเพราะหลังจากที่เขาวิ่งออกมาปราสาททั้งหมดก็ถล่มลงมา เขารีบวิ่งไปที่จาเค็นกับอะอุนอยู่ทันที แต่ในระหว่างที่วิ่งไปนั้นรินก็ละเมอออกมา... 
 
                   " ริน..ระ..รักท่านเส็ต..โชมา...รู!! " เส็ตโชมารูตกใจมากถึงจะเป็นเสียงที่แหบพล่าแต่เขาก็ได้ยินมันอย่างชัดเจน 
 
                   " สิ่งที่เจ้านั่นพูดเป็นจริงงั้นหรอ รินรักข้างั้นหรอ ทำไม ทำไมกัน!!?? " เส็ตโชมารูพูด 
 
             ไม่นานนักเส็ตโชมารูก็วิ่งมาถึงที่ที่จาเค็นกับอะอุนอยู่... 
 
                   " ท่านเส็ตโชมารูกลับมาแล้วหรอครับ?? " เสียงของลูกน้องคนสนิทดังมาแต่ไกล 
 
                   " อืม เจ้าไปหาอาหารเตรียมไว้ จาเค็น " เส็ตโชมารูหันไปสั่ง 
 
                   " รินเป็นอะไรอ่ะครับ ท่านเส็ตโชมารู?? " จาเค็นหันไปถามแต่กลับโดนแววตาที่เย็นชาตอบกลับมา 
 
                   " ครับ ข้าจะไปหาอาหารเดี๋ยวนี้ " จาเค็นพูดจบก็รีบวิ่งไปทันที 
 
                   " ริน ปลอดภัยแล้วนะ " เส็ตโชมารูหันไปพูดกับรินแล้วเขาก็ค่อยๆวางรินลงที่ใต้ต้นไม้เขาเอามือไปลูบหน้าผากของรินแต่เขาก็ต้องตกใจเพราะ ไข้ของรินขึ้นสูงมาก 
 
                   " ไข้ขึ้นสูงมาก คงกลัวมากสินะ " เส็ตโชมารูเห็นดังนั้นเขาเลยถอดผ้าผูกเอวของเขาแล้วเอาไปชุบน้ำที่ลำธาร แล้วเอามาเช็ดตัวริน กำลังเช็ดอยู่ดีดี รินก็พูดออกมาเบาๆว่า 
 
                   " นะ....หนาว " เส็ตโชมารูได้ยินรินพูดว่าหนาวเขามองซ้าย - ขวา ก็ไม่มีสิ่งใดที่จะทำให้รินอุ่นได้เลย นอกจาก ไออุ่นจากตัวเขา เส็ตโชมารุไม่รีรอเขาอุ้มร่างรินขึ้นมาไว้บนตักแล้วกอดเธออย่างอ่อนโยน ตอนนี้รินจะรู้ตัวไหมว่าเธอได้อยู่ในอ้อมกอดของเขาอ้อมกอดของคนที่เธอใฝ่ฝันถึง   
                             
                           เวลาผ่านไป    เส็ตโชมารูลองเอามือแตะหน้าผากของรินอีกครั้ง 
 
                   " ไข้ลดแล้ว เดี๋ยวคงได้สติ " เส็ตโชมารุกล่าว 
 
                   " จาเค็นไปหาอาหารที่ไหน ทำไมนานนัก หรือว่าจะแอบหลับ " เส็ตโชมารูบ่นถึงลูกน้องคนสนิทที่จนป่านนี้ก็ยังไม่กลับมา 
ก่อนที่สายตาของเขาจะหันกลับมามองรินอีกครั้ง 
 
                   " ถ้าข้าไปไม่ทันเจ้าจะเป็นเช่นไร เจ้าจะเป็นของเล่นของปีศาจชั้นต่ำตัวนั้นไปตลอดอย่างงั้นสินะ " เส็ตโชมารุมองร่างกายของรินที่มีแต่รอยบาดแผลขนาดเสื้อผ้าตอนนี้เธอยังไม่มีเลย เพราะกิโมโนที่เธอเคยใส่ถูกฉีกขาดไปหมดแล้วตอนนี้เธอสวมแค่เสื้อคลุมชั้นนอกของเส็ตโชมารูเท่านั้น 
 
