คัดลอกลิงก์เเล้ว

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 6 พ.ย. 58 / 23:20

บันทึกเป็น Favorite


      เสียงเพลงแห่งความวุ่นวายของงานเลี้ยงเต้นรำประจำการแข่งขันประลองเวทย์ไตรภาคีของปีนี้ อย่างที่รู้ว่าวอตส์เป็นเจ้าภาพในครั้งนี้  การรวมตัวของเหล่านักเรียนของสถาบันเวทย์มนต์ใหญ่ทั้งสามแห่งเพื่อการแข่งขันเพื่อชิงความเป็นที่หนึ่งและเียรติยศชั่วนิรันด์ของผู้ที่ชนะ  

 


เสียงฝีเท้าดังกึกก้องไปทั่วคุกใต้ดิน เซเวอร์รัส สเนป พึ่งจะอำลาออกมาจากห้องโถงใหญ่ แม้งานเลี้ยงในคืนนี้อาจจะเป็นที่ต้องตาต้องใจของใครหลายคนแต่นั่นคงไม่ใช่กับคนคนนี้  

 



ประตูห้องทำงานเปิดออกตามแรงผลักของผู้เป็นเจ้าของห้อง ชายจมูกงุ้มในคราบชุดสีดำสนิทเดินเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่เย็นชาไร้ความรู้สึก เพียงชั่วเวลาไม่นานเขาก็เริ่มรับรู้ถึงบรรยากาศรอบตัวที่เปลี่ยนไปจากเดิม พอไล่สายตามองไปโดยรอบอย่างละเอียดก็พบว่าบนพื้นห้องมีรอยเลือดหยดอยู่เป็นทางยาว 

 



 ตั้งแต่หน้าประตูห้อง เขาเดินตามรอยเลือดนั้นอย่างระมัดระวัง ไม้กายสิทธิ์ในมือกำแน่นพร้อมที่จะร่ายคาถาในทันที รอยเลือดสิ้นสุดอยู่หน้าประตูห้องนอน มือขาวซีดค่อยๆแง้มประตูเข้าไปอย่างช้าๆ พร้อมกับไม้กายสิทธิ์ที่ชี้นำไปด้านหน้า ทุกอย่างเตรียมพร้อม ถ้าหากมีศัตรูเข้ามาเขาก็พร้อมที่จะจัดการได้อย่างรวดเร็ว 



 

ทุกอย่างภายในห้องนอนก็ไม่มีอะไรผิดปกติ จนกระทั่งสายตาคมเหลือบเห็นอะไรบางอย่างสีดำอยู่อีกฟากของเตียง ร่างของมันเหมือนกับสัตว์ชนิดหนึ่งกำลังนอนขดตัว ฝีเท้าค่อยๆย่างก้าวเข้าไปใกล้สิ่งสิ่งนั้นอย่างช้าๆและไม่ประมาทที่จะรักษาระยะห่างเอาไว้เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน 

 



เบื้องหน้าปรากฏร่างสุนัขสีดำตัวใหญ่นอนจมกองเลือดอยู่ นัยต์ตาสีดำเบิกกว้าง สุนัขสีดำตัวนั้นที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี หนึ่งในศัตรูคู่อาฆาตของเขา 

 



"เท้าปุย!" เสียงทุ้มเผลอพูดออกมาอย่างลืมตัว 

 



เหมือนเสียงเรียกที่แผ่วเบาจะเข้าไปกระตุ้นโสตประสาทการได้ยินของอีกฝ่าย ร่างของสุนัขสีดำตรงหน้าเริ่มขยับตัวไปมาก่อนจะกลายร่างกลายเป็นคนในสภาพเปลือยเปล่า ร่างของชายผู้โด่งดังในตอนนี้ ใบหน้าของเขาถูกตีพิมพ์อยู่บนหน้าหนึ่งของเดลี่เพอเฟร็คมาตลอดหลายอาทิตย์ ชายผู้ได้รับฉายาฆาตกรโหด ซีเรียส แบล็ก 



 

"สภาพดูไม่จืดเลยนะแบล็ก ไปฟัดกับหมาที่ไหนมาหรือไง" เมื่อสเนปรู้ว่าคนที่บุกรุกพื้นที่ส่วนตัวเขาในยามค่ำคืนนี้เป็นใคร ถึงจะไม่รู้ว่าเหตุผลใดที่พาให้ชายคนนี้เข้ามาในห้อง แต่เขาก็ขอใช้สิทธิ์เจ้าของห้องข่มมันไว้ก่อนน่าจะดีที่สุด  