                    " เสื้อผ้าของเจ้าข้าก็ไม่รู้ว่าจะไปหาได้จากที่ไหน เสื้อของข้าก็บางเกินไปสำหรับมนุษย์ที่เป็นผู้หญิงอย่างเจ้า!! "  
 
                    " ถ้าตอนนี้คนที่อยู่กับเจ้าในตอนนี้ที่อยู่ในสภาพล่อแหลมเช่นนี้ไม่ใช่ข้าเจ้าจะเป็นเช่นไร ริน?? " เส็ตโชมารูบ่นไปบ่นมาเหมือนกับว่าตนเองเป็นคนผิดที่ปล่อยให้รินออกไปตามลำพัง ทั้งที่ก็รู้ว่าจาเค็นพึ่งไม่ค่อยได้  ( ได้ก็ส่วนน้อย ) 
 
                    " เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นเด็กอยู่รึไงกัน?? " เส็ตโชมารูมองใบหน้าที่ไร้เดียงสาของรินด้วยความรักและเอ็นดูเขาเอามือไปลูบที่หน้าผากของริน แต่ใบหน้าของรินที่กระทบกับแสงดวงจันทร์อ่อนๆทำให้ใบหน้านั้นดูมีสีสันและน่ารักในสายตาของเส็ตโชมารูริมฝีปากสีชมพูที่ตอนนี้มันยั่วยวนใจเขาอย่างมาก เส็ตโชมารูค่อยๆก้มหน้าลงมาหาใบหน้าของรินเรื่อยๆเขามองไปที่ริมฝีปากของรินและเขากำลังจะจูบเธอตอนนี้ใบหน้าของเขาใกล้กับรินเต็มทีแล้ว    แต่ทว่า........................ 
 
                     " ท่านเส็ตโชมารู ข้าหาอาหารมาได้แล้วครับ!?? " เสียงของลูกน้องจอมก่อกวนและ ก ข ค ตัวดีก็ดังขึ้นทำให้เส็ตโชมารูตกใจมากรีบผละออกจากรินทันที แล้วคิดในใจอย่างเคียดแค้นว่า 
 
                     " จาเค็น!! รินฟื้นเมื่อไหร่แกโดนแน่  " เส็ตโชมารูคิดในใจพลางมองสายตาที่เย็นเฉียบไปทางจาเค็นจนเจ้าตัวสะดุ้งทันที 
 
                     " อีกไม่นานรินก็คงได้สติ เจ้าอยู่ที่นี่รอดูรินแล้วกัน " เส็ตโชมารูสั่งแล้วเขาก็เดินไปข้างหน้า แต่ดันได้ยินเสียงละเมอของริน ทำให้เส็ตโชมารูหยุดเดินแล้วหันไปทางรินทันที 
 
                     " ท่านเส็ตโชมา......รู อย่า....ไปนะคะ อย่าทิ้ง.....รินไป ท่าน...เส็ต..โชมารู " เสียงของรินที่ละเมอออกมาชั่งน่าสงสารแล้วยังจะน้ำตาที่ไหลออกมาพร้อมกับเสียงนั้นอีก มันทำให้เส็ตโชมารูเจ็บปวดเหมือนกับว่าเขาเป็นคนทำให้รินร้องไห้มาหลายครั้ง 
 
                     " จาเค็นดูแลรินด้วย เดี๋ยวข้ามา " เส็ตโชมารูหันไปสั่งจาเค็นอีกครั้ง 
 
                     " แล้วท่านเส็ตโชมารูจะไปไหนครับ?? " จาเค็นถามกลับไป 
 
                     " ไปเดินเล่น " เส็ตโชมารูตอบแล้วเดินไปทันที จาเค็นงงกับท่าทีของเจ้านายตัวเองมากแต่ก็ไม่กล้าที่จะถาม เขาจึงเดินเข้าไปหารินที่สลบอยู่ 
 