 



ใบหน้าเย้ยหยัน รอยยิ้มดูหมิ่นที่พึ่งจะมี ทุกอย่างเลือนหายไปจากใบหน้าของอาจารย์หนุ่มที่แสนเย็นชา หลังจากที่เขาพึ่งรู้ตัวว่าคำตอบที่ได้กลับมานั้นมีแต่ความเงียบงัน ไม่มีคำตอบใดใดหลุดออกมาจากปากชายตรงหน้า


และนั่นยิ่งทำให้
สเนปตระหนักได้แล้วว่าสิ่งที่ควรทำในตอนนี้คืออะไร ถึงอีกฝ่ายจะเป็นอริ แต่เขาก็ไม่ใช่คนใจอมหิตที่จะปล่อยให้หมาตัวหนึ่งมานอนตายอยู่ในที่ของเขา 

 




     ซีเรียสตื่นขึ้นเมื่อรู้สึกถึงการเคลื่อนไหว นัยต์ตาสีเปลือกไม้เหลือบมองดูรอบตัว เขานอนอยู่บนเตียงคิงไซส์ผ้าห่มหนังสัตว์สีดำคลุมอยู่บนตัว บนร่างกายมีผ้าพันแผลพันอยู่รอบตัว ไม่รู้ว่าตัวเขาเองนั้นหลับไปนานแค่ไหน

แต่ความรู้สึกหนักอึ้งที่เปลือกตาน่าจะเป็นคำตอบให้อย่างดีว่าเขานั้นคงจะหลับไปหลายวันอย่างน้อยอาจจะซัก 3 วัน หรือมากกว่านั้น
 

 


"ตื่นได้สักทีนะ!..แกหมดสติไปเป็นอาทิตย์ฉันคิดว่ายมฑูตคงจะลากวิญญาณเน่าๆของแกไปแล้วเสียอีก 

 


"สเนป..." ซีเรียสเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "แกเป็นคนรักษาฉันสินะ" 

 


"แกคลานเข้ามาในห้องฉันแล้วยังมีหน้ามาถามคำถามนั่นกับฉันอีกเหรอ" 

 


"มีใครรู้บ้างว่าฉันอยู่ที่นี่" 

 


"ตอนนี้ยัง" สเนปตอบ "แต่ถ้าแกยังไม่ไสหัวออกไป มันก็ไม่แน่" 

 



"ใจร้ายใจดำเหลือเกินนะสเนป ฉันพึ่งฟื้นก็ไล่กันเลยนะ" 



 

"แกมาที่นี่ทำไม ทั้งที่รู้ว่ามันเสี่ยงที่จะถูกจับ" 

 



"ลูกทูนหัวฉันอยู่ที่นี่ มันก็น่าเสี่ยงไม่ใช่หรอที่จะได้มาดูหน้าเขาน่ะ" 

 



"เด็กนั่นรู้จักแกในฐานะที่แกทรยศพ่อของมัน คิดเรอะว่ามันจะยอมรับในตัวแก" 

 



"ขอบใจนะที่ช่วย แล้วก็ขอโทษที่เข้ามาในห้องแกโดยพละการ" 

 



"แผลพวกนั้นไปฟัดกับสัตว์ต่างพันธุ์มาหรือไง" 

 



"ไม่มีอะไรมากก็แค่พวกมือปราบมารมันยกโขยงมาตามฆ่าฉัน แต่สงสัยว่ายมฑูตคงยังไม่อยากได้วิญญาณสกปรกอย่างฉันเลยยังไม่เอาฉันไปล่ะมั๊งนะ" ซีเรียสพูดติดตลก แต่ถึงนั่นจะเป็นคำพูดที่ฟังดูชวนหัวเราะ แต่พอฟังดูดีดีแล้ว
มันกลับแฝงความนัย
ต์ไว้หลายอย่า 

 



"ยาในแก้วนั่นดื่มเข้าไปซะ" 

 



"แล้วแกจะไปไหน" 

 



"ฉันมีสอน ขอตัว" 

 



"โกรธเหรอ?!" 

 



"เรื่องอะไร" 

 



"ที่ฉันหายไป" 

 



"อย่าสำคัญตัวผิดฉันไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิดถ้าแกจะตายไปต่อหน้าฉัน ทางที่ดีถ้าแกคิดจะหายไปก็อย่าไสหัวกลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีก 


สเนปตะโกนแววตาที่หันมามองเขานั้นชั่งเย็นชาเหลือเกิน  

 



"สิบสามปีในอัซคาบัน มันช่างยาวนานเหมือนอยู่ในนั้นเป็นร้อยเป็นพันปี การถูกจองจำโดยไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน ไม่ได้เห็นหน้าของคนรู้จัก ครอบครัว เพื่อน หรือแม้แต่ คนรัก" คำสุดท้ายซีเรียสมองไปยังสเนปที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องนอน "การที่อยู่โดยปราศจากคนที่รักมันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าการถูกทรมานในคุกอีกนะ" 

 



"คนรักของแกรอแกอยู่ที่ภาคี รีบกลับไปก่อนที่มันจะแต่งงานกับนิมฟาดอร่าสเนปสะบัดผ้าคลุมแล้วทำท่าจะเดินออกไป  

 



"ถ้าแกหมายถึงรีมัสล่ะก็แกคิดผิดถนัดเลยล่ะนะ 

 



"เลิกตอแหลสักที แกควรรีบออกไปจากที่นี่ก่อนที่ฉันจะไปบอกเรื่องนี้กับดัมเบิลดอร์ 

 



สเนปเอ่ยอย่างเดือดดาลและทำท่าจะออกไปอีกครั้ง ซีเรียสลุกจากเตียงเขาคว้าข้อมือสเนปจับเหวี่ยงใส่ผนัง ตรึงข้อมืออีกข้างที่เหลืออยู่  

 



"หยุดพูดจาประชดประชันได้แล้ว ถ้าโกรธก็บอกว่าโกรธสิสเนป" 

 



"ฉันไม่ได้โกรธ มีเหตุผลอะไรต้องโกรธ บอกแล้วไงว่าอย่าสำคัญตัวผิด 

 



"ไอ้ท่าทีฟัดเหวี่ยงไปมานี่ล่ะที่เรียกว่าโกรธ ทำตัวขี้งอนเป็นผู้หญิงไปได้" 

 



"หุบปากนะสเนปมองอีกฝ่ายสายตาเอาเรื่อง แววตาที่เย็นชา ดวงตาที่แข็งกระด้าง สีหน้าที่โกรธจัด ทั้งหมดนี้ถูกส่งไปให้คนคนเดียว "อย่างแกจะไปเข้าใจอะไร สัตว์ยังไงก็เป็นสัตว์อยู่วันยังค่ำ ไม่มีวันจะมาเข้าใจความรู้สึกของ
ใครได้หรอก
" 



 

นิ้วเรียวสางผมสีดำอย่างไม่รังเกียจเหมือนที่ปากเคยพูดไว้ "ผมไม่มันแล้วนี่ ยาวขึ้นมากแล้วด้วยนะ" ซีเรียสพูดน้ำเสียงอ่อนโยนจนน่าประหลาด "นายคงไม่เคยตัดมันเลยสินะ" 

 



"ปล่อย!" สเนปพูดพลางสะบัดหน้าหนี "อย่าใช้มือสกปรกนั่นมาแตะต้องฉัน" 

 



"สกปรก...เหรอ" 

 



"ใช่ มันสกปรก ก่อนที่แกจะถูกจับยัดอัซคาบัน แกนอนกับผู้หญิงพวกนั้นไปกี่คนแล้วล่ะ ขึ้นเตียงกับพวกนั้นไปกี่ครั้งกี่หนกันแล้ว คงมีความสุขมากล่ะสิ เป็นยังไงล่ะร่างกายเปลือยเปล่าของผู้หญิงอย่างว่าน่ะ คงทำให้แกเสพสุขจนโงหัวไม่ขึ้นเลยใช่มั้ย" 



สเนปตะคอก แต่ถึงกระนั้นแววตาที่เย็นชาคู่นั้นกลับหมองหม่นแลเศร้าหมอง ถึงเจ้าตัวจะปกปิดความรู้สึกตัวเองไว้ แต่ซีเรียสก็พอจะมองเห็นแสงสะท้อนจากดวงตา หยดน้ำใสๆที่คลออยู่มันถูกสะกัดกั้นไว้โดยเจ้าของดวงตาคู่นั้นเอง  

 



ซีเรียสผงะไปชั่วขณะเขาไม่รู้ว่าสเนปรู้ถึงสิ่งที่เขาเคยกระทำไว้ได้อย่างไร  ความรู้สึกผิดประดังประดาเข้ามาภายในใจของชายหนุ่ม สิ่งที่เขาทำลงไปในครั้งนั้นคงจะทำให้อีกฝ่ายรังเกียจเดียดฉันเขาจนเข้ากระดูกดำ  เขายอมรับในสิ่งที่เขาทำ แต่เหตุผลล่ะอีกฝ่ายจะยอมรับฟังมันหรือเปล่า  



 

"รู้ไหมสเนป ... เวลาฉันมองหน้าแกฉันเห็นอะไร" 

 



"............" 