                      " ท่านเส็ตโชมารูเนี่ยท่าทางจะเป็นห่วงเจ้ารินมากเลยนะเนี่ย ทำไมหมู่นี้ท่านแปลกไปนะตั้งแต่ได้พบกับรินท่านก็ค่อยๆเปลี่ยนไปเป็นคนล่ะคนงั้นแหละ " จาเค็นนั่งบ่นอยู่คนเดียวในที่สุดเจ้ากบเขียวก็ดันหลับไปข้างๆกับรินนั่นแหละ ( ตายแน่ ถ้าท่านเส็ตกลับมา ไอ้กบเขียว ผู้แต่ง : อิอิ ) 
 
                      " ทำไมข้าจะต้องเป็นห่วงเจ้าขนาดนี้ทั้งๆที่เจ้าก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย " เส็ตโชมารูเดินเข้ามาในป่าเขาเดินมาที่ริมลำธารก่อนจะนั่งลงพิงกับต้นไทรต้นใหญ่อย่างอ่อนเพลีย ( ทางใจนะ) 
 
                      " เจ้าจะให้ข้าบอกไหมล่ะ เส็ตโชมารู?? " เสียงของดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นดังออกมา เส็ตโชมารูที่กำลังคิดอะไรเพลินตกใจเล็กน้อย 
  
                      " มีอะไร?? " เส็ตโชมารูถามด้วยเสียงที่เย็นเฉียบ 
 
                      " เจ้ากำลังเผชิญกับสิ่งที่เจ้าเกลียดที่สุดในชีวิต!! " ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นกล่าวเป็นนัยๆ 
 
                      " เจ้ากำลังพูดถึงอะไร?? " เส็ตโชมารูถาม 
 
                      " ความรัก ที่เจ้าให้สัญญากับตนเองว่าจะไม่มีมันอยู่ในหัวใจ!  " เส็ตโชมารูตกใจที่ได้ยินคำคำนี้จากดาบเขี้ยวฟ้าฟื้น 
 
                      " ความรักงั้นหรอ หึ!!  คนอย่างข้าเนี่ยนะ " เส็ตโชมารูพูด 
 
                      " จริงๆแล้วส่วนลึกในหัวใจของเจ้าก็มีมันอยู่สินะ แต่เจ้าปฏิเสธที่จะยอมรับมันใช่ไหมล่ะ เส็ตโชมารู " ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นถาม 
 
                      " ไร้สาระ " พูดแค่คำเดียวแล้วก็เงียบไป แต่ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นกับพูดบางสิ่งที่สะกิดใจเส็ตโชมารูมาก 
 
                      " แล้วที่เจ้าคอยเป็นห่วงคอยกังวลเวลาที่เด็กคนนั้นหายไป ทำไมตัวเจ้าจะต้องถ่อสังขารไปช่วยเด็กคนนั้นทั้งที่เจ้าให้ลูกน้องของเจ้าไปก็ได้ แล้วยิ่งรู้ว่าถูกปีศาจจับไปเจ้าก็ยิ่งกังวลจนอยู่เฉยไม่ได้  กริยาเช่นนี้เจ้าจะอธิบายว่าอย่างไร?? " ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นกล่าว 
 
                       " ............................................................ " ไม่มีเสียงตอบกลับ  
 
                       " เจ้าอยากรู้เหตุผลที่แท้จริงของพ่อเจ้าที่มอบดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นเล่มนี้ให้กับเจ้าไหมล่ะ?? " ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นถามนั่นทำให้เส็ตโชมารูหันกลับมาทันที 
 
                       " เหตุผลงั้นหรอ?? " เส็ตโชมารูหันไปมองที่ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้น 
 