 



"ฉันเห็นดวงตาคู่นี้ เห็นสิ่งที่สะท้อนออกมาจากดวงตาที่แสนเย็นชา ว่าข้างในนั้นแตกต่างจากภายนอกมากมายขนาดไหน ดวงตาคู่นี้ที่ฉันหลงไหลมาตลอด" ซีเรียสใช้มือประคองใบหน้าอีกฝ่ายให้หันมาสบตากับเขา  

 



"ถ้าฉันลงมือทำลายมันจะเป็นยังไง สิ่งที่แย่กว่านั้นคือฉันทำร้ายนายด้วยมือของฉัน ถึงจะฉันจะเลวจะชั่วช้าขนาดไหนแต่สิ่งเดียวที่ฉันจะไม่มีวันทำคือทำร้ายคนที่ฉันรัก 

 



"แกเคยแกล้งฉันสารพัด แกล้งฉันกับกลุ่มเพื่อนรักของแก" 

 



"เพราะนั่นคือการเรียกร้องความสนใจจากแกไงล่ะ ในสายตานายไม่เคยมองใครนอกจากลิลลี่ ฉันถึงต้องแกล้งเพื่อให้ได้อยู่ในสายตา เพื่อให้ได้โดนด่าก็ยังดี" 

 



"............." 

 



"ฉันยอมรับว่าฉันเคยคิดที่จะทำร้ายแก เคยจิตนาการไว้ว่าได้เป็นเจ้าของร่างกายของแก ทั้งหัวใจทั้งร่างกายเปลือยเปล่าของแกที่ตอบรับการกระทำของฉันบนเตียง เสียงร้องอ้อนวอน เสียงครางที่ฉันอยากจะได้ยิน ที่ฉันอยู่รอดในคุกมาจนถึงตอนนี้ได้ก็เพราะฉันคิดถึงแต่เรื่องนั้น ความเศร้า ความเจ็บปวด ความเหงาที่เฝ้าโหยหาความรักที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชานี้มันจะน่าหลงไหลขนาดไหนกันนะ ถ้าหากฉันได้เป็นเจ้าของมันต่อให้นั่นจะต้องบังคับขืนใจแกฉันก็จะทำ" 

 



ชายผู้ที่เคยรักศักดิ์ศรีของตัวเองและตระกูลเป็นใหญ่ เขาที่ไม่เคยอ่อนข้อให้ใครไม่เคยก้มหัวให้ผู้ใด คนที่เคยหยิ่งทะนงในตัวเอง ตอนนี้กำลังก้มหน้าลงต่อหน้าชายผู้ที่เขาเคยเห็นเป็นอริศัตรู บอกสิ่งที่ซ่อนอยู่ในใจออกมาทั้งหมดโดยไม่ปกปิด  

 



"เพราะฉะนั้นแล้วพวกผู้หญิงพวกนั้นเลยจำเป็นไงล่ะ" 

 



"ข้ออ้างแก้ตัวทั้งนั้น" 

 



"จะพูดแบบนั้นก็ได้ ฟังดูยังไงมันก็คือข้ออ้างไว้แก้ตัวอย่างที่แกว่าจริงๆ ถ้าแกจะเกลียดฉันฉันก็ไม่ว่าอะไรเพราะสิ่งที่ฉันทำมันก็เป็นสิ่งที่น่าขยะแขยงอยู่แล้ว 

 



ซีเรียสปล่อยสเนปให้เป็นอิสระเขากลับไปนั่งที่เตียงอย่างสงบ ใบหน้าที่เคยมั่นใจในตัวเองกลับดูไม่มั่นใจขึ้นมาเสียได้ เขากลัวจะถูกสเนปเกลียด อย่างเขาเนี่ยนะ ถึงจะเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเขาเอง แต่เขาก็เต็มใจที่จะยอมรับความรู้สึกนี้ เพราะเขาเลือกเอง เลือกที่จะรักคนเย็นชาอย่างมัน 

 



"............" 