                       " ที่จริงพลังของดาบไม่ใช้แบบนี้ พลังของดาบที่แท้จริงมันสามารถผ่าอากาศแล้วดูดคู่ต่อสู้เข้าไปในรอยแยกนั้นได้ร่างของมันก็จะถูกดูดลงไปไปสู่อีกโลกหนึ่ง แต่พ่อของเจ้ารู้ดีว่าเจ้าเป็นคนที่แสวงหาอำนาจและพลัง ถ้าเจ้าได้ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นไปเจ้าก็จะมีพลังที่แข็งแกร่งมากขึ้น พ่อของเจ้าเลยให้โทโตไซเปลี่ยนพลังของดาบให้กลายเป็นดาบที่ไว้ชุบชีวิตหรือเป็นดาบที่ฟันไม่เข้ายังไงล่ะ เพราะสิ่งนี้มันเลยทำให้เจ้าเกลียดดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นแต่เจ้ากลับสนใจแต่ดาบเขี้ยวอสูรที่ตวัดเพียงครั้งเดียวฆ่าปีศาจได้เป็น100 แต่ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นถ้าผู้ใช้มีจิตใจที่มั่งคงตวัดดาบเพียงครั้งเดียวสามารถช่วยชีวิตคนได้เป็น100 เช่นกัน และมันก็มีข้อยกเว้นอยู่ในตัวดาบเองส่วนหนึ่งมาจากคำสั่งของพ่อเจ้าและอีกส่วนมากจากการตัดสินใจของดาบทั้ง 2 เล่มที่จะเลือกเจ้าของของมันเอง ดาบเขี้ยวอสูรพ่อของเจ้ามอบให้กับอินุยาฉะน้องชายต่างมารดาของเจ้าก็เพื่อให้ปกป้องตนเองและที่สำคัญเพื่อสะกดเลือดอสูรของอินุยาฉะเอาไว้เพราะน้องชายของเจ้าเป็นครึ่งอสูรถ้าเลือดอสูรถูกปลดปล่อยออกมาแล้วครั้งหนึ่งมันก็จะต้องมีครั้งที่ 2 และต่อๆไปแล้วพลังของพ่อเจ้าก็มีมากมายมหาศาลอินุยาฉะไม่สามารถรับพลังเหล่านั้นได้นั่นแหละคือเหตุผลที่พ่อของเจ้ามอบดาบเขี้ยวอสูรให้กับอินุยาฉะ ส่วนเจ้าที่พ่อของเจ้ามอบดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นไว้เพราะว่า เจ้าเป็นคนโหดเหี้ยม เย็นชาและอมหิตแ พ่อของเจ้าต้องหารเปลี่ยนแปลงจิตใจของเจ้าให้รู้จักความห่วงใย ความเมตตาและความรัก เพื่อเปลี่ยนจิตใจของเจ้าพ่อของเจ้าเลยเปลี่ยนพลังของดาบเสียใหม่ยังไงล่ะ และเจ้าของที่ดาบเลือกแล้วจะไม่มีทาวเปลี่ยนมือได้เด็ดขาด เจ้าไม่สามารถจับดาบเขี้ยวอสูรได้ และอินุยาฉะก็ไม่สามารถจับดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นได้ นี่คือข้อห้ามของดาบทั้ง 2 เล่มยังไงล่ะ!! " เส็ตโชมารูที่ฟังอยู่ก็เริ่มเข้าใจกับสิ่งที่เขาสงสัยมานานและเหตุผลที่พ่อของเขามอบดาบเล่มนี้ให้เขา 
 
                         " ข้าเข้าใจละ ที่มอบดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นให้ข้าก็เพื่อต้องการเปลี่ยนจิตใจของข้าสินะ?? " เส็ตโชมารูถามไป 
 
                         " ใช่แล้วล่ะ แล้วถ้าทางมันจะได้ผลซะด้วย!! " ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นพูด 
 
                         " ข้าขอถามคำถามเจ้าเพียงข้อเดียวได้หรือไม่ เส็ตโชมารู??? " ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นเอ่ยอีกครั้ง 
 
                         " อะไรอีกล่ะ?? "  
 
                         " เจ้าคิดยังไงกับสาวน้อยผู้นั้น ข้าขอฟังคำตอบให้แน่ชัดได้หรือไม่?? " เส็ตโขมารูตกใจกับคำถามที่เขาได้ฟัง แต่ก็ยังทำหน้าเย็นชาต่อไป 
 
                         " ว่าไงล่ะ เส็ตโชมารูเจ้าหลอกคนอื่นได้แต่เจ้าหลอกหัวใจตนเองไม่ได้หรอกนะ?? " ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นกล่าว 
 
                         " ข้าเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมข้าจะต้องรู้สึกแบบนี้กับริน ทั้งๆที่ข้าก็สัญญากับตนเองไว้ว่าจะไม่ขอมีความรัก ความอ่อนโยน ข้าคิดมาเสมอว่า ความรัก คือ สิ่งที่งี่เง่าและมีอยู่ในหัวใจของมนุษย์ทุกคนทำให้มนุษย์โง่เขลา ความอ่อนโยน คือ ความอ่อนแอ ข้าคิดแบบนี้มาเสมอ แต่พอข้าได้มาพบกับรินข้าก็......................... " เส็ตโชมารูยังกล่าวไม่จบดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นก็แซงพูดขึ้นมาก่อน 
 
                         " รู้สึกถึงความอ่อนโยนในหัวใจของตนเองที่ถูกซ่อนไว้ใช่ไหมล่ะ?? " ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นกล่าว 
 
                         " ใช่ ข้าพึ่งเคยรู้จักความเป็นห่วง ความกังวลเพราะกลัวว่าจะต้องสูญเสียสิ่งสำคัญไป และ ความรัก " เส็ตโชมารูพูดคำนี้เบามาก แต่ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นก็ได้ยิน 
 
                         " เจ้ารักเด็กสาวคนนั้นใช่ไหม เส็ตโชมารู?? " ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นถามอีกครั้ง 
 
                         " ข้ายังไม่แน่ใจ ว่าข้าจะทำให้รินเจ็บปวดรึปล่าวนางเป็นมนุษย์ข้าเป็นปีศาจจะมาอยู่ร่วมกันได้อย่างไรอีกไม่นานรินก็ต้องตายมันเป็นธรรมชาติของมนุษย์ แต่ปีศาจอย่างข้าอยู่ได้เป็น1000ปี เรามันอยู่คนละโลกกัน ข้ากลัวว่ารินจะไม่ได้อยู่กับข้าไปตลอดชีวิตข้า " เส็ตโชมารูกล่าว 
 
                          " หึ ตกลงแล้วเจ้ารักเด็กคนนั้นแต่เจ้ากลัวว่านางจะจากเจ้าไปก่อนที่เจ้าจะตาย เรื่องนี้ถ้าเจ้ามีความจริงใจและรักเด็กคนนั้นจริงๆปาฏิหารย์จะเกิดขึ้นกับเจ้า?? " เส็ตโชมารูพอได้ฟังก็ดีใจแต่ไม่ได้แสดงออกอาการให้เห็น 
 
                          " หมายความว่าอย่างไร?? " เส็ตโชมารูถาม 
 
                          " ถ้าเจ้าสามารถแสดงให้ข้าเห็นว่าเจ้ารักเด็กสาวชาวมนุษย์นั่นจริงๆ ข้าจะทำให้เด็กสาวคนนั้นมีชีวิตที่ยืนยาวดังเช่นอสูรอย่างเจ้า " ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นกล่าว 
 
                          " ถ้าเช่นนั้นข้าควรทำอย่างไรบ้าง " เส็ตโชมารูกล่าว 
 
                          " เวลาเท่านั้นที่จะเป็นเครื่องพิสูจน์เจ้า เส็ตโชมารู!! " ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นกล่าว 
                      
                          " แต่ไม่ใช่ว่ามันจะเกิดขึ้นเลยนะ ข้าบอกแล้วว่าเวลาเท่านั้นที่จะเป็นเครื่องพิสูจน์ "  
 
                          " อืม ข้าเข้าใจแล้วเจ้ากลับไปเป็นดาบที่อยู่นิ่งๆเหมือนดาบปกติทั่วไปได้แล้ว " เส็ตโชมารูพูดกับดาบ 
 
                          " ก็ได้!! " พูดจบดาบเขี้ยวฟ้าฟื้นก็กลับไปเป็นดาบธรรมดาที่ไม่สามารถพูดจาได้เหมือนเดิม 
 
                          " นี่ก็ดึกมาแล้ว พวกนั้นคงหลับไปหมดแล้ว?! " เส็ตโชมารูกล่าวแล้วก็มุ่งหน้ากลับไปยังที่ที่รินกับจาเค็นและอะอุนอยู่ 
 
                               ไม่นานเส็ตโชมารูก็เดินมาถึงที่ที่รินอยู่..........................แต่ทว่า 
 
                          " ริน เจ้าหายไปไหน ริน!!!! " เส็ตโชมารูเดินไปตรงที่รินนอนอยู่ แต่กลับไร้วี่แววของริน มีแต่................ 
 