 



"แกไปเถอะ มีสอนไม่ใช่หรอ" 

 



"อืม" 

 



"ไม่ต้องห่วง ฉันสัญญาว่าถ้าแกกลับมาแกจะไม่เห็นหน้าฉันอีก ขอเวลาฉันเตรียมตัวสักพักแล้วฉันจะไป" 

 



"ตามใจ" 

 



เพราะตกใจหรือเพราะอะไรสเนปก็ไม่รู้ตัวเอง แต่พอคิดหาคำไหนมาพูดไม่ได้สุดท้ายก็เลยออกมาเป็นคำนี้  อาจเพราะมันเป็นนิสัยของเขาเองอยู่แล้ว มันก็ไม่ผิดแปลกอะไรที่จะพูดคำนั้น เพราะเขาเองก็ไม่ได้เป็นอะไรกับคนตรงหน้า ใยจะต้องไปเป็นห่วงมันด้วย ถึงจะพูดแบบนั้นหากพอมาได้ยินจากปากฝ่ายนั้นเองเขากลับรู้สึกใจหายแปลกๆ 

 



"แต่ก่อนจะไป ฉันอยากจะถามคำถามหนึ่งกับแกนะ" 

 



"ถามมาสิถ้าตอบได้ฉันก็จะตอบ" 

 



"แกเกลียดฉันไหม?!" 

 



"..........." 



สเนปไม่ทันตั้งตัวว่าจะถูกถามคำถามแบบนี้ เขาคิดคำตอบไม่ทันจริงๆ แล้วเขาเองก็ยังเตรียมใจที่จะยอมรับสิ่งที่
ซีเรียสพูดมาไม่ทัน เขายังปรับความเข้าใจกับคำพูดของมันไม่ได้เลย แล้วนี่ยังจะต้องมาตอบคำถามบ้าๆแบบนี้อีก
 

 



"คำตอบก็เด่นชัดอยู่แล้ว ฉันไม่น่าถามเลยนะ ...แกไปสอนเถอะ ฉันขออยู่อีกสักพักแล้วเดี๋ยวจะไป 

 



"ฉัน...ฉันไม่ได้ชอบขี้หน้าแก...ใช่ ฉันเกลียดแก...แต่ก็ไม่ได้เกลียดจนถึงกับเจอหน้าไม่ได้.." 

สเนปกลายเป็นคนติดอ่างไปโดยไม่รู้ตัว เขาพูดตะกุกตะกักกับประโยคสั้นๆ  

 



และหลังจากพูดประโยคติดอ่างนั้นจบ สเนปก็เตรียมที่จะเดินออกจากห้อง หากแต่ซีเรียสคว้าเข้าที่เอวของคนตรงหน้าที่ทำท่าจะเดินหนีกระชากแรงเล็กน้อยดึงอีกฝ่ายกลับมานั่งบนตักตัวเอง  

 



"อุตส่าห์จะปล่อยไปแล้วเชียวนะ" 

 



ริมฝีปากหนากดลงมาบนไรผมสีดำขลับ แขนแกร่งกระชับเอวคนในอ้อมแขนแน่นขึ้นเพื่อให้รู้ไปเลยว่าเขาไม่ยอมที่จะให้ไปจริง 

 



"เป็นบ้าอะไรของแกอีก ปล่อยฉัน...! 

 



"แกได้สิทธิ์นั้นก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้อย่าหวังเลย" 

 



ประตูห้องนอนปิดลงหลังจบประโยค สเนปเหลือบมองที่มือของซีเรียส "ถ้าหวังจะพึ่งพาของสิ่งนี้ล่ะก็แกคิดช้าไปแล้วล่ะ" ไม้กายสิทธิ์ของเขาถูกคนเจ้าเล่ห์เอาไปตอนไหนก็ไม่ทันได้รู้สึกตัว ตอนนี้ไม้ของเขาถูกซีเรียสโยนไปด้านล่างเสียแล้ว 

 



"แผลยังไม่หายสนิทดีก่อนที่แกจะไป แกควรจะไปนอนพักสักหน่อยนะ..." 