                          " นา...ราคุ ยอมให้ท่านเส็ตโชมา...รูฆ่าซะเถอะน่า!! " เสียงละเมอของเจ้ากบเขียวที่ไม่สามารถจะพึ่งอะไรได้เลยก็ดังขึ้น  มันไม่ได้รู้เลยว่าเสียงละเมอและกิริยาที่มันทำอยู่นั้นได้ยั่วบาทาของเจ้านายที่ยืนอยู่อย่างมาก ไม่นาน...............!!!!!!!!!!!!!! 
 
                              พลั่กกกกกกกก!!!!! โครม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ??  จาเค็นถูกบาทาของเจ้านายอันเป็นที่รักยันไปด้วยความแรงเจ้ากบลอยขึ้นไปติดอยู่บนยอดต้นไม้ทันที 
 
                          " หวา!!! นี่มันอะไรกันเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!! " จาเค็นรู้สึกตัวก็พบว่าตัวเองขึ้นมาอยู่บนยอดต้นไม้ ก็ส่งเสียงออกมาซะลั่นทีเดียว 
  
                          " ใครฟระ!! มาทำข้าแบบนี้เลวที่สุดเลยใครกันฟระ ข้าจะฆ่ามันอย่าให้รู้เชียวนะ!!?? " จาเค็นตะโกนออกมาด่าซะ ไม่นานเสียงหนึ่งก็ทำให้เจ้ากบหยุดบ้า 
 
                          " ข้าเอง!!!! " เส็ตโชมารูพูดด้วยเสียงที่เย็นชาและหันไปมองเจ้ากบเขียวที่ติดอยู่ข้างบนด้วยแววชาที่ชวนให้ขนลุกยิ่ง 
 
                          " ทะ...ท่านเส็ตโชมารูเองหรอครับ ขอบคุณนะครับที่ปลุกข้า แหะๆ!! " จาเค็นพอรู้ว่าคนที่ตัวเองบอกว่าจะฆ่าคือเจ้านายอันเป็นสุดที่รักยิ่ง ก็เปลี่ยนไปทีเดียว 
 
                          " ไหนเจ้าบอกว่าจะฆ่าคนที่ทำเจ้าไม่ใช่รึไง??? " เส็ตโชมารูถามกลับไป 
 
                          " ท่านเส็ตโชมารูคงหูฝาดมั๊งครับ ข้ายังไม่ได้พูดเลยนะครับ!! " จาเค็นตอบด้วยเสียงที่สั่นทีเดียว 
 
                          " ริน หายไปไหน??!! " เส็ตโชมารูถามคำถามที่ทำให้จาเค็นนึกออกว่าหน้าที่ของตัวเองคืออะไร 
 
                          " ก็รินยังนอนอยู่ไม่ใช่หรอครับ??? " คำตอบของจาเค็นมันทำให้เส็ตโชมารูเริ่มอยากจะกำจัดไอ้ลูกน้องไร้ความสามารถแบบนี้ออกไปจริงๆ 
 
                          " แก มองอีกทีว่ามีสิ่งที่แกพูดออกมารึปล่าว!!?? " เส็ตโชมารูพูดด้วยเสียงที่เย็นชาก่อนจะชี้ไปที่ที่รินเคยนอนอยู่ 
 
                          " อ่าว!! เฮ้ย!? เจ้ารินหายไปไหนอ่ะ?? " จาเค็นตะโกนออกมาด้วยเสียงที่ตกใจมาก 
 
                          " ไป!!! ไปตามหารินให้เจอเดี๋ยวนี้ อะอุนเจ้าไปกับจาเค็นซะ!!? " เส็ตโชมารูหันไปสั่งจาเค็นและอะอุนด้วยเสียงที่เฉียบขาดมาก 
 
                          " ไปกันเถอะ อะอุน!! " จาเค็นหันไปเรียกอะอุน 
 
                          " ข้าขอทางกระโดดลงหน่อยนะครับ ท่านเส็ตโชมารู?? " จาเค็นตะโกนลงไปเพื่อขอทางที่จะกระโดดลงมาจากยอดไม้    เส็ตโชมารูก็หลบให้ตามคำขอ จาเค็นไม่รอช้ารีบกระโดดลงมาทันที แต่ทว่า....เวรกำมันตามทันยิ่งกว่าติดจรวด+ขีปนาวุธอีก 
 
                            แว๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกก พลั่กกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! จาเค็นไปได้ตั้งตัวก้นจึงกระแทกพื้นเต็มๆ พื้นตรงนั้นเป็นหลุมพอๆกับตัวจาเค็นเลยทีเดียว!! 
 
                          " ...ค... ใครก็ได้ช่วยข้าขึ้นไปทีสิ!!!! " เสียงเจ้ากบเขียวร้องขอความช่วยเหลือเพราะหัวมันทิ่มอยู่ ไม่นานก็มีคนมาช่วยเหลือ!! 
 
                          " ขึ้นมาได้แล้ว จาเค็น!! " เส็ตโชมารูนี่เอง เขาเอากรงเล็บจิกกลางหลังจาเค็นขึ้นมาแล้วโยนขึ้นไปบนหลังอะอุนที่ยืนรออยู่แล้วพอดีเป๊ะๆ 
 
                          " ขอบคุณนะครับ!! ท่านเส็ตโชมารู ใจดีจังเลย! " จาเค็นหันมาพูดด้วยหน้าตาที่ชื่นบานเพราะคิดว่าเจ้านายแสนรักคงหายโกรธแล้ว แต่ทว่า........ 
 
                          " จาเค็น!! ถ้าหารินไม่เจอแกตายแน่!!  " จาเค็นขนลุกซู่ทีเดียวเมื่อได้ยินเสียงที่เย็นชาและเยือกเย็นขนาดนี้ 
 
                          " ...ค... ครับ!  " เจ้ากบของเรา ( ของใครหว่า ใครเอามั่งคะ!!! - -" ) พูดไปด้วยเสียงที่หวาดกลัว 
 
                          " นี่ข้าจะหาเจอปล่าวเนี่ย ไปกันเถอะ อะอุน!! " จาเค็นบ่นเบาๆก่อนจะบอกให้อะอุนเหาะขึ้นไปบนฟ้า 
 
                          " เจ้านั่นจะพึ่งพาได้รึปล่าว! " เส็ตโชมารูเอามือกุมขมับทีเดียว แล้วเขาก็นั่งพิงต้นไม้ตามแบบเดิม 
 
                          " ไปไหนกันนะหรือว่า จะถูกปีศาจจับตัวไปอีก!! " เส็ตโชมารูพูดด้วยเสียงที่ดูตกใจ ก็จะไม่ให้คิดได้ยังไงเวลาแบบนี้หายไปไหนก็ไม่รู้ 
 
                          " ไม่น่าใช่ เพราะถ้าเป็นยังงั้นจาเค็นก็ต้องส่งเสียงบ้างสิ!! " ไม่รู้ว่าคิดเรื่องนี้อยู่นานเท่าไหร่ยิ่งมืดยิ่งหมดหนทาง เส็ตโชมารูเผลอหลับไปแบบนั้นโดยไม่รู้ตัว  
 
                                ผ่านไปไม่นานนักขณะที่เส็ตโชมารูกำลังหลับอยู่นั้น ทางพุ่มไม้ด้านหลังก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น!! .....................*-* 
 
                             โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!! โครมมมมมมมมม  เสียงนี้ทำให้เส็ตโชมารูตื่นทันที เขาตกใจกับเสียงนี้มากเขาจึงรีบลุกขึ้นแล้วหันไปดูทางที่กำเนิดเสียง ก็พบว่า........... 
 