 



ซีเรียสหรี่ตาลงอย่างไม่ค่อยพอใจนัก "อย่ามาทำเป็นไร้เดียงสา แกคิดว่าฉันต้องการแค่คำพูดสั้นๆง่ายๆว่าไม่เกลียดจากแกแค่นั้นหรอ... ฉันว่าฉันบอกความต้องการของฉันไปแล้วนะ" 

 



"แกต้องการอะไรจากฉันอีก คำตอบก็ให้ไปแล้ว จะเอาอะไรอีก" 

 



"ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของแก ร่างกาย หัวใจ และทุกๆอย่าง" 

 



"ไม่มีทาง" 

 



"ทำไมถึงปฏิเสธ" 

 



ร่างกายของสเนปสั่นสะท้านไปทั่ว คำพูดของอีกฝ่ายมาพร้อมกับฝ่ามือที่กำลังสอดเข้าไปใต้สาบเสื้อสีดำตัวโปรดที่เขาสวมใส่ มืออีกข้างสอดเข้าไปในไรผมหยักโสกสีดำเบาๆ  

 



"ไม่นะ แบล็ก..." 

 



"เงียบเหอะน่า" 



ซีเรียสพูดตัดบท ปลายลิ้นอุ่นไล่เลียไปทั่วบริเวณซอกคอ ร่างกายของเขาเริ่มร้อนสลับหนาวยากนักที่เขาจะประคองสติให้อยู่ และก่อนที่ทุกอย่างจะถลำลึกไปมากกว่านี้สเนปก็ตัดสินใจโพล่งคำบางคำออกมา 

 



"ฉันไม่ใช่พวกนั้นนะ!" 

 



สนปพูดแล้วเบือนหน้าหนี ซีเรียสชะงักมือ แต่ยังไม่ยอมละมือออกจากร่างกายอีกฝ่าย 

 



"ไม่ใช่อะไร?!" 

 



"ฉันไม่ใช่ผู้หญิงพวกนั้นที่แกจะมาทำแบบนี้ 

 



สเนปปลดมือซีเรียสลง เขาดันตัวอีกฝ่ายให้ออกห่างก่อนจะลุกขึ้นเพื่อจะออกไปจากห้องแต่มือของคนคนเดิมกลับรั้งร่างเขาและตวัดกลับมา  

 



"คิดอะไรของแกอยู่สเนป ไม่ว่าจะมองยังไงแกก็เป็น เซเวอร์รัส สเนป เป็นแค่สนิฟเวลลัสขี้มูกโป่ง แล้วก็นะแกน่ะเซ็กซี่ได้ไม่ถึงครึ่งของบรรดาผู้หญิงพวกนั้นเลยสักนิด เพราะฉะนั้นอย่าได้เอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับหล่อนๆพวกนั้นเลย" 

 



คนพูดอาจจะพูดโดยไม่ทันคิดและไม่ได้ดูสีหน้าคนฟังเลยว่ากำลังโมโหขนาดไหน แต่พอจะเถียงอะไรออกไปก็ไม่ได้ เพราะสิ่งที่ซีเรียสพูดมาจะว่าจริงก็จริงจะว่าไม่ก็ไม่ แต่ส่วนมากมันจริงมากกว่า 

 



"แกมีค่าเกินกว่าที่จะเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับผู้หญิงพวกนั้น ของกินเล่นกับของจริงน่ะมันต่างกันนะ นายก็รู้ใช่ไหม" 

 



แววตาเย็นชาอ่อนลง ซีเรียสดึงปลายคางสเนปให้เงยขึ้นและก้มลงไปหา "สิ่งที่ฉันต้องการอยู่ตรงหน้าแล้ว" 

 



เสียงกระซิบดังอยู่แนบติดริมฝีปาก จูบที่ร้อนแรงและเร่าร้อนทำให้สเนปถึงกับลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปได้ในชั่วพริบตา แม้แต่ความเขินอายและความเย็นชาที่เคยมีกลับหายไปได้อย่างสิ้นเชิง จะมีก็แค่ลมหายใจที่ระส่ำระส่ายไม่เป็นจังหวะ และกว่าจะรู้ตัวอีกทีแผ่นหลังของตัวเองนั้นก็แทบอยู่บนฟูกนอนสีดำเรียบร้อยแล้ว 

 



"มองฉันสิ....เซเวอร์รัส!"  