                          " โถ่เอ๊ย ของหกหมดเลยอ่ะ!! " เส็ตโชมารูเมื่อหันไปเจอกับเจ้าของเสียง มันทำให้เขารู้สึกดีใจและโล่งใจไปในเวลาเดียวกัน 
 
                          " ริน!! " เส็ตโชมารูเรียกชื่อเจ้าของเสียงจนเธอต้องหันมา 
 
                          " ...ท... ท่านเส็ตโชมารู ...ค... คือว่า ริน เอ่อ.........!! " รินกำลังจะอธิบายแต่ว่า....... 
 
                          " ...ท.... ท่านเส็ตโชมารู! " เส็ตโชมารูวิ่งเข้ามากอดรินแบบไม่ทันตั้งตัว ทำให้รินล้มลงไป เส็ตโชมารูในตอนนี้ค่อมร่างของเธออยู่  รินเขินและอายมากเพราะเธอไม่เคยอยู่ใกล้เขาขนาดนี้มาก่อน 
 
                          " เจ้าไปไหนมา รู้ไหมว่าข้าเป็นห่วงเจ้ามากแค่ไหน ริน?? " เส็ตโชมารูพูดด้วยเสียงที่ฟังดูดีใจมากที่ได้พบรินอีก 
 
                          " รินแค่ไปหาอาหารมาให้ท่านเส็ตโชมารู ท่านจาเค็นแล้วก็อะอุนเท่านั้นเองนะคะ! " รินพูดด้วยความอาย 
 
                          " อย่าทำแบบนี้อีกนะ!! เจ้าเป็นไข้อยู่ก็น่าจะรู้ตัวเองดีอยู่แล้วนี่ยังจะฝืนทำไม แค่อาหารน่ะข้าหาได้น่ะ! " เส็ตโชมารูใส่เป็นชุด 
 
                          " ...ค... ค่ะ!! " รินอายมากตอนนี้หน้าของเธอขึ้นสีแดงแป๊ดแล้ว เส็ตโชมารูสังเกตเห็นใบหน้าของริน เขาก็อดหัวเราะไม่ได้   
                         
                          " หึ เจ้าเขินขนาดนั้นเลยหรอ ริน!! " เส็ตโชมารูพูดด้วยเสียงดูเจ้าเล่ห์นิดๆ 
 
                          " ...พ... พูดอะไรน่ะคะ ริน...ม... ไม่ได้เขินสักหน่อย?? " รินพูดตะกุกตะกัก 
 
                          " แน่ใจนะ ข้ากำลังกอดเจ้าอยู่นะ ริน!! " รินอายมากกว่าเก่า เส็ตโชมารูหันไปหาใบหน้าของรินแล้วใช้มือของเขาลูบไล้ไปตามใบหน้าของรินอย่างอ่อนโยน เพราะใบหน้าของเธอสะท้อนกับแสงจัทร์+กับแสงของกองไฟทำให้ดูน่ารักมาก 
 
                          " ท่านเส็ตโชมารูปล่อยรินเถอะค่ะ เดี๋ยวท่านจาเค็นมาเห็นเข้า! " รินพยายามผลักเส็ตโชมารูออก แต่เธอก็ไม่สามารถทำได้           
 
                                        มนุษย์ไม่สามารถต่อกรกับปีศาจได้และไม่อาจจะรักได้  
 
                           
                          " ข้าไม่ปล่อย แล้วอีกอย่างที่นี่ก็มีเพียงข้ากับเจ้าเท่านั้นไม่มีใครอีกแล้วนะ!! " เส็ตโชมารูพูด 
 
                          " เอ๋!! หา จริงหรอเนี่ย!!?? " รินลองกวาดสายตามองไปรอบๆก็ไม่พบใคร ตอนนี้รินเริ่มจะอายจนแทบแซกแผ่นดินได้แล้ว 
 
                          " ริน ข้าทนไม่ไหวแล้ว!!  " เส็ตโชมารูกระซิบที่หูรินอย่างแผ่วเบามันทำให้รินตกใจมากและรู้สึกเสียวซ่านขึ้นมาทันที 
 
                          " อย่านะคะ...ร... รินตั้งตัวไม่ทัน! " รินพูดตะกุกตะกัก แต่แล้วเส็ตโชมารูก็พูดคำคำนี้ออกมาจากปากของเขา มันเป็นคำที่รินรอให้ออกมาจากปากของเขานานแล้ว......................................<