 



เป็นครั้งแรกที่ซีเรียสเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยชื่อจริง สเนปถึงกับผงะไปชั่ววินาที แล้วทุกอย่างก็เลือนหายไปอีกครั้งเมื่อคนที่เรียกชื่อนั้นก้มลงมามอบจูบที่เร่งเร้าให้อีกครั้ง 

 



"ฉันรู้นะว่านายคิดอะไร เลิกคิดเรื่องเจมส์กับลิลลี่ได้แล้ว ตอนนี้นายเป็นของฉัน ของฉันคนเดียว" 

 



"แต่ว่าฉันทำให้เพื่อนรักของแกตาย ฉัน...." 

 



"ลืมมันซะ ทุกอย่างมันผ่านมานานมากแล้ว เราแก้ไขอดีตไม่ได้แต่เรายังแก้ไขปัจจุบันได้" 

 



"ขอแค่นายจำไว้อย่างเดียว ตอนนี้นายเป็นของฉัน เซเวอร์รัส สเนป ทั้งตัวและหัวใจของนายเป็นของฉัน!" 

 



"God! Black Ah...." 



ไม่นะ คนอย่างเขาน่ะหรอทำเสียงบ้าๆแบบนี้ คนอย่างเขากำลังพ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกของร่างกายตัวเอง 

 



"Do you want to come?" 

 



น้ำเสียงที่แสนจะยั่วเย้าทั้งที่กำลังปลุกอารมณ์โมโหให้อีกฝ่าย สเนปมองหน้าซีเรียสด้วยความโมโหแต่ความรู้สึกกระหายในอารมณ์ในตอนนี้กลับมีมากกว่า  

 



"Answer me." 

 



"Ah ...Y-Yes..." 

 

    

    ก๊อก ก๊อก ก๊อก  

 



"แบล็กสเนปเรียกชื่อแผ่วเบา ในขณะที่ค่อยๆลืมตาขึ้น เสียงเคาะประตูที่หน้าประตูห้องทำงานปลุกให้เขาตืนจากภวังค์ เขามองไปที่ประตูด้วยสายตาเย็นชา "ครับ"  

 



ประตูห้องทำงานแง้มออก ชายร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีน้ำตาลเข้มยืนเด่นอยู่ตรงนั้น "เขาเรียกประชุมแล้วนะ มัวแต่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย!" 

 



"แก!!!" 

 



"ก็ฉันน่ะสิ ทำหน้าตกใจไปได้" ซีเรียสเดินเข้ามาประชิดตัวสเนปอย่างรวดเร็ว "ดัมเบิลดอร์ให้ฉันมาเป็นอาจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดต่อจากรีมัส ดีใจใช่ไหมล่ะต่อจากนี้นายก็จะได้เห็นหน้าฉันทุกวันเลยนะ" 

 



"เหอะ ใครเขาจะคิดแบบแกมีแต่แกที่ละเมออยู่คนเดียว" 

 



"ละเมอเหรอ แล้วใครกันนะที่นอนหลับฝันถึงฉันน่ะ" ซีเรียสพูดพลางยื่นหน้าเข้าใกล้ เขาก้มลงกระซิบข้างหูสเนปด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า "ยังจะอายอะไรอีก เห็นมาหมดแล้วนะ" 

 



"ไปประชุมได้แล้วสเนปดันร่างสูงออกก่อนที่เจ้าตัวจะเดินนำริ่วออกไปจากห้องทำงาน  

 



เขายอมรับว่าแปลกใจและตกใจที่เห็นซีเรียสมาอยู่ที่นี่ ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้นเขาก็ไม่ได้เจอกันบ่อยมากนัก เดือนหนึ่งเจอกันแทบจะนับวันได้ จะเจอกันได้ก็แต่ในภาคีเท่านั้นจะมีบางครั้งที่รายนั้นทะเล่อทะล่ามาทางเตาผิงเพื่อลักลอบมาหา  แต่เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมดัมเบิลดอร์ถึงให้อีกฝ่ายเข้ามาสอนในฮอกวอตส์  

 



แต่เชื่อเถอะว่านับตั้งแต่วันนี้ไปชีวิตสงบสุขของเขาคงไม่เหลืออยู่อีกแล้ว ถ้าหากมีชีวิตเขาต้องเผชิญกับคนคนนี้ไปตลอดกาล 

 

     ความรักบางครั้งก็เปลี่ยนคนได้ เปลี่ยนจากซาตานเป็นเทพบุตร หรือเปลี่ยนจากเทพบุตรเป็นซาตาน แต่สำหรับบางคนความรักก็ทำให้เขายอมทิ้งศักดิ์ศรีที่เคยยึดมั่นเพื่อคว้าสิ่งนั้นมา แม้จะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

 

...........END.......... 


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ เซเวอร์รัส ตัวน้อย จากทั้งหมด 12 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

"i love you fiction >"

(แจ้งลบ)

หาอ่านยากมากมายคู่นี้คู่แรร์เลย ภาษาและสำนวนดีมากเลย ขอบคุณไรท์ที่แต่งให้อ่านนะจ้า จะติดตามผลงานเรื่องอื่นของไรท...››อ่านต่อ

หาอ่านยากมากมายคู่นี้คู่แรร์เลย ภาษาและสำนวนดีมากเลย ขอบคุณไรท์ที่แต่งให้อ่านนะจ้า จะติดตามผลงานเรื่องอื่นของไรท์ต่อไป คู่นี้หาอ่านได้ยาก แต่ถ้าพอจะหาอ่านได้ส่วนมากแล้วจะเป็นของแถบตะวันตกเสียมากกว่า ส่วนมากคู่แรร์นี่จะเจอแต่ฝรั่งแต่งนะเลยลำบากต่อภาษาการอ่านของเรามากอะ เรื่องอื่นก็สนุกมากอย่าลืมต่อเรื่องเก่าๆด้วยนะไรท์ รออ่านอยู่เสมอ กดฟอลโล่ไว้ทุกเรื่องเลยนะ ‹‹ย่อ

SoSung | 23 พ.ย. 58

  • 1

  • 0

คำนิยมล่าสุด

"i love you fiction >"

(แจ้งลบ)

หาอ่านยากมากมายคู่นี้คู่แรร์เลย ภาษาและสำนวนดีมากเลย ขอบคุณไรท์ที่แต่งให้อ่านนะจ้า จะติดตามผลงานเรื่องอื่นของไรท...››อ่านต่อ

หาอ่านยากมากมายคู่นี้คู่แรร์เลย ภาษาและสำนวนดีมากเลย ขอบคุณไรท์ที่แต่งให้อ่านนะจ้า จะติดตามผลงานเรื่องอื่นของไรท์ต่อไป คู่นี้หาอ่านได้ยาก แต่ถ้าพอจะหาอ่านได้ส่วนมากแล้วจะเป็นของแถบตะวันตกเสียมากกว่า ส่วนมากคู่แรร์นี่จะเจอแต่ฝรั่งแต่งนะเลยลำบากต่อภาษาการอ่านของเรามากอะ เรื่องอื่นก็สนุกมากอย่าลืมต่อเรื่องเก่าๆด้วยนะไรท์ รออ่านอยู่เสมอ กดฟอลโล่ไว้ทุกเรื่องเลยนะ ‹‹ย่อ

SoSung | 23 พ.ย. 58

  • 1

  • 0

7 ความคิดเห็น

  1. #7 คอตตอน (@officialcotton) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 23:55
    ของกินเล่นกะของจริงมันต่างกัน หูยยยย ใช้ได้ค่ะป๋าแบล็ค
    #7
    0
  2. วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 00:51
    กรี๊ด!! >< ฟินเบาๆ อิอิ ชอบมากค่า อย่าลืมไปต่อเรื่อง เส้นรัก เส้นขนาน ด้วยนะคะะะะ
    #6
    0
  3. วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 20:15
    ชอบมากเลยค่ะ อร๊ายยย
    #5
    0
  4. วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 19:18
    ว้าว คู่แรร์ ชอบค่ะ ภาษาใช้ได้เลยอ่ะไรต์ ฟินค่ะฟิน

    ชอบจุงงงงง แต่งอีกน๊าาาา คู่อื่นก็ได้ เค้าจะรอติดตามเรื่องอื่นน๊าาาาาา

    ขอบคุณที่แต่งฟิคสนุกๆให้เราอ่านค่ะ
    #4
    0
  5. วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 09:45
    หนุกมากเลย ไรท์เก่งจุง 
    #3
    0
  6. วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 18:21
    ชอบคู่นี้มากเลย อยากให้มีอีกจังค่ะ ฟินมาก!!!!!!!
    #2
    0
  7. #1 Miew Sirikanya (@miew09-snape) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 14:54
    ชอบค่ะ ฟินๆๆเลย คู่นี้หาอ่านยากมากกกก ชอบๆๆๆๆๆ
    #1
    0